Nowi domatorzy

[Gość: kamil]

...pozazdroscic wyrozumialych rodzicow z mozliwosciami lokalowymi :)...

Nowi domatorzy

[Gość: mg]

ja na szczescie mieszkanie mam (zaczalem na nie pracowac juz na pierwszym
roku studiow) ale znam osoby, ktore borykaja sie z opisanym problemem.
skonczyly studia, ktore ich pasjonowaly i okazuje sie, ze teraz moga jedynie
kontynuowac prace naukowa za 1tys. miesiecznie. oni nie maja szans na kupno
wlasnego mieszkania, a wynajem to wg mnie strata pieniedzy. mieszkanie z
rodzicami to dla nich jedyne wyjscie. niestety nie jest tak rozowo jak to
jest opisane w artykule. tam rodzice maja pretensje. 30m2 zaczyna byc za malo
dla trzech osob. pojawiaja sie wyrzuty u klotnie ("zrob cos ze swoim
zyciem", "caly czas chcesz sie tylko bawic i nie miec zadnej
odpowiedzialnosci?")
tak wiec opisana sytuacja ma rowniez druga strone medalu. w powyzszym
artykule wszystko jest ok, opisane osoby maja sie dobrze ale sa tez takie,
ktore nie daja sobie rady z rzeczywistoscia, w ktorej najszybszym sposobem
zdobycia mieszkania jest smierc kogos bliskiego i miekszanie w testamencie.

[Gość: hodscha]

No wlasnie...rok temu ukonczylem studia (mgr inz).Szybko rozpoczalem "kariere"
w rodzinnym miescie.Praca od 8 do 20...zarobki-wole nie mowic, ale w trakcie
studiow zarabialem tyle bedac "cieciem na ochronie" w sklepie.Rodzice?Mieszkam
z nimi,kloce sie z nimi, dochodzi niemalze do bitew,chcialbym sie
wyprowadzic.Ale:$$$!!!po odliczeniu mieszkania (najmu) mialbym tyle na
zarcie&piwo, ze od razu godze sie z rodzicami :).Niepewnosc pracy.Nie wiem czy
mnie zwolnia, czy ja pierwszy nie wyrobie...Jesli mialbym sie wyproadzic (na
wiosne) to wolalbym zmienic miasto,prace, a nie klatke w bloku!!! i
odciac "pepowine".

[Gość: monika]

No własnie...ciągle te pieniądze.
Ja tez miszkam z rodzicami i ta sama sytuacja niezgody i ten sam powód na
przełknięcie tego,że moje zdanie jest odmienne ze zdaniem moich rodziców.
Wyprowadzić się łatwo tylko koszt mieszkania przeraża
A ile płacisz rodzicom za to,ze pomieszkujesz z nimi??>

VAT W BUDOWNICTWIE !!!!!!!!!!!!!

[Gość: obiecanki]

[Gość: Ola]

Od prawie roku jestem finansowo niezależna. Pracuję równolegle kończąc studia
(a propos nie w rodzinnym mieście). Siłą rzeczy muszę wynajmować mieszkanie i
opłacać rachunki. Po odliczenie opłat, okazuje się, że ze świetniej wypłaty
zostają grosze na przeżycie. Ale nie mam wyjścia. Boli mnie to, że pracuję
dniem i nocą, godzę pracę z zajęciami na uczelni, nie mam czasu i siły na
spotkania z przyjaciółmi lub po prostu wypad na piwo, a prawdę mówiąc nie mam
żadnych oszczędności. W cholernie kiepskim kraju i czasach przyszło nam żyć!!!!

[Gość: PK]

Zgadzam sie z Toba. Ludzie , ktorzy mieszkaja z rodzicami na pewno nie maja tak
rozowo. Prawda jest taka, ze jednak wiekszosc osob ambitnych ktorzy maja jakies
pieniadze wynosi sie z domu w miare szybko.

[eowyn1]

Taaa... Mam prawie 24 lata, koncze studia, nie pracuje, mieszkam z rodzicami.
Wspomniani rodzice mowia mi o ktorej godzinie mam chodzic spac i kiedy wietrzyc
swoj pokoj. Musze sie opowiadac gdzie i z kim wychodze i o ktorej mam zamiar
wrocic. Goracy obiad - owszem, a w zalaczniku zmywanie po czteroosobowej
rodzinie. A robiac sobie wlasnorecznie chinska zupke z papierka brudzilabym
tylko jeden talerz i jedna lyzke.
Coz... pozostaje mi tylko zaciskanie piesci... :-[

[Gość: Matka]

Chciałabym kiedyś pomieszkać sama, nic nie robić lub zaprosić gości jakich
chcę, mieć spokój i nie musieć zajmować się dorosłym dzieckiem. Ciągle mieszka
ze mną, muszę go wyżywić a ja nie mam na to pieniędzy. Muszę szukać dodatkowego
zajęcia, nie mogę odpocząć, budzę się gdy wraca późno. Nie mam odwagi
powiedzeć, że ma się wyprowadzić, kocham go, wiem że go nie stać na samodzielne
życie (a jest po studiach). To przecież dom rodzinny mojego syna. Tylko czy
swój kawałek miejsca na świecie znajdę dopiero na cmentarzu?

swoje miejsce w domu:)

[Gość: Matka Polka]

Ja tez mieszkałam długo z rodzicami, bo "nie miałam swojego życia".
Moi rodzice mieszkali u mnie, i jednocześnie budowali domek. W końcu pojawiło
się moje osobiste życie, a ponieważ robili mi różne "polki", bowiem winna im
byłam dozgonną potulność i wdzięczność za mieszkanie (wykupili na mnie, bo tak
w tamtych czasach trzeba było, więc to raczej urzędnikom winna byłam
wdzięczność), stale musiałam się opowiadać (baba pod 30-tkę) i spowiadać -
wymówiłam im w końcu dom. Wyprowadzili się do siebie wreszcie (dom mając
skończony od roku wtedy), obsobaczywszy mnie straszliwie:)) Nie żyją już od
wielu lat i wszyscy staramy się być inni – normalni..
Teraz sama jestem matką. Najstarsze dziecko mieszka w swoim własnym domu, a
dwoje młodszych - niestety nie ma szans na usamodzielnienie się. Pamiętając
tresurę i pranie mózgu - jakie przeszłam w "szczęśliwej rodzinie" za młodu,
staram się nie ingerować w życie dzieci.
Owszem, czepiam się, jak wychodzą bez czapek. Ale oni tez mnie katują ciepłymi
szalikami.
Mamy z mężem swoje zainteresowania, czasem są one wspólne z dziećmi. Mieszkamy
pod jednym dachem i stale jest pełno ludzi u nas, bo koledzy, bo znajomi, nasi
i ich. Wspólne wypady, jeśli mamy na to ochotę... Zmywamy - każdy kiedy akurat
jest w kuchni, pierzemy także hurtem, co jest do prania.
Ostatnio usłyszałam od znajomych moich domowników, że im zazdroszczą Starych.
Bo u nas jest przyjaźnie i normalnie.
Wiem, że moi "Młodzi" pewnie wyjada z kraju - bo tutaj nie mają szans. Będę
tęskniła, ale chyba każda matka jest po trosze Penelopą już w momencie kiedy
decyduje się na dziecko.
Dodaję, ze mamy 108 metrów kw. i zwierzyniec w domu, także nie zadbany ogród -
żadne z nas nie lubi pracy w ogrodzie. Więc nie jest aż tak ciasno.
Zdaję sobie sprawę z tego, że młodzi chcieliby mieszkać u siebie, ale to
państwo tak „dba” o więzi rodzinne. Bowiem to państwo skazuje ich na życie na
naszym garnuszku, a nas potem na życie u ich klamki...
Rzadko zdarzają się rodziny mogące się cieszyć wspólnym zamieszkaniem...
Bo dzisiaj nie ma alternatywy.
Mogę tylko zaapelować do Rodziców; pamiętajcie, że oni tez nas mają dosyć, nie
po to dorastali, żeby stale być z nami.
Ale ani my ani oni - nie mamy wyboru.
Bądźmy więc tolerancyjni. Doróbmy drugi klucz, zamknijmy drzwi do sypialni,
żeby nie słyszeć, kiedy wracają do domu. Nie zginą z głodu, jak ich nie ma parę
nocy:)) A my też lataliśmy na dyskoteki, piliśmy alkohol, szwendaliśmy się po
górach, sprowadzaliśmy znajomych i bywaliśmy u nich. Nie zawsze byliśmy okazami
zdrowego rozsądku.
Drażni mnie, jak ktoś mówi o młodych mieszkających z rodzicami – maminsynki.

[Gość: FFF]

A co, mamusia ma podac na stol i pozmywac????? Kupic dla dzieciatka paste do
zebow, wyprac, poprasowac i ulozyc w kancik w szafie????
FFF

[Gość: Matka]

To co mam zrobić aby dziecka nie urazić?

[Gość: Matka Polka]

Zacznij szanowac swój czas. I nie przejmuj się czy go/ją urazisz, bo może ona
czy on wcale tak nie myśli, i może w ogóle tego nie zauważy:)))

[Gość: PHC]

Wynajmowanie mieszkania (jesli ktos pracuje w tym swoim miescie) to glupota i
marnotrawstwo pieniedzy. Wystarczy 2-3 lata dluzej pomieszkac z rodzicami
(malo kogo rodzice chca szybko eksmitowac) i do oszczedzonych pieniedzy
zaciagnac kredyt i mozna juz sobie cos kupic, a potem za te pieniadze, za
ktore by sie wynajmowalo ten kredyt dalej splacac.

[Gość: Tom]

Wszystko OK, tyle ze nie wszystko da sie przeliczyc na pieniadze. Wiadomo ze
najwygodniejszym rozwiazaniem byloby mieszkanie z rodzicami jak najdluzej i
oszczedzanie kasy na wlasne m2. Kiedys trzeba dorosnac i dac spokoj swoim
staruszkom. Nawet jesli jest to niekorzystne z punktu widzenia ekonomii...

pozdrawiam
Samodzielny

samodzielnosc-jesli tylko cie stac

[Gość: romek (wesoly)]

oczywiscie - jesli kogos nie stac, niech mieszka z rodzicami,
ale masz 100% racji:
ludzie chca luksusu, mogliby juz mieszkac sami, ale chca wiecej, lepiej...
Pewnie, mozna to zrzucic na barki kochanych, naiwnych staruszkow.
Niech opiekuja sie, doplacaja, dbaja.
A ja kaske tylko dla siebie, na swoje mieszkanie, swoje przyszle zycie...

[Gość: ajne klajne idiot]

2-3 lata pomieszkac z rodzicami? Przez 2-3 lata to mozna doprowadzic do tego,
ze juz do konca zycia sie do siebie nie bedziemy odzywac.
Ja robie doktorat, mam 900 zl stypendium, a moja zona studiuje i ma 400 zl
kredytu studenckiego. Wynajmujemy mieszkanie pod Warszawa za 700 zl + oplaty.
Z rodzicami mam dobry kontakt. Widzimy sie wtedy, kiedy sie stesknimy za soba.
Nie wpadamy na siebie przy kazdej okazji, nie czekamy na kolejke w lazience itd.
Nawet troche rodzice nam pomagaja, bo chca. Ale nie jestem natretem w ich domu.
Ja jestem u siebie, a dom, z ktorego odszedlem kilka lat temu - to ich dom.

[Gość: dante]

sorki, ale dla mnie to jest wygodnictwo czystej wody. Nawet, jesli rodzice
moga sobie pozwolic na "hostowanie" swoich 30-latków, to i tak to jest po
prostu nieprzyzwoite. Ja wyprowadziłem sie z domu gdy zaczalem studia - i po
nie wyobrazam, zebym te ostatnie 5 lat mial spedzic z rodzicami za scianą...
Dzieki temu jestem gdzie jestem (a nie narzekam) - zaloze sie, ze gdybym mial
komfort wiktu i opierunku, to w życiu bym sie nie zmobilizował do ciezkiej
pracy. A tak sie zmobilizowałem ;)

[Gość: stokrotka]

Moi znajomi po slubie mieszkają u rodziców - tyle ze Panna Młoda jest u swej
tesciowej - to koszmar - Ale tak duzo mówili o samodzielności, szumnej
odpowiedzialności i w ogole , tak ze w koncu jak doszło do slubu - zmienili
miejsce zamieszkania na klatkę dalej! U Tesciów.
Ale do watku - Szanuje moich rodziców, ale zarowno oni jak i ja musze miec
odrobine intymnosci i wolnosci - po latach mieszkania w akademikach nie
moglabym zniesc robienia prania recznego przez moja mame czy kłotni o to, kogo
mam w domu przyjmować, z kim spać czy sie kłocic.
Co to za samodzielność i dojrzalośc jesli sie mieszka u rodziców? Czym mozna
sie wykazac mieszkajac tam jako trzydziestolatek/trzydziestolatka? Pokaźną
sumką na koncie(bo oszczedzasz) i nagromadzeniem sprzetu i supermebli - bo
masz na to pieniadze. A miedzy sprzetami i tak lezą maskotki i wiszą zdjecia z
matury obok zasuszonych kwiatków- smieszy mnie to strasznie

[Gość: ania]

Problem moze sie zaczac, kiedy jednak taki trzydziestolatek postanawia sie
wyprowadzic i zamieszkac z kims. I wtedy sie okazuje, ze wszystko trzeba za
niego robic, poniewaz jest przyzwyczajony, ze wszystko wokol niego po prostu
jest i nie trzeba sie o nic martwic. Horror!

[Gość: Tom]

To moim zdaniem jeszcze inny problem. Zwlaszcza ze mozesz mieszkac z rodzicami
i byc w pelni samodzielna. Tak samo jak mieszkac samemu od ukonczenia 16 roku
zycia i byc wygodnym skurczybykiem, ktory nic wokol siebie nie robi.

To o czym pisza autorzy to moim zdaniem lek przed "samodzielnoscia
ekonomiczna", ktora jest trudna i niewygodna.

pozdrawiam

[Gość: ola]

Bingo!!!! 100% racji

[macio25]

Gość portalu: kamil napisał(a):

> ...pozazdroscic wyrozumialych rodzicow z mozliwosciami lokalowymi :)...
sam jestem w podobnej sytuacji, z jednej strony skończone studia i własna praca
zawodowa z drugiej strony na tyle małe dochody aby móc sobie kupić własne
mieszkanie

[macio25]

sam jestem w podobnej sytuacji, z jednej strony skończone studia i własna praca
zawodowa z drugiej strony na tyle małe dochody aby móc sobie kupić własne
mieszkanie

[Gość: BlueBerry]

najbardziej zalosne sa wypowiedzi typu "moglbym wynajac ale po co mam tracic
pieniadze, jesli moge mieszkac z rodzicami". szkoda ze malo kto, z tych osob
popatrzy na to od strony rodzicow, ktorzy, uwierzcie mi, wcale nie marza o tym
aby mieszkac nadal ze swoim 30-paroletnim synem lub corka. nawet jesli bardzo
go/ja kochaja i nie ma miedzy nimi zatargow. po prostu po 30 latach chcieliby
pozyc troche inaczej, dostac wreszcie swoja intymnosc, moze zrobic remont w
mieszkaniu, moze przerobic pokoj "dziecinny" na sypialnie dla siebie albo
gabinet do pracy. rozbawia mnie wiara w to ze mieszkajac z rodzicami
uszczesliwiamy ich tym. szczegolnie wtedy (a jest tak zazwyczaj) ze nasza pomoc
w ich zyciu jest szczatkowa (bo i tak nas nie ma bo pracujemy albo jestesmy na
balandze) a swoja osoba dodajemy im pracy (kazdy zezre obiad posuniety przez
matke a wiekszosc podsuwa jej swoje brudy do prania). czesto przedluza sie ten
stan, bo popada sie w wygode zycia, ktore mimo ze ma znamiona doroslosci
niewiele ma z dorosloscia wspolnego. ja osobiscie mam przyjemnosc z takim
wlasnie panem co do 30-stki mieszkal z rodzicami, bo tak mu bylo wygadniej i
mogl odkladac pieniadze na mieszkanie i balangi. musialam duzo energii wlozyc w
to, by zaczal funkcjonowac w normalny partnerski sposob, a po 5 latach wiem ze
pewneych nawykow nigdy juz nie usune. generalnie nikomu nie polecam.

[Gość: ana]

Absolutnie się zgadzam! Opowieści, jak to się pomaga rodzicom... Nieprawda,
chodzi o ciepłą zupkę, którą ktoś ugotuje, postawi na stole, a potem jeszcze
pozmywa. A my się łaskawie pozwolimy obsłużyć.
hej, domatorzy, zróbcie rachunek sumienia... ilu z Was w ogóle ma pojęcie np.
ile kosztują jednorazowe zakupy w spożywczym, ile wynosi czynsz za mieszkanie
Waszych rodziców, itd.itd.
Ja w życiu szybko musiałam zacząć radzić sobie sama, ale definitywnie
wyprowadziłam się od matki w wieku 28 lat, więc wiem o czym mówię.

Poza tym pozwolę sobie poruszyć delikatny temat, co myślicie o robieniu z
Waszych rodziców mimowolnych świadków Waszego życia - tego najbardziej
prywatnego? Co z Waszymi chłopakami / dziewczynami? Co z intymnością? I czy
NAPRAWDĘ uważacie, że nie ma to nic wspólnego z poszanowawniem dla rodziców,
którzy zazwyczaj mają tradycyjne poglądy w tej kwestii?

Mam niestety dość złe zdanie - wynikające z doświadczenia - o panach będących
produktami zbyt długiego mieszkania u rodziców. Zgadzam sie z wypowiedziami
innych dziewczyn na tym forum. Taki przeterminowany domator to tragedia.
Znałam jednego, który mieszkał tylko z ojcem, ojciec robił w domu absolutnie
wszystko... mój znajomy twierdził, że jego tata sprząta, pierze i gotuje... bo
lubi.

[hania.hania]

Cekawi mnie tylko, czy te osoby (spośród bahaterów artukułu), które zarabiają
dobrze, przyczyniają się jakoś do utrzymania domu, czy pozwalają aby rodzice
ponosili wszyskie wydatki.
A na wyrobienie obowiązkowości pewnie nie ma żdanej reguły i długość okresu
mieszkania z rodzicami na to nie wpływa. Niestety moi teściwoie uważali, że ich
dzieci mają się tylko uczyć i wykonywali wszystkie prace domowe sami. Potem
straznie ciężko było mi wytłumaczyć mężowi (który także w czasie studiów
mieszkał z rodzicami), że jedzenie w lodówce nie przychodzi do niej samo,
pranie się samo nie wiesza, kurz sam nie chowa do odkorzacza, a obiad nie
pojawia w wyniku machnięcia czarodziejską różdżką. Mój miły po praostu nie
wiedział, że trzeba wykonać pewne prace, żeby dom jakoś funkcjonował.
Ciężkie doświadczenie

[Gość: appp]

Fajny tekst napisała Wyborcza. Wnikliwy i z dużą znajomością rzeczy. Ja też
jestem prawie 30-latkiem i mieszkam z rodzicami, ale mam troszkę inną
sytuację. Rodzice są w już w słusznym wieku ojciec jest po 70-tce. Tak na
prawdę to oni ściągnęli mnie na powrót do domu. Fakt że urwała mi się robota i
zostałem na lodzie z małym kredytem do spłacenia. Powrót na wieś do rodziców
na początku bolał strasznie.Potem zachaczyłem się do pracy na miejscu co
prawda za marne pieniądze, ale w trójkę całkiem nieźle żyjemy. Szczerze mówiąc
nie spodziewałem się że się dogadam z rodzicami.

[Gość: M]

Mam wrażenie, że powyższe komentarze są mądrzejsze od artykułu. Bo nie da się
łatwo zaklasyfikować wszystkich 30-latków mieszkających z rodzicami. Ja akurat
tak mieszkam, bo beze mnie by się nie utrzymali. Mam pensję wysokości średniej
krajowej (jak na Warszawę da się żyć, ale bez ekstrawagancji), a ich emerytury
razem dają nieco więcej niż 50 proc. mojej pensji... Pracowali na nie po
kilkadziesiąt lat, cóż... W związku z tym ja płacę wszystkie rachunki i
dokładam sporo do jedzenia. Płacę też (pół na pół z siostrą, która mieszka
osobno) różne rozrywki dla rodziców-emerytów typu angielski dla mamy (fajnie
że chce się uczyć). A z tej trzyosobowej kasy (moja pensja + emerytury
rodzicielskie) utrzymujemy też chatkę po babci pod Warszawą. Rodzice mnie
kochają, mamę muszę niemal siłą rano powstrzymywać przed robieniem mi
kanapeczek do pracy (serio!), martwią się o mnie itd itp. A ja już ledwo
wytrzymuję. Czuję się stłamszona i chcę samodzielności. To nie są rodzice-
wampiry, ale jak na moją trzydziestkę, to i tak za wiele. Marzę o
samodzielności i czule wspominam każde kilka tygodni, gdy zdarzyło mi się w
ostatnich latach gospodarować samej podczas nieobecności rodziców. Dojrzewam
do tego, żeby znaleźć jakąś niedrogą kawalerkę do wynajęcia i się wyprowadzić,
a dokładanie do kosztów utrzymania rodziców i mieszkania w centrum podzielić
uczciwie z siostrą na pół. Tylko jak wyobrażę sobie te wyrzuty mamy "źle ci z
nami? ograniczam cię w czymś? przecież tak cię kocham..." Ja się naprawdę
cieszę, że mnie kochają i się o mnie martwią, ale wolałabym żeby to czynili z
większej odległości.

Czemu oni mówią o kupnie mieszkania?

[Gość: Offer]

Czemu oni mówią o kupnie mieszkania od razu? Przecież mieszkanie można przez
parę lat usamodzielniając się WYNAJMOWAĆ! Już za dwa, dwa i pół tysiąca
miesięcznie można wynając jakiś sensowny lokal pięćdziesięcioparometrowy. Po
co się od razu zabijać o kredyty i własność. Zawsze łatwiej przeprowadzić się
z wynajętego niż z mieszkania zasranego kredytem.

Ja wynajmowałem mieszkanko za 2.500,00 zł dokąd nie było mnie stać na dom. Ale
od rodziców się wyprowadziłem.

[Gość: ines]

wynajęcie mieszkania za 2,5 tys. miesięcznie???? Chyba komuś rzuciło się na
mózg. Ludzie z długoletnim stażem pracy bardzo często nie mają tyle kasy "do
wyrzucenia", a co dopiero 25 letni absolwent!

[Gość: zdziwiony]

Jak nie masz gościu co robic z pieniędzmi to może zacznij wspierać jakieś
organizacje harytatywne - na pewno zrobisz z nich większy pożytek niz
finansowanie jakiegoś złodzieja wynajmującego 2-pokojowe mieszkanie w tej
cenie. Z drugiej strony czemu tyle nie brać skoro jakiś idiota chce zapłacić,
(zgodnie z podstawowymi prawami ekonomii).
Ja kupiłem niedawno 50-metrowe mieszkanie w Warszawie i płacę za czynsz wraz z
ratą kredytu ok. 1000 zł miesięcznie - nie tracąc pieniędzy na wynajmowanie, za
SWOJE WŁASNE MIESZKANIE.

[praptak]

> Czemu oni mówią o kupnie mieszkania od razu? Przecież mieszkanie można przez
> parę lat usamodzielniając się WYNAJMOWAĆ! Już za dwa, dwa i pół tysiąca
> miesięcznie można wynając jakiś sensowny lokal pięćdziesięcioparometrowy.

Zgadzam się, że mieszkanie można wynajmować - sam tak robię. Argument, że to się
"nie opłaca" nie przemawia do mnie. To, że własne mieszkanie będę miał parę lat
później jakoś mnie nie martwi. Fakt - nie mogę sobie tutaj wyburzyć ścianki
działowej ani np. wymienić kafelków ale to jakoś mi nie przeszkadza.

Dziwi mnie za to te 2,5 tysiąca za 50+ metrów - sam wynajmuję w Warszawie
(drogie miasto) w centrum koło Metra Politechnika (droga okolica), 55 metrów
przez agencję (więc drogo, bo to nie pilnowanie mieszkania cioci) i płacę 1500 +
gaz + prąd. Pozostałe podobne mieszkania, które były w ofercie kosztowały w
granicach 1300-1800 zł, tzn. mając 1800 nadwyżki do wydania miało się pełny wybór.

> Po
> co się od razu zabijać o kredyty i własność. Zawsze łatwiej przeprowadzić się
> z wynajętego niż z mieszkania zasranego kredytem.
>
> Ja wynajmowałem mieszkanko za 2.500,00 zł dokąd nie było mnie stać na dom. Ale
> od rodziców się wyprowadziłem.

[Gość: miki]

Stanowczo przepłaciłeś kolego za to mieszkanie...

[Gość: R]

Well...
Niektorych nie stac na chate, byc moze nawet na wynajem;
inni - no wlasnie: Facet po trzydziestce, mama mu gotuje,
niesamodzielny finansowo, kobiete ma na "odleglosc", zadnych
zobowiazan...
Very trendy.
Ja tez sie skupie na tym, co mnie interesuje - tylko kto mnie
utrzyma? Potrzebuje ZYWICIELA ;-)
A z kobieta sie spotkam w kanjpie, w kinie i oczywiscie w lozku.
No obligations. Veeeery trendy.

[Gość: Ronnie]

Prawie wszyscy uczą się za renty rodziców........smutne ale prawdziwe

[Gość: wachi]

Miałam kiedyś pracę, skończyłam studia, założyłam rodzinę, wynajęłam
mieszkanie w hotelu (17 m2) bo na takie było nas stać. O kupnie własnego nie
myślę - nie ten poziom dochodów, a nie mieszkam w dużym mieście. Przyszły
gorsze czasy, hotel stał się blokiem komunalnym (przez co zyskałam przydział)
i straciłam pracę. Teraz mężowi mają obniżyć pensję. Nie wiem z czego
utrzymamy to wszystko. Myślę o powrocie każdego z nas do swoich rodzinnych
domów (do jednego się nie zmieścimy z dziećmi), może wynajmując tą klitkę
jakoś się dołożymy do utrzymania. Nie wszyscy po 30 dobrze zarabiają i nie
wszyscy są samotni. I co wy na to?

[Gość: Młody Zamożny]

I co my na to? My na to, że STRASZNA Z CIEBIE DZIADÓWA!!!

[Gość: wachi]

Też byś był jakby mamusia i tatuś na początek nie dali. I myślę że prędzej czy
później kasa Ci się skończy i nie będziesz umiał jej zarobić, a ja i tak sobie
poradzę. :)

[Gość: adi]

Gość portalu: wachi napisał(a):

> Też byś był jakby mamusia i tatuś na początek nie dali. I myślę że
> prędzej czy później kasa Ci się skończy i nie będziesz umiał jej zarobić, a
> ja i tak sobie poradzę. :)

super odpowiedz - do takiego buca!!
:-)
powodzenia :-)))

[kdd]

Jesteś prawdziwym kretynem i prostakiem. A z zamożnych butów zamożna słoma Ci
wystaje. Szczerze Ci życzę żebyś znalazł się w podobnej sytuacji, może wtedy
obudzi się w tobie CZŁOWIEK!!!!

nie życzcie źle

[Gość: piternet]

Nie o to chodzi, żeby innym było gorzej tylko, żeby nam było lepiej.
I to chyba fajnie, że jest taki gość jak "Młody zamożny" bo dzięki temu
można bardziej docenić swoich przyjaciół i innych fajnych ludzi.
Pozdrawiam i pamiętajcie, depresja jeszcze nikomu nie pomogła ( chyba)

[kdd]

Jesteś prawdziwym kretynem i prostakiem. A z zamożnych butów zamożna słoma Ci
wystaje. Szczerze Ci życzę żebyś znalazł się w podobnej sytuacji jak wachi,
może wtedy obudzi się w tobie CZŁOWIEK!!!!

[Gość: Azzuri]

Jak mozna w ogole cos takiego napisac do gazety ? Jesli mlody czlowiek
przeczyta ten artykul, to calkowicie przestanie wierzyc, ze osiagniecie marzen
i finansowej niezaleznosci jest mozliwe i zalezy tylko od niego samego i
limitow jakie sobie sam ustali. I to nie zalezy od tego czy mamy lata 90-te czy
dwutysieczne. Przypomina mi to troche stare przyslowie z komunistycznych
czasow "jak sie nie ma co sie lubi to sie lubi co sie ma". Ale jak z taka
motywacja mozna osiagnac sukces ? Ja mam rodzine, 31 lat, od 3 lat mam wlasny
dom i realizuje marzenia tak jak zaplanuje tylko dlatego, ze bezwzglednie
odrzucam takie ograniczajace wlasny potencjal sugestie.

[Gość: Kasia]

Ciagle w Polsce miec swoje wlasne 4 katy to luksus. Moj brat z zona i roczna
coreczka wynajmuje pokoj z kuchnia i ma marne szanse na wlasne mieszkanie...
Mojego chlopaka brat mieszka we Wloszech i w wieku 24 lat ma mieszkanie 80m2 z
widokiem na moze. Dlaczego? bo zaciagnal kredyt, ktory mu to umozliwia i pensja.
Przez 5 lat pracowalam w agencjach reklamowych i z pensji nie udalo mi sie
jakos kupic i zamieszkac na wlasnym. Od 1,5 roku pracuje za granica i juz
dzisiaj moglabym za gotowke kupic swoje wlasne 30 metrow...mam nadzieje, ze ta
beznadziejna sytuacj w Polsce sie w koncu kiedys zmieni...

[Gość: obywatel]

A od nowego roku ludzi mieszkajacych z rodzicami bedzie jeszcze wiecej, bo nasz
jakze wspanialy rzad chce podniesc vat. Dlaczego? Bo juz teraz niewielu stac na
wybudowanie sie, a spoldzielnie mieszkaniowe robia ludzi w bambuko (nie znam
ani jednej porzadnej spoldzielni w Poznaniu, a jednego pedzia - Szlachciaka
powiesilbym publicznie na Starym Rynku).

[Gość: viran]

PODPISUJE SIE POD TYM ARTYKULEM OBIEMA REKAMI, cale szczescie ze mam takich
rodzicow!! prowadzilem przez 6 lat firme, a teraz mam juz tego dosc!!! wiec
studiuje sobie :) no i mieszkam z rodzicami. mam 31 lat. zyje sie prawie
bezstersowo majac gdzie wrocic jak cos nie "wypali" pozdrawiam wszystkich
rodzicow!!!!!!!!!!!!

[Gość: FFF]

Jestem ciekawa, czy zostaniesz ze swoimi rodzicami, kiedy stuknie im 90siatka i
to ty im, zamiast oni tobie, bedziesz gotowac przecierane zupki i prac brudne
gacie. Na pewno wtedy poczujesz gwaltowna chec uzaleznienia sie , wpakujesz
staruszkow do domu spokojnej (bo bez synalka) starosci i bedziesz przesylal
kartki na Boze Narodzenie.

Wcale Cie nie pozdrawiam

FFF

[orvokki]

Myślę, że chęć usamodzielnienia się i wyprowadzenia się z domu rodziców jest
naturalnym elementem dojrzewania. Jeśli ktoś chciałby, a nie może - a wiele
jest takich osób - to jest to tragedia,bo wewnętrzny rozwój tych osób jest
zahamowany przez czynniki zewnętrzne.
Jeżeli natomiast ktoś mógłby, a nie chce - czyli takie osoby jak opisane w
artykule - to szczerze mówiąc, przychodzą mi do głowy same niepochlebne
epitety. Myślę, że tacy ludzie są niedojrzali, egoistyczni, wygodniccy - co
gorsza nie widzą tego i nie chcą zmienić.
Miałam naprawdę fajny rodzinny dom, ale nie wróciłabym tam za żadną cenę...
Czasem jest ciężko, czasem żywię się chlebem z ketchupem i chińszczakami, ale i
tak nie zazdroszczę bohaterom artykułu obiadku na stole i poczucia
bezpieczeństwa.

[Gość: kózka]

Jeżeli natomiast ktoś mógłby, a nie chce - czyli takie osoby jak opisane w
> artykule - to szczerze mówiąc, przychodzą mi do głowy same niepochlebne
> epitety. Myślę, że tacy ludzie są niedojrzali, egoistyczni, wygodniccy - co
> gorsza nie widzą tego i nie chcą zmienić.

Zgadzam sie z Toba. Znam nawet taka osobe, ktore teraz bedac w zwiazku
malzenskim, nadal mieszka z matka, mimo iz kupil sobie i zonie mieszkanie.
Powod wciaz odwlekanej przeprowadzki?1 Brak funduszy na urzadzenie mieszkania.
Szczegol, ze mieszkanie jest po kompletnym remoncie i trzeba kupic tylko lozko,
zeby mozna bylo tam zamieszkac.
Przeciez nie kazde malzenstwo, wchodzi na gotowe...
Niestety, po co mieszkac tam, skoro mozna mieszkac z mamusia, ktora w
przeciwienstwie do zapracowanej zony, upierze, poda posilki, posprzata iTP.
Mloda zona najpierw urzadzala awantury, pozniej prosila, teraz po prostu
przestala wierzyc, ze kiedys z nim zamieszka. Acha przed slubem, to on jej
bardzo wiele naobiecywal, a teraz nie ma NIC na swoje wytlumaczenie.

Naprawde zycie z takimi ludzmi jest bardzo trudne i trzeba silnej osobowosci,
zeby wyprowadzic takiego maminsynka na prosta droge. Czyli droge wyborow i
poswiecen, a nie ciaglego wygodnictwa.

[Gość: Goska]

> Jeżeli natomiast ktoś mógłby, a nie chce - czyli takie osoby jak opisane w
> > artykule - to szczerze mówiąc, przychodzą mi do głowy same niepochlebne
> > epitety. Myślę, że tacy ludzie są niedojrzali, egoistyczni, wygodniccy - c
> o
> > gorsza nie widzą tego i nie chcą zmienić.
>
> Zgadzam sie z Toba. Znam nawet taka osobe, ktore teraz bedac w zwiazku
> malzenskim, nadal mieszka z matka, mimo iz kupil sobie i zonie mieszkanie.
> Powod wciaz odwlekanej przeprowadzki?1 Brak funduszy na urzadzenie ieszkania.
> Szczegol, ze mieszkanie jest po kompletnym remoncie i trzeba kupic tylkolozko,
>
> zeby mozna bylo tam zamieszkac.

Ten maz to mi nie wyglada na maminsynka - kupil mieszkanie, wyremontowal. Nic
dziwnego, pewnie pieniadze sie skonczyly i nie ma na lozko... A czy zona jego
pracuje? Jesli tak to pewnie ma jakies pieniadze i moze go wspomoc. Jak ja bym
byla na jej miejscu to zamiast narzekac to bym go wspierala, cieszac sie ze mam
meza, ktory potrafi zarobic na mieszkanie.

> Przeciez nie kazde malzenstwo, wchodzi na gotowe...
> Niestety, po co mieszkac tam, skoro mozna mieszkac z mamusia, ktora w
> przeciwienstwie do zapracowanej zony, upierze, poda posilki, posprzata iTP.

A on nie jest zapracowany??? To niech ona da mi namiary na takiego meza -
niezapracowany, stac go na mieszkanie.. Z checia sie zakrece, bo widze ze jego
zonie nie pasuje. Marudna jakas.

> Mloda zona najpierw urzadzala awantury, pozniej prosila, teraz po prostu
> przestala wierzyc, ze kiedys z nim zamieszka. Acha przed slubem, to on jej

Tego nie rozumiem, mieszkanie jest wyremontowane - czemu mloda zona tam nie
zamieszka? Sama przeciez piszesz, ze nie kazde malzenstwo wchodzi na gotowe.
Brak lozka to chyba tylko wymowka z jej strony, sama pewnie jest "mamincorka" i
chce w domu siedziec.

> bardzo wiele naobiecywal, a teraz nie ma NIC na swoje wytlumaczenie.

Co takiego obiecywal?

> Naprawde zycie z takimi ludzmi jest bardzo trudne i trzeba silnej osobowosci,
> zeby wyprowadzic takiego maminsynka na prosta droge. Czyli droge wyborow i
> poswiecen, a nie ciaglego wygodnictwa.

Nie wyglada mi na takiego maminsynka jak opisani w artykule a wrecz przeciwnie.
W ogole to strasznie marudna i wygodna jest ta mloda zona...

Goska

[Gość: kózka]

Ten maz to mi nie wyglada na maminsynka - kupil mieszkanie, wyremontowal. Nic
> dziwnego, pewnie pieniadze sie skonczyly i nie ma na lozko... A czy zona jego
> pracuje? Jesli tak to pewnie ma jakies pieniadze i moze go wspomoc.

Jakbys czytala dokladniej, ale zazdrosc (?!) przeslania ci oczy, zauwazylabys,
ze napisalam iz zona pracuje. I to dzieki niej, kupil to mieszkanie, bo mu w
tym pomogla. Wiec nie wypisuj glupot jak nie wiesz o co chodzi...


> A on nie jest zapracowany???


Nie, nie jest. Po prostu dobrze mu z mama.

Nie wyglada mi na takiego maminsynka jak opisani w artykule a wrecz przeciwnie.
> W ogole to strasznie marudna i wygodna jest ta mloda zona...

Coz, Ty chyba spotykalas tylko takich, co to trzeba im we wszystkim pomagac i
jeszcze na nich chchac i dmuchac, bo moga sie rozplynac. Zalosna jestes... Nie
znasz sytuacji, a nie ma zamiaru ci jej wyjasniac, bo i tak bys nic zrozumiala.

[Gość: MK]

MOJA ŻONA TO DARMOZJAD KTÓREMU TATUS Z MAMUSIA POD NOS WSZYSTKO STAWIALI I
NIESTETY ZOSTALO JEJ TO DO DZISIAJ A JA MUSZĘ SPRZATAĆ PRAĆ GOTOWAĆ I
OPIEKOWAC SIĘ DZIECKIEM BO TA NIEDORAJDA NIC NIE POTRAFI I WOLI MIESZKAC Z
MAMUSIA.

[Gość: Aga]

Zgadzam sie z Toba calkowicie. Mam wrazenie, ze bohaterowie tego artykulu to
jakies manekiny, a nie prawdziwi ludzie. Co to znaczy, ze dorosla , 29-letnia,
kobieta "oddaje sie swojej pasji", zyjac na utrzymaniu matki, z jej niewielkiej
pensji lub renty, jak przypuszczam? Czy to nie bylaby pora, aby oddac sie raczej
pasji ulozenia sobie zycia, zalozenia rodziny, urodzenia dziecka? Swoje pasje
mozna rozwijac rownie dobrze pracujac, w ramach pracy lub po pracy, jesli ta w
jakis sposob nie spelnia naszych ambicji. Tylko trzeba spojrzec trzezwo na
zycie, najpierw pomyslec o zaplaceniu rachunkow, a potem ewentualnie o wycieczce
zagranicznej lub ekstra nowym sprzecie sportowym. I nie byc takim pasozytem - co
to za argument, ze wynajmowanie mieszkania to "wyrzucanie pieniedzy"? Czyim
kosztem maja byc te oszczednosci?
Nawiasem mowiac moim zdaniem sa one dosyc pozorne, w tej chwili chyba wiecj mnie
kosztuje kredyt, niz placilabym za wynajecie, moze troche mniejszego mieszkania.
Zas to, ktore bedzie za wiele lat w koncu moja wlasnoscia, zostawie po prostu w
spadku synowi... aby mogl spokojnie realizowac swoje pasje i studiowac do
upadlego, nie martwiac sie o przyziemne sprawy ;-)

[Gość: Matka Polka]

a napisała, ze za pieniądze matki? a może ona nie ma ochoty miec dzieciaków i
od razu wpadać w kupki i soczki? rozumiem ją. Niech nie wpada w tę tragiczną
powagę - bo w gruncie rzeczy zbyt dużo jest poważnych młodych ludzi, którzy
wkracają w życie jako starzy.

[Gość: ana]

jeżeli pasja jest naprawdę pasją, zawsze znajdą się na nią pieniądze... Ja
wynajmuję, i jakoś mogę się oddawać moim pasjom foto- i graficznym. Pracuję w
budżetówce, gdyby ktoś pytał.


Święta prawda,że dorosła osoba nie powinna mieszkania u rodziców uważać za
dobro należne i darmowe.

[Gość: piternet]

ovrokki, nie zapominaj, ze nie wszyscy myślą tak jak ty. Ja co prawda nie
mieszkam z rodzicami (bym tego nie zniosl, ze nie moge w pelni decydowac w
swoim domu), ale wiem że niektórym bardzo to pasuje. Nie chcę takich ludzi
obrzucać epitetami, bo choć mają swoje wady to bardzo ich cenię. Poza tym to co
chcesz im powiedzieć...oni to już wiedzą.

[Gość: Jaro]

Mieszkam (30l) z Żoną i 3 miesięczną córką w własnym mieszkaniu prawie cała
moja pensja idzie na rachunki za gaz, wodę, energię śmieci telefon, kredyt,
Żony pensja zostaje na życie i ubranka dla córki około 700 zł. Nie chodzimy do
kina ani do teatru, prasa tylko podstawowa, imprezy tylko prywatki, itp.
Ambicja nie pozwala mi wrócić do rodziców, ale jak słucham kolegów i koleżanki
mieszkających z rodzicami, którzy nie wiedzą co to płacenie rachunków to mi
żal, słyszę jak rodzice zostają z dziećmi. Tym bardziej mi żal.
Ale z drugiej strony trzeba Panowie i Panie dorosnąć, nauczyć się żyć na własny
rachunek i nie szukać wymówek ekonomicznych i tym podobnych. Tak naprawdę życie
na własny rachunek daje poczucie realizacji, budzi zaradność i zmusza do walki
o los własny i rodziny. Czy taki 30 latek wiecznie żyjący z rodzicami wzbudzi
zaufanie u partnerki, sprawi wrażenie że da radę utrzymać rodzinę. NIE.

Pozdrawiam

[Gość: 30stka]

Od zdania matury przez 8 lat wynajmowałam do spółki ze znajomymi mieszkanie,
potem przez rok z chłopakiem; nie muszę mówić, że nie udało mi się zbyt wiele
pieniędzy przez ten czas odłożyć. Podjęliśmy więc decyzję zamieszkania
na "jakiś czas" z rodzicami chłopaka - w wieku 29 lat! Szczególnie dla mnie, po
9 latach samodzielnego gospodarowania, nie była to łatwa decyzja. Po roku
mieszkania z Teściami udało nam się właśnie wczoraj kupić własne małe
mieszkanie, oczywiście na wielki kredyt. Jesteśmy bardzo szczęśliwi z tego
powodu, i choć mieszkało się z Teściami raczej bezkonfliktowo - myślę, że
Teściowie też się cieszą z naszej wyprowadzki :)

[Gość: dr luzakis]

Droga Pani Wis i Drogi Panie Bielewicz,z całym dla Was szacunkiem : moje
wykształcenie pozwala mi stwierdzić : wspólne mieszkanie z rodzicami po 30 - ce
na pewno nie "pozwala odzyskać samodzielność" jak napisano w wytłuszczonym we
wstępie texcie. Pozdrawiam.

[Gość: Karo]

Mieszkalam z rodzicami do 21 roku zycia i tylko marzylam o wyprowadzce.
Rzucilam sie na gleboka wode - wyjechalam na stypendium do Niemiec i tu juz
zostalam. Stypendium bylo skromne i tylko na semestr, ale od poczatku
wiedzialam, ze wyjezdzam na dluzej, raczej na zawsze. Nie bylo latwo poradzic
sobie samej w obcym kraju bez przyjaciol, kontaktow, dobrej znajomosci jezyka.
Ale udalo mi sie, bo uparlam sie, ze do domu nie wroce. I teraz, po 3,5 roku
moge szczerze powiedziec - to bylo najlepsze, co moglam dla siebie zrobic.
Jeszcze semestr i bede miala drugi dyplom, pracuje na pol etatu u renomowanej
firmie i mieszkam w duzym mieszkaniu z dwoma wspollokatorami, ktorzy zawsze
sprzataja po sobie. A z moja rodzina sie uwielbiamy, przez te dwa tygodnie na
Gwiazdke i na Wielkanoc. Teraz bardzo mi ich brakuje, ale wiem, ze jak
musialabym znowu z nimi zamieszkac, klotnie z "wtedy" bylyby niczym w
porownaniu z klotniami z "teraz".

Nie rozumiem...

[Gość: KR$]

Moi rodzice maja 180 metrowy dom i bardzo by chcieli bym mieszkal z nimi... Sa
super ale sorry - w wieku 28 lat to juz niestety nie bardzo chce z nimi
mieszkac - tym bardziej ze wyfrunalem z domu w wieku 19 lat na studia i tak juz
zostalo... Ostatnio cos przebakuja ze mogliby ten dom sprzedac i sie
wyprowadzic za mna do Wawy - Boze - zeby tylko im to zostalo w sferze pomyslow.

Uwazam, ze moi rowiesnicy mieszkajacy z wygodnictwa z rodzicami powinni sie
walnac w czolko - nie chce sie przepracowywac, co? A mi sie chce - dlatego
moglem kupic sobie sam swoje pierwsze auto - wymarzonego, nowego, zbudowanego
dla mnie na zamowienie roadstera za dwie stowki, dlatego wynajmuje 50 metrowe
mieszkanie dla siebie samego w centrum Wawy i dlatego mam kolejne dwie stowki
odlozone ktore wlasnie zamiast wywalac na mieszkanie to zamierzam zainwestowac
w dwie zaprzyjaznione firmy (w zamian za udzialy). Kapitalizm mamy i kapital
musi pracowac, nie?

Nie ma sie co mazgaic tylko trzeba brac swoje zycie w swoje rece i przec do
przodu - jak dobrze pojdzie i bede mial 40stke to moze sobie wtedy zrobie
przerwe w pracy - jak bedzie mnie na to stac. A przez takich wlasnie
maminsynkow ten nasz kapitalizm wyglada tak mizernie jak wyglada - bo sie nie
chce...


Tfu....

Wlasciwe podejscie

[Gość: Azzuri]

Ja nie widze problemu. Wystarczy chciec. Jesli nie ma mozliwosci w Polsce, sa
za granica. Ja wyjechalem 7 lat temu, nie zaluje i nie chce wracac i od 3 lat
mam wlasny dom. Mam tylko 31 lat i do 40-tki chce byc finansowo niezalezny (nie
bede musial pracowac przez reszte zycia aby oplacic koszta). Swiat jest piekny
wszedzie a do nowej ojczyzny sie zawsze mozna przyzwyczaic. Dzis mamy internet,
gdzie mozemy byc na biezaco z czymkolwiek i skontaktowac sie z kimkolwiek.
Jesli brakuje nam skills, to od tego sa szkoly i kursy. W nowojorskich
uczelniach np. studiuje przynajmniej kilkuset polskich studentow, ktorzy sami
sobie zalatwili finansowanie, wizy i transfer zaliczonych przedmiotow z Polski.
Wlasciwe podejscie powinno byc nastepujace:
1. Ile chce zarabiac i na jakim poziomie chce zyc ?
2. Jakie musze posiasc kwalifikacje, doswiadczenie albo znajomosci aby zarabiac
i zyc na poziomie z pyt. 1
3. Realizuje plan z punktu 2 i osiagam cel.

[Gość: B52]

coz,
w polsce tez jest to mozliwe
kilka faktow:
- nie mieszkam z rodzicami od 18 roku zycia
- poczatkowo wynajmowalem pokoj (na poczatku bylo to strasznie trudne), brak
rodzicow az bolal. Pracowalem juz od drugiego roku studiow (a studiowalem w
systemie dziennym) jednak bez uszczerbku dla nauki - na dyplomie (jednej z
renomowanych publicznych uczelni) jak byk stoi ocena "bardzo dobry". Po
studiach praca juz w pelnym wymiarze godzin. Na poczatek mieszkanie wynajmowane
wspolnie ze znajomymi - koszt rzedu 500 - 600 pln od osoby. Jednoczesnie ciezka
harowa w firmie (duza instytucja finansowa) - czesto nie wychodzilismy z biura
przed 22, weekend w pracy byl raczej regula niz wyjatkiem, o nocach
przepracowanych w firmie nie wspomne. I tak przez kilka lat. Potem zmiana pracy
na lzejsza ale i lepiej platna (tak, tak), duuuuzy kredyt w banku i moj wlasny
dom stoi od ponad roku .

- teraz (30l.) mam wlasny dom, zone i kilkumiesieczne dziecko
- nigdy rodzice nie pomagali mi finansowo (nie liczac malych datkow na zycie na
pierwszym roku studiow)
- nikt nie zalatwial mi zadnej roboty - kazda prace dostawalem po
wielostopniowych rozmowach kwalifikacyjnych
- nie dawalem nikomu zadnych lapowek ani sie o nic nie prosilem
- kredyt w banku zalatwialem wg normalnej procedury (trwalo to ponad 1,5
miesiaca)

powinienem tu dodac, ze wiekszosc moich znajomych przechodzila podobna sciezke
(nie moge sie tylko wypowiadac na temat ewentualnej rodzicielskiej pomocy ktora
byc moze czesc z nich otrzymalo) wiec nie jestem zadnym wyjatkiem.

NIe pisze tego wszystkiego po to, zeby sie chwalic (jak napisalem wyzej nie
jestem zadnym wyjatkiem, a znam ludzi, ktorzy osiagneli znacznie wiecej ode
mnie i uwazam, ze sam wykorzystuje swoj potencjal moze w 50%).
Chce tylko pokazac, ze w tym kraju TO JEST MOZLIWE - mozna cos osiagnac,
zapewnic sobie i rodzinie odpowiedni poziom zycia, miec wlasne lokum, a do tego
wszystko to zawdzieczac glownie sobie - bez czyjejs laski, "zalatwiania",
lapowek, tzw. "plecow" itp.
Narzekac zawsze latwo, ale trzeba sobie odpowiedziec na kilka prostych
pytan "czy faktycznie zrobilem(am) wszystko co w mojej mocy? czy wykorzystuje
wszystkie dane mi szanse i mozliwosci?.

Zalosnie brzmia te placzliwe posty, ktorych konkluzja brzmi "nie da
sie", "swiat jest niesprawiedliwy" "jaki(a) ja jestem biedny(a)".
do roboty, prosze panstwa, mniej ogladania telewizji, wiecej wiary w siebie a
bedzie dobrze :)))))



- uwazam ze mieszkanie z rodzicami na dluzsza mete jest bardzo uciazliwe dla
kazdej ze stron

[Gość: Tom]

Wlasciwie to sie z Toba zgadzam, co do samodzielnosci, nie meczenia rodzicow
swoja osoba. Mam jednak wrazenie ze patrzysz troche zbyt "jednotorowo". To ze
Tobie jak wynika z postu juz pare lat temu, do tego dzieki pracy w instytucji
finansowej sie udalo to nie znaczy ze musi to sie udac innym....

Po prostu czasy sa dzis ciezsze i czasem nawet stala praca nie pozwala myslec o
kredycie. To jedno. Drugie to fakt ze w wielu osobach (w tym we mnie) obecny
kryzys zaszczepil tez swoista "niepewnosc jutra" - stad lek przed kredytami. No
i "trzy" tj fakt ze kryzys nauczyl tez jeszcze jednej rzeczy, ze ta tzw.
kariera to tylko i wylacznie uluda, ktora moze zniknac w okamgnieniu. A wobec
tego moze nie warto jakos strasznie poswiecac sie w imie tego kredytu i
wyprowadzki od rodzicow.

Tak wiec trzeba wziac pod uwage takze taki punkt widzenia - nie
tyle "wygodnicki" co przesiakniety sceptycyzmem.

Pozdrawiam serdecznie

[Gość: B52]

> Wlasciwie to sie z Toba zgadzam, co do samodzielnosci, nie meczenia rodzicow
> swoja osoba. Mam jednak wrazenie ze patrzysz troche zbyt "jednotorowo". To ze
> Tobie jak wynika z postu juz pare lat temu, do tego dzieki pracy w instytucji
> finansowej sie udalo to nie znaczy ze musi to sie udac innym....

Na poczatek jedn uwaga: wyprowadzenie sie od rodzicow to nie jest cel sam w
sobie - to srodek do poprawy jakosci wlasnego zycia - ale jezeli czujesz sie
lepiej mieszkajac z rodzicami to po co w ogole zastanawiac sie nad
wyprowadzeniem sie od nich?

Wracajac do glownego tematu - wiele zalezy od tego, jak duze jest ryzyko utraty
pracy (ewentualnie, jak jaki jest poziom swiadomosci z tym zwiazanej). Ale
oczywiste jest rowniez, ze nie sposob zafundowac sobie wlasne M z tego co uda
sie odlozyc w rozsadnej perspektywie czasu - bez kredytu po prostu nie da rady.
wracamy wiec do punktu wyjscia: czynniki ekonomiczne i sklonnosc do
podejmowania ryzyka decyduja o rozwoju (a trudno chyba zaprzeczyc, ze
niezaleznosc i "bycie na swoim" to jest wlasnie rozwoj w opozycji do powrotu do
rodzicow, ktory bywa wygodny na krotka mete i moim zdaniem uwstecznia).

> Po prostu czasy sa dzis ciezsze i czasem nawet stala praca nie pozwala myslec
> o kredycie.
to pojecie wzgledne - stopy procentowe (a wiec koszt kredytu) sa dzis duzo,
duzo nizsze, niz kilka lat temu. Oferta bankow jest rowniez duzo bardziej
przyjazna i znacznie latwiej uzyskac kredyt niz kiedys. Ludzie zarabiaja
nominalnie wiecej, podczas gdy ceny mieszkan nominalnie spadly (byl okres, gdy
trudno bylo znalezc mieszkanie ponizej 3500 PLN za metr - teraz sam widzialem
bilboardy z ogloszeniami mieszkan po 2300).

rzecz jasna, nadal pozostaje kwestia jak splacic kredyt, gdy przyszlosc jest
niepewna, ale czy kiedykolwiek przyszlosc byla lub bedzie pewna?? byc moze jest
tak, ze "zaszczepiona niepewnosc jutra" nie ma racjonalnych podstaw? Zyjac
wygodnie u rodzicow coraz bardziej boimy sie podejmowac wyzwania i
szukamy "pewnych" rozwiazan. a takich niestety nie ma.
Odnosnie czasow w jakich zyjemy: rejestrowane bezrobocie zwiekszylo sie tylko
nieznacznie (decyzje o kredycie podejmowalem 2 lata temu).
Powiem wiecej - perspektywy sa duzo lepsze dzisiaj (bo po pierwsze gorzej byc
juz nie moze, po drugie, wejscie Polski do UE to juz rzecz pewna).

> [..] kryzys nauczyl tez jeszcze jednej rzeczy, ze ta tzw.
> kariera to tylko i wylacznie uluda, ktora moze zniknac w okamgnieniu. A wobec
> tego moze nie warto jakos strasznie poswiecac sie w imie tego kredytu i
> wyprowadzki od rodzicow.

nie bede wdawal sie w filizoficzne rozwazania (rowniez dobrze mozna powiedziec,
ze cale zycie to "uluda" bo moze zniknac w mgnieniu oka, jest tak kruche, itp).
jezeli komus pasuje mieszkanie z rodzicami - to prosze bardzo. zyjemy w wolnym
kraju. to tylko kwestia wyboru co daje komu wiecej szczescia.
Czuje sie szczesliwszy mieszkajac u siebie, a nie u rodzicow, nawet jezeli
czasem mam obawy, czy mnie nie wywala z roboty.

trzymajcie sie :)

[nosferatek]

balcerowicz musi odejść!

[Gość: agnieszka]

pozazdroscic wyrozumialych rodzicow i zasmucic sie nad bezradnoscia
dzisiejszych pseudo-mlodych...

[Gość: rav]

Moglbym wrocic do rodzicow, ale z pewnoscia tego nie zrobie. Nie bronie tego
innym. Moze to kwestia ukladow z rodzicami, moze kwestia usposobienia. Ja sie
do tego nie nadaje. Dobrze mi w wynajmowanym mieszkaniu. Pomimo ceny jaka za
to place. A rodzicow odwiedzam od czasu do czasu. I tez mi z tym dobrze.

[Gość: MIKOLAJ]

W JEGO MIESZKANIU I JEST NA RAZIE Z TYM DOBRZE MIMO ŻE RODZICE MAJA DOM I
CHCIELIBY ZEBYM Z NIMI MIESZKAŁ A JA ZA NIC TEGO NIE CHCĘ.