Wyrazy współczucia

[e4ska]

Wszystkim uzależnionym od sportu, a szczególnie od piłki nożnej, składam
serdeczne wyrazy współczucia.
Jako tako oblatana w teorii przypominam, że można radzić sobie ze złością na
dwojaki sposób: sponiewierać trenera Janasa przy rodzinnej kolacji, zeszmacić
kadrę w cztery oczy z ziomem serdecznym, nauczyć syna paru nowych wyrazów
nacechowanych emocjonalnie, ale nie potrzeba wcale ryczeć po nocy pijackim
głosem Legia ch...., bo to nie ten mecz i nie ta drużyna.
Współczująca eska.

[janulodz]

Cztery lata temu, jak nasi w Korei dostali bańki to miałem pretekst do chlania przez cały miesiąc i ten wymarzony alkoholiczny komfort psychiczny, że "no przecież przegraliśmy" to można sobie golnąć.
Wczoraj poza użyciem paru wyrazów o szczególnie emocjonalnym zabarwieniu(wnuka przy tym nie było) nic mi się nie przytrafiło. Nawet telewizora nie wyrzuciłem przez okno. Podobno mamy wygrać z Niemcami:))))))))))))))))

[wojtech451]

e4ska napisała:
> Wszystkim uzależnionym od sportu, a szczególnie od piłki nożnej, składam
> serdeczne wyrazy współczucia.

A niby dlaczego?
Właśnie teraz cisi, ukryci alkoholicy mogą oficjalnie, przed TV, przy żonie,
czy też z kumplami nawalić sie ile wlezie! To jest pretekst! Raz na cztery
lata. Przegrają? wypić!, wygrają wypić! I JEST powód, patriotyczny bo nasi
grają i jest to usprawiedliwieniem wszystkiego
Nie widzę powodów do współczucia, raczej do zazdrości???
ONI mogą a MY?
A MY NIE !!!

[7zahir]

A MY na szczęście nie!!!
I nie groza nam wyniszczajace ciągi,
bo alkohol mnie juz nie jest potrzebny
do poprawy nastroju.
Ogladajac mecze w wykonaniu np
Wybrzeża Kości Sloniowej
czy Meksyku wspomnam grę naszych gdy byli Orłami Górskiego.
Czasy chwały Orłów Górskiego spowodowały,
że pokochałam mundial.
W czasie studiów mieszkałam u przemiłych gospodarzy
rodem zza Buga.
Dziadek był tak jak ja zapalonym kibicem,
więc oboje siedzieliśmy "na okragło"
przed Tv mimo karcacych spojrzeń babci.
W efekcie zawalilam sesję.
W czasie wakacji uczyłam się do zawalonego egzaminu
spacerujac z psem i ksiązka po parku.
Któregoś dnia mój seter zaatakował
psa , ktory nagle nie wiadomo skąd pojawił
się nam na drodze. W czasie ich walki i moich
rozpaczliwych prób rozdzielenia ich
"raczył" pojawić się jego właściciel, na którego
tym razem ja się rzuciłam słownie:-)
Nie pamietam co mu wtedy nagadałam
ale tak poznałam mojego męza:-)

[janulodz]

Ładne

[fortuna2068]

i romantyczne... ;)