pytanie serio

[praktyczna_panienka]

Witam wszystkich,
oto kwestia - jak walczycie/walczyliście z natrętną i nie dającą się usunąć z
głowy myślą, odczuciem: "muszę się napić, bo inaczej umrę, a jak nie umrę, to
moje życie będzie wiecznym cierpieniem"?
Ja pytam poważnie.
Ewa

[rll]

Ciezko cos poradzic, bo skoro masz juz takie odczucia to znaczy, ze zaszlas w
to wszystko glebiej. Ja walczylem, walczylem i ciagle przegrywalem. Dzis
postanowilem wszyc sobie epseral i poszukac jakiejs grupy wsparcia. Podobno
inaczej nie mozna przestac tak walsnie myslec.

[e4ska]

Też tak miałam. Ale mi przeszło.

Każdy porządny alkoholik tak miał, inaczej nie byłby alkoholikiem. Na tym polega
ta przypadłość.

Jak to się tylko myśli, to niech się myśli, a Ty spróbuj zasnąć, poleż sobie, do
jutra trochę ustanie. Myśleć to nie to samo co pić.

[wojtech451]

e4ska napisała:
> Też tak miałam. Ale mi przeszło.
> Każdy porządny alkoholik tak miał, inaczej nie byłby alkoholikiem.

A któż to taki - "porządny alkoholik"?
Czy taki który potrafi kontrolować picie?
Czy taki który wypija litra i sam dojdzie do domu?
Czy taki który pije okazyjnie?
Doczytuję sie sarkazmu ale moim zdaniem takie stwierdzenie jest absurdalne.

[rauchen]

dla mnie to byla tylko podstepna potrzeba wysylana przez organizm do mozgu zeby
sie napic - wewnetrzny przymus picia - ktory probowalam wytlumaczyc sobie w ten
sposob, ze wlasciwie sama do niej doprowadzilam, oglupiajac organizm alkoholem.
Nie trwa wiecznie, trwa cos 3-4 dni, z roznym nasileniem, wiec jest to kwestia
przeczekania tych 3-4 dni (choc pewnie u roznych osob roznie to wyglada).
Najlepiej miec przy sobie cos slodkiego do picia. Wg mnie najlepiej jak jest to
ostudzona mieta, rumianek, melisa, nawet zwykla herbata, slodzone dobrze
miodem (zrobic w dzbanku najlepiej i duzo, i pic praktycznie na kazde
zawolanie, zeby zapelnic zoladek. Ewentualnie wode mineralna z wycisnieta
cytryna - tez duzo, miec pod reka.
Do tego dobrze jest wziasc magnez, witamine C, zestaw witamin B (Biovital w
tabletkach np), ogolnie zestaw witamin.

[praktyczna_panienka]

Piękne dzięki. Dodam tylko, ze to pytanie nie dotyczyło mnie, ale mojego
faceta. Chciałabym mu jakoś pomóc.

[rauchen]

to teraz jak facetowi juz leki odeszly,
to niech sie zastanowi czy to juz nie czas zeby udac sie do przychodni leczenia
uzaleznien,
a ty sama tez sie zastanow, czy jak jemu nic wiecej nie chce sie robic zeby
zapobiec takim lekom na przyszlosc (czytaj przestac pic), to czy warto sobie
dupe z nim zawracac, bo alkoholizm to choroba progresywna, a z pijacym
alkoholikiem nie zyje sie dlugo i szczesliwie.

[fiollkowa]

chyba zbyt radykalnych udzielasz rad. Chyba zapomniales o wymiarze
emocjonalnym, ludzkich relacji.
Uzalenienie nie jest zaraza, ktorej trzeba sie wystrzegac.
Oczywiscie wspoluzaleznienie to niemal zawsze wyst. "przypadlosc"
rodzin/bliskich uzaleznionych. Ale w zdrowieniu uzaleznionych, wsparcie i
obecnosc bliskich to jedna z najistotniejszych rzeczy w drodze ku trzezwosci

[fiollkowa]

Szukajac metod na przetrzymanie potrzeby napicia sie, dzialasz w sposob
dorazny, ktory tak naprawde nieczego nie rozwiazuje. Uzaleznienie jest choroba
psychiczna, ktora zdecydowanie nie jest latwa do zaleczenia.
Wazne jest to by miec swiadomosc, ze uzywanie srodkow psychoaktywnych jest
OBJAWEM choroby, a nie jej PRZYCZYNA. Porozmawiaj ze swoim bliskim, przyjrzyj
mu się KIEDY i dlaczego odczuwa potrzebe napicia się. Dla mnie synonimem slowa
alkoholiz jest ‘ucieczka’ ...od czego ucieka?
Powodzenia

[praktyczna_panienka]

Hmm... mój facet zaczął pić ze dwadzieścia lat przed moim przyjściem na świat
(tak, jest ode mnie 37 lat starszy), więc te przyczyny, jakie by one nie były,
są już chyba kwestią zamierzchłej przeszłości...
A w poradni, owszem, był, był też nawet na leczeniu zamkniętym, po czym chodził
przez pół roku na terapię. Efekty - jak widać...
Jestem z nim od ośmiu lat (dziś rocznica) i przez większość czasu byliśmy
szczęśliwi. Tylko moja cierpliwość powoli się kończy... I coraz bardziej widzę
swoją i jego bezradność wobec nałogu.
Boję się także, że przy jego charakterze "kopanie w dupę" niczego nie załatwi.
Prędzej się rozstaniemy. Ale dzięki za dobre rady.

[rauchen]

sorry PP,
popraw mnie w rachunkach jesli sie myle:
on 37 lat starszy, zaczal pic 20 lat przed twoimi narodzinami
ty pewnie okolo 28 lat, zeby moc byc z facetem 8 lat
czyli wychodzi na to ze on ma okolo 65 lat i problemy z alkoholem zaczal miec
znacznie wczesniej.
Sorry, ale jesli to prawda, i on nadal pije do tego stopnia ze dostaje lekow,
ze jak nie wypije to umrze a jego zycie stanie sie wiecznym cierpieniem,
to jest bardzo w sumie "dobre" dla niego pocieszenie,
a mianowicie ze umrze i to pewnie w niedlugim czasie z piciem, czy bez picia, a
jego zycie nie ma szans na bycie zbyt dlugim "wiecznym cierpieniem".
Wiele razy slyszalam ze nieleczony alkoholik rzadko dozywa 60-siatki, zwlaszcza
jak nadal pije.
Moj ociec byl ode mnie tez 37 lat starszy, zaczal pic pewnie ze 20 lat przed
moim narodzeniem, jakies 10 lat przed moim nardodzeniem mial najglebsza faze
picia, a jakies 5 po moim narodzeniu juz mu za przeproszeniem "dupa" nie
przyjmowala takich ilosci alkoholu, nadal pil , ale nie tak zeby chyba lekow
dostawac, sporadycznie w sumie pil.
Byl w sumie juz taki zdziadzialy, ale trzeba mu przyznac ze jakas tam sile do
roboty na dzialce mial, i nie zeby jakos zbytnio chorowal. Raczej pewien rodzaj
demencji mial typowej dla dlugoletniego alkoholika.
Zawalu serca i wylewu krwi do mozgu dostal jednoczenie nie zwazajac czy to byly
jakies rocznice czy nie, a akurat byla, bo to bylo w moje urodziny.
W zeszlym miesiacu byl pogrzeb. Mial 67 lat.
Tak ze wiele porad dla twojego faceta juz raczej nie ma, jesli terapie i
szpital nie pomogly.
Chyba jedyna to taka, czy nie chcialby, tak jak to gdzies w jakies ksiazce
wyczytalam, na te piec ostatnich minut zycia byc trzezwy.

[praktyczna_panienka]

Pomyliłam się, między nami jest 36 lat różnicy.
Ja mam 34 lata, on - 70. Wybacz, ale dla mnie to jest żywy człowiek. Bliski,
ciepły, zywy człowiek. Ktoś, kogo kocham. I nie chciałabym, żeby umarł. To
raczej on mnie "straszy" samobójstwem (co prawda nie wierzę, żeby miał to
zrobić).
Oczywiście nie mam wielkich złudzeń, że w jego życiu czy głowie
nastąpi "dramatyczny przewrót" (jeśli już spodziewam się "przewrotu", to raczej
na gorsze), ale póki mogę, rozglądam się za jakimś "magicznym słowem", które
coś w nim otworzy... (tzn. wiem, nie ma "magicznych" słow, ale czasem "zwykłe"
słowo powtórzone po raz enty wywiera jakiś efekt...).
I rozumiem Twoje rozgoryczenie, Rauchen. Mój tata przeszedł podobną "karierę"
(tyle, że koniec na razie szczęśliwszy, bo żyje i nie pije - chyba dzięki sile
i uporowi mojej mamy).
Trzymajmy się wszyscy.