Byrcyn_

[marzena.sa]

... i co tubylcy sądzicie o decyzjach władz ,

[iwa_ja]

marzena.sa napisała:

> ... i co tubylcy sądzicie o decyzjach władz ,
A ja nic nie wiem, bom nie stąd. Opisz, o co chodzi.

Re.....:"Byrcyn - Strażnik Tatr"

[ciupazka]

"Byrcyn - Strażnik Tatr" - to tytuł pięknej książki napisanej przez Eugenię
R. DABERTOWĄ wydanej przez Oficynę Wydawniczą MULTICO.W-wa.2002.

Bohaterem książki jest dr Wojciech Gąsienica Byrcyn, wieloletni Dyrektor
Tatrzańskiego Parku Narodowego. Ukazuje ona człowieka w naturalnym tle
zywobycio, jego działalnosci i jego osobowości. Piykno do cudu ksiązka
pokazuje portrety ludzi, spotkania, zamyślenia , przeplatana licznymi
zdjęciami, ukazuje rzeczywisty świat dr Wojciecha Gąsienicy Byrcyna, a jego
sśiat to przecie TATRY, rodzina, ftorykm całe zycie piyknie słuzył ,
Taterek nom syćkim pilnowoł i upilnowoł. Barz piyknie mu za to składomy
podziękowanie i nase: Bóg Ci Wojtku zapłoć.

Byrcyn to Gąsienica z dziada pradziada i Byrcyn to nas góralski mędrol.
Sacunek mu sie nolezy za to, co całe zycie robiył, a nie włócenie go po
sądak na stare roki , bo on tym razym walcy przecie o swojom własność.
Popiyromy go w 100%. Dość komuny! Precki z komunom. Sprawe wygroł i jesce
sukajom nieftorzy chyba ...guza opiyrajęcy sie na przepisak z casów
komuny. Dokąd te przepisy bedom wozne, he? Prec z komuchami i komunom.Sanujmy
sie juz i sanujmy nowe prawo, bo cas nojwyzsy na to .
Telo. Pozdr.

" Ludzie, kochani ludzie!
Gdybym tak mógł, jak nie mogę,
Wyzwoliłbym waszą duszę,
Na skalną pchnąłbym ją drogę!"

(Jan Kasprowicz, z Księgi ubogich)

[ciupazka]

Swojyj własności tyz! Tym ftorzy holofiyli....prociw Niemu ku wiadomości:


www.tygodnikpodhalanski.pl/modules.php?name=News&file=article&sid=1886

[ciupazka]

tu ta historia...

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=170&w=11339882&a=11339882

[ciupazka]

Wojciech Gąsienica Byrcyn i jego słowa z duszy otwartej na oścież.

- Pisząc gwarą, potrafię o krajobrazie i przyrodzie gór, o ludziach, wśród
których wyrastałem opowiedzieć prościej, bardziej zwięźle, wkładając w te
opowieści duży ładunek emocjonalny i sentymentalny - mówi Wojciech Gąsienica
Byrcyn. - Wciąż żyją w moich wspomnieniach miejsca i ludzie, choćby tacy, jak
Jędraśka z Gładkiego - ta, o której moja mama mówiła, że jest niepiśmienna,
lecz mądra i święta, bo gada we świat i ma duszę otwartą na oścież.

Urodził się w 1948 r. w Zakopanem - na Gładkiem, jak podkreśla. Po ukończeniu
szkoły podstawowej wyjechał do Warszawy, gdzie w 1967 r. zdał maturę w Liceum
Ogólnokształcącym, a w 1972 r. ukończył Wydział Leśny w SGGW. Ten
dziesięcioletni pobyt w Warszawie przeplatany był możliwie najczęstszymi
powrotami do domu, do Zakopanego, w Tatry. W tamtych latach uprawiał
narciarstwo (biegi i skoki), osiągając niezłe wyniki sportowe.

Wielka fascynacja górami spowodowała też, że - jak mówi, "wzorem dziadków" w
1969 r. został ratownikiem GOPR, a w 1972 r. przewodnikiem tatrzańskim. Po
studiach podjął pracę najpierw w Babiogórskim Parku Narodowym, a od 1973 r.
jest związany z Tatrzańskim Parkiem Narodowym. Pełnił funkcję leśniczego w
Morskim Oku, a przez dziesięć lat - leśniczego na Hali Gąsienicowej. Pracując,
kształcił się nadal - ukończył Studium Ochrony Przyrody w Wyższej Szkole
Rolniczej w Krakowie, a na początku lat 80. podjął studia doktoranckie w SGGW
(pracę doktorską obronił w 1987 r.). Tylko na dwa lata opuścił TPN, pracując w
Muzeum Tatrzańskim. W 1990 r. został mianowany dyrektorem TPN - dziś pełni w
nim funkcję zastępcy dyrektora ds. naukowych i dydaktycznych.

- Pierwsza w życiu publikacja - wspomina - to książkowe wydanie mojej pracy
magisterskiej. Jestem z niej dumny do dziś. I pokazuje mi solidnie prowadzony
spis opracowań i artykułów zamieszczanych w czasopismach, wydawnictwach
autorskich i zbiorowych. Spis imponujący - tak na oko, z dwieście pozycji. - A
literatura, twoje gwarowe opowiadania? - pytam. - Zacząłem je pisać po
studiach - mówi. - Rosłem w domu przesiąkniętym literaturą. Tata był uznanym
poetą ludowym, ale i mama pisała piękne wiersze. Kiedy zostałem leśniczym,
postanowiłem i ja spróbować swoich sił w literaturze. Pierwszym recenzentem
moich opowiadań był ojciec. Był surowym sędzią, ale równoczesnie bardzo
zachęcał mnie do pisania.

Pierwsze opowiadanie opublikował w 1975 r. w gazecie "Łowiec Polski". W
następnych latach drukowało je wiele czasopism m.in. "Za i
Przeciw", "Podtatrze", "Wierchy", "Orzeł Tatrzański", "Gazeta
Krakowska", "Tygodnik Podhalański, "Tatry" i in. W 1992 r. zebrał je i
opublikował w autorskim tomiku "Dostać orełki".

Jak w natłoku spraw zawodowych i naukowych znajduje czas na pisanie opowiastek
regionalnych? - W stanach różnych stresów i napięć, których pełno w ludzkim
życiu - odpowiada - literatura może być pomocą, lekarstwem, sposobem na
wyciszenie. Gdy piszę, odcinam się od reszty świata, odrywam od codzienności,
od zmartwień... W 2004 r. ukazała się kolejna książka Wojtka Byrcyna "Kozi
kierdel". Gdy pytam go o plany literackie, opowiada o gotowych już i
czekających na wydanie następnych książkach: opowieściach z rodzinnego
Gładkiego (jest ich już zebranych w całość około stu) i o skonstruowanej
podobnie do "Koziego kierdla" książce o niedźwiedziu. - Wiesz - uśmiecha się -
ojciec kiedyś mi mówił: "Pisz i chowoj, a po jakimsi casie zaźryj do nik.
Bedzies widzioł ze bedzieś musioł chojco zmienić. Jo ci nie będę godoł co! Ty
ino pisz." Tak robię do dziś. Piszę i chowam, by kiedyś wszystkie te opowieści,
które przez pokolenia trwały jedynie w przekazach ustnych, zapisane w
literackiej formie pokazać światu...(Tekst: JERZY TAWŁOWICZ) Dz.P.