dorosły naromanem? proszę o pomoc

[plk1]

Mój mąż ponad 35 lat i ostatnio bardzo dziwnie się zachowuje.
Wyglada tak, jakby pił alkohol, ale sie nie przyznaje. Ostatni 2 razy w ciągu
miesiąca urwał mu się film. Za pierwszym razem myslałam,że to choroba, teraz
juz zaczynam się bać, bo był w stosunku do mnie agresywny.
Nie wiem,co mam robić? Przeczytałam na necie rózne opisy jak zachowuje się
człowiek po wzięciu narkotyków. Żaden tak naprawde do jego zachowania nie
pasuje. Zresztą większość odnosi się do zachowania raczej młodzieży.
Nie wiem, czy to wóda, bo to nie było dokładnie tak jak po wódzie, czy jakieś
świństwo. Wrócił doi domu nieprzytomny, nic nie pamięta, potem nastepnego
dnia wymiotował.
Rodzicom w "poważnej" rozmowie powiedział,że nie jest od niczego uzalezniony.
Ponieważ maz jest ekspertem od mówienia prawdy inaczej, więc nie wiem co mam
myslec.

Jakie sa oznaki brania? Gdzie mogę się na necie tego dowiedziec?
Gdzie szukac pomocy. Mąz niby powiedział,że się zgłosi do lekarza sam, ale mu
nie wierzę.
Bardzo prosze o jakies wskazówki.
plk

[hepik1]

narkomania.akcjasos.pl

[Gość: m]

wyglada to dziwnie, ale wedlug mnie to moze byc heroina.

[Gość: maja]

Powiedz coś więcej - czy wtedy śpi, ile godzim na dobę śpi, czy to sa normalne
pory, co z apetytem? Jak wyglada ten sen ? Czy jest to "przysypianie nad
stołem" czy normalny sen ? Od jak dawna dziwnie sie zachowuje ?
ps. mój mąż ma 33 lata i niecałe 5 lat temu zerwał z nałogiem (to nie jest
choroba młodych).

[plk1]

Po tych ostatnich 2 dziwnych sytuacjach spał bardzo długo, ale wstawał w nocy i
wymiotował, wiec myslalam,że to zabiera mu sen, a zaszkodził mu np alkohol.
Nie wiem ,jesli Maju mogłabys mi zadać konkretne pytania, to odpowiem, bo sama
nie wiem ... Ostatnio miał kłopoty z zasypianiem, ale myslałam,że to stres.
Stracił nagle pracę i nie mógł długo znależć nowej. Teraz pracuje. Znalazł nawe
prace, która lubi.
Ale raczej były to chyba kłopoty z zasypianiem. Nie było takich sytuacji ,zeby
przyspiał za stołem, no moze w sobotę ale taka drzemka jak kazdy, na łózku.
Nie wiem, po prostu nie wiem co się dzieje.
To co jest bardzo niepokojącego, to to,ze kłamie, bardzo i że podobno nic nie
pamięta że jak wrócił, że rzucił sie na mnie (mam siniaki, wiec mu pokazałam).
Nie pamieta,ze mi groził.
Myslałam,że jest po prostu pijany, ale powiedział,ze nic nie pił..
Mam mętlik w głowie i tysiące pytań. Co gorsza widziały go w tym stanie dzieci.
Nie wiem, gdzie powinnam się zgłosic? TZN on chce sam pójsc, nie chce,zebym ja
z nim szła...
Ale ja przecież mam chyba prawo wiedziec, co sie z nim dzieje...
Boje się, czy naprawdę da sie z TEGO wyjśc?
Przeciez to jest facet w najlepszym okresie zycia... DLaczego chce sobie i nam
wszystkim (mnie dzieciom) zbabrać zycie?
Starałam mu sie bardzo pomagac jak był bez pracy.
teraz tez chce mu pomóc ale jak?
plk

[Gość: maja]

Agresja ... ja sie nie spotkałam bezpośrednio z agresją ze strony feciarza. Po
heroinie i innych opiatach tym bardziej. Co z jedzeniem ? Nie napisałaś mi. Czy
je normalnie ? Jak wyglądają te problemy ze spaniem ? Czy się budzi w nocy czy
nie potrafi zasnąć ? Ile godzin na dobę srednio spi ? I przedze wszystkim - jak
dawno temu coś zauważyłaś ? Bo początkowe zazywanie amfy można dosyć łatwo
zauważyć (ptzynajmniej jak się zna objawy). Człowiek ma problemy z zaśnięciem
(w sumie to poczatkowo całą dobę nie śpi, jak zejdzie mu faza to to odsypia
(nie wazne czy to jest dzień czy noc). Potem, kiedy ogranizm jest wyczerpany
(sińce pod oczami z niewyspania, chudniecie)śpi nawet normalnie (choć krócej i
o dziwnych porach.
Wymiotowac moze po opiatach (i po alkoholu), jednak ta agresja nie pasuje... Po
opiatach tez by przysypiał ni z tego ni z owego ...
To dziwne, ze ma zaniki pamieci ... może on to pamięta tylko tak ściemnia ? Aż
taka amnezja ? Nie chce mi się wierzyć. Musiałby być "zapruty" maxymalnie aby
stracic kontrolę. Ty nic nie zrobisz (tzn. nie namówisz go, jeżeli on gdzieś
pójdzie z tym problemem to tylko dlatego, abyś mu więcej dziury w brzuchu nie
wierciła). Ty z kolei powinnac pójśc do najbliższego punktu U - są też
spotkania dla rodzin z takimi problemami. Wiem, ze dzieci mają fatalny
przykład, wiem, że odbije się to na Jego autorytecie, ale najważniejsze to jest
to, abyś z tym nie przechodziła do porządku dziennego, udawała, ze nie ma
problemu.
Jeżeli Ty go nie namawiasz na zgłoszenie się z tym problemem, a On sam chce
chce coś z tym zrobić - to sa jakieś szanse. Jeżeli on się zgłosi tylko po to,
aby Cię uspokoić ..................
pozdrawiam

[Gość: mo]

no właśnie ta agresja jakaś dziwna jest... ale ja znowu spotkałem się z agresja
po fecie, tylko znowu te wymioty i zanik pamięci.. szczerze mówiąc to tutaj nic
nie trzyma się kupy. Ale się tak właśnie zastanawiam... może to nasze gdybanie
przynosi więcej szkody... Ty się martwisz, a stawianie diagnoz na odległość z
mętnego opisu nic nie da... nie wiem sam. Powiedz jeszcze, czy w jego rodzinie
zdarzały się przypadki zaburzeń psychicznych?
a może nie ma się czym martwić bo zdażyło mu się zdrowo wypić i tyle?
pozdrawiam serdecznie.. ma szczęscie, że ma żonę która się o niego martwi :)

[Gość: maja]

Możesz jeszcze kupić testy w aptece (osobno sa na amfę, na opiaty i na
barbiturany - cena kazdego cztery lata temu to ok 8 pln, teraz niestety nie
wiem), każ mu nasikac i wtedy będziesz miała pewność.
Trzymaj się .

[Gość: maja]

Teraz wpadłam jeszcze na pomysł - to przeciez może być extaza - po niej często
film się urywa. Agresja także może się przyplatac - mnie to jedak pod nią
raczej podchodzi.

no coś Ty...

[Gość: mo]

Po pigule...? nie... nie wydaje mi sie zeby to bylo mozliwe, nie spotkalem sie
z agresja po mdma... dla mnie to jakies dziwne wszystko...

[plk1]

Dziękuję,że odzywacie sie do mnie. Mam taki mętlik w głowie,że strasznie cięzko
mi zebrac mysli.
Ponieważ bardzo źle się czuję(biegunka, mroczki przed oczami, kłucie w mostku
itp.), poszłam do lekarza. Jest to moja zaufana lekarka. Opowiedziałam jej co
było, więc powiedziała,że co do mojego samopoczucia, to jest to po prostu
reakcja nerwowa na silny stres.
Natomiast podejrzewa, że u męza to jest po prostu jakieś uzależnienie. Raczej
obstawia przy problemie alkoholowym, bo co do narkotyków, to za mało mamy
pieniędzy,poza tym trzeba zadzwonic do dealera, postarac się o narkotyk, a mój
maz jest straszliwym leniem. A alkohol ma wszędzie. Chociaż oczywiście głowy
nie da, i nakotyki też trzeba brac pod uwagę.
Co do uzaleznienia od "czegoś" to COŚ jest bo:
1. Urwał mu się film.Tzn mąz twierdzi nie pamięta
2. Dotarł pod dom, więc jednak COŚ kojarzył.
3, Czyli w związku z tym kłamie, a kłamstwo i nieprzyznawanie się do winy to
nastepna objawa uzależnienia.
4. Twierdził w rozwmowie,ze "nie jest od niczego uzalezniony", co tez o czymś
złym świadczy
5. Mówił mi, a raczej bełkotał o moim ojcu, sam się porównywał z nim, a mój
ojciec był alkoholikiem.
6. Nie chce o tym teraz rozmawiać,
7. Obiecał dzieciom,ze nigdy to się nie powtórzy,że pójdzie w tym tygodniu do
lekarza,a nic jak na razie nie zrobił z tym, bo go wczoraj pytałam. Dla mnie to
oznaka,ze się boi do czegoś przyznać.
8. Jest strasznie miły dla dzieci i dla mnie, co też swiadczy,że czuje się
winny.
9. Chce nagle coś kupować do domu, co było zawsze potrzebne, a nie było na to
pieniędzy, jakby tymi zakupami chciał mnie udobruchać.
10. Pytany jak mam się zachowac, jesli co s takiego sie powtórzy powiedział,ze
mam wezwac policję,a on sam sie wyprowadzi , bo skoro był agresywny, to bedzie
musial mnie opuścić. Odebrałam to jako zastrasznie mnie, bo wie,ze ja zostałam
opuszczona przez ojca, i ze strasznie to przeżyłam i się strasznie tego boję> A
mówiąc mi to ma teraz nade mną duża przewagę, bo sie po prostu go boję. Boję
się,ze znów coś wypije, albo cos wexmie, boje się,ze zobaczą to dzieci, boje
się,ze narozrabia i mnie ze wszystkim zostawi.
Lekarka u której byłam powiedziała mi nakrzyczała na mnie,że zachowałam sie jak
zona alkoholika. , bo go przebierałam, myłam jak zwymiotował,ze powinnam była
go zostawić.

Czuję się bardzo zagubiona. Moja mama juz zrobila z niego alkoholika, rodzice
jego niby chca mu pomóc, ale wszystko łagadzą.
Mam przyjaciół, którzy mnie wspierają, ale oni tez niewiele mogą zrobic. Dla
nich cała sytuacja tez jest bardzo dziwna. Choc zgodnie potwierdzają,ze
czuli,że cos jest nie tak, chocby po tym,ze wyraxnie nie mówił prawdy, a raczej
omijał prawdę.
Dlatego napisałam tu na forum uzaleznień. Może ktoś kto miał podobny problemy
dał sobie z nimi radę i wyszedł silniejszy z tego wszystkiego. Ja sobie na TU O
TERAZ nie daje rady.
Padaja od Was rózne pomysły co to mogło byc. Ale sami widzicie,że cała sprawa
jest bardzo dziwna i pomagmatwana.
Bardzo dziekuję za to,ze próbujecie mi coś doradzic. Jesteście zupełnie obcymi
mi osobami, ale moze przez to łatwiej będzie Wam zrozumiec co się mogło stac.
Zapytałam kogoś ,gdzie popełniłam bład? Co xle robiłam,że tak się stało?
Moja mama mi powiedziała,ze byłam za dobra, bo chciałam miec idealna rodzinę,
bo sama takiej nie miałam, i byłam dla męża za dobra.
Lekarka powiedziała,żebym nie brała na siebie winy, bo to mąz ma problem, nie
ja. Ja muszę być teraz silna.
Ale ja nie mam siły. Teściowie twierdzą,że jak pójdzie do neurologa, i
gastrologa to oni się poznają. Ale ja wiem,ze on sie nie przyzna.
Co robic? CO ja mam zronbic. Jestem zrospaczona i ta rozpacz nie daje mi
myslec. Dostałam leki uspokajające, ale one mi niewiele daja. Zresztą staram
się ich nie brać, bo nie moge dobrze funkcjonowac w pracy.
Jesli macie jakies refleksje po tym co tu napisałam to dajcie mi znac.
plk

[Gość: hepik]

Wymienione w punktach zachowanie jest oczywiści typowe dla człowieka
uzależnionego od alkoholu a zapewne i narkotyków.Działa tu system iluzji i
zaprzeczeń i następuje podręcznikowa manipulacja najbliższymi.
Jednego nie rozumiem,jeśliby to miało być uzależnienie od alkoholu-jak
najbliższa osoba nie może rozpoznać czy jej mąż jest pijany czy nie?Można nie
rozpoznawać,gdy wypije dwa czy trzy piwa,albo parę kieliszków wódki.Ale gdy się
upija,traci przytomność czy jest agresywny?Przecież alkohol ma swój zapach z
daleka wyczuwalny.No i uzależnienie alkoholowe nie następuje w jakiś nagły
,gwałtowny sposób.Musi być poprzedzone w miarę długim okresem jego nadużywania.A
to tez przecież raczej trudno przeoczyć?
Zaskakuje mnie tez postawa lekarki z któą rozmawiałaś.Tzn zaskakuje na
plus.Wykazała dużą wiedzę na temat uzależnień i sposobu postępowania wobec
nałogowego alkoholika,co wcale nie jest takie powszechne wśród naszych lekarzy.
Rady oczywiście nie będzie,oprócz takiej by troche poczytać wątki na temat
alkoholizmu czy narkomani ,zobaczyć na inne strony poświęcone nałogom.Polecam
http.akcjasos.pl a tam również linki na jeszcze inne strony .Pozdr.

[Gość: hepik]

I polecam przeczytanie tego:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=11935&w=10689360
tam dowiesz sie na czym to polegai co zrobic możesz dla siebie w wypadku,gdy mąż
jest faktycznie osoba uzależnioną (nieistotne co by to miało być).

[Gość: amaliafado]

przeczytałam wszystko co tu napisaliście hepik jest bardzo konstruktywny,
zgadzam się z tym co napisał'a, to o czym pisałaś plk przypomina mi historię
mojej siostry. Nie będę jej przytaczać, podobna, pomógł jej psycholog i upór,
ale droga była ciernista. Psycholodzy przyjmują w poradniach zdrowia
psychicznego, nie potrzeba do nich żadnych skierowań, znają się na
uzależnieniach, zaburzeniach i chorobach psychicznych, nawet jeśli nie uda Ci
się namówić męża na pójście z tobą, to przynajmniej będziesz mogła porozmawiać
z kimś kto zna się na rzeczy, wie jakie zadawać pytania, a jego rady płyną z
wiedzy i doświadczenia. Pozdrawiam Cię serdecznie i życzę powodzenia.

[Gość: mo]

moze to tylko jednorazowy wybryk, moze Twoj mąż nie jest od nieczego
uzależniony. Przecież stało się to dwa razy, myśle, że jest cała grupa osób
która w ciągu ostatniego miesiące ze dwa razy poszalała, ale jeszcze nie jest
to uzależnieniem. Ja bym jeszcze poczekał troszke na jakieś inne oznaki. Wydaje
mi się, że podchodzisz do tego zbyt nerwowo.
pozdrawiam
ps. narkotyki wbrew pozorom nie są drogie. Extasy można kupić już za kilka
złotych.

[hepik1]

Ty pocieszasz czy pognębiasz?Bo z jednej strony może nie jest a zdrugiej,może
jest-bo ekstasa tania.No i te dwa razy "poszalenie"-kobieta została pobita czy
poszarpana przez męża i się nie ma przejmować...Ciekawe podejście masz gościu
mo do życia.

staram sie pozbierac, ale to bardzo trudne

[plk1]

Dlaczego nie wyczułam problemu?
Bo byłam ślepa.
Sama miałam ojca alokoholika. Wydawało mi się ,że wybrałam dobrego męza. Znał
mój problem, wiedział,że nie toleruje ludzi pijących,ze nie jestem w stanie
chodzić na imprezy gdzie pija, bo dostaję trzęsawki....
Jak mój ojciec zmarł był moja podporą.
Dał mi poczucie bezpieczenstwa, bylismy naprawde dobrym małżenstwem.
Problemy zaczęły sie 3 lata temu jak został prezesem w duzej firmie i zaczął
sporo zarabiac, wracac późno do domu.
Zaczeły sie kłótnie, nieporozumienia. Jakos sie nam udało z kryzysu wyjsc,
pocieszałam się,ze przez to przechodzi kazde małzenstwo z kilkuletnim stażem.
Zeszły rok był dla nas bardzo cięzki, maz stracił nagle pracę, nie mógł przez
kilka miesięcy znależć nowej.Popadlismy w straszne długi. Wiedziałam,ze jest mu
trudno,wspierałam go jak umiałam. Wtedy pierwszy raz sie upił, sam w domu, i
zrobił awanturę mojej mamie.
Potem były co mniej więcej 2, 3 miesiace podobne sytuacje. Ale nie traktowałam
tego jako alkoholizm. No takie własnie "zapijanie" problemu.
Ale powiedziałam teściom. Oni twierdzą,że to narkotyki.
Potem była dłuuuugo cisza, spokój. Maż zaczął się pracowac, ale ostatnio
pojawiły sie znowu problemy w pracy. Ja myslałam,ze to przemeczenie, ale teraz
widzę,ze byłam głupia i slepa. Doczytałam, że w pierwszej fazie rodzinie
tuszuje problem.
I o zgrozo chyba po prostu nie dopuszczałam mysli,ze to może byc jakies
uzaleznienie. Zresztą jestem DDA( wiem o tym, choc nigdy na żadne spotkania nie
chodziłam), więc winie za wszelkie zło i niepowodzenia biorę zawsze na siebie.
Bo niby za bardzo chcę miec idealną rodzinę, bo swojej nie miałam i jestem za
bardzo dąże do perfekcji.
Obwiniam siebie i teraz, bo może maz czuł za dużą presję z mojej strony. Ale
ktoś mi powiedział,że to męza problem, nie mój i nie mogę siebie winic za jego
słabośc, sama nie wiem co już mam myslec.
Lekarkę mam faktycznie bardzo dobrą. To jest dla mnie szczęście. Jest to
wyjątkowo dobry lekarz. Własciwy człowiek na własciwym miejscu.
Tez powiedziała,ze mi pomoże. Doradziła,ze jesli mąz nie będzie chciał nic z
tym zrobić,zebym znalazła jakąs grupę zon AA nie chcących się leczyć.

Czuje się jakby wyszło ze mnie całe powietrze. Bardzo sie tym martwię, ale
kolezanka powiedziała mi,żebym nie dusiła w sobie problemu. On jest, jest to
bardzo trudna sytuacja i mam prawo czuć się zrozpaczona. Mam prawo płakac,
szukac pomocy. Obym tylko nie rozdrabniała sie na częci pierwsze.Jesli pozwolę
sobie teraz na płacze, to rozładuje emocje i łatwiej mi będzie się potem
pozbierac. OBY...

Dziekuje wszystkim za wypowiedzi. może Wam to trudno zrozumiec, ale kiedy
czytam posty od Was, a potem do Was piszę pomaga mi to poukładac pewne sprawy.
Nawet jesli pewne informacje od Was są dla mnieniemiłe (te np o narkotykach, to
mnie naprawdę przeraża).

Narazie minał tydzień, a maz nigdzie się nie zgłosił. Ja tylko po rozmowie z
lekarka, które uświadomiła mi wagę problemu przeporwadziałam krótką rozmowę z
mężem i powiedziałam mu,ze jeski cos podobnego się wydarzy, nie będę go
sprawdzać, wydzwaniać do niego, szukac po okolicy. Jestem tu i teraz i jesli
poprosi mnie o pomoc, to zawsze mu pomogę, ale sama nie będę mu włazić w
problem, do którego sam nie może sie przed sobą przyznac.Bo musi to zrobic sam.
Zapewniłam go,że go bardzo kocham, i że moje zachowanie sam mówił, po utracie
pracy bardzo mu pomogło, więc wie,że mówię frazesów.
Nie odpowiedział mi nic. Jest bardzo miły, ale bardzo smutny. Choć rozmawiamy
na te tematy co zawsze, np dotyczące polityki, czy tych spraw które sa naszymi
hobby. Kiedys podaczas awantur było to niemozliwe i nie odzywalismy sie do
siebie przez kilka dni. Może to jakis postęp.
Mam do niego wielki żal, nie udaję tego, ale zycie toczy sie nam dalej.

Czy ja oby na pewno dobrze działam? Te moje poszukiwania rozwiązania
problemów , te pytania zadawane na forum?
Robię to dla siebie, na pewno, ale czy oby nie zaczynam znowu meza kryc. Mam
nadzieję,ze nie popełniam tu błedu.Boję się popelniac błąd.
Początkowo sie bałam,ze jesli maz sie dowie,że szukam pomocy, to bedzie zły na
mnie. Dopiero po kilku dniach uświadomiłam sobie,ze on ma z czyms problem, nie
chce, przynajmniej teraz mojej pomocy, odrzuca ją, a mnie zastrasza,ze się np
musi wyprowadzic, skoro był agresywny i stanowi dla mnie zagrożenie.
Dotarło do mnie ,ze on znowu zwala swój problem na mnie, ze chce mnie
zastraszyć.
Ale ja mam chyba prawo szukac pomocy dla siebiue i dzieci.
Czuje się bardzo zagubiona, nie wiem, czy nie działam chaotycznie. Moze troche
lepiej mysli mi sie teraz niz po zajsciu, ale nadal nie moge męzowi darowac
tego co zrobił i powiedział jak wrócił w tym dziwnym stanie.
Nie chcę stac sie wrgiem męża. A tak sie teraz czuję.
Czy mozna sie z tego bagna wygrzebac?
Napisałam teraz więcej o sobie, może potrzebnie, może niepotrzebnie. Mam taka
potrzebę wyrzucenia tego wszytskiego z siebie. Jesli odpisaliscie na mój post,
znaczy,ze też chcecie mi pomóc, bardzo dziekuję wam za to.
Jesli cos jakies sugestie wam sie nasuna po przeczytaniu tego postu, to tez
proszę dajcie mi znac.

plk

[hepik1]

Wczoraj wkleiłem linka-nie wiem czy przeczytałaś-tam w 5 postach jest bardzo
trafna diagnoza -myślę ,że w wielu miejscach się tam odnajdziesz a również
odnajdziesz swego męża.I być może się zdziwisz,że ktoś o Was juz napisał.Fragment :
Alkoholizm jest tragedią w trzech aktach. W tragedii bierze udział co najmniej
czworo ludzi: pijący , jego rodzina, przyjaciele, koledzy w pracy, a nawet
jego doradcy. Wszyscy oni przyczyniają się do obrotów tego zaczarowanego koła
alkoholizmu. Choroba ta rzadko pojawia się u osoby całkowicie odseparowanej od
ludzi. Rzadko również trwa w całkowitym odosobnieniu. Jeden człowiek pije i
upija się- inni reagują na jego picie i zachowywanie się. Pijący reaguje z
kolei na ich reakcje i znowu pije. W ten właśnie sposób zaczyna się obracać
zaczarowane koło oskarżeń i zaprzeczeń- staczająca się w dół spirala
alkoholizmu. Aby zrozumieć alkoholizm- musimy spojrzeć nie tylko na samego
alkoholika, ale na całkowity obraz jego choroby tak- jakbyśmy byli widzami
odgrywanej na scenie sztuki. Musimy dostrzec dokładnie role wszystkich aktorów
tego dramatu. Alkoholik – jako gwiazda całej sztuki – występuje na początku
pierwszego aktu. Gra on główną rolę, a inni reagują tylko na to, co on robi na
scenie. Więc oto nasz gwiazdor – zazwyczaj mężczyzna w wieku 30 – 50 lat
przeważnie zdolny, inteligentny i pracowity. Często jednak jego ambicje
przekraczają jego możliwości. Widzimy, że jest to bardzo wrażliwy, samotny i
nerwowy człowiek. Jest on również niedojrzały w sposób, który go czyni bardzo
zależnym od innych ludzi. Prawdopodobnie zachowuje się sposób bardzo
„niezależny’’, aby tej niedojrzałości całkowicie zaprzeczyć. Właśnie z tego
zaprzeczania powstał tytuł naszej sztuki: Zaczarowane Koło Zaprzeczeń. Aby
alkoholik mógł grać swą rolę z powodzeniem, potrzebuje pomocy innych. Dlatego
musimy obserwować bardzo dokładnie, w jaki sposób każdy z aktorów spełnia swą
rolę w tym dramacie.
Prolog
Alkoholik odkrył, że picie poprawia mu nastrój, pozwala czuć się lepiej.
Wydaje to mu się błogosławieństwem, a nie przekleństwem. Lekarstwem, a nie
trucizną. Na kilka godzin znikają kłopoty i lęki, napięte nerwy doznają
odprężenia i wszystkie problemy są rozwiązane.

Akt 1.
Alkoholik wkracza na scenę twierdząc, że nikt nie ma prawa mówić mu, co on
powinien robić, że tylko on sam może rozkazywać innym. Rodzinie bardzo to
utrudnia jakąkolwiek rozmowę z nim na temat jego picia i rezultatów picia.
Nawet gdy pijaństwo stwarza naprawdę poważne problemy – alkoholik nie chce na
ten temat rozmawiać. Każda dyskusja jest czymś w rodzaju podwójnego monologu:
nikt nie słyszy tego, co mówi druga strona. Obie strony twierdzą co innego, a
robią co innego. Dlatego, aby alkoholika zrozumieć konieczne jest dokładne
poznanie tej gry.

[hepik1]

Autor wyróżnia następujące stadia choroby
alkoholowej:
* I. Faza wstępna prealkoholowa trwająca od kilku miesięcy do kilku lat,
zaczyna się od konwencjonalnego stylu picia. Człowiek zaczyna odkrywać, że
alkohol, prócz dawania przyjemności, potrafi uśmierzać różne przykre stany
emocjonalne, wzrasta jego tolerancja na alkohol.

* II. Faza ostrzegawcza zaczyna się w momencie pojawienia się luk
pamięciowych - palimpsestów. Ma to miejsce wtedy, gdy człowiek, nie tracąc
przytomności, nie może przypomnieć sobie swojego postępowania oraz
okoliczności związanych z piciem. Dla diagnozy uzależnienia ważne jest
powtarzanie się takich sytuacji oraz fakt pojawiania się ich nawet po
spożyciu niewielkiej ilości alkoholu. Faza ta charakteryzuje się koncentracją
na alkoholu, piciu po kryjomu, tworzeniu sytuacji do wypicia, poczuciem winy
z powodu picia.

* III. Faza krytyczna rozpoczyna się od utraty kontroli nad piciem, Człowiek
wyszukuje przeróżne argumenty na usprawiedliwienie swojego picia, pojawiają
się stany agresji zamiennie ze stanami wyrzutów sumienia. Podejmowane są
próby uzyskania kontroli nad piciem, przez wyznaczanie sobie okresów czasu
całkowitej abstynencji. Pojawia się użalanie nad sobą, kończące się często
próbami samobójczymi. Dezorganizacji ulegają stosunki z otoczeniem, przerwany
zostaje kontakt z przyjaciółmi, problemy w pracy, a często jej utrata.
Zaczyna być coraz więcej kłopotów ze zdrowiem, spowodowanych przez alkohol.
Zaczyna się poranne picie alkoholu tzw. "klin".

* IV. Faza przewlekła zaczyna się wraz z wystąpieniem wielodniowych ciągów.
Narastają konflikty z otoczeniem, utrata rodziny, pracy, zmniejsza się
tolerancja na alkohol. Występują problemy ze zdrowiem: nasilone objawy
abstynencyjne, zaburzenia snu, psychozy alkoholowe. Nie podjęcie leczenia na
tym etapie może doprowadzić do śmierci.
Autor podkreśla, iż zatrzymanie choroby jest możliwe na każdym etapie i w
każdej fazie.
Autorem jest amerykański badacz czeskiego pochodzenia Jelinek

[Gość: maja]

"Natomiast podejrzewa, że u męza to jest po prostu jakieś uzależnienie. Raczej
obstawia przy problemie alkoholowym, bo co do narkotyków, to za mało mamy
pieniędzy,poza tym trzeba zadzwonic do dealera, postarac się o narkotyk, a mój
maz jest straszliwym leniem. A alkohol ma wszędzie. "

Bzdury !!!! Totalne bzdury !!!!!!! Nie trzeba miec kasy, aby grzać !!!!. Mój
mąż grzał kilka lat, mieliśmy wspólną kasę, dokładnie wyliczalismy wydatki - a
ja przez wiele miesięcy nie wiedziałam o tym. Oni kombinują - to jedyna
umiejętnośc narkomana. Dziwi mnie, że lekarka jest tak słabo doinformowana. To
własnie narkoman może łatwiej "skołowac" kasę - a nie alkoholik. Na narkotykach
można baaardzo dużo zarobić - na alkoholu niestety(stety) nie. Co do
dealerów ... wystarczy jeden znajomy, który ma jakiegos znajomego .... to
przechodzi z rąk do rąk ... jest wszędzie. Narkoman jest strasznie leniwy - ale
nie jeśli chodzi o towar !

[Gość: psychiatra]

To moga byc pierwsze objawy schizofrenii.. wiem ze dla wiekszosci forumowiczow
to zabrzmi dziwnie,ale tak moze byc....
Proponuje pojsc z mezem do psychiatry i opisac objawy

pozdarwiam i zycze wytrwalosci

[Gość: stachu34]

Czytałem pobieżnie...i chyba wszyscy-przepraszam-bredzą,poza Hepikiem i autorem
ostatniego postu.

[Gość: stachu34]

...oczywiście dwa posty wyżej-Psychiatry.Pozdrawiam...