Śmierć inkwizytora

[Gość: vermetto]

Bardzo dziękuję Tadeuszowi Sobolewskiemu, że po raz kolejny zdradził widzom
zakończenie filmu. Chciałam zwrócić Autorowi uwagę, że w tym kraju niektórzy
chadzają jeszcze do kina i nie życzą sobie, aby recenzent największego
dziennika zdradzał im szczegółowo opowiadaną historię. Nawiasem mówiąc, w
przypadku p. Sobolewskiego podobny chwyt staje się normą. Dziękuję bardzo za
pozbawienie mnie przyjemności samodzielnego odkrywania filmu.

Śmierć inkwizytora

[Gość: dab]

Ty natomiast jesteś asholem. Tu nie chodzi o kryminał mały misiu.

Śmierć inkwizytora

[Gość: vermetto]

Dla mnie nie ma znaczenia czy to jest kryminał czy też nie. Nie wiem jak w
Twoim wypadku, ale ja odczuwam emocje nie tylko przy odkrywaniu mordercy. A
jeżeli już odpisujesz, to postaraj się nie obrażać ludzi, miłośniku
delektowania się scenami w filmie.

Śmierć inkwizytora

[pochodnia_nerona]

Popieram - p. Sobolewski za bardzo zapędza się w swoich recenzjach i zdradza
wszyściutko, co w filmie ma miejsce. Proszę bardzo o zaniechanie tego procederu.

Śmierć inkwizytora

[Gość: Pat]

Pomijam kwestię dalekoidących wniosków p. sobolowskiego (krytyk uznawał swego
czasu że podczas projekcie "Dzienników motocyklowych" polski widz pomysli
o ....III częsci Dziadów).Zdradzanie zakończeń jest uzasadnione w przypadku,
gdy film jest znany. W innym wypadku sugerowałbym nieumiejętność pisania
recenzji (pomijam w tym wypadku aspekt wiedzy, którą p. Sobolewski niewątpliwie
dysponuje).

Śmierć inkwizytora

[Gość: firmin]

Najlepszym wyjsciem z tej sytuacji jest czytanie recenzji dopiero po obejrzeniu filmu-ja zwykle tak czynie,zazwyczaj nie zgadzajac sie z recenzentem;)
P. Sobolewski kolejny raz dal wyraz temu,ze widzi "cos" czego nikt inny nie dostrzega.

Śmierć inkwizytora

[Gość: pikoloko]

przypomina mi sie pyszna scena...
Jakies 12 lat temu poszedlem do kina na jedyny, odbywajacy sie w ramach
cotygodniowego DKF-u seans 'Wielkiego Blekitu'. Jak to pokaz DKF-owy,
poprzedzony prelekcja. Pan prelegent przez mikrofon nie omieszkal pelnej sali
poinformowac, ze 'w ostatnich scenach filmu ginie dwoch glownych bohaterow'...
Nastapila piekna, symultaniczna 'wiazanka wiazanek'- nie trzeba dodawac, ze pan
prelegent nie byl w stanie dokonczyc czytania swojego elaboratu na temat... a
wielki blekit nie kryminal.

Co się stało z" Konklawe" ?

[Gość: kinomanka]

Ja trochę obok, ale tylko trochę, tematu, bo może "Duchom Goi" też to grozi
Chciałam obejrzeć film "Konklawe", który dopiero co wszedł na ekrany. Nie ma
go ani w city, ani pod miastem. Zniknął. Kto wie co się stało? Zadziałał
inkwizytor, czy strach?

Śmierć inkwizytora

[przytomny2]

Do przedmowcy: nie podniecasz sie za bardzo sensacie???
Film czesto nie pojawia sie z przyczyn organizacyjno-technicznych
lub finasowych. Kosciol nie oprotestowuje az tak bardzo dziel dotyczacych jego
historii bo nie jest jego rola dostarczanie dzielu darmowej reklamy i promocji.
Taki juz jest "nieuzyty",ze nie podsyca sensacji obrzucajac interdyktem lub
ekskomunikujac co drugiego scenarzyste i co trzeciego operatora" (vide w sumie
umiarkowana reakcja na "tworczosc" pana Browna oraz jego filmowe adaptacje)

Śmierć inkwizytora

[Gość: magratt]

A dystrybutor mógłby sobie darować tę debilną, pornograficzną reklamę, którą
można usłyszeć w radiu od kilku dni. Zachęci do pójścia na film nie tych co
trzeba i znowu będzie że "widzom się nie podobało".

ja jestem czescia tej sily, ktora czyniac zlo,

[abhaod]

dobro tworzy; genialny Goethe....legenda o Jezusie z Nazaretu bylaby dla
Formana tworzywem

Śmierć inkwizytora

[pavliktoja]

nie lubie takich filmow... :|

Testament Tadeusza

[Gość: m_a_c_a]

Pamiętam jak wielkie wrażenie wywarł na mnie Amadeusz Milosa Formana, gdym go
widział, świeżo upieczonym będąc licealistą. Reżyser manipulował emocjami widzów
aż miło i krew nam podgrzewał do wrzenia, a taneczne rytmy Mozarta uwodziły
zmysły do reszty. Gdym rzecz odkurzył po latach, czar prysł. Okazało się, że
niewidzialny wcześniej brak psychologicznego pogłębienia postaci oraz refleksji
na temat dziejów i natury ludzkiej, to bariera nie do przeskoczenia. Film nie
angażuje bowiem widza subtelną grą, wysmakowaną symboliką, czy intelektualnym
wyrafinowaniem, lecz wyłącznie prostą afirmacją życia. Jeśli zatem widz odgrodzi
się murem wiedzy, obrazów, czy takich tam, wcale nie uczonych rozmyślań,
podzieli mój los i przejdzie niewzruszony śmiechem geniusza. I dlatego nie lubię
filmów Formana - chcą mnie one złapać w sposób zbyt oczywisty na dość w gruncie
rzeczy zużyty lep, nie stawiają mi dużych wymagań, ot, po chłopięcu ściskają za
gardło i sugerują wspólnotę tęsknot. Tymczasem prawdziwy dramat - wyobcowanie,
niemożność nawiązania relacji z otoczeniem, trwałe zamknięcie w sobie - znika z
pola widzenia. Może jest niefotogeniczny. Chyba nie, bo Milos próbował dotykać
sedna jeszcze w Czechosłowacji. Jego Czarny Piotruś wygrywa z Amadeuszem, bo
jest uczciwy - zamiast banału, prostej rady, czy ledwie zachwytu - obnaża
bolesne niedomówienie i gorycz codziennego lęku. W tę stronę starał się reżyser
powrócić kręcąc film o Larrym Flynt'cie, pamiętany w Polsce już chyba tylko ze
względu na aferę wokół plakatu, odwołującego się do pozy ukrzyżowanego Jezusa.
Dzieło przyjęto chłodno, po pierwszych festiwalowych pokazach zostało
przemontowane, ale poczucie pustki nie zniknęło. Forman znów bada zakres
wolności jednostki wkomponowanej w układy społeczne - tym razem eksponując
aspekt dotyczący nie sztuki, a obyczajowości. I znów odwołuje się do emocji,
serwując przy tym mało ciekawą prawniczą paplaninę, rezygnując za to z osobistej
refleksji oraz psychologii. Trudno się dziwić awanturze o plakat, zastępujacej
awanturę o film. Czy w najnowszym obrazie Milos Forman uchyla wreszcie maski i
mówi szczerze, czy serwuje kolejny mdławy cukiereczek do kolekcji kinomana, tego
nie wiem. Wiem za to, że pan Tadeusz Sobolewski jedzie po bandzie na opinii
świetnego krytyka i odrabia swoją pańszczyznę. Przykre, bo w istocie czytywało
się go nieraz z wypiekami na twarzy, a to dla przenikliwości jego przemyśleń, a
to z uwagi na odwagę recenzenta. Mam nadzieję się mylić, ale wyczuwam w
prezentowanej ostatnio - wielce poprawnej postawie pana S. - pewien fałsz,
jakieś autoograniczenie (autocenzurę?), może po prostu zmęczenie? Dlaczego
poprzestaje Pan, Panie Tadeuszu na "testamencie Formana" - dobre to do szkolnego
wypracowania, nie do tekstu wybitnego krytyka, który nie musi chyba niczego
nikomu udowadniać. Czytałem już kiedyś jedno pańskie wypracowanie - z okazji
wielce uroczystej premiery Pana Tadeusza Andrzeja Wajdy. Wówczas też pisał Pan o
"testamencie Wajdy". Pora spalić bryki albo umierać... Maciej Kubasik

Nie opowiadac mi filmow!

[Gość: koala]

Panie Recenzencie,
Moze napisze Pan dla odmiany cos do prasy kobiecej? do Poradnika Domowego? Do kosza?
Bo nie umie Pan pisac recenzji!!! Znow opowiedzial Pan film!!! Opowiedzial do
poczatku do konca!!!!

Śmierć inkwizytora

[Gość: Tonika]

Drogi m_a_c_o, absolutnie nie zgadzam sie z krytyka Amadeusza. To film genialny
w swoich szczegolach, dzieki ktorym nawet czlowiek posiadajacy spora wiedze na
temat historii muzyki i zwlaszcza dziel Mozarta moze delektowac sie pieknem
filmu. To nie sztuka zrobic film dla mas,o wiele trudniej zrobic film dla
smakoszy. I ja wlasnie delektuje sie Amadeuszem ile sie da. Mam nadzieje,ze
najnowszy film Milosza bedzie rownie dobry.

Śmierć inkwizytora

[Gość: kinomanka]

Obejrzałam film Formana. Świetny. Reżyseria, gra i temat. Zakłamanie władzy i
przyzwolenie gawiedzi. I nie ma znaczenia czy dotyczy to władzy kościelnej, czy
świeckiej.Fanatyzm,ideologie są groźne w każdej postaci zarówno religijne jak i
ateistyczne. Bezmyślnośc społeczeństw jest niezależna od czasu historycznego..A
jeśli chodzi o odpowiedź Przytomnego w sprawie "konklawe", to coś się człowieku
tak zdenerwował. Pytałam co się stało,bo nawet najgorsze kity nie schodzą tak
szybko ze wszystkich kin. Nie czekałam na ideologiczną reprymendę. Tym
bardziej na opinię niezgodna z faktami. Życzę więcej przytomności

Śmierć inkwizytora

[Gość: meg]

załamałam się. zaczęłam czytać tę recenzję przed obejrzeniem filmu, ale dałam
sobie spokój by nie poznać, jak się potem okazło zakończenia. zmierzam do tego,
że gdyby recenzja ta była zgodna z filmem to faktycznie obejrzałabym arcydzieło
a w zachwycie trwałabym do dziś. tekst jest rozdmuchany, pompatyczny itd. a co
do filmu... bez sensu, bez składu i ładu, nieporywająca historia,
niezachwycajace kreacje aktorskie (może Javier Bardem zasługuje na
zainteresowanie). film naprawdę słaby a przy poprzednich filmach Formana,
którego bardzo cenię, wręcz mierny.

Śmierć inkwizytora

[Gość: meg]

acha, jeszcze jedno. radziłabym autorowi recenzji oraz widzom żeby zdawali
sobie sprawę z niezgodności historycznych w filmie. nawet tego nie było.