determinacja

[ecco2]

O swojej sytuacji pisalem juz na forum. Moja żona jest uzależniona od
alkoholu, przeżyliśmy już to całe piekło. Były naprawdę ciężkie chwile, były
próby samobójcze. Żona chodziła na terapie, niewiele to dało. Po ostatniej
ciężkiej "tygodniówce" zdecydowałem się na złożenie wniosku do Komisji o
przymusowe leczenie. Komisja jednak niewiele się zaangażowała w sprawę. I
nagle stał się cud. Żona znalazła swoją drogę, nie pije już 120 dni. To forum
pomogło jej, więc dlatego piszę. Determinacja żony budzi mój podziw i
powoduje, że wiele moich dotychczasowych sądów ulega zmianie. Pozostaje
jednak obawa czy nie za wcześnie. Czy taka determinacja może mieć charakter
trwały? Nasze życie wróciło do normy, niczego nam nie brakuje, jesteśmy
szczęśliwi. Czy coś takiego było już opisywane na forum?

[myszabrum]

Skoro żona lubi to forum, to może niech napisze sama :)?
Pozdrawiam.

[ecco2]

myszabrum napisała:

> Skoro żona lubi to forum, to może niech napisze sama :)?
> Pozdrawiam.
Pisała, ale niestety nie znam jej pseudonimu. Chyba bardziej czyta niż pisze.

[myszabrum]

120 dni to dużo i mało.
Myślę, że gdzieś po roku będziesz mógł zacząć spać spokojniej.

[e4ska]

Ach, pamiętam... nie posłuchałeś rady terapeutycznej i kobieta nie poszła na
dno:) Miała do czego wracać. Do normalności. Otrzymała swoją szansę, no i ma
męża, dobrego i myślącego męża, a nie kukłę sterowaną przez obcego.

Ecco, nie wiem, jak wygląda trzeźwienie Twojej Żony. Z tego, co słyszę, nieraz
alkoholikowi jest strasznie ciężko. Tęskni za tamtym. Mnie od samego początku
nie szkoda alkoholu, ja się wprost doczekać nie mogłam, kiedy stanę na nogi.
Trzeba uważać na przyjęciach, wiadomo... kiedy namawiają, zmuszają nawet... ale
to drobiazg.

Najgorsze, czego dowiesz się na terapiach, to podkreślanie, że się z tego nie
wychodzi, że już zawsze tak będzie... do niczego. Ci smutni alkoholicy...
smutni, chociaż głoszą pochwałę swej wielkości duchowej - cóż, ludzie drugiej
kategorii. Ja miałam to szczęście, że wiedzę o alkoholizmie zdobywałam kilka
miesięcy po wytrzeźwieniu, tak około pół roku po. Same fakty, bez głupot o
chorych emocjach, rozmaitych osobliwościach psychiki alkoholika. Przyglądałam
się cudzym historiom, układałam, porównywałam... z przerażeniem patrzę na to, co
dzieje się z ludźmi na terapiach... Pewnie, większość twierdzi, że jest
cudownie, ale do licha, skuteczność żadna. Wyjaśniam sobie, że człowiek, który
zapomniał o swojej godności, o prawie do tajemnicy, traci ważną cząstkę swojego
ja. Przecież - gdyby godność i prywatność nie były nadrzędnymi wartościami, nie
znalazłyby się w kodeksie praw ponadnarodowych... Może one decydują o tym, że
nie czujemy się rzeczą. Człowiek bez indywidualności - czy taki będzie dobrze
funkcjonował? Normalnie funkcjonował? Wolność to wielka sprawa. Piłem - sam za
to odpowiadam, moja trzeźwość też jest moją zasługą.

Co będzie dalej i czy można się martwić... na to nie mamy gwarancji ani ja, ani
Twoja Żona, ani nikt - bo nie wiadomo nic pewnego o alkoholizmie. To tylko nie
potwierdzone hipotezy, bardzo sprzeczne teorie, bzdury, nie żadna nauka,
najgorszy rodzaj belferki. Tłumaczy się teorią przyjemności - bzdura. Teoria
uzależnień - bzdura, skutki społeczne są podobne w przypadku uzależnienia od
seksu, telewizji, gier komputerowych, to prawda, ale zawsze ktoś, kto popełnia
błędy życiowe, traci to, co tracą alkoholicy... bo co można stracić, jak nie
pracę, zdrowie, rodzinę, zaufanie... nic innego przecież nie mamy.

Cztery miesiące trzeźwości - bardzo wielkie gratulacje, pięknie... żeby organizm
się wyciszył, żeby coś nie zawołało... to ciało woła, rozumiesz, nie mózg... ja
tak sobie siebie tłumaczę... ciało, pamiętam. Taka potrzeba, jak kiedy masz w
środku zimy ochotę na truskawki. Organizm potrzebuje. Zachciewajki jak u
ciężarnej. Tylko: czego organizm potrzebuje i dlaczego? Co jest w alkoholu, ze
go pragnie żołądek, przełyk, a może płuca? Stąd podpowiadam zmianę diety,
dbałość o fizyczne zdrowie, aktywność, trzeba dużo chodzić, biegać, tańczyć,
słuchać muzyki... telewizji nie polecam. Dobre filmy, tak. Nuda zabija.

Co będzie jutro - nie wiadomo, ale jeśli Żona wytrwała pięknie 120 dni, to jest
na dobrej drodze, niech szuka swojego szczęścia. Ono jest w codzienności i nie
potrzebuje wielkich słów:))) takich trochę jak te, których ja używam...
Wszystko, byle nie odwyk... trzeba o tym wiedzieć.

No i nie oczekiwać, że cokolwiek samo się ułoży i spotka nas jaka wielka
nagroda... nie... trzeźwość jest wystarczającą nagrodą, na niej budujemy...
Pozdrawiam z całego serca, niech się Wam układa... może coś więcej napiszesz,
żeby ci, którzy nie piszą, a jedynie czytają, też mieli nadzieję:) Jak i ja mam
nadzieję:)

[ecco2]

Eska, bardzo Ci dziekuje za ten list. Podzielam w pełni wszystkie tezy w nim
zawarte. Wtajemniczyłem moją żonę w tą korespondencję, też podziela moją i
Twoją opinię. Muszę przyznać, że ładnie piszesz. Twoje opinie są wartościowe,
ponieważ sama przez to wszystko przeszłaś.

Cóż mogę jeszcze dodać.

Potrzeba było wielu lat cierpień aby odkryć kilka prawd, niby oczywistych, a
mianowicie:

I. ze strony mojej żony - uznała, że jest uzależniona (wcześniej nie
chciała o tym słyszeć)
- podjęła leczenie, najpierw w ośrodku, obecnie sama
się leczy z dużą determinacją idąc własną drogą.
Była to jej decyzja
II. z mojej strony - dotarło do mnie, że uzależnienie od alkoholu to
taka sama choroba jak inne , tylko groźniejsza
(miałem trudności wcześniej z taką interpretacją)
- w tych sprawach nie można przymuszać i krzyczeć,
jedynym rozsądnym wyjściem jest stworzenie takich
warunków we wspólnym związku, aby żona sama chciała
się leczyć

Dzisiaj jestesmy obydwoje bogatsi o te doświadczenia. Ja trochę inaczej patrzę
na świat. Co tak naprawdę jest w życiu ważne? Niekoniecznie pieniądze, ale
przede wszystkim szczęście. Jak powiedział kiedyś jeden z filozofów: "szczeście
to umiejętność cieszenia się z rzeczy drobnych". A więc cieszymy się każdym
dobrym dniem. Warto o to walczyć.
Ja ponadto staram się jeszcze w większym stopniu mieć satysfakcję z tego co
robię, zwłaszcza w pracy: piszę książki, promuję doktorantów, tworzę szkołę
naukową. Dla mężczyzny to przecież bardzo ważne. Teraz mam to o czym zawsze
marzyłem: rodzinę, kochającą żonę, satysfakcję z pracy. Cieszę się też z
sukcesów mojej córki (robi karierę za granicą)

Ale.....Boję się koszmarów tamtych dni, terroryzowania samobójstwem, zrzucania
winy za wszystko na mnie, krzywdzących opinii i słów ostrych jak noże. Dziś
wiem, że to choroba. Determinacja mojej żony jest dla mnie źródłem optymizmu.
Może warto było to wszystko przejść, aby docenić to co mamy teraz.

Życzę Tobie Eska takiego samego optymizmu, a wszystkim innym warto powtórzyć:
nie zniechęcajcie się, walczcie

[aaugustw]

ecco2 napisał:

> To forum pomogło jej, więc dlatego piszę. Determinacja żony budzi mój podziw..
> powoduje, że wiele moich dotychczasowych sądów ulega zmianie. Pozostaje
> jednak obawa czy nie za wcześnie. Czy taka determinacja może mieć charakter
> trwały? Nasze życie wróciło do normy, niczego nam nie brakuje, jesteśmy
> szczęśliwi. Czy coś takiego było już opisywane na forum?
__________________________________________________________.
Odpowiem Tobie jako ten, ktory wiecej praktykuje w realnym
swiecie - wsrod zywych...
Kazdy przypadek jest inny... Drugiego takiego samego opisu
nie znajdziesz nie tylko tutaj, ale i na calym tym swiecie...
Ja, np. tutaj, w tym wirtualnym kregu wymieniam z innymi
tylko swoje doswiadczenia i to co mi pomoglo. Staram sie
pisac o sobie:
Moja trzezwosc rozpoczela sie w momencie kiedy przestalem z
kimkolwiek sie porownywac. Moja wspaniala przygoda duchowa
rozpoczela sie w momencie kiedy spojrzalem na siebie i te
swoja chorobe alkoholowa od strony psychicznej, duchowej...
Zobaczylem, ze choroba alkoholowa nie jest zalezna od mojego
miesa, od mojego ciala, (czy "popekanych piet") ;-)), choc to
fizyczne uzaleznienie, nb. pojawia sie w tej jej ostatniej juz
fazie tej choroby, ale w konsekwencji naduzywania alkoholu...!
Uzaleznienie alkoholowe jest symptomem zroznicowanych psychicznych
(duchowych) zaklocen. W "leczeniu" tych zaklocen na, tzw. "wolna reke"
(naturalnie byly one takze u mnie skazane z gory na niepowodzenie),
stany lekowe, niepokoje, problemy ze spaniem, z dopasowaniem sie
do otoczenia, depresje i wiele innych, leczylem tez za pomoca
alkoholu...!
Na poczatku "metoda" ta przynosila dobre efekty. Alkohol mi pomagal.
On zagluszal bole duchowe i cielesne... Przytlumial stany lekowe i
pomagal nawiazywac kontakty, chronil mnie przed tym (realnym) swiatem
zewnetrznym...
Komputer tez daje podobne uczucie... Nazywam to "pustymi" kaloriami,
podobnie jak podczas picia alkoholu - bez witamin...
Do pewnego czasu to tutaj tez skutkuje i przynosi zadowolenie, (jak
z alkoholem).
Z doswiadczenia wiem, ze "madrosci" te ktore sie tutaj zdobywa, jezeli
polacze je z realem i jezeli potrafie je tam zastosowac... (one az sie
prosza, aby wdrozyc je do praktyki!), wtedy zaczynam dopiero szczesliwie
i trwale trzezwiec! - (pisze o sobie!).
A... ;-))
Ps. Dla wielu alkoholikow, ten suchy swiat staje sie zagrozeniem,
jest szary, gdyz wraz z nastaniem abstynencji, znika rowniez ten
sztuczny srodek, ktory chroni przeciwko stanom lekowym, konfliktom i
problemom...
Jezeli duchowosc (psychika) wyzdrowieje - wyzdrowieje takze i cialo!