nadzieja

[stina212]

Czy każdy kto ma problem z alkoholem jest/będzie alkoholikiem? Pod pojęciem
problem rozumiem, codzienne picie (1 butelka wina, czasami mniej), nie
pamiętanie zdarzeń, które miały miejsce, zaprzeczanie, że TO jest problem. To
wszystko co narazie widzę. Z drugiej strony medalu, ta osoba potrafi przestać
pić bez problemu na pół roku jak chce...Potem wraca do tego bo po prostu
lubi. Czy taki stan może się zmienić na gorszy? Czy moja NADZIEJA, że akurat
w tym przypadku gorzej nie będzie, jest złudna? Wszystkie znaki na niebie,
ziemi, goole, forum mówią mi, że tak, że się łudzę. Mam rację?

[tequilka]

stina212 napisała:

> Czy każdy kto ma problem z alkoholem jest/będzie alkoholikiem? Pod pojęciem
> problem rozumiem, codzienne picie (1 butelka wina, czasami mniej), nie
> pamiętanie zdarzeń, które miały miejsce, zaprzeczanie, że TO jest problem.

Z własnego podwórka- zaprzeczanie, że mam problem u mnie nastąpiło już
stosunkowo dawno temu, natomiast urwane filmy, nie pamiętanie zdarzeń zaczęły u
mnie mieć miejsce w tej fazie, w której zaczęłam pić ciągami (jakieś pół roku
temu), a wcześniej nie zdarzało się nigdy. Natomiast znam dużo ludzi-
niealkoholików, którym po prostu urywa się 'klisza', a jednak nie mają problemu.


> Czy każdy kto ma problem z alkoholem jest/będzie alkoholikiem?

Według mnie alkoholik to osoba, która ma problem z alkoholem;-)))

[stina212]

no tak, zgadza się;-) problem z alkoholem to ma alkoholik... nie alkoholik
problemu nie ma... czyli jednak złudna nadzieja? Nie wiem nadal do czego to
doprowadzi... jak się to skończy.. co będzie dalej. Jest to bliska mi osoba. A
Ty Tequilka teraz co się z Tobą dzieje? Pół roku temu zaczęłas pić ciągami..
teraz co jest? Jaka jest Twoja sytuacja?

[stina212]

oczywiście przepraszam, nie chcę wyciągać zwierzeń, z jednej strony mam
nadzieję...:) z drugiej wszystko mi wskazuje, że to złudna nadzieja.
Pozdrawiam.

[yuraathor]

hej .jestem alkoholikiem ,piłem chlałem.robiłem 2-3 miesięczne przerwy,za
każdym następnym razem było gorzej aż do dnia kiedy było dno.moje dno.niedługo
będzie trzy lata mojej abstynencji,poznałem nowy wspaniały swiat,nowych
prawdziwych przyjaciół.polecam :www aa.org.pl

Stina.

[tequilka]

stina212 napisała:

> no tak, zgadza się;-) problem z alkoholem to ma alkoholik... nie alkoholik
> problemu nie ma... czyli jednak złudna nadzieja? Nie wiem nadal do czego to
> doprowadzi... jak się to skończy.. co będzie dalej. Jest to bliska mi osoba. A
> Ty Tequilka teraz co się z Tobą dzieje? Pół roku temu zaczęłas pić ciągami..
> teraz co jest? Jaka jest Twoja sytuacja?

No cóż, chwalić się nie mam narazie jeszcze czym, bo to dopiero 10 dni, jak nie
piję, ale tym razem wiem, a przynajmniej wierzę w to mocno i bardzo tego chcę,
aby nie pić. Doszłam już do tego etapu, że sama sobie z tym nie poradzę i
poważnie noszę się z myślą, aby wybrać się na miting AA, albo przynajmniej do
terapeuty. Poza tym mam bardzo dobrego przyjaciela- alkoholika, niepijącego od 4
lat, z którym mogę o wszystkim porozmawiać, po prostu mu się wygadać. A i on
chętnie rozmawia, bo jemu także takie 'pogaduchy' pomagają:) To bardzo wiele
daje. Mam też dla kogo żyć, bo mam śliczną i mądrą 6-letnią córeczkę:) I kiedy
sobie pomyślę, w jakim stanie mnie czasem widziała, to mam ochotę zapaść się pod
ziemię.
Ja już wiem, że nie jest wstydem nie pić. Wstydem jest po pijaku robić z siebie
idiotkę, przewracać się, wygadywać głupoty, a później tego nie pamiętać, robić z
siebie pośmiewisko, zawalać różne rzeczy. Nie piję dopiero 10 dni, a moje życie
już zaczyna powoli wracać do jakiejś normy. Powoli porządkuję swoje sprawy,
staram się, aby w domciu był porządek, zaczęłam dbać o siebie. Mam jeszcze
problemy z własnymi emocjami. Widzisz, mam nerwicę, jestem tzw. kobietą 'po
przejściach', mam za sobą rozwód i wiele wiele przeżyć, których nikomu nie
chciałabym życzyć. Ale zaczynam myśleć, że w końcu są ludzie, którzy przeżywają
dużo gorsze traumy, niż ja, doświadczają dużo większych nieszczęść, a ja, w
gruncie rzeczy niegłupia osóbka, żyjąca na jako-takim poziomie, nie mogę z
siebie robić przy każdej okazji ofiary i nieszczęśnicy, której nic się nie
udaje. Wiem, że muszę znaleźć jakiś wewnętrzny spokój, który pozwoli mi nie
przejmować się błahostkami (które dla mnie urastały zawsze do rangi wielkich
tragedii), a zacząć cieszyć się drobiazgami. Wiem, że jeszcze długa droga przede
mną- w końcu jestem dopiero na jej początku, no ale od czegoś zawsze trzeba
zacząć:) Tak, jak napisałam- mam dla kogo żyć, mam kochaną córeczkę, kochanego
partnera, pracę (o ironio- prowadzimy pub!!!)- czy jakaś cholerna wóda ma mi to
wszystko spieprzyć? Już dość sobie w życiu napsułam, po co ciągnąć to dalej? Do
czego mnie to doprowadzi? Bo na pewno do niczego dobrego...
Myślę, że dla każdego alkoholika, na początku trzeźwienia, przerażająca jest
świadomość- jak to? To już nigdy, do końca życia nie mogę się napić? Mnie też to
przeraża...przecież życie toczy się dalej, są imprezy, wesela, imieniny,
sylwestry- jak to tak- bez wspomagacza- dobrze się bawić??? Ludzie wokół piją, a
ja nie mogę? Mnie nadal jest ciężko z tą świadomością, ale- jak to ktoś kiedyś
mądrze na tym forum napisał- należy zmienić tok myślenia z 'nie mogę pić' na:
'mogę nie pić'. To jest tylko i wyłącznie moja indywidualna, własna decyzja,
którą podejmuję sama. Bo sama decyduję o swoim życiu. A to, co robiłam do tej
pory, to nie był sposób na życie. To był sposób na śmierć. Dlatego: dzisiaj nie
piję i życzę sobie i Wam wszystkim- pogody ducha! Bo mnie przyda się ona bardzo:)

Pozdrawiam cieplutko,
t.

PS. Nie jestem od stawiania diagnoz, ale tak na początek- poproś swojego
partnera, aby spróbował wypełnić ten oto test:

www.alkoholizm.akcjasos.pl/122.php
Ja na wszystkie pytania odpowiedziałam twierdząco;))), a rozwiązywałam go,
wiedząc już, że jestem alkoholiczką, ale wiesz- łudziłam się, że może
jednak..... Jeśli test wykazałby problem, to tak, jak ktoś już to pisał-
kolejnym krokiem powinna być faktycznie rozmowa z terapeutą. Koniecznie
porozmawiaj z partnerem. Jeśli natomiast on nie wykaże żadnej chęci zrobienia
czegoś z tym problemem, i będzie coraz gorzej, to faktycznie- dopóki jeszcze
możesz- nie pakuj się w to.
Jeszcze raz pozdrawiam i życzę wszystkiego dobrego:)

[yuraathor]

hej ,miło mi że ktoś zauważył i w dodatku pochwalił, cytując moje motto "nie
mogę pić-mogę nie pić".pozdrawiam

[tequilka]

yuraathor napisał:

> hej ,miło mi że ktoś zauważył i w dodatku pochwalił, cytując moje motto "nie
> mogę pić-mogę nie pić".pozdrawiam


:-))) No właśnie wiedziałam, że z tego forum, tylko nie wiedziałam czyje- teraz
już wiem:) Bardzo mądre motto, również pozdrawiam:)

[stina212]

dziękuję Tequilka za odpowiedź, sama nie zdaję sobie pewnie do końca sprawy co może zrobić alkohol z życia. Szczęścia i wytrwałości Ci życzę! Ja, cały czas myślę, wiem że on nie zrobi tego testu.. po prostu nie wierzy, że coś jest nie tak...jest młody, silny.. a człowiem wtedy mysli, że jest niezniszczalny, że wszystko może, więc on nawet nie bierze pod uwagę faktu... że coś jest nie tak. Dziękuję za Twoją historię raz jeszcze! Czytam tutaj wszystko. Szukam rozwiązania.

[drak62]

Aby mieć 100% pewność należałoby udać się do poradni odwykowej i porozmawiać z
psychologiem. W czasie takiej wizyty wypełnia się ankietę (dosyć szczegółową)
na podstawie której można określić czy dana osoba jest uzależniona a jeżeli tak
to w jakim stopniu.
Przerwy w piciu (okresy abstynencji) są paradoksalnie jednym z objawów
uzależnienia. Alkoholicy bardzo często chcąc udowodnić sobie i innym że nie
mają problemu z alkoholem , robia sobie krótsze lub dłuższe przerwy. Osoby
które nie są uzależnione nie muszą nikomu nic udawadniać. Jak maja ochotę to
piją a jak nie mają ochoty to nie piją bez jakichkolwiek siłowych starań
abstynencyjnych.

[jerzy30]

stina - być alkoholikiem to nic strasznego - taka samachoroba jak inne - a może
lepsza - operacji nie trzeba [wycinanie wysrostka robaczkowego, chemioterapii
też nie trzeba [rak], zastrzyków z glukozy też nie trzeba - tzreba tylko unikać
gorzały - to jedno co tzreba zrobić - tak więc nadzieja czy jest alkoholikiem
czy nie to nic tu nie zmieni i nic nie da - jak mu gorzała przeszkadza,
utrudnia życie, jak jeździ po pijaku, zawala ważne sprawy, myśli stale o
gorzale, pije co pół roku ale do uchlania się. urywa mu się film, zaniedbuje
się - to zapewne jest alkoholikiem - ale to on sam i tylko sam musi do tego
dojść - nikt mu tego nie powie - chyba że psychoterapeuta - po zdiagnozowaniu -
nadzieja to jest potzrebna do tego by .......... no właśnie nie wiem do czego
jest ona potrzebna - moja mama przez 10 lat miała nadzieję że przestanę pić -
przestałem nie pod wpływem jej nadziei ale dlatego że było coraz gorzej, coraz
gorzej - beznadziejnie

[stina212]

dziękuję za odpowiedzi, ta nadzieja to dla mnie... chciałam mieć nadzieję że to nieprawda... że to nie alkoholizm. On nawet nie bierze tego pod uwagę, że może być chory. Ten post był po to, żebym nie bała się zadać sobie pytania, czy chcę w to wejść... czy chcę wejść(może już tam jestem?) w życie może alkoholika... Zdaję sobie sprawę z konsekwencji. Jakaś część mnie (ta która nie daje się przeciwnościom) mówi, że uda mi się go uratować.. druga część śmieje się że jestem naiwna. Zadaję sobie pytanie co mam robić, czy chcę przez to przechodzić...wiem egoistycznie to brzmi.

[drak62]

Jeżeli nie jesteście małżeństwem to szczerze radzę raczej daj sobie spokój.
Zycie z alkoholikiem pijącym to trauma (zakładając ze faktycznie ma problem z
alkoholem). Alkoholicy bardzo późno uświadamiają sobie są uzależnieni.
Samoświadomosc przychodzi gdy znajdą się w sytuacji kompletnego krysysu
(swoiste dno- różne dla różnych osób).

[jerzy30]

od czasu kryzysu sprzed 15 lat - mojego dna - doczłapania się do AA i na
terapię - uznania się za alkoholika [oj trudne to bylo!!!!!!!!!!!!!!!!!] - jest
coraz lepiej i lepiej - poznatem fajnych ludzi, wspaniala Basię a teraz żonę
[Alanon] zwiedzilem pół świata - tak więc życie z alkoholikiem może być też OK -
jak on sobie tego nie uświadamia to po pewnym czasie jest nadzieja że sobie to
uświadomi i zacznie coś robić - a Ty będziesz już świadoma -m.in. dzięki temu
forum - może Twoje działania zadziałają na niego - na ogół tak jest - niech
sobie poczyta to forum - tu są różne tematy - różne różniste

[drak62]

Jerzy, ty piszesz o trzeźwiejącym alkoholiku świadomym swojego uzależnienia.
natomiast obawy autorki dotyczą kogoś kto prawdopodobnie zmierza do
uzależnienia. Dobrze wiesz że może minąć 10-15 a może wi więcej lat zanim ten
ktoż nabędzie taką świadomość jak ty. Dlatego uważam że w przypadku autorki
postu nie warto ryzykować współuczestnictwa w potencjalnym piekle uzależnienia.
Pozdrawiam:)

[stina212]

dziękuję za odpowiedzi, i tak niestety muszę decydować sama... Dokladnie o to mi chodzi drak.. Chciałam usłyszeć czy mam w to "wchodzić". Chociaż pewnie już w tym jestem. Ta nadzieja wciąż choc nikła się tli.. "przecież jest młody i silny". Może nie będzie alkoholikiem. Dziękuję Jerzy za nadzieję na dobre życie..Ale ja chcę mieć dobre życie.. cały czas a nie po 10-15 latach picia...ja tez jestem młoda i silna:) wiec mi też sie wydaje że "wszystko mogę". To jest niebezpieczne, bo wydaje mi się, że mogę mu pomóc...

[drak62]

Moim celem nie jest zniechęcanie cię do związku z męzczyzna który być moze ma
problem z alkoholem, ale uświadomienie że taki związek moze być źródłem dużych
cierpień. Natomiast to ze jesteście młodzi i silni nie ma nic do rzeczy.
Spotykałem 20 letnich alkoholików którzy byli i są bardzo silni.
W chorobie uzależnienia siła i silna wola kompletnie się nie liczą.
Istnieje takie błędne przeświadczenie że można siła woli kontrolować swoje
uzależnienie. W rzeczywistości nie można , to wszystko dzieje się w obszarze na
który nie mamy kompletnie wpływu (procesy psychiczne i biochemiczne).
Paradoksem jest to że alkoholik wtedy zaczyna ze soba coś robić (leczyć się)
kiedy sam uzna że jest bezsilny wobec alkoholu i silna wola zdecydowanie
przeszkadza w podjęciu takiej decyzji.Niestety.

[stina212]

już takie słowa słyszałam "że alkoholik wtedy zaczyna ze soba coś robić (leczyć się)kiedy sam uzna że jest bezsilny wobec alkoholu" słyszałam je także w innym wymiarze, nie dotyczącym alkoholu... i myślałam, że je rozumiem, ale widzę, że wydawało mi sie tylko. Nadal pewnie tego nie rozumiem do końca, bo tego nie przeżyłam. I wiem, niestety, że zrozumiem te słowa tak naprawdę, jak "je" przeżyję. Ten człowiek wierzy w siebie bardzo i w swoje możliwości, uwielbia wyzwania, nie lubi słabości, i pewnie długo może trwać za nim dostrzeże fakt, że może ma problem ( ciągle mam nadzieję, że "może"). Dziękuję za odpowiedzi.

[jerzy30]

stina12 - 10 czy 15 lat temu trudniej bylo trzezwiec - tak uwazam - mniej bylo
osrodkow terapeutycznych, mniesza wiedza, problem byl bardzie srywany. Teraz
jest to problem powszechny - ludzie bardzo pija czy narkotyzuja sie bo zycie
nas nie rozpieszcza - jest trudno z praca, trudno z zarobkami - tak wiec sie te
smutki i trudnosci zapija bo gorzala pozwala o tym zapomniec - no i wpada sie w
uzaleznienie. Z drugiej strony wiedza o uzaleznieniach jest coraz bardziej
powszechan i coraz bardziej otwarta - jak on uwaza ze wszystko jest ok to niech
sobie poczyta te forum - jak zobaczy ze ty wiesz na co on jest uzalezniony i ze
Ci na nim zalezy to z jednej strony bedzie juz wiedzial ze nie zakombinuje [no
wiesz jedno piwko?????????? - to tak dla ochlody - potem drugie i dziesiate] a
zdrugiej strony byc moze zacznie to picie ograniczac i cos z soba robic. moze
zrob mu fotki jak sie uwali - jak wyglada - to dziala czasami piorunujaco -
pokaz mu jaki jest "silny" i tej jego "wyzwania"i ze sobie daje rade "siam". W
kazdym razie trzymam za Ciebie kciuki i w tym sensie tez mam nadzieje jak ty.

[drak62]

jerzy30 napisał:

> stina12 - 10 czy 15 lat temu trudniej bylo trzezwiec - tak uwazam - mniej
bylo
> osrodkow terapeutycznych, mniesza wiedza, problem byl bardzie srywany. Teraz
> jest to problem powszechny - ludzie bardzo pija czy narkotyzuja sie bo zycie
> nas nie rozpieszcza - jest trudno z praca, trudno z zarobkami - tak wiec sie
te
>
> smutki i trudnosci zapija bo gorzala pozwala o tym zapomniec - no i wpada sie
w
>
> uzaleznienie. Z drugiej strony wiedza o uzaleznieniach jest coraz bardziej
> powszechan i coraz bardziej otwarta - jak on uwaza ze wszystko jest ok to
niech
>
> sobie poczyta te forum - jak zobaczy ze ty wiesz na co on jest uzalezniony i
ze
>
> Ci na nim zalezy to z jednej strony bedzie juz wiedzial ze nie zakombinuje
[no
> wiesz jedno piwko?????????? - to tak dla ochlody - potem drugie i dziesiate]
a
> zdrugiej strony byc moze zacznie to picie ograniczac i cos z soba robic. moze
> zrob mu fotki jak sie uwali - jak wyglada - to dziala czasami piorunujaco -
> pokaz mu jaki jest "silny" i tej jego "wyzwania"i ze sobie daje rade "siam".
W
> kazdym razie trzymam za Ciebie kciuki i w tym sensie tez mam nadzieje jak ty.

Wiedza o alkholizmie wbrew pozorom nie jest tak szeroko dostępna, szeroko
dostępna jest dostępność do alkoholu (szczególnie piwa + nachalna reklama).
Aby zdobyć fachową wiedze trzeba bardzo chcieć. Osoby które piją (towarzysko,
szkodliwie, nałogowo) nie zaprzątają sobie głowy takimi rzeczami jak choroba
alkoholowa. W mniemaniu każdej pijącej osoby alkoholizm to abstrakcyjny problem
dotyczący innych . Przypomnij sobie jak reagowałeś na próby zwrócenia ci uwagi
że być moze masz jakiś problem z alkoholem. Rekcja )zgodnie z mechanizmami
obronnymi) jest tylko jedna- nie widzę najmniejszego problemu.
Znam alkoholoków (pewnie każdy z nas takich zna) którzy doszli juz do
kompletnej degrengolady fizycznej i psychicznej i na najmniejszą sugestię że są
alkoholokami reagują (co jest zrozumiałe ) oburzeniem. Tkwiąc w środku problemu
pijący alkoholik nie jest w stanie obiektywnie ocenić siebie i swojej sytuacji.
Wszystkie rozumne i racjonalne iluminacje przychodzą dopiero na etapie
aktywnego wychodzenia z nałogu - leczenia się.