pragnienie.duszy
12.09.17, 17:49
Licho nie śpi!
W ostatnich dniach uświadomiłem sobie ponownie, że licho nie śpi, a uzależnienie nie robi urlopu. W ubiegłym tygodniu byliśmy z żoną na zakupach i zauważyliśmy, że w sklepach pojawiły się już bombki, mikołaje, ozdoby choinkowe, wypieki świąteczne; pierniczki, ciasteczka itd. w ładnych, nastrojowych opakowaniach przypominające nam te szczególne dni, podczas których bakcyl wspomnień i użalania się nad samym sobą, szczególnie dobrze się rozwija. Właśnie takie dni jak: Święta Bożego Narodzenia, Wielkanoc, urodziny, rocznice są dniami, które aktywują moje dobre i złe wspomnienia, wywołując w moim wnętrzu burzę uczuć. Do tego wystarczy nastrojowa muzyka wprowadzająca mnie w nastrój melancholii i staje się łzom i butelce bardzo bliski. Jako dziecko rozkoszowałem się w dającym ciepło uczuciu, płacząc cichutko wtulony w poduszkę w przyciemnionym nastrojowo swoim pokoiku, rozmyślając nad tym, jaki jestem poszkodowany, biedny, niezrozumiany …. Pamiętam też doskonale jak później dobrze mi smakował alkohol w momentach użalania się nad samym sobą, podczas których wręcz kąpałem się w znoju niepowodzeń potęgując je negatywnymi, bolesnymi wspomnieniami tuląc się do jedynego, prawdziwego przyjaciela, jakim była butelka koniaku w mrocznym pomieszczeniu leciutko rozjaśnionym migocącym blaskiem rozpalonych świec odbijającym się od szaro-białych strug unoszącego się nad łóżkiem dymu z papierosów. Gdy picie stawało się w codzienności coraz to bardziej niewygodne, starałem się wdrażać w moje życie przerwy alkoholowe, które prędzej, czy później kończyły się kąpielą w grzęzawisku uczuć samo użalania się nad sobą. Jak przerwy abstynencji stawały się pomału uciążliwe podświadomość doprowadzała mnie do sytuacji, w których nachodziły mnie myśli ubolewania nad samym sobą, jaki to jestem biedny, poszkodowany, dlaczego właśnie mnie musiało to spotkać, że nie mogę się napić jak wszyscy inni, że nie mogę się rozkoszować z kolegami kuflem zimnego piwa, bez następstw mających negatywny wpływ na powszednią rzeczywistość. Jak bardzo w takich chwilach przynosił alkohol upragnioną ulgę i napełniał mnie uczuciem błogości, co oczywiście na dłuższą metę przeradzało się w do dzisiaj niezapomniane koszmary, których nie życzę nawet największemu wrogowi. Użalanie się nad samym sobą jest niepotrzebnym, destruktywnym uczuciem, które często stało mi na drodze do abstynencji. Ileż energii musiałem zainwestować, aby nosić na swych barkach plecak wypełniony niepowodzeniami, negatywnymi doświadczeniami, bólem, aby mieć go za każdym razem pod ręką, gdy się potykałem i upadałem, żeby móc go rozpakować i szukać podobnych przypadków z przeszłości. A jednak w takich momentach było łatwiej pogrzebać w nim i sobie przypomnieć wszystkie nieprzyjemne sytuacje nawet i te z dzieciństwa przelewając je na teraźniejszość, aby tonąć w bagnie ubolewania, zamiast zdecydować się na myśli dające nadzieję, wiarę, na myśli konstruktywne motywujące do aktywnego szukania wyjścia, rozwiązania problemu. Dokładnie takie uczucia były dla mnie często przyzwoleniem do kolejnego picia, że chyba nie ma się, co dziwić, że regularnie ściągałem na siebie problemy i obracałem się wśród nieprzyjaznych mi ludzi. Teraz świąteczny sortyment w sklepach uświadomił mi znowu, że muszę być zawsze czujny w stosunku do moich uczuć. Nauczyłem się, że w stadium początkowym jak pojawiają się takie negatywne uczucia, mogę jeszcze dosyć prostymi sposobami zapobiec, aby nie urosły do rozmiarów tornada, zaprowadzając całkowity chaos w moim świecie uczuć. Czasami wystarczy w takich momentach rozmowa z kimś bliskim, z przyjacielem czy też z drugim AA-owcem, ważne by był to ktoś, kto Cię zrozumie. Ktoś, kto Cię dobrze zna lub jest wyczulony poprzez swoje doświadczenia na takie nastroje i sprowadzi Cię na ziemię. Niekiedy już sam dostrzegam podczas rozmowy, co się we mnie dzieje. W przypadku uczucia użalania się nad samym sobą rozpisywałem sobie na kartce wszystkie negatywne uczucia, a z drugiej strony pozytywne, co z reguły przy szczerej analizie, przy szczerym rozrachunku prowadziło do poprawy samopoczucia. Ciężko obcuje się z kimś, kto siada na fali „biedny ja” i to zawsze w połączeniu z zabawą w chowanego, ukrywając nie tylko przed otoczeniem, ale i przed sobą prawdziwy, głęboki powód jego zachowania. W takich momentach byłem tak skupiony na sobie, że traciłem całkowicie połączenie z rzeczywistością. To jest tak samo, jakbym rozpaczał, że znalazłem się na niewłaściwej planecie, że urodziłem się w tym kraju, a nie innym i do tego w niewłaściwym stuleciu. Takie zachowanie, wykańczanie się psychicznie na pewno nie prowadzi do wyjścia z może i nawet beznadziejnej sytuacji, ale za każdym razem prowadziło mnie tylko w jednym kierunku, do następnego zapicia. Wprawdzie do Świąt Bożego Narodzenia została jeszcze chwila ale z tego co widzę zbliżają się już wielkimi krokami. Biorąc to pod uwagę nie mam zamiaru grzebać w moim plecaku przeszłości i przygotowywać sobie kąpieli w bagnie rozpaczy tracąc całkowicie kontakt z rzeczywistością, wylewając łzy nad tym, że nie mogę kupić dzieciom drogich prezentów, czy spędzić z nimi świąt. Wolę w porę zapisać na stronie pozytywów, że cieszę się na razie zdrowiem, że dzieci są zdrowe, że maja dach nad głową, że mogę spędzić ten czas z osobami, które kocham, a przede wszystkim tym, że mogę odwzajemnić miłość tym, którzy mnie nią obdarzają, bo żyję i jestem trzeźwy.