Spadochroniarze Witkacego

[Gość: witkacy]

Dumny jestem z tego teatru. I ten tekst tez mi sie calkiem podoba;)

[Gość: teatrolub]

Domyślam się, że sukces tego teatralnego fenomenu polega m.in. na tym, że NIE
JEST to jeszcze jeden TEATR PAŃSTWOWY, uległy wobec centralizmu
niedemokratycznego, warszawskiego. Życzę Wam zatem, szalone postwitkacowate
cepry spode Tater, cobyście wytrwali w swej dramatycznej (dramaturgicznej)
niezależności od wszelkiego państwowego mecenatu czyli poddaństwa i pańszczyzny
i niepokornie drążyli niezmierzone możliwości, jakie dają sceniczne deski.
I niech duch łobody wielkiego Witkaca przyświeca Wam hen aż z Krainy Jego
Wiecznych Łowów Teatralnych.

[Gość: Mahatma]

A w Teatrze Witkacego
znowu nic nowego...
Strasznie tam nic się nie dzieje.
Świeżej krwi brakuje, zespół sam się zjadł.
Szkoda. Witkaca szkoda.

[Gość: Calderone]

ja też jestem dumny :)

www.gs-arts.nl ;a ja myslalam ze Amsterdam jest

[pixelpainter]

Appendixem

[Gość: Adam]

SIC ET NON (tak i nie) - tak brzmi tytuł przepięknego spektaklu Dziuka sprzed
20 lat.

Z zastrzykiem w postaci (Stachowicz, Smoczynski, Wysocki) to pani Derkaczew
mocno przesadziła. Nie zagrzali miejsca w Zakopanem, nie stworzyli żadnej
znaczącej kreacji. Pani redaktor pomyliła drugich "Młodych" czyli Adriannę
Jerzmanowską, Andrzeja Bieniasa i Krzysztofa Wnuka. To oni stali się
dla "Witkacego" zastrzykiem. Polecam książkę Barbary Świąder o tym teatrze.