do Stachu 34 i Hepika - proszę o pomoc

[Gość: ONA]

Początek historii znacie. Przedstawiam fakty: trwały poszukiwania go.
Zaangażowała się cała rodzina, znajomi, nawet sąsiedzi i znajomi z pracy. Był
w domu i pił. Tak jak mówiliśie. Ja nie miałam i nie mam z nim żadnego
kontaktu. Wszystkie informacje mam od innych. Fakty z dzisiaj: sąsiadka
zadzwoniła po karetkę (stan był tragiczny -sąsiadka mówiła, że w takim stanie
nigdy go jeszcze nie widziała, a zna go już ok. 15 lat). Zabrali go do
szpitala. Przestraszona zadzwoniłam do szpitala. I co? Nie uwierzycie -
uciekł!!! Wyrwał sobie wenflon i po prostu uciekł! Lekarz dyżurny powiedział,
że teraz trzeba wnieść sprawę do sądu o przymusowe leczenie - inaczej nie
sposób go zmusić. Oni na siłę nie mogą go leczyć. Zgadzam się w zupełności.
Ale co robić teraz? Ja na pewno do niego nie pojadę. Ale gdyby ktoś z rodziny
chciał, to co? Swoją drogą jest niesamowicie silny - jutro będzie 2 tygodnie
jak zaczął pić. I jeszcze nie ma dosyć. Obawiam się, że może byc z nim
naprawdę bardzo źle. Co robić - czekać?
ONA

[Gość: stachu34]

Witaj Ona wiem, że cierpisz, bo to wstyd, bo marnuje się człowiek.
U Ciebie działają normalne ludzkie odruchy, ale co możesz zrobić?W jaki sposób jesteś w stanie mu pomóc?Odpowiem- Ci w żaden!!!
Oddasz sprawę do sądu i co dalej? Sąd najpierw zwróci się o wydanie w tej kwestii opinii biegłych ( jest to lekarz psychiatra).Musisz mieć świadków,na to, że nadmiernie pije. Sąd w końcu wyda postanowienie o przymusowym leczeniu na tym koniec,rola sądu się konczy.Ty będziesz musiała wyegzekwować wykonanie postanowienia.
Nit nikogo na siłę jeszcze nie wyleczył z alkoholizmu.Nie wierz w to...
W tej chwili być może jest najbliżej pogodzenia się z tym, że jest chory.
Jutro napiszę więcej.

[Gość: ONA]

Stachu!Dzwonił do mnie jego syn. Zaproponował, by oddać go na leczenie do
Ostrołęki - tam jest ośrodek, gdzie przyjmą go nawet w takim stanie już od
zaraz. Ale jaka cena - 12.000 zł za miesiąc!!! Niewyobrażalne pieniądze dla
mnie!!! Stachu - mnie już puszczają nerwy. Trzymałam się dwa tygodnie, ale już
dzisiaj się rozpłakałam. Nie mam siły, naprawdę.
Proszę, bądź ze mną. Tylko dzięki Tobie i Hepikowi nie poddałam się od razu.
Psychika tu odgrywa ogromną rolę, przecież wiesz.
ONA

[Gość: hepik1]

Gość portalu: ONA napisał(a):

> Stachu!Dzwonił do mnie jego syn. Zaproponował, by oddać go na leczenie do
> Ostrołęki - tam jest ośrodek, gdzie przyjmą go nawet w takim stanie już od
> zaraz. Ale jaka cena - 12.000 zł za miesiąc!!! Niewyobrażalne pieniądze dla
> mnie!!! Stachu - mnie już puszczają nerwy. Trzymałam się dwa tygodnie, ale
już
> dzisiaj się rozpłakałam. Nie mam siły, naprawdę.
> Proszę, bądź ze mną. Tylko dzięki Tobie i Hepikowi nie poddałam się od razu.
> Psychika tu odgrywa ogromną rolę, przecież wiesz.
> ONA

I znowu muszę w pełni się zgodzić z Stachem w 100%Sytuacja jest naprawdę
dramatyczna tyle że możesz zrobić tyle co zawsze czyli praktycznie
nic.Wprawdzie nie mam doświadczeń z detoksykacją czy ucieczkami z oddziałów
szpitalnych ale myślę że sąd tu niewiele pomoże.Tak jak Stachu myślę ,że mąż
być może nigdy nie był tak blisko kompletnego zapicia ale być może
paradoksalnie to może pomóc w przyszłości,o ile w jakiś sposób ten ciąg uda
się przerwać i przeżyć.Ta cała sytuacja świadczy też jak bardzo chciał przestać
pić i jaką jednak niszczącą siłą jest alkohol.Gdy z tego wyjdzie(mam
nadzieję,że tak się stanie) przeczytajcie jeszcze raz te listy do
Was ,Wasze,zwłaszcza jego odpowiedzi,być może będą tym razem bardziej pomocne.
Myślę, że o pomoc mogłabyś zwrócić się też do pisującego tu Uzależnionego,być
może bezpośrednio na jego pocztę,o ile wiem jego doświadczenia były też bardzo
dramatyczne.Ma on też Forum prywatne -rubryka -Zdrowie-temat -Alkoholizm nasz
los.Na razie mogę tylko życzyć Trzymaj się,pamiętaj,że masz swoją 4 letnią córkę

[Gość: ONA]

Hepik! Przeczytałam Twoją wypowiedź. Trzymam się. Dzięki za wsparcie.

[rezurekcja]

ONA,
wydaje mi sie, ze byloby korzystnie znalezc grupe wsparcia al-Anon, tam sa osoby - najczesciej kobiety - ktore juz
pewne rzeczy "przecwiczyly" i beda mogly Ci doradzic.
Powtorze to, co pisalam co forty:

zadzwon tu, dostaniesz adres najbardziej Ci odpowiadający :

Fundacja Biuro Służby Krajowej
Anonimowych Alkoholików w Polsce
ul. Chmielna 20,
00-950 Warszawa 1
skr. poczt. 243
tel./fax [phone]
poniedziałek - piątek 800 - 1600
e-mail: [e-mail]

Jest tez telefon komorkowy 0606-919-215 czynny w godz. 16-20

Zobacz tez strone
www.aa.org.pl/
moze tez sie na cos przyda.


Pozdrawiam Cie.

[Gość: ONA]

Sytuacja jest tragiczna. Rano nie wpuścił do mieszkania kolegi, a był w
mieszkaniu. Rano dzwoniłam do poradni, poradzono mi, żeby się zgłosił tam ,
jeśli choć trochę wytrzeźwieje, bo inaczej nie można mu zaaplikować żadnych
leków. Prosiłam tego jego kolegę, żeby się tym zajął, ale jak już napisałam,
nie udało się. Jemu jest potrzebna pomoc kogoś kto byłby przy nim 24 godziny na
dobę. Chyba przyleci jego syn ze Stanów i się nim zajmie. Jestem z nim (tzn. z
jego synem) w kontakcie.
I nie mówcie mi, że mam nic nie robić!!! Mam czekać, aż umrze???
ONA

[rezurekcja]

Gość portalu: ONA napisał(a):

> I nie mówcie mi, że mam nic nie robić!!! Mam czekać, aż umrze???

Zabrzmi jak ironia, ale zawsze mozesz sie modlic.
Ponadto - w swietle faktow - poza jw. chyba rzeczywiscie nie mozesz nic wiecej zrobic.
I nie jest to Twoja wina, Ty zrobilas juz chyba wszystko, co mozna.
Ale widze w tym wszystkim swiatelko nadziei - moze to jest to dno, od ktorego bedzie sie mogl odbic.

Westchne dzis na Twoja intencje.
Pozdrawiam

[Gość: ONA]

Rezurekcjo! zadzwoniłam pod ten numer, który podałaś. Ale oni udzielają tylko
informacji na temat adresów/telefonów różnych poradni. Tego typu telefony
znalazłam dawno w Internecie. Mimo wszystko dziękuję za pomoc.
ONA

[Gość: ONA]

Rozmawiałam z panią psycholog z ośrodka, w którym chodził na mityngi.
Powiedziała, że rzeczywiście, jesli stan jest aż tak ktytyczny, może nawet
umrzeć. Jej zdaniem, dobrze byłoby, gdyby ktoś przy nim był i pozwolił ma
wrócić do normalego ew. w miarę normalnego stanu. Inna możliwość - rodzina może
wyrazić zgodę na jego przymusowe leczenie/pobyt w szpitalu, i co ważne - bez
jego zgody! Chcę pojechać tam jutro po południu. Jeżeli uważacie, że naprawdę
nie powinnam to nie pojadę. Rozmawiałam z mężem jego siostry, być może też
przyjedzie. Przyznam, że czuje się fatalnie. Odpowiedźcie - czy jeśli tam
pojadę, to naprawdę zrobię źle?
ONA

[Gość: hepik1]

Jeśli jest naprawdę(?!) z nim tak źle myślę,że możesz tam jechać,na miejscu
musi być jednak trzeźwa ocena sytuacji przez Ciebie.Nie wiem czy to przemawia
przeze mnie mój alkoholizm ale ja tak do końca bym w wszystko nie wierzył i
wietrzył jakiś podstęp,ale chyba jednak teraz przesadziłem.Jednak Ty znasz
sytuację z drugiej ręki a nawet trzeciej.Więc jedź i oceń sytuację
pamiętając,że alkoholicy to mistrzowie mistyfikacji,oszuści i kłamcy a jedynym
prawdziwym bogiem jest alkohol.

[Gość: ONA]

Hepik! Przeczytałam. Czy to mistyfikacja? Może i tak. Sama nie jestem pewna.
Ale jak długo wg Was on może pić, i czy jest w stanie sam z tego wyjść?
Szczerze mówiąc wcale mi się nie chce tam jechać. Rozmawiałam z nim dwa razy
telefonicznie. Przedwczoraj wieczorem i dzisiaj po południu. Wtedy
(przedwczoraj) bardzo to przeżyłam, a dzisiaj już trochę inaczej. Wiem, że
sąsiadka przynosi mu jeść, sprzątała u niego ze swoim mężem. KOszmar.
ONA

[Gość: stachu34]

Witaj Ona. Jest tyle wpisów, że wszystko może się pomieszać. Spróbujmy to usystematyzować.
To wszystko, co Ci napisał Hepik,to absolutna prawda. Nic dodac,nic ująć. Więc może odniosę się tylko do choroby alkoholowej.
Piszesz o leczeniu, które ma kosztować 12000 zł. Już od razu Ci mówię nie daj się zwieść naciągaczom. To zapewne jest prywatna klinika,i jak myślę usiłują wyłudzić po prostu pieniądze.
Pisałem już, że na alkoholizm nie ma lekarstwa mam tu na myśli tabletkę, która spowoduje niechęć do alkoholu. Takich rzeczy nie ma!!!!!!
Opiszę Ci, na czym polega leczenie alkoholika.
Pierwsza faza to odtrucie organizmu. Jak wiesz alkohol jest substancją chemiczną, która w dużej dawce powoduje zatrucie. Kac występujący następnego dnia to jest samo odtruwanie się organizmu.W wątrobie człowieka następuje, usówanie tych toksyn. Stąd u alkoholików bardzo często występuje jej uszkodzenie.
Po bardzo długim ciągu alkoholowym nagromadzenie tych toksyn jest tak duże, że wątroba nie może sobie poradzić,i należy ją wspomóc,ochronić.W tym celu podaje się alkoholikowi glukozę i zestaw soli fizjologicznych postaci kroplówki,a także zestaw wszystkich witamin potrzebnych organizmowi (zastrzyk domięśniowy).Podaje się też magnez. Tak mniej więcej wygląda całe leczenie ciała danego pacjenta. Ten proces trwa zazwyczaj 10 do 14 dni.
Żadna nauka w tej materii nic więcej nie wymyśliła. To zaoferuje choremu każdy oddział odwykowy, (bo tylko tam leczy się takie przypadki) za darmo!!!!!!!
Alkoholizm jest chorobą społeczną,i tak jak gruźlica podlega leczeniu bezpłatnemu,nie zależnie od tego czy pacjent jest ubezpieczony czy nie.
Zasadniczym etapem kuracji jest terapia,która może nastąpić po detoksyzacji.
Jej celem jest uświadomienie choremu,że jest chory (Twój mąż uciekł ze szpitala,a więc nie jest świadomy tego że jest bardzo chory).Zmiana nastawienia do alkoholu,czyli akceptacja tożsamości alkoholika.Tyle w skrócie.

[Gość: stachu34]

Twój mąż z całą pewnością nie umrze,nie obawiaj się.Nie jest tak łatwo umrzeć jak się mówi.
Jednak istnieje pewne niebezpieczeństwo.
Otóż po zaprzestaniu picia,po bardzo długim ciągu alkoholowym z całą pewnością wystąpią objawy zespołu abstynencyjnego,zespołu odstawienia. Wtedy alkoholik jest rzeczywiście chory somatycznie. Występują nudności,wymioty,kołatanie serca wysokie ciśnienie krwi.
Najgorszym objawem może być (nie musi to wystąpić) delirium tremens (majaczenie alkoholowe).Wtedy istnieje niebezpieczeństwo chory stanowi sam dla siebie zagrożenie.
Jest to przypadek występujący po bardzo długim okresie nadmiernego picia wtedy chory musi być bezwzględnie zabezpieczony.
Każdy organizm jest inny i różne są reakcje na alkohol, dlatego też zobacz, w jakim stanie jest Twój mąż.Nie namawiaj go w żadnym wypadku do zaprzestania picia, bo i tak zrobi swoje,a jest wielkie prawdopodobieństwo, że sam do tego dojdzie.

[Gość: stachu34]

Gość portalu: ONA napisał(a):

> Hepik! Przeczytałam. Czy to mistyfikacja? Może i tak. Sama nie jestem pewna.
> Ale jak długo wg Was on może pić, i czy jest w stanie sam z tego wyjść?
> Szczerze mówiąc wcale mi się nie chce tam jechać. Rozmawiałam z nim dwa razy
> telefonicznie. Przedwczoraj wieczorem i dzisiaj po południu. Wtedy
> (przedwczoraj) bardzo to przeżyłam, a dzisiaj już trochę inaczej. Wiem, że
> sąsiadka przynosi mu jeść, sprzątała u niego ze swoim mężem. KOszmar.
> ONA
Namęczyłem się ,napisałem,a Wy opiekujcie się chorym,stwarzajcie mu idealne warunki do chlania,a potem odprowadzicie go na cmentarz...
Do kogo wtedy będziecie mieli pretensje?

[Gość: stachu34]

Powyższy post dotyczy pseudodobrej sąsiadki,która robi Twojemu mężowi niedźwiedzią przysługę.

[Gość: ONA]

Wiecie co? Chyba oboje macie rację. A nawet nie chyba, ale na pewno.
Rzeczywiście - zaangażowała się cała jego rodzina, sąsiedzi, znajomi z pracy -
coś takiego zdarzyło się po raz pierwszy. I bardzo dobrze. Nareszcie zobaczą,
jak to wszystko naprawdę wygląda. Ja miałam "wolne" dwa tygodnie. Postawiłam na
swoim w tym sensie, że nie pomagałam mu od razu i pozwoliłam mu upaść. (Czy
dostatecznie nisko???)Szczerze mówiąc najbardziej na to, abym cokolwiek zrobiła
wpłynął jego syn. Naprawdę obok jego słów nie potrafiłam przejść obojętnie. w
sumie pomoc okazała się stosunkowo prosta - kilka telefonów do poradni jednej,
czy drugiej. Kilka rzeczowych pytań. Tyle.
A teraz troszkę ironicznie:
A dzisiaj śpią u niego sąsiedzi, by oczywiście chronić go - biednego i
nieszczęśliwego -przed tragiczną śmiercią. A jutro przyjeżdża siostra z mężem -
odległość pół Polski! Pojadą oczywiście taksówką, żeby było szybciej. Sąsiadka
juz go spakowała. On już wie, że wszyscy chcą mu pomóc, bo co nieco zaczyna
kojarzyć. Oczywiście, w tej sytuacji muszę jutro też tam być, no bo będę
musiała chyba podpisać jakieś papierki, żeby go wysłac na przymusowe leczenie.
Mieliscie rację!!! Niepotrzebnie się martwiłam i moim zdaniem nie był/nie jest
to jeszcze upadek na całkowite dno. Tak Stachu - dobrze mówiłeś. A ten związek
(tzn. ja-on) niestety(???) już się powoli kończy... I chyba o to chodziło,
nieprawdaż?
Pozdrawiam
PS. Jutro się nie odezwę, bo mnie tu nie będzie.

[Gość: hepik1]

No i to by było na tyle.

[rezurekcja]

Gość portalu: ONA napisał(a):

> Rezurekcjo! zadzwoniłam pod ten numer, który podałaś. Ale oni udzielają tylko
> informacji na temat adresów/telefonów różnych poradni.

Zgadza sie, o tym pisalam, poniewaz uwazam, ze w Twojej sytuacji byloby korzystne zakolegowaanie sie z grupa
wsparcia, ktora by Ci doradzila i wsparla psychicznie.

Dzis tez westchne.

[Gość: ONA]

Drogi Stachu i Hepik! Przede wszytkim chciałam Wam naprawdę bardzo podziękować
za wsparcie i siłę, którą mi dajecie. I nie wzbraniajcie się do podziękowań (to
do Ciebie Hepik!) bo uwierzcie mi, że gdyby nie Wy, to popełniłabym niezliczoną
ilośc błędów. Tym razem, wydaje mi się błędów wielu nie popełniłam. Jestem
silna i naorawdę bardzo krytycznie nastawiona do tego, co się dzieje. I to
wszystko dzięki Wam!!!
No i to by było na tyle. A jutro.... Ale to jutro opowiem.
P.S. Jakie to szczęście, że ktoś wymyślił Internet i forum!
POdrawiam Was

[Gość: hepik1]

Zgadzam się-internet dobra rzecz.Gdybym jeszcze nie musiał korzystać z modemu
i usług TP SA.Ale jest szansa na to,że się to zmieni-zaczęli u nas zakładać
kablówkę nie tylko w blokach ale i domkaćh jednorodzinnych a przy kablu jest
właśnie internet za 42 złote.Oby się udało i to jak najszybciej.
Wiem, że nie na temat ale to tak dla rozładowania atmosfery.
Ona ja bym przemyślał propozycje Rezurekcji,mam na myśli udział w grupach
samopomocowych-nawet,gdy mąż nie podejmie leczenia ,Ty poczujesz się dużo
lepiej.Internet fajna rzecz ale mimo wszystko trochę bezosobowa a kontakt z
ludźmi (najczęściej z kobietami) z tymi samymi problemami naprawdę daje
wiele.Zresztą chyba ten temat już przerabialiśmy? Na razie-życzę miłego(mimo
wszystko }weekendu,jak się będzie nudzić wpadnij(cie)

[rezurekcja]

Gość portalu: hepik1 napisał(a):

> samopomocowych-nawet,gdy mąż nie podejmie leczenia ,Ty poczujesz się dużo

ZWLASZCZA gdy nie podejmie leczenia.
Majac wiedze, jak sie zachwoac i maja grupe wsparcia latwiej jest funcjonowac. Poza tym maja grupe wsparcia
latwiej jest dac odpor alkoholizmowi meza i tym samym wplynac na jego decyzje o leczeniu.
Tyle wiem od tych, ktorzy przerobili ten problem we wlasnym zyciu.

pzdr

[rezurekcja]

Gość portalu: hepik1 napisał(a):

> samopomocowych-nawet,gdy mąż nie podejmie leczenia ,Ty poczujesz się dużo

ZWLASZCZA gdy nie podejmie leczenia.
Majac wiedze, jak sie zachwoac i maja grupe wsparcia latwiej jest funcjonowac. Poza tym maja grupe wsparcia
latwiej jest dac odpor alkoholizmowi meza i tym samym wplynac na jego decyzje o leczeniu.
Tyle wiem od tych, ktorzy przerobili ten problem we wlasnym zyciu.

pzdr

A sasiadce w ramach doksztalcania proponuje dac do przeczytania teksty z watkow o alkoholu. Jej postepowanie
nie wynika ze zlej woli lecz z niewiedzy.

[Gość: stachu34]

W pełni popieram,i również gorąco namawiam na kontakt z grupą Al.-anon.Tam spotykają się panie, które mają podobne problemy.
To jest podobnie jak z grupami AA,nie każdemu to odpowiada i potrzeba poświęcić troszkę własnego czasu.
Chciałbym się troszkę odnieść do postawy sąsiadów męża Onej,jak i też do ?czułej rodzinki ?.
Alkoholik zazwyczaj na zewnątrz jest osobą niezwykle towarzyska uczynną i miłą, z jedną malutką wadą troszkę przesadza z piciem.
Ci wszyscy pseudożyczliwi ludzie starają się pomóc nieszczęśnikowi stawiając w kłopotliwej sytuacji żonę. Ta kobieta rzeczywiście chcąc walczyć o swoje szczęście jest niejednokrotnie pomawiana w tym momencie o złe intencje.
To, że to jest choroba to już wiadomo,a jeżeli choroba to trzeba pomóc. Jaki dramat rozgrywa się w domu tego nikt nie wie,mało tego nikt nie chce wiedzieć. To jest kolejny paradoks alkoholizmu utrudniający w miarę szybki powrót alkoholika do normalności...

[Gość: ONA]

Witajcie! Oto co sie wczoraj i dzisiaj działo (w dużym skrócie):
1.Wyraził zgodę na leczenie. Kontakt z lekarzami, psycholog, psychiatra itp.
leki uspokajające itp. Tam, gdzie on mieszka. Mnie przy tym nie było. Działali
jego siostra z mężem. (wczoraj)
2. Byłam tam (u niego w mieszkaniu) ok. 2 godz. Wrażenia na mnie nie zrobił.
Raczej tragikomedia. Przyjechałam tam bynajmniej nie sprzątać itp. Zabrałam
trochę swoich rzeczy. Siostra gotowała rosół. ("Chcesz w kubku czy na
talerzu?" !!!). Wpadł jakis koleżka. Wyrzuciłam go w taki sposób, że chyba pół
bloku słyszało. (Potem powiedział siostrze, że takiej mnie jeszcze nie
widział). Mój stosunek do niego - ironiczny i cyniczny.
4. Dzisiaj - szpital, badania itp. (beze mnie) skierowanie do szpitala
psychiatrycznego. Zabrali mnie po drodze. No i jest w szpitalu psychiatrycznych
na oddziale psychiatrycznym, bo na odwykowym nie ma miejsc. Na oddziale
normalnie - różne dziwne typy. Niestety, musiałam podać siebie, jako osobę z
którą szpital będzie się kontaktować. I, również niestety, będę musiała go
odebrać ze szpitala.
5. Zabrałam mu komórkę, karty kredytowe (sam podał PIN!)itp. Ale samochodu
naszego znaleźć nie mogę. Myślicie, ze ktoś mógł go już ukraść?
Tyle faktów.
I nie namawiajcie mnie na chodzenie na grupę, bo nie będę poświęcać swojego
życia dla alkoholika. Taki związek, taka miłość(?) po tylu upokorzeniach mnie
juz nie interesuje.
Wiem, że ironizuję itp., ale co mi pozostało?
Ale Wam dziękuję. Naprawdę, bo to tylko dzięki Wam zmądrzałam.
PS 1 Jeszcze będę Was pytać o różne sprawy formalne (typu finanse itp.) więc
nie znikajcie.
PS 2 Jego sasiadka niestety nie ma internetu, więc nic nie przeczyta.
PS.3 Chyba nie wyszło w skrócie, ale nie dało się krócej.
PS.4 Czy wiecie, ze ja zupełnie zapomniałam, ze zbliżają się Swięta? a tak
zawsze lubiłam ten czas przedswiąteczny, to wyciszenie, pisanie kartek. Ale
jutro siądę i napiszę, a jest tego trochę...
Pozdrawiam Was bardzo serdecznie

[Gość: kubek34]

Może krótko o sobie - dwa uzależnienia czyli alkohol i leki psychotropowe
(notabene wciągnął mnie w leki lekarz psychiatra ogłaszający się jako wybitny
specjalista w dziedzinie uzależnień i biorący spore pieniądze za to
pseudoleczenie).Pierwsza terapia i co za tym idzie kontakt z AA przed siedmiu
laty i nastepne pięć lat picia.Potem po kolei utrata jednej pracy , drugiej
pracy (powód wiadomy),a przed trzema laty odejscie żony, sprawa rozwodowa i
maksymalny komfort picia (opieka matki oczywiście czyli - pranie ,
sprzatanie ,gotowanie). Ja piję i biorę leki juz na ten czas bez żadnej
kontroli.Picie i w pracy i w domu.Kończy się to wszystko atakiem padaczki
alkoholowej(pominełeś chyba Stachu padaczkę)w pracy.W czsie tych lat zrobiłem
jeszcze jedną terapię i bywałem na mitingach.Z pracy erką do szpitala trzy dni
odtrucia i ucieczka ,a wtedy juz picie nie z chęci czy dla ulgi, a po prostu
ze strachu.Na tamten czas nie wiem jak udało się mojej matce namówić mnie do
pójścia na dyżur lekarza psychiatry któremu mogę to powiedzieć dzisiaj
zawdzieczam życie, po paru słowach rozmowy i zresztą spojrzenia na mnie jego
diagnoza - skrajne wyczerpanie organizmu i szpital.Dopiero w szpitalu trafiłem
na ludzi którzy mi pomogli, fakt że terapeutami byli alkoholicy miał tu jak
myslę spore znaczenie.Mój pobyt w szpitalu trwał prawie sześć miesięcy.Dziś
nie piję i nie biorę od prawie 2 lat.Przez ten czas sporo się zmnieniło w moim
życiu może powiem tylko tyle że na dzis mieszkam z żona i córka mimo wielu
bardzo wielu krzywd jakie im wyrządziłem i powoli staram się odzyskać
przynajmniej część zaufania (na to będzie potrzeba naprawde wiele czasu).Twoja
sytuacja jest (o ile się zorientowałem}dosyć złożona. Na pewno nie jest błędem
położenie męża do szpitala i poddanie go terapii nawet przymusowej nie jestem
bynajmniej zwolennikiem takiej terapii ale znam paru alkoholików którym to
pomogło więc chyba już z tego powodu warto. Ty jak wynika z postu podjęłaś już
decyzję myślę że jak najbardziej słuszną - alkoholikowi pomagać nie wolno i
to jest chyba najwazniejsze, jeśli sam nie podejmie decyzji o zaprzestaniu
picia nic i nikt go do tego nie zmusi , a terapeuci moga mu tylko pomóc poznać
problem i pokazac w pełni okazałości(głupie ale prawdziwe) zło jaki on niesie.
Nie bardzo wiem czy mógłbym Ci w jakikolwiek sposób pomóc, może tylko bazując
na swoich doświadczeniach i doswiadczeniach mojej żony. No to na tyle myslę...
pozdrawiam.

[Gość: stachu34]

Witaj Kubek na forum!!!
Twój alkoholowy życiorys niczym się nie różni od mojego może poza tym ze nie brałem jeszcze leków i nie doświadczyłem padaczki poalkoholowej.
Rzeczywiście zapomniałem o padaczce, która jest częstym powikłaniem choroby alkoholowej jednocześnie jest poważną motywacją do zaprzestania picia, ponieważ alkoholik, który od dłuższego czasu nie pije nie ma napadów padaczkowych.
Ja w środowisku ludzi mających zaledwie chęć zaprzestania picia (a jest to podstawa) bardzo mocno lansuję tezę, że wystarczy tylko zerwanie z nałogiem,a życie już samo zaczyna naprawiać to, co zostało popsute przez alkohol.
Twój post jest niejako dowodem na poparcie mojej tezy, kiedy wydaje się, że wszystkie drzwi zatrzasnęły się nieodwracalnie Ty odzyskujesz pełen kontakt z rodziną,i jeżeli jeszcze bardzo tego chcesz to odbywa się to w stosunkowo krótkim czasie. Jest to największą nagrodą dla niepijącego alkoholika. Pozdrawiam serdecznie Ciebie i Twoją żonę.

[Gość: ONA]

Witaj Kubek! Też jak widzę, miałes pokręcone życie. Rozumiem, że kiedy
wyrzucili Cię z pracy to funkcjonowałeś dzięki matce. A kto się Tobą opiekował
PO wyjściu ze szpitala? Też mama? Znalazłeś nową pracę? Jeśli mogę zadać
niedyskretne pytanie - ile lat ma Twoja córka?
Do wszytkich. Mam pytania:
1. co z jego rozliczeniem podatkowym? Przecież to do końca kwietnia?!
2. samochodu nadal nie ma. Zgłosiłam na policji zaginięcie. Czy mogę zrobic coś
jeszcze? (samochód nie był do końca spłacony, a ja jestem jego właścicielem)
3. Jeżeli wyrzucą go ze wszytkich zakładów pracy (z dwóch już wyrzucili), czy
to na mnie spoczywa obowiązek utrzymania go?
4. czy gdzieś w internecie jest strona dotycząca problemów prawnych w tego typu
sytuacjach? a jeśli nie w internecie, to jak inaczej?
Pozdrawiam

[Gość: stachu34]

Witaj Ona!!
Każdy alkoholik powinien trafić do szpitala psychiatrycznego na oddział odwykowy.Na tym oddziale znajdują się tylko i wyłącznie alkocholicy.Nie ma osób psychicznie chorych. Pobyt na takim oddziale gdzie trafiają ludzie skrajnie wyczerpani nadmiarem wypitego alkoholu,nie jednokrotnie z książkowo rozwiniętym delirium jest również procesem leczniczym.
Twój mąż widząc z bliska takie przypadki mógłby zmienić stosunek do swojego pijaństwa.
Natomiast, jeżeli rodzinka Twojego męża umieściła go w szpitalu na oddziale wewnętrznym(takie oddziały nie powinny leczyć przypadków zatruć alkoholowych, ale w dzisiejszych czasach za pieniądze można uzyskać wszystko)bądź w prywatnej klinice to wszystko to jest nie warte świeczki. Zdrowie somatyczne zostanie doprowadzone do stabilności,a stan psychiczny nie ulegnie zmianie.Wypoczęty,odżywiony w dobrej kondycji wóci,aby po jakimś czasie znowu zacząć pić.
Poza tym na oddziale odwykowym po zakończeniu odtruwania organizmu istnieje możliwość kontynuacji leczenia terapeutycznego.Za cały okres takiego leczenia przysługuje zwolnienie lekarskie L-4,a całość trwa około 2 miesięcy.
Jeżeli chodzi o rozliczenie podatkowe to jak jest w szpitalu a nie rozliczy się w terminie to Urząd Skarbowy po przedstawieniu zaświadczenia szpitalnego uwzględni to-tak myślę.
Jeżeli wolno mi coś doradzić to możesz takie rozliczenie zrobić za niego dać mu do podpisu i wysłać do skarbówki utrzymując termin rozliczenia. Ale najpierw zrób sobie kserokopie tego rozliczenia.
W trosce o dobro waszego dziecka masz prawo nie starając się o rozwód ani o separację(a to jest nie zła myśl)wystąpić do sądu o przyznanie pewnej kwoty na utrzymanie(alimentów).Wtedy te rozliczenie będzie stanowić istotną podstawę do określenia wysokości tej kwoty.
Samochód mógł zostać przepity po prostu,i nie musisz utrzymywać dorosłego człowieka.
Tylko pamiętaj żadnego pobłażania. Jeżeli możesz go jeszcze czymś dobić to zastosuj to.A wygrasz z jego słabością i uratujesz go dla siebie i dla córeczki.
POzdrawiam...

[Gość: kubek34]

Serdeczne dzięki za pozdrowienia.
Może parę odpowiedzi, moja córka ma 7 lat.Nigdy nie zostałem z pracy tak po
prostu wyrzucony, zawsze były to odejścia na tzw. wlasną prośbę(myślę że to
też miało wpływ na moje dalsze picie).Po wyjściu ze szpitala nie pracowałem
przez prawie rok żyjąc z dość wysokiej odprawy wypłaconej mi przez ostatnią
firmę.Matka liznąwszy że tak powiem trochę wiedzy na temat choroby pomagała mi
ale była to już całkiem inna pomoc.Po prawie 6 miesięcznym pobycie na odwyku
naprawdę nie trzeba było się mną opiekować.Co do Twoich pytań - rozliczyc sie
musi do 30.04 jeżeli tego nie zrobi urząd może(ale podkreślam tylko może bo
wcale nie musi) wziąć pod uwagę jego pobyt w szpitalu więc jeżeli zechcesz to
mu pomozesz ale nie jestes do tego zobowiązana.Myslę że powinnaś pomysleć o
rozdzielności majatkowej To załatwisz szybko w godzine u notariusza bez
uciązliwych formalności.Obowiązek utzrymania nie spoczywa na Tobie a po
ewentualej sprawie sądowej to on bedzie zmuszony do płacenia na córkę.Nie ma w
internecie takiej witryny , ja znalazłem jedna gdzie mozna zadac parę pytań
ale dotyczących typowo leczenia i terapii(www.akcjasos.pl).jesli chodzi o
samochód jezeli nie był spłacony jak mówisz musiał byc ubezpieczony więc jesli
Ty jestes właścicielem to problemu raczej nie będzie (chyba że został
formalnie sprzedany przez męża co raczej jednak jest niemozliwe bez Twojego
podpisu.Co do typu leczenia masz racje Stachu prywatne leczenie często jest
zawodne(oprócz tego jest bardzo drogie wiem bo jedną z nieudanych terapii
przechodziłem w prywatnym gabinecie), a szpital naprawdę pokazuje jak wygląda
ostatnie stadium tej choroby(nie będę opisywał wrażeń z pierwszych tygodni
pobytu w szpzitalu kiedy lezałem na oddziale detoksykacyjnym (to naprawdę moze
wstrząsnać).To na razie na tyle pozdrawiam....

[Gość: ONA]

Kubek i Stachu! Dzięki za pomocne informacje. Tyle tego, że muszę to na
spokojnie jeszcze raz przeanalizaować.
1. To jest zwykły!!! szpital w Jarosławiu. To nie jest żadna prywatna klinika!
A na oddziele psychiatrycznym jest tylko dlatego, że na odwykowym po prostu nie
było miejsc! Cyz oni (tzn. personel medyczny)go sami przeniosą na odwykowy,
czy trzeba o to prosić? Tak jak mówicie, chcę, żeby zobaczył to, co najgorsze -
to mu dobrze zrobi.
2. Czy o to leczenie terapeutyczne trzeba się jakoś starać, czy wchodzi to w
zakres (nie wiem czy właściwie to określiłam) pomocy oferowanej przez szpital?
3. Już dawno myslałam o rozdzielności majątkowej, ale myslałam, ze do tego są
potrzebne dwie osoby. Naprawdę moge to załatwic sama? Podajcie jakieś szczegóły
(gdzie to się załatwia, wymagane dokumenty itp.)
4. Nie będę rozliczać go z podatków bo nie potrafię tego zrobić (miał pracę w
kilku firmach), - ale zadzwonię i powiem co i jak. Przynajmniej mnie
uspokoiliście, że to da się jakoś załatwić.
5. Jeśli chodzi o "wyrzucenie" go z pracy to ma rozwiązaną umowę o pracę na
zasadzie porozumienia stron. W poniedziałek się rozstrzygnie, co z kolejnym
zakładem pracy. A jeśli zwolnienie (zaświadczenie o pobycie w szpitalu)ma od
piątku to może go nie wyrzucą dyscyplinarnie? Powiecie, ze się znowu martwię -
tak, ale tym razem o siebie - bo boje się, żebym to ja nie musiała go
utrzymywać, jeśli nie będzie miec żadnej pracy.
6. Sąd i alimenty - tak, macie rację. Ale to może poźniej, bo na to też trzeba
mieć czas. A swoją drogą- to on nie musi się stawiać na rozprawę?
7. Nie zrozumiałam co z samochodem? To samochód też można przepić? Przecież to
masa forsy! (Wiem, zaraz powiecie, że znowu jestem naiwna...) Nie sądzę, żeby
go przepił, bo on pił w mieścieXXX a samochód został w mieścieYYY. dziwna
sprawa z tym samochodem.
8. Czy to normalne, że sama nie czuję się dobrze? Płaczę, myslę o wszystkim. To
chyba jednak normalne, że to przeżywam...
Bardzo WAM dziękuję!!!
Pozdrawiam

[Gość: stachu34]

Powinnaś chyba pójść do ordynatora oddziału i porozmawiać o przeniesieniu na odwyk. Również należy rozmawiać z ordynatorem o terapii, ale on ( Twój mąż) musi wyrazić na to zgodę.
Za pobyt w szpitalu należy mu się zwolnienie lekarskie.
Jeżeli jego zatrudnienie było zawarte w formie umowy o pracę to przysługuje mu wypłata świadczenia chorobowego nie zależnie od tego, że zakład wcześniej rozwiązał stosunek pracy.
Również bez znaczenia jest sposób rozwiązania stosunku pracy. Chodzi mi o to, że art.52 kod. Pr. ( tzw. zwolnienie dyscyplinarne) nie powoduje zawieszenia tego świadczenia.
Jeżeli chodzi o alimenty to zazwyczaj jest jedna sprawa. Jak pozwany nie stawi się to sąd orzeka zaocznie ma do dyspozycji aktualne dane GUS i na tej podstawie zasądza wysokość kwoty.
Co do samochodu to Kubek chyba ma rację,nie może sprzedać takiej rzeczy jak samochód, ale przepić to może. Inwencja alkoholika, któremu brakuje pieniędzy na picie jest nieograniczona, ale nie sądzę, że by to zrobił w tak krótkim czasie.
Masz prawo do chwilowej mam nadzieję niedyspozycji. To są trudne sprawy bardzo bolesne,powodujace głębokie cierpienie.Nie załamuj się wszystko dobrze się skończy jest na to duża szansa.

[Gość: ONA]

Stachu, dzięki za fachowe informacje.
Na pewno z nich skorzystam.
Odnośnie samochodu - dał mi kluczyki, więc nie sądzę, że go "przepił". Aż tak
głupi to, moim zdaniem, nie jest. Będę zatem czekać. I będę dobrej myśli.
A czy do ordynatora trzeba koniecznie jechać - nie można telefonicznie?
Pozdrawiam serdecznie i jeszcze raz dziękuje

[Gość: kubek34]

Witaj !!
Czy można przepić samochód - można i to barzdzo szybko , można i dom. Leczenie
w zwykłym szpitalu i na zwykłym oddziale sprowadzi się tylko do odtrucia i
wypisania do domu ( max po tygodniu) i to mąż musi zdecydować czy będzie
chciał się leczyć dalej czyli podjąć terapię. Co do zwolnienia - podczas
pobytu w szpitalu nie można rozwiązać umowy o pracę w żaden sposób ale może to
jest właśnie czas aby się zastanowić co jest lepsze ( już samo to że mąż jest
alkoholikiem dyskwalifikuje go w znacznej cześci społeczeństwa i w zasadzie
czy pijącym czy nie niestety wielu osobom jest to obojętne a jesli dodać do
tego dyscyplinarne zwolnienie to zresztą wiesz ...Urząd skarbowy ma obowiązek
nałożyc grzywnę na każdego kto nie złoży zeznania do 30.04 (do 500 zł) ale
może odstapić od jej egzekwowania( ale może nie musi nawet jeżeli dana osoba
przbywa w szpitalu)Co do obecności na rozprawie - wyrok jest wydawany w trybie
zaocznym i tyle, a piszesz o utzrymywaniu męża - nie do tego nie zmusi Cię
żaden sąd.A Twoje samopoczucie - myslę że cały czas winisz się za cała
sytuację tak zawsze robi osoba współuzależniona (myslę że powinnaś też
pomyśleć o terapii)
na razie Pozdrawiam

[Gość: ONA]

Nie dotyczałam dobrze Twojej wypowiedzi. Już wiem, ze u notariusza.

do Stachu 34, Kubka i in.

[Gość: ONA]

Samochód się znalazł! Cały czas stał na ulicy obok jego zakładu pracy.
Zawiadomił mnie jego kolega - dopiero teraz, bo sam był na urlopie.
Dzięki za wszystkie rady i porady.
Mam inne pytanie - moi rodzice chcą zabrać wszystkie jego rzeczy i wywieźć z
mojego mieszkania. Na wywóz części rzeczy się zgadzam, ale żeby tak od razu
wszystko? Tak mnie to zaskoczyło, że zupełnie nie wiem, jak zareagować. Jak wg
Was powinnam?
Pozdrawiam

[Gość: stachu34]

Ja osobiście jestem za tym,aby Twój mąż jak najbardziej odczuł skutki swojego
pijaństwa.
Alkoholik musi dokonać świadomie wyboru albo rodzina albo pijaństwo, dlatego
możesz go wyprowadzić z domu całkowicie. Taka decyzja musi należeć tylko i
wyłącznie do Ciebie.
W żadnym wypadku moim zdaniem nie powinni podejmować i wykonać taką czynność
Twoi rodzice,z całym szacunkiem dla nich.
Załóżmy, że Twój mąż po ostatnim opilstwie zrozumie i zacznie rzeczywiście
pracę nad sobą.
Uzna się za alkoholika zacznie zmieniać swoje nawyki. Zapragnie się po prostu
leczyć.
Swoją nową postawą będzie musiał przekonać Ciebie, że się zmienił. To jest
stosunkowo łatwe zadanie, bo go kochasz. Ale jak przekonać Twoich rodziców,
którzy cierpieli, bo cierpiałaś Ty może jeszcze gorzej cierpieli?
Nie utrudniaj mu tego zadania niech przynajmniej sądzi, że owszem potępili go
za to, ale pozostawili wszystkie decyzje Tobie.
Alkoholik, który trzeźwieje oprócz naprawy swojego umysłu musi zadość uczynić
wszystkim, których skrzywdził swoim piciem, bo inaczej będą nici z jego
trzeźwości. To jest bardzo trudne zadanie

[Gość: ONA]

Przyznam Stachu, że masz ogromną siłę perswazji! Umiesz przekonać. I jak zawsze
masz rację. W takim razie jeszcze inne pytanie - czy Twoim zdaniem, nie
powinnam zadzwonić do szpitala i dowiedzieć się co i jak. Próbowałam wczoraj,
ale pielęgniarki nie chcą udzielać informacji przez telefon. Poprosiły go do
telefonu, (na co nie byłam przygotowana) ale na szczęście - nie mógł podejść.
Co do odzyskiwania zaufania moich rodziców przez niego, będzie to zdecydowanie
niemożliwe - oni nie byli w najlepszych stosunkach już od ok. roku, półtora. Z
powodów wiadomych.
Na razie tyle.
Pozdrawiam

[Gość: kubek34]

Witam !!
Nie bardzo wiem dlaczego Twoi rodzice w jakikolwiek sposób próbują mieszać się
w jak najbardziej nie swoje sprawy ale to Twoja decyzja czy im na to
pozwolisz, a o odzyskiwaniu zaufania to na dziś raczej nie mówił bym w
ogóle.Ja parę lat temu bylem w podobnej sytuacji, znalazłem się na odtruciu w
prywatnym gabinecie psychiatrycznym i na tamten czas obiecywałem wiele
wszystkim w około, a skończyło się jak zwykle (czyli wróciłem do picia po
miesiącu). Z odwiedzinami to bym sobie dał spokój - poczekaj, zobacz nic
jeszcze nie wiesz, a nie jest wcale wykluczone że kiedy Twój mąż poczuje sie
lepiej wyjdzie ze szpitala nie podejmując leczenia(obym nie miał racji).Ale na
takie zachowanie także musisz być przygotowana i jeszcze na to że wtedy będzie
starał się obiecać dosłownie wszystko, łącznie z gwiazdką z nieba więc
pamiętaj i nie daj się nabrać na hipnozę, esperal czy też jakieś inne
wynalazki.
Pozdrawiam

[Gość: stachu34]

Witajcie oczywiście w chwili obecnej nie ma mowy o odzyskiwaniu zaufania.
Najpierw muszą pójść czyny potem czyny jeszcze raz czyny a potem słowa to
miałem na myśli mówiąc o odzyskiwaniu zaufania...
W zasadzie we wszystkim zgadzam się z Kubkiem,z jednym może zastrzeżeniem, ale
to tylko jest moje prywatne zdanie i mogę się mylić.
Chodzi mi o odwiedziny w szpitalu.
Niewątpliwie Twój mąż wyrządził Ci i waszej córeczce wielką krzywdę, ale czy
zwykłe człowieczeństwo nie obliguje do tego, że by dowiedzieć się o stan
zdrowia ojca swojego dziecka, jaki by nie był, ale jednak...
Może najpierw rozmowa z lekarzem dowiedz się, jakie są możliwości dalszego
leczenia (najlepiej terapia po odwyku,na miejscu w szpitalu).Potem możesz się z
nim zobaczyć,bez okazywania żadnych uczuć absolutnie beznamiętnie, ale i bez
nienawiści.
Wtedy, gdy będziesz miała już informacje, co do możliwości dalszego jego
leczenia możesz zasugerować, że dla jego tylko i wyłącznie jego dobra może
dalej się leczyć( absolutnie nie dla rodziny czy dziecka tylko dla siebie).Na
tym koniec decyzję zostaw jemu.
Nie wiem, co sądzi o tym Kubek chciałbym przeczytać jego zdanie gdyż cenie Go
za doświadczenie.
Pozdrawiam serdecznie

[Gość: ONA]

To muszę się Wam obu przyznać, że zadzwoniłam tam i rozmawiałam z nim
(wczoraj). Żadnej skruchy!!! Poprosił o 100 zł! Zapytałam po co? i
powiedziałam, że nie dam. To on na to, że znajdzie kogoś kto mu da -ok, szukaj.
Pytam,czy rozmawiałeś z ordynatorem (ja dzwoniłam, ale jakośc nie mogę go
zastać - a poza tym okazuje się, że ordynator udziela informacji telefonicznie,
wię w takiej sytuacji chyba zrezygnuję z wizyty osobistej) Odpowiedź - to moja
sprawa, sam zadecyduję. Do widzenia -do widzenia. Kawał ### ! (nie będę uzywać
wulgarnych słów, a wypadałoby).
A ja miałam skrupuły, jesli chodzi o "wyrzucanie" jego rzeczy od siebie! Macie
rację - żadnego pobłażania.
Wiecie co, jeśli miałam jakieś resztki(?) uczuc pozytywnych do niego , to on je
skutecznie zabija. Mnie to utwierdza tylko w przekonaniu, że najwyższy czas
wycofać się z tego związku.
Ale na kilka dni chcę o tym zapomnieć i odpocząć od tego wszystkiego.
Pozdrawiam Ciebie, Stachu, i Ciebie, Kubek i ew., innych, którzy to czytają.
ONA

[Gość: kubek34]

WITAJ !!!
Jedno co mogę powiedzieć to tylko to że się dziwię postępowiu Twojego męża i
to bardzo.Myślę że nie do końca prawdą jest to co mówisz, on w dalszym ciągu
czuje się pewnie, jest przekonany że Ty jesteś,byłaś i będziesz (musi mieć ku
temu jakieś powody, a wynika to z jego słów).Więc masz tylko jedno wyjście
przestań się w jakikolwiek sposób interesować nim i jego życiem - jeżeli ma
skąd pożyczyć niech pożycza i wszystko, chce dalej pić niech pije,widocznie
swego jeszcze nie wypił. Co do odwiedzin- Stachu mam trochę inne zdanie - na
dziś nie dałbym po sobie poznać że w jakikolwiek sposób się daną osobą
interesuję (jeszcze nie).Sam proces odtrucia, a potem terapii to są długie
tygodnie i jeśli faktycznie taka osoba chce coś ze sobą zrobić to czas na
odwiedziny przyjdzie później, a jak nie to jak widać do swego "dna" jeszcze
nie doszedł ale dąży tam ze szczerego serca (tak apropo 100 zł to na oddziale
odwykowym masa pieniędzy i jak myślę przeznaczone będą bynajmniej nie na
żywność).Jedyna rada moim zdaniem - poczekać.
I jeszcze raz - spotkałem w swoim życiu wielu takich jak ja, naszą reakcją na
oznaki zainteresowanie czy pytania o chorobę jest prawie zawsze albo agresja,
albo skrucha i obiecywanie wszystkim w około gór złota - Twój mąz wybrał drugą
opcję - poczekaj, nie dzwoń ani do niego ani do ordynatora(co najwyżej z
pytaniem czy zdecydował się na pozostanie na leczeniu), jeśli się zdecyduje
sam się prędzej czy później odezwie. Na dziś zastosuj prostą maksymę jego
życie - jego wybór (wiem że to trudne ale nie niemożliwe), poza tym jesteś
jeszcze ty i dziecko - pamiętaj o tym.Bycie dzieckiem alkoholika który dalej
pije jest ... - wiem bo mój ojciec zapił się na śmierć w wieku 50 lat i do
dziś matka dziwi się jak ja mogłem zostać alkoholikiem widząc jaki jest
ojciec.
Pozdrawiam !!!

[Gość: forty]

Czytam Waszą korespondencję od jakiegoś czasu; Ona - bardzo Ci współczuję znam
te problemy, ciesz się przynajmniej, że twój mąż nie pije w waszym domu. Uczę
się od Was metod postępowania i poznaję sposób myślenia czy też może
niemyślenia alkoholików. Mój mąż teraz nie pije, zbliża się wolny dłuższy czas
i nie wiem czy..., myślę o tym od kilku dni. Wiecie co, czasami jeszcze sądzę,
że mogłam temu zapobiec, że gdybym coś zrobiła to może byłby raz mniej.
Obawiam się telefonu z domu (córka), że on zaczął. TO dla niego i dla nas
trudny okres. Zwłaszcza, że teraz będzie miał mało pracy i koledzy czuwają jak
sępy nad ścierwem. Czy już gotowy?

[Gość: kubek34]

Witaj !!
Więc jednak miałem trochę racji, Twój mąż sądzi że nic się nie zmieniło i jest
święcie przekonany że sprawia Ci wielki ból zabraniając odwiedzania go.Po
prostu czekaj i niczym się nie zajmuj daj sobie na razie całkowity spokój z
jego osobą, na wszystko przyjdzie czas.Notariusz - no tak zapomniałem że przy
załatwianiu rozdzielności ja też byłem (sorry) ale stawka 600 zł to max co
może wziąć notariusz, więc po prostu się targuj zejdziesz do 200 zł a jak nie
idź do innego notariusza.Forty co do świąt masz rację ale nie do końca -
koledzy owszem czekają ale to nie oni są powodem picia...
na razie pozdrawiam i wesołych zdrowych i przedewszystkim spokojnych świąt!!!

[Gość: Annette]

Gość portalu: kubek34 napisał(a):

> Notariusz - no tak zapomniałem że przy
> załatwianiu rozdzielności ja też byłem (sorry) ale stawka 600 zł to max co
> może wziąć notariusz, więc po prostu się targuj zejdziesz do 200 zł a jak nie
> idź do innego notariusza.

Ja za rozdzielność u notariusza zapłaciłam w 2002 roku 520 zł wraz z wypisami.
Jest to opłata na podstawie taksy notarialnej i nic się tu raczej nie utarguje
(stawka + wypisy + coś tam jeszcze). Do podpisania intercyzy u notariusza
potrzebna jest ZGODA OBU STRON. Bez zgody męża załatwia się to w sądzie
(cywilnym, wydział rodzinny chyba)
A.

[Gość: ONA]

Witajcie!
Kubek! Masz rację - Twój sposób postepowania (tzn. rady, jak postępować)bardzo
mi odpowiada i będę tak robić - tzn. nie interesować się w ogóle!!!
Rzeczywiście, odniosłam wrażenie, że on mysli, że się nic nie zmieniło. Wiecie,
co jeszcze wtedy powiedział? Nie przyjeżdżaj do mnie na święta - tak, jakbym
miała zamiar! Szczyt bezczelności! A zatem nie interesuję się w ogóle - i mam
zamiar odpocząć swiątecznie.
P.S. Dowiadywałam się odnośnie rozdzielności majątkowej - nie jest to takie
proste. Owszem załatwia się od ręki, ale muszą byc dwie! strony. No i niemałe
koszty - 600 zł. Już nie chodzi mi o koszty, ale o to że nie mogę tego sama
załatwić, jak widzisz.
Witaj Forty! Znam Twoje problemy (czytałam Twój post). Ciekawa byłam, czy się
odezwiesz. I odezwałaś się! A zatem witaj w "klubie" nieszczęśliwych,
szukających i udzielających pomocy! A tak na poważnie - nie współczuj mi. MAm
wrażenie, że Tobie jest zdecydowanie gorzej. Ja mam własne mieszkanie, jestem
niezależna finansowo (tzn. wiąże koniec z końcem i jeszcze na wakacje
wystarcza). Mam przyjaciół, mam fantastyczną pracę, mam mnóstwo zainteresowań,
a mąż jest tylko jednym z elementów mojego życia. Trudno - nie wszystko w życiu
musi wychodzić - nmnie nie udał się mąż. A komus innemu coś innego! Takie jest
życie. Ale jestem optymistką - zawsze byłam i będę - i tak łatwo się poddaję.
Opatrzność czuwa nade mną - jakie to szczęście, że trafiłam tu - na forum- na
Stacha, na Hepika, teraz na Kubka! Są jeszcze wspaniali ludzie na świecie,
zawsze miałam takie przekonanie - i jak widać nie zawiodłam się.
Życzę Ci dużo optymizmu - mimo wszystko.
Pozdrawiam Wszytkich - Ciebie Stachu, Ciebie Hepik (może jeszcze tu
zaglądasz), Ciebie Kubku i Ciebie Forty!
ONA

[Gość: forty]

Fajnie Ona, że tak podchodzisz do tego, nie można całego swojego życia zawęzić
do jednej tylko osoby; zwłaszcza takiej, na której nie można polegać. A przykro
mi jest dlatego, że ten problem istnieje (mówię o alkoholizmie) i ofiarami
padają zarówno praktykujący, jak i bierni w tej dziedzinie. Wiem, bywają lepsze
i gorsze chwile. Nie znam Was, a jednak w jakiś sposób jesteście mi bliscy,
dlatego ważne są dla mnie Wasze losy i życzę WAM tylko sukcesów. Mam taką
teorię - co mnie nie złamie, to mnie wzmocni.
Pozdrawiam.
P.S.
W tym 'czasie' najgorsze jest dla mnie poczucie alienacji, nieprzynależności do
innych,mam wrażenie, że życie toczy się obok jak gdyby nigdy nic,a ja jestem w
innym wymiarze.
Jeszcze raz pozdrawiam.

[Gość: Annette]

Gość portalu: ONA napisał(a):

> Nie dotyczałam dobrze Twojej wypowiedzi. Już wiem, ze u notariusza.

Do sporządzenia umowy o rozdzielnośą majątkową (zniesienie ustawowej
współwłasności) u notariusza potrzebna jest zgoda OBU współmałżonków. Bez zgody
męża możesz zrobić to sądownie (trwa to dłużej, niż u notariusza, który
załatwia sprawę od ręki, ale za to możesz wtedy też wnieść o zniesienie
współwłasności z datą wsteczną, bo nie wiadomo, jakie on ma długi, prawda?
Aczkolwiek sąd nie zawsze wyraża zgodę na datę wsteczną). Polecam Ci stronę:
www.baba.org.pl
dział "Prawo". W znajdujących się tam postach znajdziesz odpowiedzi na chyba
wszystkie możliwe pytania, dotyczące Twojej sytuacji prawnej, co i jak
załatwić, będziesz mogła również zadać własne pytanie (niestety, na odpowiedź
czeka się po parę miesięcy - ukazuje się ona na stronie). Możesz też zapoznać
się z przypadkami innych kobiet i zdobyć ogólne rozeznanie jakie
niebezpieczeństwa mogą na Ciebie czyhać i jak się przed nimi zabezpieczyć.
A.

[Gość: kubek34]

Witaj !!!
Masz calkowitą rację z tym notariuszem, po prostu ja zgodziłem sie podpisać na
tamten czas wszelkie papiery jakie dostawalem pod "nos" i dlatego całość
odbyła się u notariusza.
pozdrawiam.

[Gość: Annette]

Gość portalu: ONA napisał(a):

> I nie namawiajcie mnie na chodzenie na grupę, bo nie będę poświęcać swojego
> życia dla alkoholika. Taki związek, taka miłość(?) po tylu upokorzeniach mnie
> juz nie interesuje.

ONA, ta grupa to nie dla niego, to dla Ciebie! Żebyś mogła dojść do siebie, bo
to co przeżyłaś, to piekło i może się odbijać na reszcie Twojego życia i żebyś
miała siłę do stawienia czoła temu, co jeszcze przed Tobą. Możesz dostać tam
ogromne wsparcie - znacznie większe niż na tym forum (nie umniejszając
oczywiście jego niezaprzeczalnych zasług). Możesz dostać tam "zastrzyk" siły,
wiary, odbudować swoje poczucie wartości (z doświadczenia wiem, jak bardzo
można zostać emocjonalnie "skopanym" przez alkoholika), przestać cierpieć.
Możesz dowiedzieć się mnóstawa rzeczy ot tym, jak inne kobiety radziły sobie w
podobnych sytuacjach i jakie popełniały błędy. To naprawdę działa i bardzo,
bardzo pomaga. Jestem z Tobą.
Pozdrawiam Cię ciepło.
A.

[rezurekcja]

Gość portalu: Annette napisał(a):
> > I nie namawiajcie mnie na chodzenie na grupę, bo nie będę poświęcać swojego (ciach)

> ONA, ta grupa to nie dla niego, to dla Ciebie! Żebyś mogła dojść do siebie, bo
> to co przeżyłaś, to piekło i może się odbijać na reszcie Twojego życia i żebyś
> miała siłę do stawienia czoła temu, co jeszcze przed Tobą. Możesz dostać tam (ciach)

Annette, dokladnie to samo czytalam i slyszalam od tych, ktorzy problem przerabiali we wlasnym domu. Poniewaz
sama nie mam takich doswiadczen, wiec nie mam nic na poparcie takich twierdzen, poza doswiadczeniem innych. A
inni, czy tez raczej inne, mowia, ze w domu zaczeo sie zmieniac z chwila, kiedy one same zaczely dbac o siebie,
kiedy przestaly cala soba sie zajmowac uzaleznionym. Kiedy zaczely dawac mu odpor, wtedy uzalezniony
zacząl troche przecierac oczy, zaczynal do niego docierac i podejmowal leczenie.
Ale to nie przyszlo samo, lecz wlasnie z grupy wsparcia.
I o tym tez trzeba mowic, bo wiele kobiet (najczesciej) nie wie o zaletach grup wsparcia, o potrzebie odreagowania
swoich przezyc, o mozliwosci uzysaknia porady itd.
I trzeba upowszechniac wiedze, jak pomoc alkoholikowi. W tym niezastapieni sa trzezwi alkoholicy, na naszym
forumowym podworku: hepik, kubek i Stachu.
Ja tez sie tu dowiaduje wielu rzeczy.

ONA, nie podejrzewam sasaidki o posiadanie komputera. Mialam na mysli wydrukowanie co celniejszych
wypowiedzi naszych konsultantow i przekazanie sasiadce dla informacji.

Zycze Wam wszytkim pogodnych swiat Wielkiej Nocy.
I suchego dyngusa.

[Gość: hepik1]

A dajcie spokój sasiądce męża Onej.Pomagała mu i to jest jej sprawa.Może to
robiła bo go lubi a może dla pieniędzy albo dla paru innych powodów.Myślę że
jej wolno i wcale jej(akurat jej)nie musimy niczego uświadamiać.Taka wiedza
jest potrzebna najbliższym alkoholika aby tego picia mu nie ułatwiać ,a
sąsiadka z problemem alkoholowym może nie ma nic wspólnego i wcale nie musi.
To w sumie tylko tak na marginesie.
Przy okazji do ONEJ- do wątku zaglądam,jestem na bieżąco,z tym,że na tematy
z ostatnich postów nic nie wiem a nie na tym rzecz polega by pisać dla samego
pisania.Poza tym dostałem parę dni temu rachunek z TP SA i zapał do internetu
lekko ostygł.Czekam na stałe łącze,może się doczekam .
Wszystkim z tego forum życzę pogody ducha na najbliższe świąteczne
dni,współuzależnionym spokoju ,alkoholikom by pamiętali ,że w święta nadal nimi
pozostają

[Gość: stach34u]

Witajcie moi mili!
W ostatnim czasie nie zaglądałem tu, a widzę, że w wątku przybyło chętnych do wymiany doświadczeń. To bardzo dobrze. Wsparcie, czy różnego rodzaju porady są niezwykle cenne, nawet te internetowe. Ja traktuję swój udział w tym jako swego rodzaju mityng, żywe wsparcie dla mojej trzeźwości. Rodzaj afirmacji dla mojej drogi. Dlatego też dziękuję Onej za udział, za to, że wybrała ten sposób szukania wsparcia dla siebie.
Również dziękuję Forty za wypowiedzi. Wstrząsa mną alkoholi kem świadomość, jakie potworne spustoszenie sieje alkohol wśród osób bliskich pijącemu.
Życzę wszystkim zdrowych i spokojnych Świąt Wielkanocnych. Przez święta będę tu zaglądał, może ktoś napisze...
...A na razie życie woła o swoje prawa, idę sprzątać, miałem dużo pracy przed świętami.
Do poczytania...

[Gość: ONA]

Witajcie!
Mam wrażenie, że przybyło nam optymizmu!!! I właśnie o to chodziło! Tak, jak i
Stachu cieszę się, że do nas dołączyli inni.
A strona www.baba... świetna!!! właśnie o coś takiego mi chodziło! Dziękuję!!!
Do Stacha: nie przypuszczałam, że to działa w obie strony, tzn. nie myslałam o
tym jak Ty odbierasz udzielanie porad, i że Tobie to też w jakiś sposób pomaga.
Trzymajcie się wszyscy cieplutko i świątecznie. Nie piszę więcej, bo też mam
trochę jeszcze pracy przedświątecznej...
Życzę wszystkim radosnych i słonecznych Świąt Wielkanocnych. A słońca przede
wszytkim w duszy...
Pozdrawiam... i też bedę zaglądać w okresie świątecznym
ONA

[Gość: ONA]

Stachu! Muszę jeszcze coś powiedzieć.
Niesamowicie mnie podbudowałes swoimi podziękowaniami!!! I kto tu ma komu
dziekować??? Wiesz, dla mnie to forum to też jak mityng, tak jak i dla Ciebie.
Przy czym jest to lepsze niż "realny" mityng, bo jest się na nim ciągle i to
jest wspaniałe! Jeszcze raz dziękuję - przede wszytkim za odbudowanie mej
duszy, a to przecież jest najważniejsze, nieprawdaż?..
Pozdrawiam wiosennie

[Gość: kubek34]

Witam
Czy wypowiedzi na forum można traktować jako swego rodzaju miting - myślę że
tak, ale nie powiedziałbym że jest to lepsze niż uczestnictwo w realnym
mitingu, to jest jednak tylko wirtualny świat i tu jest łatwiej mówić o swoich
uczuciach czy też problemach.
pozdrawiam

[Gość: ONA]

Witaj Kubku!
Właśnie o to chodzi, że jest łatwiej się otworzyć. Ja wiem, że nie potrafiłabym
się tak bardzo otworzyć przed zupełnie obcymi ludźmi, którzy w dodatku
mieszkają w tym samym mieście. Wtedy czułabym, że pozbawiam się
najważniejszego - tzn. swoich przeżyć, przemysleń, swojego wewnętrznego "ja".
Czułabym , że przestaję istnieć, bo nie mam już swojej prywatności. A tu jest
zupełnie inaczej. Wirtualny świat, powiadasz - no i co z tego??? Mnie to bardzo
odpowiada, i jak widać nie tylko mnie.
Pozdrawiam
ONA

Wzgledem sasiadki

[rezurekcja]

Gość portalu: hepik1 napisał(a):

>
> A dajcie spokój sasiądce męża Onej.Pomagała mu i to jest jej sprawa.Może to
> robiła bo go lubi a może dla pieniędzy albo dla paru innych powodów.Myślę że
> jej wolno i wcale jej(akurat jej)nie musimy niczego uświadamiać.Taka wiedza
> jest potrzebna najbliższym alkoholika aby tego picia mu nie ułatwiać ,a
> sąsiadka z problemem alkoholowym może nie ma nic wspólnego i wcale nie musi.

Hepik, nie zgodze sie, choc w nie upieram sie, ze musze miec racje. Ale w innym watku ktos pisal, ze zawsze
znalazla sie jakas "zyczliwa" dusza, ktora podniosla nietrzezwego, otrzepala go i dowiozla do domu. I ze w zwiazku
z tym nietrzezwy nie poczul konswekwencji swojego picia. Jesli sie nie wie, jak postepowac wobec osob
uzaleznioych, popelnia sie kardynalne bledy. I dlatego mysle, ze warto upowszechnaic chocby elementarna wiedze
o postepowaniu wobec naduzywajacych oraz brak tolerancji wobec naduzywania alkoholu.
Podrawiam.

[Gość: ONA]

Właśnie się dowiedziałam, że jutro wychodzi ze szpitala. Terapia odwykowa jest
raczej niemożliwa ze względu na brak miejsc (informacja od ordynatora).
Ciekawe, co będzie dalej...

[Gość: kubek34]

Witaj !!
Jutro, no coż jutro...(w sumie to dość dziwny szpital - w tym w którym leżałem
chorzy byli wręcz namawiani na zostanie na terapii i to nie ze względu na to
że tak się opłacało szpitalowi(opowieści o zbijaniu pieniędzy przez szpitale
czy terapeutów na "biednych" alkoholikach trzeba włożyć między bajki), ale z
tego powodu,że dla zdecydowaniej większości pacjentów to jest ostatnia deska
ratunku.I dziwię się bo wiem że tak jest nadal(prowadzę mitingi na oddziale)
Co będzie dalej...czas pokaże.
Co do mitingu - nie chcem ani doradzać ani teoretyzować ale forma wirtualna
jest doskonałym uzupełnieniem relnego mitingu po prostu na Ciebie jak myslę
jeszcze nie przyszedł czas, ale pomysl o próbie to naprawdę pomaga...
pozdrawiam

[Gość: ONA]

Witaj Kubku!
NIe przyszedł na mnie czas, powiadasz... Chyba tak. I oby nigdy nie przyszedł.
A w tej chwili to najbardziej się obawiam jutrzejszego spotkania. Nic nie
planuję - tzn. nie planuję tego, co powiem, czy jak się zachowam. Powinnam to
zaplanować? MAm zamiar spotkać się z nim na mieście i porozmawiać - o ile,
oczywiście, się zgodzi! Tylko konkretne pytania itd. A potem on chce tu przyjść
i zabrać jakieś rzeczy. Wolałabym, zeby to zrobił kiedy naszej córki nie będzie
w domu. Boje się. Wiem, że nie powinnam, a jednak.
Udzielasz porad na oddziale odwykowym? To dobrze! Ci zagubieni (bo jak inaczej
ich można nazwać) potrzebują takich, jak Ty. A mój mąż nie był na takim
oddziale, tylko na zwykłym psychiatrycznym - może dlatego nikt go nie
specjalnie namawiał. A zresztą kto to wie, jak to naprawdę było.
Pozdrawiam

[Gość: stachu34]

Witajcie moi mili!!!
Przeprowadziliście taki dialog, że połapać się nie mogę.
Oczywiście to forum traktuję jako swego rodzaju mityng tak napisałem. Również uważam tak jak Kubek, że nic nie zastąpi żywego spotkania AA.To zbiór bezcennych doświadczeń przeżyć, z których ja wyciągam dla siebie wnioski.Na mityngu nie można udzielać rad jak zapewne Kubek wie.Na forum zaś mogę sobie pozwolić na jakieś podpowiedzi poparte moim doświadczeniem. Te porady są uczciwe takie, jakie ja sam chciałbym dostać w podobnej sytuacji. Pisząc o tym myślę jak postąpiłbym dziś mając takie doświadczenie z alkoholem jakie mam, wobec siebie wówczas czynnego alkoholika. To jest wyjątkowo cenne dla mnie.
I dziękuję Onej za to, że chce mnie słuchać,i jeszcze coś dodać od siebie.
Również cenne jest dla mnie to, co mówi Kubek.Nie jestem alfą i omegą,a alkohol jest potężny i w każdej chwili może zdarzyć się upadek. Stąd bardzo uważnie czytam, co ma do przekazania, i to nie tylko on, ale każdy człowiek.
Terapia odwykowa jest teraz bardzo modna, ale brak miejsc na pewno nie jest przeszkodą do podjęcia leczenia. Można w ostateczności zapisać się w kolejce (jest ustalany termin powrotu na oddział).Ale to chyba oboje z Kubkiem podkreślaliśmy najważniejsza jest chęć zaprzestania picia. Jeżeli takowej nie ma to i sto terapii i stu terapeutów nie pomoże.
Ostatnia sprawa po raz kolejny popełniasz kardynalny błąd zacytuję Cię ?A w tej chwili to najbardziej się obawiam jutrzejszego spotkania. Nic nie
planuję - tzn. nie planuję tego, co powiem, czy jak się zachowam. Powinnam to
zaplanować? MAm zamiar spotkać się z nim na mieście i porozmawiać - o ile,
oczywiście, się zgodzi?.Podpowiadalismy Ci już to Ty musisz wyrazić zgodę na spotkanie a nie on.Nie Ty powinnaś prosić, ale powinnaś odmawiać takiego spotkania. Pozdrawiam

[Gość: ONA]

Stachu!
To mam pozwolić, zeby tak po prostu wszedł do mojego mieszkania i wziął swoje
rzeczy? W piątek wszystkie jego rzeczy miały zostać wywiezione, ale wychodzi
wczesniej, więc ten wywóz jest już nieaktualny. To nie on potrzebuje tego - to
ja potrzebuje tego. Pewien rozdział w życiu muszę zakończyć! Zrozum! Na co
miałabym niby czekać? Jeśli teraz nie ustalę pewnych zasad, to potem nie będzie
już ku temu okazji. Potem to nie będzie już ten czas. NIe będę miała tych
myśli, które mam teraz. Nie będę miała tej siły, którą mam teraz. Chcę teraz
mieszkać sama i dlatego muszę pewne rzeczy ustalić. Miałabym tego nie robić?
P.S. Czy czytałeś Newsweeka świątecznego? nr 16/2003. Jest tam bardzo dobry
esej "Przełamując los". I jeszcze kilka prawdziwych historii "Nasze
zmartwychwstania". Przeczytaj. Szczególnie ten esej polecam.
Pozdrawiam

[Gość: kubek34]

Witajcie !!!
Pisałem że jeszcze nie nadszedł czas...to tylko taka forma - ten czas nadszedł
już jakiś czas temu ale Ty jeszcze nie jesteś gotowa ,znam sporo kobiet które
uczestniczyły bądz uczestniczą w terapii dla osób wspóluzależnionych (chociaż
moja żona jeszcze się nie zdecydowała) i z ich opinii wiem że to naprawdę
pomaga.Więc myślę że kiedyś się na to zdecydujesz...

Co do rad - Stachu na normalnym mitingu nigdy - jest tylko specyfika oddziału
odwykowego gdzie dla tych którzy są po raz pierwszy na mitingu można pozwolic
na zadawanie pytań co czaszem ma miejsce.

Jeszcze o Twoim spotkaniu - tak masz pozwolic by wszedł do Twojego mieszkania
wziął co jego i poszedł sobie, to wszystko, tak ja bym zrobił, rozmowa nie
będzie miała żadnego sensu właśnie teraz (zresztą - obym się mylił ale jak
znam siebie i innych alkoholików jego pierwsze kroki skierują się do baru lub
sklepu i nie zakładał bym pewności że przyjdzie do Ciebie trzeźwy). Piszesz -
"potem rozmowa nie bedzie miała sensu, teraz chcę mieszkać sama", widzisz
tego nie za bardzo rozumiem - jakie teraz i jakie potem, obojetnie jakie są
Twoje uczucia na dziś wobec męża - pomóc możesz mu tylko w jeden sposób - nie
pomagając w ogóle, to jedyna rada, inaczej się nie da.To on i tylko on wie czy
chce pic dalej czy nie i tak jak mówi Stach jeśli chce będzie pił - terapia
jest przedewszystkim po to by pomóc alkoholikowi zobaczyć jakie są skutki jego
picia.Więc na dziś nie rozmawiaj, poczekaj tydzień zobacz co będzie - to co
ustalisz w piątek - jeśli mąż będzie dalej pił nie bedzie miało dla niego
żadnego znaczenia(wiem bo sam uczestniczyłem w pewnym momencie życia miałem
kilka takich rozmów, przyjmowałem warunki, obiecywałem pewne rzeczy (w tym
czasie nie mieszkaliśmy razem a sprawa rozwodowa była w sądzie) i
dotrzymywałem słowa tylko do momentu kiedy byłem trzeźwy a potem...)
pozdrawiam
ps.stachu faktycznie masz rację możemy sie opierać tylko na swoich
doswiadczeniach i przeżyciach ale mi i jak myslę Tobie też dużo daje mozliwość
podzielenia się swoimi doswiadczeniami i jeśli choć jedna osoba będzie miała z
nich jakiś pożytek to mi i jak myslę Tobie da dużą satysfakcję...
jeszcze raz pozdrawiam

[Gość: ONA]

Witam ponownie!
Przyznam, że zaskoczyliście mnie informacją o tym, że na mitingu nie udziela
się rad. Jeżeli się nie udziela rad, to co się robi? Zapewne mówi się, mówi
sie, mówi się, a każdy musi sam wyciągnąć wnioski dla siebie. Czy tak? To jeśli
tak, to moim zdaniem nie jest całkowicie "pełne". Bo nie ma reakcji zwrotnej.
Ale może się mylę. A poza tym nie rozumiem, co złego jest w udzielaniu rad.
Jeśli ja sama znam rozwiązanie jakiegoś problemu (z innej, oczywiście,
dziedziny)to pomagam komuś, kto tego potrzebuje. Co w tym złego?
Co do mojego spotkania - ależ ja nie ma zamiaru rozmawiać o jego problemach z
alkoholem. O żednych warunkach itp. też nie. Chcę tylko ustalić np. coś w
sprawie rozdzielności majątkowej, itp. Dobrze wiecie, że instytucja małażeństwa
po kilku latach funkcjonowania staje się przede wszystkim instytucją
ekonomiczną i dlatego pewne sprawy po prostu trzeba ustalić. I tyle.
Pozdrawiam

[Gość: kubek34]

Witaj !!!
To o czym piszesz to właśnie terapia, gdzie są informacje zwrotne. Rady -
sluchaj uważnie w czasie trwania mitingu - to pierwsze,o radę zawsze mozna
poprosić po nim, tym bardziej że spotykasz tam ludzi z takimi samymi
problemami.Piszesz że chcesz ustalić cos w sprawie rozdzielności, co zrobisz
jeśli maż powie - nie.
na razie
Pozdrawiam

[Gość: ONA]

Witaj!
MOże masz rację. Zupełnie niepotrzebnie upieram się. Wiem, a raczej myślę, że
terapia to coś bardzo dobrego i pozytywnego.
MAm nadzieję, ze powie tak (odnośnie rozdzielności majątkowej), bo już kiedyś o
tym rozmawialiśmy, a w zasadzie to chyba nawet on to zaproponował.
To tyle na teraz. Do wieczora
Pozdrawiam

[Gość: Annette]

Na mityngach dzielimy się doświadczeniem, siłą i nadzieją. Nie udzielamy rad,
tylko mówimy, jak poradziliśmy sobie z problemem. Rada niesie ze sobą
niebezpieczenstwo ładowania się z buciorami w czyjeś życie. Jest próbą
decydowania za kogoś, mówienia mu co ma robić. Jeśli ktoś chce rady - może o
nią poprosić, ale jeśli nie chce - nikt nie ma prawa mu mówić, jak ma żyć. A
dla radzącego udzielanie rad niesie ze sobą niebezpieczeństwo pychy, relacja
robi się nierówna - "ja jestem mądra, a ty głupia, więc musisz mnie słuchać".
Mityng to nie panaceum na wszelkie dolegliwości. To po prostu miejsce, gdzie
można szczerze porozmawiać o tym, co nam się przydarzyło z osobami, które mają
takie same lub podobne doświadczenia, grupa WSPARCIA w trudnych chwilach.

A moim zdaniem małżeństwo to coś więcej niż sprawy ekonomiczne. To głęboka i
silna relacja z drugą osobą, na podstawie której kształtujemy sobie m.in. obraz
nas samych. Pojawiają się różne myśli i różne uczucia. Niektóre takie, że nie
mamy odwagi z nikim się nimi podzielić. Spotkania Al-Anon to miejsce, gdzie
można dowiedzieć się, jak przeżyć swój smutek, żal po tym, co dobrego odeszło,
lęk przed tym co będzie. Jak stać się silniejszą, nie ulec manipulacji, nie
manipulować samemu. A forma tych spotkań jest wypracowana przez pokolenia żon
alkoholików, na podstawie grupowych doświadczeń, obserwacji rezultatów. To
naprawdę działa.

[Gość: ARi]

Mityng Al-Anon to miejsce w którym nie pytając dostaniesz odpowiedź. Trzeba
tylko bardzo uważnie słuchać. Dawanie rad jest niebezpieczne. Każdy ma własną
historię, własną wytrzymałość i własne uczucia. I nikt nie jest tak mądry, żeby
mógł wiedzieć co jest dobre dla innego człowieka. Słuchając wypowiedzi osób
które znają problem z autopsji i dzielą się z innymi swoim doświadczeniem,
siłą, nadzieją, a często bezsilnością sama decydujesz co jest najlepsze dla
Ciebie, na co jesteś gotowa a na co nie, jakie rozwiązanie jest dla Ciebie nie
do przyjęcia, a jakiego możesz spróbować.
Terapia plus mityngi naprawdę dają efekty. Warto zrobić coś dla siebie, żeby
żyć lepiej niezależnie od sytuacji. Bo czy jestes z nim czy nie twoja choroba
(współuzależnienie) nie przestaje istnieć. Jest w Tobie i daje znać nawet po
wielu latach.
Pozdrawiam!!

[Gość: ONA]

Witajcie!
Mój mąż na powitanie - mniej więcej po 10. min. rozmowy oddał mi swoją obrączke
ślubną!!! I co Wy na to? Gest teatralny? Oczywiście, na rozdzielność majątkową
zdecydowanie się zgodził. Ale... nie zrozumiał ile zła wyrządził, był dumny,
niepokorny, i zły o to, że mu nie pomogłam! Ale muszę jeszcze powiedzieć, że
jak powiedziałam mu, zeby pojechał do ośrodka dowiedzieć się co i jak z
terapią, to pojechał. I umówił się na jutro. Ma indywidualnego terapeutę. A
teraz właśnie pojechał do siebie zabierając połowę rzeczy. No cóż, ciąg dalszy
zapewne jeszcze nastąpi...
Pozwoliłam mu widywać się z córką - czy to, Waszym zdaniem, coś złego?
Pozdrawiam

[Gość: kubek34]

Witaj !!!
Zachowanie Twojego męża tylko z pozoru wydaje się dziwne - oddanie obrączki,
zgoda na rozdzielność - on czuje się skrzywdzony i rozgoryczony.Myslę że jest
przekonany o tym ze to Ty pierwsza powinnaś wyciągnąć rękę do zgody - przecież
on w swoim mniemaniu jest w porządku, godzi się na wszystko, był w szpitalu,
chce się leczyć.Jest gotowy podjąć terapię (jest tylko jedno ale - czy na
pewno).Ja powiem o sobie - kilka razy byłem z identycznej sytuacji,po
rozmowach z żona na temat separacji czy rozwodu, podejmowałem terapię ,
wszywałem esperal, byłem zły i rozgoryczony (ja taki wspaniały facet - chcę
się leczyć, nie piję, ustepuję we wszystkim a oni wszyscy tego nie widzą, nie
docenią moich starań i wysiłków, nikt nie podziwia mego heroizmu, i co po 2
czy 3 miesiacach znowu picie i to jeszcze intensywniejsze i tyle było mojego
heroizmu.Nie wiem na czym ma polegać terapia Twojego męża, szczególnie ta
indywidualność jest dość dziwna - pierwsza moją terapią była właśnie terapia
indywidualna w 1997 r w prywatnym gabinecie, za pieniądzę i nie mam dobrych
wspomnień z tzw terapii indywidualnej.Co do widzeń z córką oczywiście że tak
to w końcu tak Twoje jak i jego dziecko ale(i znowu ale) uzależnienie wizyt od
stanu w jakim bedzie maż byłoby jak najbardziej wskazane. Tak na koniec myslę
że czas pokaże na ile deklaracje o chęci leczenia znajdą pokrycie w realiach.
Co do waszych wzajemnych relacji - w sumie jestem pewien że to Ty będziesz
decydować czy chcesz byc z nim czy nie - prawie każdy alkoholik robi podobne
gesty(demontracyjne oddanie obraczki jak widze chyba powinno zastać opisane w
literaturze fachowej) więc tym to nie zawracaj sobie głowy...
Pozdrawiam

[Gość: Annette]

Gość portalu: ONA napisał(a):

> Witajcie!
> Mój mąż na powitanie - mniej więcej po 10. min. rozmowy oddał mi swoją
obrączke ślubną!!! I co Wy na to? Gest teatralny? Oczywiście, na rozdzielność
majątkową zdecydowanie się zgodził.

He he, mój alkoholik kilka razy w tygodniu ostentacyjnie oddawał mi pożyczone
ode mnie książki, moje zdjęcia, i inne - mało wartościowe - przedmioty, które
ode mnie dostał lub pożyczył. Zawsze miało to miejsce w momencie, kiedy nie
chciałam pożyczyć/dać mu pieniędzy, lub świadczyć jakiejś innej pomocy. Miało
to na celu jedno - wywołać we mnie poczucie odrzucenia mnie, a jednocześnie
wzbudzić poczucie winy, że to przeze mnie, przez mój egoizm tak się stało. I
tak też było - żeby nie zostać odrzuconą, godziłam się na rzeczy, na które
nigdy nie powinnam się zgodzić.
To co, ten człowiek wyprawiał było całkowicie sprzeczne z wszelką logiką,
przyzwoitością i sprawiedliwością, a jednak poddawałm się temu, bo siła
manipulacji jest wielka. Bądź czujna. Nie daj się zwieść. Teraz gra w grę -
"nie jesteś mi do nieczego potrzebna". Jak ta gra się nie uda, może spróbować
innej. Za jakiś czas możesz np. usłyszeć "nie dam sobie bez Ciebie rady" i na
to też Cię chcę uczulić. Nie daj się nabrać.
I jeszcze jedno - sprawa ROZDZIELNOŚCI MAJĄTKOWEJ. Jest ona skuteczna, tylko
jeśli wierzyciel w chwili podpisywania umowy wiedział o rozdzielności i możesz
to udowodnić (udowodnienie, że było mu wiadome, będzie należało w razie czego
do Ciebie).

[Gość: ONA]

Witajcie!
Nieźle się ubawiłam czytając Twoją wypowiedź Kubku. A więc z tymi obrączkami to
norma. A jak jeszcze przeczytałam o oddawaniu rzeczy, zdjęć itp.,o czym piszesz
Anette, to poczułam, po raz kolejny zresztą, że wszyscy bralismy/bierzemy
udział w tej samej grze.
Kubek - to co pisałeś o własnym postępowaniu jest identyczne z tym, co robi mój
mąż!!! identyczne.
Wizyty z dzieckiem, oczywiście, tylko wtedy, gdy jest trzeźwy i w mojej
obecności. Mniej więcej raz w tygodniu. O innym wariancie nie może byc mowy!
Anette - bardzo Ci dziękuję, że mi powiedziałaś, że jego postawa może się
zmieniać z "pokrzywdzonego buntownika" na "proszącego o litość". Tego nie
przewidziałam. A teraz już będę wiedziała co może być dalej.
Tak, masz rację, to rodzaj gry. Gry "kto kogo". Smutne to, bo nie taki jest
sens bycia razem.
Anette - sorry, ale nie zrozumiałam tego, co napisałaś w sprawie rozdzielności
majątkowej - kwestie prawnicze to zupełnie nie moja branża. Ale nie musisz
więcej tłumaczyć.
Pozdrawiam

[kubek341]

Witajcie!!!
Twój mąż jak myślę nie odbiega zbytnio od "typowego alkoholika" i to co
napisała Annette jest bardzo prawdziwe.Po pewnym czasie zapewne uslyszysz
niejeden raz "bez Ciebie nie dam sobie rady"-na to musisz sie przygotować.
Najgorsze że to nie gra i w sumie nie ma wygranych czy przegranych, jedyne co
daje nadzieję to to że do męża doszło iz jest alkoholikiem i naprawdę zacznie
się leczyć.Bo to co już stracił to dużo , lecz może stracić więcej - łącznie z
życiem.W zdaniu że "wszyscy alkoholicy kiedyś przestają , niektórzy nawet za
życia" jest ukryty sens tej choroby.
pozdrawiam...

[Gość: anka]

"Gdy byłem na dnie usłyszałem jak ktoś puka od spodu" S.J.Lec

[Gość: ONA]

Oby usłyszał...

[kubek341]

Gość portalu: anka napisał(a):

> "Gdy byłem na dnie usłyszałem jak ktoś puka od spodu" S.J.Lec
czytat piekny, tylko czy dla alkoholika - ta choroba jest bardzo podstępna,
kiedy przed paroma laty pierwszy raz poszedłem na miting AA usłyszałem wiele
historii naprawdę smutnych i tragicznych, a co zrobiłem - zaczęłem się
porównywać z innymi alkoholikami.I co mi wyszło - ze mną wcale nie jest źle,
mam dom, pracę, rodzinę - Wy jesteście alkoholikami - ja tylko trochę za dużo
piję.Na dziś jak opowiadam swoją historię wiem że część obecnych myśli
podobnie jak ja przed 7 laty. Mnie przyznanie się do tego że jestem
alkoholikiem zajęło 5 lat, mimo tego że już wtedy byłem na dnie ale widziałem
że inni są jeszcze niżej i pukają od spodu...
pozdrawiam

[Gość: anka]

Napisałam tę myśl nie dla broń Boże dla męża ONEJ , lecz dla niej o jej
mężu.Chociaż czytając jej wszystkie wypowiedzi widziałam złość , bezradność ,
to wydaje mi się , że tli się jeszcze w niej malutka iskierka nadzieji.Wiem, że
nie ma takiego "pstryk" i od zaraz wszystko jest w porządku, ale napisz ONA czy
żebyś wiedziała że ten koszmar NAPEWNO się skończy to chciałabyś z nim być.
Ja nie mam na szczęście takiego problemu, ale ma go moja przyjaciółka. nie raz
byłam świadkiem strasznych awantur.Słyszałam krzyk ich dziecka (krzyk to mało
powiedziane)I wiesz co , ona kupiła sobie kij bejsbolowy i wcale nie dlatego że
jest dresiarą , tylko w ten sposób może odpędzić od siebie i dziecka tego
bydlaka. Odwyk go nie interesuje.Ona nie ma gdzie pójść, a on o tym doskonale
wie dlatego się nad nimi bestia pastwi.
Wiem , że sposobem na życie nie jest karmienie się tym ,że ktoś ma gorzej, ale
ONA jak widzisz twój mąż jest na dnie , ale jeszcze wielu puka od spodu.
Życzę szczęścia w rozwiązywaniu zawiłości życia.ANKA

[Gość: Annette]

Gość portalu: ONA napisał(a):

> Anette - sorry, ale nie zrozumiałam tego, co napisałaś w sprawie
rozdzielności
> majątkowej - kwestie prawnicze to zupełnie nie moja branża. Ale nie musisz
> więcej tłumaczyć.

Wytłumaczę, bo to nie jest skomplikowane: otóż jeżeli Twój mąż narobi długów i
słówka przy tym nie piśnie, że macie rozdzielność, to tak, jakbyście jej nie
mieli...
Pozdrawiam,
A.

[Gość: ONA]

Annette!
Teraz zrozumiałam - dziekuję.
Kubek - przeczytałam i nic nie mogę dodać. Po prostu wiem, że masz rację. Mąż
jak chodził na mityngi (jeszcze w lutym/marcu) też mi opowiadał tego typu
historie - i jego wrażenia też były takie jak piszesz: "ze mną nie jest tak
źle, to inni mają gorzej". Był nawet bardzo ździwiony, że można mieć o wiele,
wiele gorzej - np. syn nie odzywał się do ojca przez ileś lat itp.
Myślę jeszcze, ze może pójdzie w swoim mieście do kawiarenki internetowej i
przeczyta to wszystko, tylko czy mu to coś pomoże? Oby...
Wczoraj był na spotkaniu z terapeutą, ale nie wypytywałam o szczegóły (to nie
jest Kubku jakiś prywatny terapeuta - po prostu w ośrodku terapii uzależnień są
spotkania indywidualne - szczegółów nie znam).
A cytat rzeczywiście piękny.
Pozdrawiam

[kubek341]

Witaj!!!
Piszesz że mąż sie umówił na spotkanie z terapeutą, sam znam ich naprawdę
wielu i muszę powiedzieć że niestety większośc z nich nie jest najlepsza.Moja
ocena jest subiektywna,ale mogę się wypowiedzieć bo w końcu sam przeszedłem
parę terapii.Nie słyszałem natomiast nic o terapii indywidualnej(chyba że jest
to terapia prywatna i za pieniądzę).Terapeuta w ośrodku jak myślę może
porozmawiać, doradzić ,ocenić czy też udzielić jakieś rady, ale terapia jest
grupowa i chyba na tym polega jej istota.Poza tym piszesz że mąż się porównuje
czyli robi to samo co ja w pewnym momencie, to pewien rodzaj usprawiedliwienia
i iluzji "ze mną wcale nie jest źle - ja pije inaczej niż pozostali tutaj, i
nigdy nie będę taki jak oni"/ mi właśnie tak się wydawało , czas pokazał że i
piję tak samo i jestem taki sam.
pozdrawiam...

[Gość: ONA]

Witaj!
Pogubiłam się. Po pierwsze,to nie jest za pieniądze! Po drugie - co rozumiesz
przez terapia grupowa? Czy to są właśnie mityngi? Bo ja sądziłam, że terapia
grupowa to właśnie udział w mityngach AA.
O ile dobrze pamiętam, to jeszcze na samym początku, tzn. styczniu/lutym ktoś
(ale był to wcześniejszy wątek - Ciebie tam jeszce nie było; "czy to już
alkoholik" - moje wypowiedzi pojawiają się w połowie - możesz poczytać) mówił,
że zaczynać trzeba właśnie od terapii indywidualnej.
Ale teraz to i tak juz nie mój problem. Bo mąż i tak tego nie czyta.
Przynajmniej nie u mnie w domu.
Pozdrawiam

[Gość: ONA]

Witajcie!
Właśnie dzwonił i pytał, czy może przyjechać na weekend do dziecka zgodnie z
umową. Zapytałam, czy będzie tu spac? (Owszem umawialiśmy się, ze będzie
przyjeżdżać w soboty/niedziele, ale nie było mowy o pozostawaniu na noc). Czy
przeszkadza mi to, że tu? - padła odpowiedź. Owszem, przeszkadza -
odpowiedziałam. Czy nie możesz przyjechać tylko w niedzielę? - zapytałam. Mogę.
Jestem zawiedziony - padła odpowiedź.
Uważam, że zrobiłam dobrze. A co Wy o tym sądzicie?
To jednak gra, Kubku... W dalszym ciągu - kto kogo...
Pozdrawiam

[Gość: hepik1]

Gość portalu: ONA napisał(a):

> Witaj!
> Pogubiłam się. Po pierwsze,to nie jest za pieniądze! Po drugie - co rozumiesz
> przez terapia grupowa? Czy to są właśnie mityngi? Bo ja sądziłam, że terapia
> grupowa to właśnie udział w mityngach AA.
> O ile dobrze pamiętam, to jeszcze na samym początku, tzn. styczniu/lutym ktoś
> (ale był to wcześniejszy wątek - Ciebie tam jeszce nie było; "czy to już
> alkoholik" - moje wypowiedzi pojawiają się w połowie - możesz poczytać)
mówił,
>
> że zaczynać trzeba właśnie od terapii indywidualnej.
> Ale teraz to i tak juz nie mój problem. Bo mąż i tak tego nie czyta.
> Przynajmniej nie u mnie w domu.
> Pozdrawiam



Ona-zaczynasz być niepoprawna.Sama polecasz Kubkowi wątek
wcześniejszy,zresztą bardzo ciekawy,sama jednak też mogłabyś do niego wracać.Są
tam posty(12.o2-16.02)opisujące na czym polega terapia grupowa a Ty dzisiaj
piszesz ,że myślałaś że mitingAA to to samo co terapia.Jestem załamany.Wróć
tam,przypomnij sobie co pisał Stachuja czy jeszcze parę osób,przeanalizuj
również to co pisał tam Twój mąż,w kontekście tego co piszą Kubek i inni
ostatnio.Odnajdziesz już tam elementy jak Ty to nazywasz "gry"dla mnie są to
próby manipulacji.Myślę ,że mężowi wcześniej one zawsze się udawały,nic go
bardziej teraz nie wkurza niż próba Twojej niezależności.Tylko zastanawiam się
jak długo jeszcze wytrrzymasz zanim go przygarniesz spowrotem.

[Gość: stachu34]

Witam Was!!
Całkowicie zgadzam się, z Hepikiem.Z Twoich postów wynika, że masz rozdwojenie intencji.
Ja to rozumiem, kochasz swojego męża. Jego pobyt w szpitalu parę dni trzeźwych sprawia, że w Twoim umyśle zaczyna powracać nadzieja na zmianę jego stosunku do alkoholu.
Czytałaś na pewno wypowiedzi Forty. Ja zwróciłem uwagę na jedno zdanie w którejś wypowiedzi. Pisze, że jej mąż to bardzo dobry człowiek, żeby nie ten alkohol...
To jest absolutna prawda i dotyczy wszystkich alkoholików (pomijam oczywiście alkoholików kryminalistów,bandziorów).To z natury są dobrzy ludzie i zmieniają się pod wpływem alkoholu. To jest elementem choroby, i niesie spustoszenie w rodzinach alkoholików. Powoduje mieszaninę uczuć wobec takiego człowieka. Od złości, nienawiści i pogardy do litości, chęci pomocy, otoczenia niemalże matczyną opieką alkoholika.Na to nakłada się wszechobecna nadzieja, że może już zrozumiał, że się zmieni.
Najprostszą drogą do pojednanie z rodziną są dzieci, to jest okazywanie nadmiernej troski wylewnej miłości rodzicicelskiej.To doskonale rozumie każdy pijący ( chwilowo trzeźwy) i perfidnie wykorzystuje. To również jest elementem choroby, nazywa się to manipulacją. Tu absolutnie ma rację Hepik,w pełni zgadzam się z nim.
Przewiduje dwa scenariusze w taj sprawie. Jeżeli ulegniesz wówczas początkowo będzie super dobrze. Będzie troskliwy, opiekuńczy a przede wszystkim nie będzie pił.Kidy nabierze pewności że już wszystko dobrze, powróci do picia i koszmar zacznie się na nowo.
Drugi scenariusz: będzie zabiegał o Twoje względy, starał się o dziecko. Również nie będzie pił, ale jeżeli w miarę szybko nie osiągnie celu to i tak powróci do picia. Ten powrót będzie już głębszy bardziej odczuwalny dla niego, ale Ty będziesz miała spokój.
Rozważ to wszystko zanim cokolwiek zrobisz. Pozdrawiam...

[Gość: hepik1]

To jeszcze raz ja.Po pierwsze -brzydko wyszło połączenie bez spacji" Stachu ja"
A do Onej-myślę ,że możesz spokojnie polecić mężowi poczytanie forum-wątku
wcześniejszego,również tego a może zwłaszcza tego co sam pisał.ja również
obecnego Może to da mu do myślenia.Może to zrobić niekoniecznie u Ciebie,są
przecież kawiarenki internetowe.

[Gość: ONA]

Witaj!
MOże i mogłam tam sama zajrzeć, ale po prostu mi się nie chciało tego wczoraj
zrobić. Owszem, dzisiaj zajrzałam i przeczytałam. Ale setki razy wracać do
tego, co było (mam na myśli tamten wątek) nie będę - bo jak powiedziałam, to
już nie moje problemy.I to nie ja będę chodzić na przeróżne terapie, mitingi
itp. Poza tym tamten wątek jest już zdecydowanie za długi.
A Ty, jak zawsze, masz do mnie o wszystko pretensje. Ok - przyzwyczaiłam się. I
byłbyś zapewne wielce ucieszony, gdybym się "złamała" i znowu powiedział coś w
stylu - "a nie mówiłem..."
ONA

[kubek341]

> Witajcie !!!
"Alkoholik to taki człowiek który sam lężac w rynsztoku potrafi patrzeć na
innych z góry" - takie słowa (są mi one bardzo bliskie) powiedział kiedyś ktoś
dużo mądrzejszy ode mnie.
Ona z tego co i jak piszesz "załamiesz się" w ciągu trzech, czterech tygodni -
myslę że tak będzie. Co do problemów to one są Twoje (i jak myslę Twojego
dziecka też) i terapia będzie najprawdopodobniej potrzebna wam obojgu Tobie
wcześniej a dziecku później.Ale to samo z czasem przyjdzie.Na dziś można z
prawie 100% prawdopodobieństwem domniemywać że o ile się załamiesz przeżyjesz
tzw "drugi miesiąc miodowy" - mąż będzie taki jak tuż po ślubie - dobry,
czuły, opiekuńczy dla was obojga, a potem...Ile razy moja żona przechodziła
przez to samo lepiej nie pisać. Taki stan będzie trwał aż do czasu kiedy maż
dojdzie do wniosku że już wszystko jest w porządku, że w końcu nie jest
najgorszy i ze do alkoholizmu to mu jednak daleko...(tak działa iluzja).
I tak na koniec - jeśli mąż nie zdecyduje się na podjęcie terapii (całej
terapii ale i to nie daje 100% gwarancji) i życie według planu zdrowienia
który każdy alkoholik zabiera ze sobą do domu(plan pisze się na koniec
terapii) to będzie pił (choć znam ludzi którzy nie pija po kilka ładnych lat
opierając się tylko na mitingach - u mnie same mitingi nie przynosły efektów)-
może nawet się przez pewien czas kontrolować(mi sie tak udało przez 6 miesięcy)
ale w końcu picie będzie coraz intensywniejsze aż do (a o tym gdzie jest jego
dno - i czy ono jest w ogóle zadecyduje sam
Pozdrawiam !!!
Ps. - pytałem terapeutów o tzw. terapię indywidualną, jest mozliwa ale nie na
oddziałach gdzie jest dużo pacjentów i tak jak mówiłem stosowana na dziś jest
w prywatnych gabinetach i za pieniądze).

[Gość: stachu34]

Kubek poczytaj mój post z dnia 26.04 z godz.7,33.Zagubiona została kolejność,tam jest to o czym Ty piszesz nie co później.

[Gość: ONA]

Witajcie!
Wiem, że macie oboje rację. O tym tzw. "miodowym miesiącu" przeczytałam w
jakiejś publikacji ok. 2-3 tygodni temu. I wtedy wszystko zrozumiałam.
Zrozumiałam dlaczego tkwię w związku, który jest dla mnie toksyczny. Dlaczego?
Odpowiadam: bo ten związek, to nie było normalne życie, ale raz super
(czyli "miesiąc miodowy") i po jakimś czasie koszmar (wynikający z ciągów
alkoholowych, rzecz jasna). Te miesiące miodowe - to rzeczywiście było super -
żadnych problemów, zadnych kłótni - idealna para, po prostu - wzór do
naśladowania dla kogoś, kto tylko obserwuje z zewnątrz. Ostatnio coś takiego
zdarzyło się w wakacje - całe 4 miesiące! I tak trwało to latami, a uwypukliło
się (a może raczej ja zaczełam to zauważać) po urodzeniu się dziecka (czyli ok.
4 lat temu). A myslę, ze trwało dlatego, że jednak mimo wszystko to, co dobre
przeważało, a o tym złym nie chciało mi się (tzn. "uciekałam" od tego) nawet
pamiętać. Ale cierpliwość człowieka jest ograniczona, a moja w tym momencie
(mam na myśli te ostatnie 3-4 miesiące)się już wyczerpała. W tej chwili tak to
odczuwam przynajmniej.
Z tego co piszesz Stachu - to i tak skończy się wszystko tym samym, tzn.
powrotem do picia. To tylko kwestia czasu - wcześniej lub później. Oczywiście,
życzyłabym mu, żeby skonczył z tym raz na zawsze, ale to tylko moje życzenia...
Tzn. chcę powiedzieć, że nie przekreślam go całkowicie, i życzę mu mimo
wszystko, by wyszedł z dołka, ale w tej chwili chcę się od niego całkowicie
odciąć. I to jest dla mnie najważniejsze. Odcięcie się psychiczne, pozbycie sie
uzależnienia od drugiej osoby, uswiadomienie sobie, jak bardzo toksyczny był to
związek. Przekonanie samej siebie, ze jest właśnie tak, a nie inaczej.
Nie jest to łatwe, ale bardzo chcę, zeby mi się to udało.
A dzięki Wam nabieram siły i za to dziękuję.
Pozdrawiam Was

[Gość: kubek34]

Witaj !!!
Ja jestem najlepszym przykładem że i mojej żonie na mnie zależało (gdyby nie
to nie bylibyśmy dziś razem).Myślę że Ty jesteś w podobnej sytuacji jak ona
dwa lata temu, z tym że ja już wtedy byłem po dwu terapiach i po kilkuletnich
próbach w AA. Naprawdę nie podejmuję się radzić i robić tego nie będę.Mi
pomogł dopiero upadek na moje dno i to że zostałem całkiem sam.Nie ukrywam że
wiele razy myślałem o odebraniu sobie życia(najlepiej zapijając się na
śmierć), kiedy sam leżałem w domu w kolejnym utaku delirium(prawie).Lecz to
nie takie proste - odebrać sobie życie.Na dziś wiem po sobie że gdybym wtedy
dostał kolejną "szansę" najprawdopodobiej pił bym nadal.Co do pomocy -
internet jest naprawdę wspaniałym medium,ale nic nie zastąpi tak mitingu jak i
rozmowy z innym człowiekiem (rozmowy twarzą w twarz,a nie pisania)
Mam jednak nadzieję że Twój mąż tym razem jest zdecydowany na leczenie może to
było wlaśnie jego dno...(ale sądząc po tym co piszesz jego czas jeszcze nie
nadszdł)
pozdrawiam...

[Gość: hepik1]

Gość portalu: ONA napisał(a):

> Witaj!
> MOże i mogłam tam sama zajrzeć, ale po prostu mi się nie chciało tego wczoraj
> zrobić. Owszem, dzisiaj zajrzałam i przeczytałam. Ale setki razy wracać do
> tego, co było (mam na myśli tamten wątek) nie będę - bo jak powiedziałam, to
> już nie moje problemy.I to nie ja będę chodzić na przeróżne terapie, mitingi
> itp. Poza tym tamten wątek jest już zdecydowanie za długi.
> A Ty, jak zawsze, masz do mnie o wszystko pretensje. Ok - przyzwyczaiłam się.
I
>
> byłbyś zapewne wielce ucieszony, gdybym się "złamała" i znowu powiedział coś
w
> stylu - "a nie mówiłem..."
> ONA
Chyba nie jesteś w tym momencie zbyt sprawiedliwa.Zresztą i Stachu i
zwłaszcza Kubek trochę później idą dalej w "krakaniu" niż ja.(Kubek określa w
czasie-2-3 tygodnie)Tylko,jeśli trzech alkoholików pisze bardzo
podobnie,opierając się na własnym doświadczeniu to chyba powinno im się
wierzyć."A nie mówiłem"wcale nie sprawia satysfakcji,zwłaszcza w takich
historiach,którymi się tu zajmujemy.
A poza tym nikt nie obiecywał,że zawsze będzie łatwo,lekko i przyjemnie-to
taki cytat z jednego z moich terapeutów.

[Gość: ONA]

Postanowił perfidnie się na mnie zemścić - zabrać komputer. Teraz, kiedy jest
mi bardzo, bardzo potrzebny. To jest dopiero podłość.

[kubek341]

Gość portalu: ONA napisał(a):

> Postanowił perfidnie się na mnie zemścić - zabrać komputer. Teraz, kiedy
jest
> mi bardzo, bardzo potrzebny. To jest dopiero podłość.

Wytłumacz jak ? czy już dokonaliście podziału majątku, a może to jego odrębna
własność (zakup dokonany przed ślubem) bo czegoś chyba nie rozumiem...
pozdrawiam raz jeszcze...

[Gość: ONA]

Witaj Kubku!
Wyjaśniam: w moim mieszkaniu była (i jeszcze jest) zarejestrowana jego
kancelaria. W okresie kiedy był w szpitalu postanowiłam ją wyrejestrować
(chciałam odciąć się od wszystkiego co może być wspólne). Komputer był kupiony
na kancelarię (na raty - on spłacał). Oczywiście, po naszym ślubie. Kiedy się
dowiedział, że chcę wyrejestrować jego kancelarię - postanowił się zemścić. No
bo jeśli nie ma kancelarii, to i komputera być nie może! Aha, jeszcze było
takie ultimatum - jeżeli pójdę jutro i wycofam swoje podanie, to pozwoli mi
korzystać przez okres 2-3 miesiący (bo potem rzeczywiście komputer nie będzie
mi już potrzebny), a jeśli nie wycofam, to zabierze już, tzn. w przyszłym
tygodniu. Powiedziałam, że nie wycofam.
Z komputera, jak do tej pory, korzystaliśmy oboje ustalając kto ile godzin
dziennie itp. Ale np. za połączenie z Internetem to już tylko ja płaciłam,
Chociaż on też korzystał.
A komputer jest mi naprawdę teraz niezbędny!!! O czym on doskonale wie. No cóż,
mam to, czego chciałam.
Zastanawiam się, co jeszcze mi zabierze -pewnie stary magnetowid (w 100% jego),
chociaż nie ma telewizora.
Kamerę video też on spłacał i też pewnie zabierze. Pewnie po to, żeby "kumple"
mogli jeszcze coś wynieść od niego...
Rozdzielności majątkowej nie mamy, bo przecież na to trzeba 600 zł, a on
chwilowo (!) nie dyspunuje kwotą 300 zł. (ustalilismy, że płacimy po połowie)
NO cóż - poczekam.
Nie ukrywam - brak komputera to dla mnie poważny problem, ale coś wymyślę.
Pozdrawiam

[kubek341]

Gość portalu: ONA napisał(a):

> Witaj Kubku!
> Wyjaśniam: w moim mieszkaniu była (i jeszcze jest) zarejestrowana jego
> kancelaria. W okresie kiedy był w szpitalu postanowiłam ją wyrejestrować
> (chciałam odciąć się od wszystkiego co może być wspólne). Komputer był
kupiony
> na kancelarię (na raty - on spłacał). Oczywiście, po naszym ślubie. Kiedy
się
> dowiedział, że chcę wyrejestrować jego kancelarię - postanowił się zemścić.
No
> bo jeśli nie ma kancelarii, to i komputera być nie może!
Witaj !!!
Jednak dalej czegoś nie rozumiem - w jaki sposób Ty mozesz wyrejestrować nie
swoją kancelarię (z prawa nigdy nie byłem dobry, ale z tego co wiem nawet
wyrejestrowanie telefonu który nie jest na moje nazwisko bylyby niemożliwe
więc...).
Z tego co piszesz wynika dość jasno ( to tylko moja opinia ) że sytuacja
między wami jest taka jak jest z powodu takiego, a nie innego zachowania Twego
męża - mam do Ciebie pytanie: Co byś zrobiła gdyby kajał się, przepraszał i
poraz kolejny obiecywał poprawę.Nie jestem psychologiem lecz wydaje mi się że
byłabyś więcej niż skłonna do kolejnej "próby"(mimo tego że piszesz
inaczej).Sprawa natomiast sprowadza się do tego czy - zdecydowanie nie bacząc
na konsekwencje przyniesione w najbiższym okresie ,powiesz "NIE" czy też po
raz kolejny (jak myślę) - ulegniesz.
pozdrawiam i życzę mimo tych wszystkich problemów spokojnego przedewszystkim
początku tygodnia.

[Gość: ONA]

kubek341 napisał:

> Gość portalu: ONA napisał(a):
>
> > Witaj Kubku!
> > Wyjaśniam: w moim mieszkaniu była (i jeszcze jest) zarejestrowana jego
> > kancelaria. W okresie kiedy był w szpitalu postanowiłam ją wyrejestrować
> > (chciałam odciąć się od wszystkiego co może być wspólne). Komputer był
> kupiony
> > na kancelarię (na raty - on spłacał). Oczywiście, po naszym ślubie. Kiedy
> się
> > dowiedział, że chcę wyrejestrować jego kancelarię - postanowił się zemścić
> .
> No
> > bo jeśli nie ma kancelarii, to i komputera być nie może!
> Witaj !!!
> Jednak dalej czegoś nie rozumiem - w jaki sposób Ty mozesz wyrejestrować nie
> swoją kancelarię (z prawa nigdy nie byłem dobry, ale z tego co wiem nawet
> wyrejestrowanie telefonu który nie jest na moje nazwisko bylyby niemożliwe
> więc...).
> Z tego co piszesz wynika dość jasno ( to tylko moja opinia ) że sytuacja
> między wami jest taka jak jest z powodu takiego, a nie innego zachowania
Twego
> męża - mam do Ciebie pytanie: Co byś zrobiła gdyby kajał się, przepraszał i
> poraz kolejny obiecywał poprawę.Nie jestem psychologiem lecz wydaje mi się że
> byłabyś więcej niż skłonna do kolejnej "próby"(mimo tego że piszesz
> inaczej).Sprawa natomiast sprowadza się do tego czy - zdecydowanie nie bacząc
> na konsekwencje przyniesione w najbiższym okresie ,powiesz "NIE" czy też po
> raz kolejny (jak myślę) - ulegniesz.
> pozdrawiam i życzę mimo tych wszystkich problemów spokojnego przedewszystkim
> początku tygodnia.
Kubku!
Ja jestem teraz jego wrogiem nr 1! On nie będzie się kajał, ani nie będzie
przepraszał. Bo nie czuje się winny. Kolejna próba? Wiem, że trzeba
powiedzieć "NIE" i mówię "NIE". A jak jeszcze będę walczyć o komputer (po tym
co Annette mi napisała), to ...
A swoją drogą, jak blisko jest miłość od nienawiści...i, jak, okazuje się, mało
trzeba, a wszystko leży w gruzach. Smutne to. Ale brak męża to jeszcze nie
koniec świata. To właściwie jego początek.
Pozdrawiam Cię serdecznie i dziękuję za życzenia miłego tygodnia
PS. a dzień dziś miałam udany, niezależnie od tego, że takie rzeczy dzieją sie
w moim życiu.

[Gość: kubek34]

Witaj!!!
Piszesz że Twój mąż nie będzie się kajał i przepraszał - myślę że zrobi to i
jeszcze niejeden raz usłyszysz jego orzeprosiny.W sumie jesteście
dość "dziwnym " małżenstwem (wybacz ale naprawdę życie na zasadzie moje -
twoje świadczy o specyficzności waszego związku. Nienawiść jaka pojawiła się u
Twego męża też nie jest niczym niezwykłym (przerobiłem to, kiedy opuściła mnie
żona, a i słów i czynów jakie wtedy miały miejsce będę się wstydził do końca
życia - naprawdę jeśli Twój mąż jest do mnie podobny(i będzie dalej pił)
przeżyjesz trudne chwile.
pozdrowienia...

[Gość: Annette]

Gość portalu: ONA napisał(a):

> Wyjaśniam: w moim mieszkaniu była (i jeszcze jest) zarejestrowana jego
> kancelaria. W okresie kiedy był w szpitalu postanowiłam ją wyrejestrować
> (chciałam odciąć się od wszystkiego co może być wspólne). Komputer był
kupiony
> na kancelarię (na raty - on spłacał). Oczywiście, po naszym ślubie. Kiedy się
> dowiedział, że chcę wyrejestrować jego kancelarię - postanowił się zemścić. >
Zastanawiam się, co jeszcze mi zabierze -pewnie stary magnetowid (w 100% jego),
>
> chociaż nie ma telewizora.
> Kamerę video też on spłacał i też pewnie zabierze. > Rozdzielności majątkowej
nie mamy, bo przecież na to trzeba 600 zł, a on
> chwilowo (!) nie dyspunuje kwotą 300 zł.

No więc śpieszę z wyjasnieniem:
WSZYSTKO co nabyliście po ślubie jest WASZE WSPÓLNE i mąż nie może tak po
prostu sobie tego zabrać - nawet jeśli to było kupione na kancelarię. NIE MA
ZNACZENIA KTO TO SPŁACAŁ - pozostajecie we wspólnocie majątkowej i wasze
zarobki SĄ WSPÓLNE (podobnie jak zobowiązania, czyli długi). Jeżeli mąż
zabierze coś bez Twojej ZGODY i np. sprzeda - możesz iść na policję i zgłosić
kradzież (mogą próbować Cię spławić, ale się nie daj, prawo jest po Twojej
stronie). Należą Ci się też ALIMENTY na dziecko - mąż ma obowiązek łożyć na
utrzymanie dziecka, nawet jeśli pije i z nim nie mieszka (i o ile się nie mylę,
nawet jeśli nie ma pracy).
Wyjdź z roli ofiary - masz bardzo duże możliwości dochodzenia swoich praw, nie
w taki to w inny sposób. Zapoznaj się z prawem rodzinnym i cywilnym - może Ci
się to BAAARDZO przydać. Nie jest tak, że to Twój mąż decycuje o Twoim życiu -
to Ty o nim decydujesz. Nawet jeśli nie pracowałaś - to jesteś
współwłaścicielką Waszego majątku (jeśli zajmowałaś się domem, dzieckiem itp.,
to także przyczyniałaś się do funkcjonowania rodziny w sensie materialnym, np.
odpadł wydatek na opiekunkę do dziecka). Radziłabym Ci też formalnie
zarejestrować rozpad rodziny - jeśli nie przez rozwód to może porzez separację -
da Ci to rozdzielność majątkową (i w tym wypadku nie będziesz musiała już dbać
o to, żeby wierzyciel został o niej poinformowany) a alimenty na dziecko i tak
Ci będą przysługiwać. Separacja od rozwodu różni się tym, że jest tańsza i jest
odwracalna (można po jakimś czasie złożyć wniosek o zniesienie separacji) i że
nie można zawrzeć nowego związku małżeńskiego.

[Gość: ONA]

Gość portalu: Annette napisał(a):

> Gość portalu: ONA napisał(a):
>
> > Wyjaśniam: w moim mieszkaniu była (i jeszcze jest) zarejestrowana jego
> > kancelaria. W okresie kiedy był w szpitalu postanowiłam ją wyrejestrować
> > (chciałam odciąć się od wszystkiego co może być wspólne). Komputer był
> kupiony
> > na kancelarię (na raty - on spłacał). Oczywiście, po naszym ślubie. Kiedy
> się
> > dowiedział, że chcę wyrejestrować jego kancelarię - postanowił się zemścić
> . >
> Zastanawiam się, co jeszcze mi zabierze -pewnie stary magnetowid (w 100%
jego),
> >
> > chociaż nie ma telewizora.
> > Kamerę video też on spłacał i też pewnie zabierze. > Rozdzielności mają
> tkowej
> nie mamy, bo przecież na to trzeba 600 zł, a on
> > chwilowo (!) nie dyspunuje kwotą 300 zł.
>
> No więc śpieszę z wyjasnieniem:
> WSZYSTKO co nabyliście po ślubie jest WASZE WSPÓLNE i mąż nie może tak po
> prostu sobie tego zabrać - nawet jeśli to było kupione na kancelarię. NIE MA
> ZNACZENIA KTO TO SPŁACAŁ - pozostajecie we wspólnocie majątkowej i wasze
> zarobki SĄ WSPÓLNE (podobnie jak zobowiązania, czyli długi). Jeżeli mąż
> zabierze coś bez Twojej ZGODY i np. sprzeda - możesz iść na policję i zgłosić
> kradzież (mogą próbować Cię spławić, ale się nie daj, prawo jest po Twojej
> stronie). Należą Ci się też ALIMENTY na dziecko - mąż ma obowiązek łożyć na
> utrzymanie dziecka, nawet jeśli pije i z nim nie mieszka (i o ile się nie
mylę,
>
> nawet jeśli nie ma pracy).
> Wyjdź z roli ofiary - masz bardzo duże możliwości dochodzenia swoich praw,
nie
> w taki to w inny sposób. Zapoznaj się z prawem rodzinnym i cywilnym - może Ci
> się to BAAARDZO przydać. Nie jest tak, że to Twój mąż decycuje o Twoim życiu -

> to Ty o nim decydujesz. Nawet jeśli nie pracowałaś - to jesteś
> współwłaścicielką Waszego majątku (jeśli zajmowałaś się domem, dzieckiem
itp.,
> to także przyczyniałaś się do funkcjonowania rodziny w sensie materialnym,
np.
> odpadł wydatek na opiekunkę do dziecka). Radziłabym Ci też formalnie
> zarejestrować rozpad rodziny - jeśli nie przez rozwód to może porzez
separację
> -
> da Ci to rozdzielność majątkową (i w tym wypadku nie będziesz musiała już
dbać
>
> o to, żeby wierzyciel został o niej poinformowany) a alimenty na dziecko i
tak
> Ci będą przysługiwać. Separacja od rozwodu różni się tym, że jest tańsza i
jest
>
> odwracalna (można po jakimś czasie złożyć wniosek o zniesienie separacji) i
że
> nie można zawrzeć nowego związku małżeńskiego.
Annette!
Bardzo Ci dziekuję z wyjaśnienia!!! Rzeczywiście, nie znam się na prawie, w
przciwieństwie do mojego męża... No właśnie - jeżeli Ty takie rzeczy wiesz, to
co, on nie wie? (jak się domysliłaś jest prawnikiem). Czy po prostu mnie
straszy? Bo wie, że na pewnych rzeczach się nie znam. Przyznam, że oddałabym mu
ten komputer, bo mnie zwykła przyzwoitość nakazywałaby oddać, skoro to nie ja
za niego płaciłam. I tylko dlatego. Najwyżej pożyczę na jakiś czas od kogoś
drugi. Ale po tym co powiedziałś, zastanowię się jeszcze.
Odnośnie separacji - jak się to załatwia? Czy długo to trwa? Tzn. załatwianie
wszelkich formalności? Czy dwie strony muszą wyrazić zgodę? Ile to kosztuje i
kto za to płaci? O ile dobrze zrozumiałam - skutkiem separacji jest
rozdzielność majątkowa. Czy tak? Wobec czego nie trzeba tego osobno załatwiać.
Dobrze zrozumiałam? Czy ustala się wtedy jakie będą kontakty ojca z dzieckiem?
Czy to juz wyłącznie moja decyzja?
Nasz majątek... Czegoś takiego po prostu nie ma. Zawsze jakaś rzecz była albo
moja, albo jego. Ja żyłam z własnych pieniedzy, on miał do dyspozycji swoje.
Właśnie znalazłam na półce "Kodeks postępowania cywilnego z orzecznictwem". O,
ironio losu! Nie sądziłam,że będzie mi dane zaglądać tam we własnej sprawie...
Pozdrawiam i bardzo dziekuję!!!
ONA

[Gość: ONA]

Witaj!
Tak, masz rację - jesteśmy (?) dziwnym małżeństwem. Dwa mieszkania, oddzielne
finanse. A łączyły nas wspóne podróże, erotyka. Może czasem bardzo poważne
rozmowy (ale bardzo rzadko i rzeczywiscie intelektualnie trzeba było się
wysilać - chociaż to lubię, nie przeczę).Ale jestem przekonana, że niezależność
finansowa odgrywa w związku bardzo istotną rolę. I gdybym to ja spłacała
komputer, to byłby on całkowicie mój.
Zawsze chciałam być niezależna - finansowo, emocjonalnie. Ale emocje ściśle
wiążą się z miłością, więć jeżeli jeszcze kochałam, to nie byłam niezależna.
Ale od miłości nie sposób tak po prostu się uwolnić - to kwestia głębokiego
zranienia drugiej osoby - tak jak się to stało w moim przypadku. I wiem, że to
koniec. Nawet jeżeli będzie przepraszać - co to zmieni!!! Nic - pewne rzeczy są
nieodwracalne! Wybaczyć coś złego pewnie można -ale zapomnieć - nigdy! Ja nie
zapomnę na pewno. Należę do ludzi, którzy albo kochają, albo nienawidzą.
Muszę kończyć
Pozdrawiam
ONA

[Gość: kubek34]

Dzień dobry !!!
Z tą niezależnością to chyba tak nie do końca - piszesz są ludzie którzy albo
kochają, albo nienawidzą i chcesz jak myślę zaliczyć się na dzien dzisiejszy
do tej drugiej grupy. Nawet jeśli odejdziesz od męża jak żyć z tą nienawiścią -
macie dziecko i tak czy inaczej ono kocha was oboje.To problem przed ktorym
nie uciekniecie i to oboje.
Zyczę miłego dnia !!!

[Gość: ONA]

Witaj ponownie!
Tak, nasz rację - dziecko. Właśnie miałam o tym napisać, ale obudziła się i
musiałam się nią zająć.
Tym, co najbardziej nas łączy, jest, oczywiście, dziecko. I wiem, że muszę
zmienić się ja, żeby ona miała szczęśliwe dzieciństwo (tak, jak miałam ja).
Wydaje mi się, że jej kontakty z ojcem raz w tygodniu (sobota lub niedziela)
będą najlepszym rozwiązaniem w tej sytuacji. A my będziemy wtedy chłodni wobec
siebie, i, oczywiście, niezwykle serdeczni wobec naszej córki. Przerabialiśmy
to w ubiegłą niedzielę...
A piszesz jeszcze o małżeństwie - a jakie, wegług Ciebie, małżeństwo jest
dobre? Ja nie chciałam żyć stereotypowo. Nie chciałam, żeby moje życie
sprowadzało się do posiłków, zakupów itd. Nie chciałam żyć nijak, bez wrażeń,
przeżyć, itp. Wiem, zaraz powiesz, że mam ich teraz aż za dużo. Faktycznie,
mam.
Uważałam, że związek między dwojgiem ludzie powinien przynosić im radość,
szczęście itp. Chciałam być po prostu szczęśliwa - i myślę, ze jestem,
niezależnie od tego co się dzieje. Chociaż wiem, że nie należy sobie tego
uzmysławiać.
I jeszcze pytanie - jakich kobiet poszukują mężczyźni? Bo, jak widać, ja czegoś
w tym wszystkim nie rozumiem.
Zawsze uważałam, że żona to przede wszytkim partnerka, a raczej partner
życiowy. Mylę się? W moim wyobrażeniu byłam dobrą partnerką. Chciałam być dobrą
żoną, kochanką, matką i pracownikiem. Nie chcę siebie oczywiście wybielać (bo
zapewne mam wady, ale ich nie widzę), ale wszyscy jego znajomi (np. z pracy), z
którymi ostatnio rozmawiałam, i którzy są przede wszystkim jego znajomymi,
przyznają rację mi, a nie jemu.
A zatem - jakich kobiet poszukują mężczyźni?
Pozdrawiam Cię serdecznie
ONA

[Gość: kubek34]

Witaj !!!
Raz jeszcze witaj, jakich kobiet szukają mężczyźni - gdybym to wiedział pewnie
dziś odbierałbym nagrodę Nobla.To Ty zdecydowałaś że ten, a nie inny jest na
dziś ojcem waszego dziecka...więc coś musi was łaczyć.Czy wspólne życie jak
piszesz musi sprowadzać się do zakupów lub posiłków lub z drugiej strony być
pełne wrażeń i emocji.Emocje przeżyłaś i będziesz przeżywać jeszcze długo z
tym że chyba akurat te emocje nie są zdrowe.Piszesz że w Twojej rodzinie nie
było problemu alkoholowego( ja jestem dzieckiem alkoholika) więc zadaj sobie
pytanie czy Twoi rodzice byli(są szczęśliwi).

ps: tak czy inaczej Twoje dziecko i widzi i wie co jest między wami - to wiem
bo moja córka ma tera 7 lat, a doświadczyła tego samego(jak myślę) kiedy miala
sporo mniej.Ona to wszysto pamięta i jak myślę jeszcze sporo czasu i pracy
będzie mnie kosztowało odzyskanie choć części zaufania(wiesz że najtrudniej
jest właśnie z dzieckiem - nie z żoną, matką czy rodziną, a właśnie z
dzieckiem...)
pozdrawiam...

[Gość: Annette]

Gość portalu: ONA napisał(a):

> Witaj!
> Tak, masz rację - jesteśmy (?) dziwnym małżeństwem. Dwa mieszkania, oddzielne
> finanse.

To faktycznie właściwie nie byliście małżeństwem, tylko parą kochanków. Bo
małżeństwo to właśnie wspólnota, wspólny dom, finanse, długi, dola i niedola.
Niezależność taka o jakiej piszesz zaprzecza idei małżeństwa (to broń Boże nie
krytyka!)
Możesz te fakty wykorzystać przy przeprowadzaniu sepracji. Pamiętaj, że jeśli
któreś z mieszkań było kupione w czasie małżeństwa, to też jest wspólne!

> Ale jestem przekonana, że niezależność
>
> finansowa odgrywa w związku bardzo istotną rolę.

Wszytko jest dobrze, dopóki jest dobrze. Ale z reguły kobiety mniej zarabiają i
to przy nich zostają małoletnie dzieci. Dlatego zawiera się małżeństwo - bo
wspólnie łatwiej się utrzymać, łatwiej budować, łatwiej zapewnić dzieciom
godziwe warunki życia. Oczywiście o ile obie strony się starają, tak jak się do
tego ZOBOWIĄZAŁY w Urzędzie Stanu Cywilnego.

> I gdybym to ja spłacała
> komputer, to byłby on całkowicie mój.

Komputer jest wspólny, czy Ci się to wydaje moralnie w porządku, czy nie.
Możesz oczywiście się go zrzec, jeśli masz ochotę, albo - o ile się nie mylę -
zażądać połowy jego wartości.

> Zawsze chciałam być niezależna - finansowo, emocjonalnie. Ale emocje ściśle
> wiążą się z miłością, więć jeżeli jeszcze kochałam, to nie byłam niezależna.

Małżeństwo to zależność właśnie. A posiadanie dzieci, to już szczególnie!

> Ale od miłości nie sposób tak po prostu się uwolnić - to kwestia głębokiego
> zranienia drugiej osoby - tak jak się to stało w moim przypadku. I wiem, że
to
> koniec. Nawet jeżeli będzie przepraszać - co to zmieni!!! Nic - pewne rzeczy
są
>
> nieodwracalne! Wybaczyć coś złego pewnie można -ale zapomnieć - nigdy! Ja nie
> zapomnę na pewno. Należę do ludzi, którzy albo kochają, albo nienawidzą.

Życie jest pełne niespodzianek i nieprzewidywalne. Nigdy nie wiadomo, co
będziemy myśleć i czuć za miesiąc, czy za rok. Teraz czujesz nienawiść, bo
zostałaś zraniona. Ale pamiętaj, że nienawiść najbardziej uderza w osobę, która
nienawidzi, ją pali i gryzie (a nienawidzonemu z reguły jest wsio rawno).
A.

[Gość: ONA]

Gość portalu: Annette napisał(a):

> Gość portalu: ONA napisał(a):
>
> > Witaj!
> > Tak, masz rację - jesteśmy (?) dziwnym małżeństwem. Dwa mieszkania, oddzie
> lne
> > finanse.
>
> To faktycznie właściwie nie byliście małżeństwem, tylko parą kochanków. Bo
> małżeństwo to właśnie wspólnota, wspólny dom, finanse, długi, dola i niedola.
> Niezależność taka o jakiej piszesz zaprzecza idei małżeństwa (to broń Boże
nie
> krytyka!)
> Możesz te fakty wykorzystać przy przeprowadzaniu sepracji. Pamiętaj, że jeśli
> któreś z mieszkań było kupione w czasie małżeństwa, to też jest wspólne!
>
> > Ale jestem przekonana, że niezależność
> >
> > finansowa odgrywa w związku bardzo istotną rolę.
>
> Wszytko jest dobrze, dopóki jest dobrze. Ale z reguły kobiety mniej zarabiają
i
>
> to przy nich zostają małoletnie dzieci. Dlatego zawiera się małżeństwo - bo
> wspólnie łatwiej się utrzymać, łatwiej budować, łatwiej zapewnić dzieciom
> godziwe warunki życia. Oczywiście o ile obie strony się starają, tak jak się
do
>
> tego ZOBOWIĄZAŁY w Urzędzie Stanu Cywilnego.
>
> > I gdybym to ja spłacała
> > komputer, to byłby on całkowicie mój.
>
> Komputer jest wspólny, czy Ci się to wydaje moralnie w porządku, czy nie.
> Możesz oczywiście się go zrzec, jeśli masz ochotę, albo - o ile się nie mylę -

> zażądać połowy jego wartości.
>
> > Zawsze chciałam być niezależna - finansowo, emocjonalnie. Ale emocje ściśl
> e
> > wiążą się z miłością, więć jeżeli jeszcze kochałam, to nie byłam niezależn
> a.
>
> Małżeństwo to zależność właśnie. A posiadanie dzieci, to już szczególnie!
>
> > Ale od miłości nie sposób tak po prostu się uwolnić - to kwestia głębokieg
> o
> > zranienia drugiej osoby - tak jak się to stało w moim przypadku. I wiem, ż
> e
> to
> > koniec. Nawet jeżeli będzie przepraszać - co to zmieni!!! Nic - pewne rzec
> zy
> są
> >
> > nieodwracalne! Wybaczyć coś złego pewnie można -ale zapomnieć - nigdy! Ja
> nie
> > zapomnę na pewno. Należę do ludzi, którzy albo kochają, albo nienawidzą.
>
> Życie jest pełne niespodzianek i nieprzewidywalne. Nigdy nie wiadomo, co
> będziemy myśleć i czuć za miesiąc, czy za rok. Teraz czujesz nienawiść, bo
> zostałaś zraniona. Ale pamiętaj, że nienawiść najbardziej uderza w osobę,
która
>
> nienawidzi, ją pali i gryzie (a nienawidzonemu z reguły jest wsio rawno).
> A.
Witaj!
Muszę Ci się pryznać, że wczoraj jak przeczytałam, najbardziej zabolało
mnie:"To faktycznie właściwie nie byliście małżeństwem, tylko parą kochanków".
NIe powiem, że nie było mi przykro, bo było. I wiesz pomyślałam sobie, że w
pewnym sensie masz rację. A potem przyszła mi do głowy kolejna myśl - a skąd
wiadomo jaki jest wzorzec małżeństwa? Czy to gdzieś jest napisane? Ja nie mam
ślubu kościelnego, więc nauk w kościele nie pobierałam, ale uważam, że człowiek
powinien przede wszyskim być uczciwym, by nie musieć się spowiadać. Powinien
tak żyć, by nie mieć sobie nic do zarzucenia. I niezależnie od tego, czy jest
wierzącym, czy nie, przestrzegać określonych zasad, norm itp. Nie ranić, nie
krzywdzić, po prostu być dobrym. Wiem, oczywiście, że bycie dobrym nie zawsze
jest najlepsze dla nas samych, ale mówię tu tak ogólnie o byciu dobrym,
przyzwoitym człowiekiem.
NIe wiem, może rzeczywiście zbyt "lekko" potraktowałam zmianę stanu cywilnego.
Może trzeba było żądać, ustalać, robić plany dalekosiężne. I prawdopodobnie
należało wybrać innego partnera. Tylko to tak łatwo powiedzieć! Znalezienie
odpowiedniego mężczyzny, który nadawałby się na męża (i na ojca mojego dziecka
przede wszystkim!!!) wcale nie jest takie proste. Do tego potrzebne są
okreslone sytuację, a jak najpierw było się grzeczną córką, potem studentką, to
to nie jest wcale takie proste. Ale to już zdecydowanie inny temat...
Jak brałam ślub, to nie myślałam o tym wszystkim.To znaczy, nie myslałam o tym,
jak będzie wyglądać moje życie. Po prostu chciałam, żebysmy byli razem, jak by
to powiedzieć - "legalnie". Każde małżeństwo jest inne - nasze było takie,
jakie było.
A za informacje dotyczące separacji bardzo dziękuję!!! Więcej pytań nie mam,
chociaż widzę, że jest z tym trochę zachodu...

KUbku!
Wybacz, ze nie odpowiadam, (chociaż bardzo mi "odpowiada" sposób, w jaki
piszesz), ale po prostu nie mam fizycznie czasu. Ale to, co napisałam do
Annette, jest w pewnym sensie odpowiedzią również dla Ciebie.
Pozdrawiam serdecznie i życzę miłego weekendu. Mój, niestety, będzie
pracowity... Ale będę robiła to, co dla mnie jest ważne, więc nie będzie tak źle
ONA

[Gość: Annette]

Gość portalu: ONA napisał(a):

> Muszę Ci się pryznać, że wczoraj jak przeczytałam, najbardziej zabolało
> mnie:"To faktycznie właściwie nie byliście małżeństwem, tylko parą
kochanków".
> NIe powiem, że nie było mi przykro, bo było. (...) A potem przyszła mi do
głowy kolejna myśl - a skąd
> wiadomo jaki jest wzorzec małżeństwa? Czy to gdzieś jest napisane?

Absolutnie nie chciałam Cię urazić, wybacz mi.
Podejście kościoła katolickiego jest mi zupełnie obce, w określaniu, czym jest
instytucja małżeństwa oparłam się na ustawie - kodeksie rodzinnym, który mówi,
iż małżenstwo to wspólne pożycie, wspólny majątek, wspólne zarządzanie
finansami, wspólne gospodarstwo domowe, wspólna opieka i utrzymywanie dzieci.
Ogólnie, nie ma już "ja i ty", jesteśmy "my".
Ja też wyszłam za mąż nie mając świadomości skutków tego, na co się
zdecydowałam. Poniosłam - i nadal ponoszę - bardzo wysokie koszty: ogromne
długi, strach i wiele wylanych łez. Po wpływem tego strachu sięgnęłam po to, z
czym powinnam była być obeznana PRZED zawarciem związku małżeńskiego, czyli po
przepisy i ze zdumieniem zorientowałam się, że małżeństwo to nie takie hop-
siup! Jakież było moje zdziwienie, kiedy odkryłam ile obowiązków i ograniczeń
wzięłam na siebie, nie wiedząc o tym! Jak bardzo moje życie stało się zależne
od drugiej osoby! I że jednocześnie zyskałam prawa, z których nie skorzystałam,
bo nie wiedziałam, że je mam. Byłam jak kierowca, który kupił prawo jazdy nie
znając przepisów - po czym władował się nowiutkim autem pod ciężarówkę i
płakał, że nie wiedział, że ci z prawej mają pierwszeństwo... Dlatego uważam,
że warto wiedzieć, co może nas w życiu spotkać i dzielę się z Tobą swoją
wiedzą - może Ci się przyda. A jeśli nie - to tym lepiej i tego Ci życzę, żeby
życie Twoje ułożyło się harmonijnie, bez pomocy sądów, pozwów, prawników i -
przede wszystkim - wezwań do zapłaty.
Pozdrawiam cieplutko!
A.

[Gość: Annette]

Gość portalu: ONA napisał(a):

> Przyznam, że oddałabym mu
> ten komputer, bo mnie zwykła przyzwoitość nakazywałaby oddać, skoro to nie ja
> za niego płaciłam.

To oczywiście kwestia Twojego sumienia, ale zgodnie z prawem majątek jest Wasz
wspólny. Również zarobki Wasze wchodzą w skład majątku wspólnego, czyli nie ma
znaczenia kto płacił. Bo małżeństwo jest to wspólnota, tandem, jeden wózek na
którym jedzie dwoje ludzi. I to nie Ty zepsułaś ten wózek. Zostajesz sama, z
dzieckiem, bez wsparcia materialnego ze strony mężczyzny, który przysięgał Ci,
że - świadomy praw i obowiązków - bedzie dbał o wasze małżeństwo i przyczyniał
się do jego trwania.

> Odnośnie separacji - jak się to załatwia? Czy długo to trwa? Tzn. załatwianie
> wszelkich formalności? Czy dwie strony muszą wyrazić zgodę? Ile to kosztuje i
> kto za to płaci?

Na początek trochę teorii: separacja to prawne rozłączenie małżonków bez
rozwiązywania małżeństwa. W odróżnieniu od rozwodu, nie powoduje ustania
małżeństwa. Skorzystanie z niej pozwala zalegalizować i zorganizować separację
faktyczną. Charakteryzuje się ona przede wszystkim zwolnieniem małżonków z
obowiązku wspólnego pożycia przy zachowaniu węzła małżeńskiego. NIE JEST
obowiązkowym etapem przed ewentualnym rozwodem. Separacja formalna jest
środkiem nie tak drastycznym jak rozwód. Zakłada się, że małżonkowie
pozostający w separacji zastanowią się głębiej, w atmosferze wolnej od napięć,
nad wartością małżeńskiej wspólnoty, a taka analiza skłoni ich niejednokrotnie
do przywrócenia wspólnego życia. Będzie więc wtedy działała na rzecz pojednania
małżonków. W okresie pozostawania w separacji mogą też utracić znaczenie
okoliczności, które zadecydowały o rozstaniu i kryzys małżeński może okazać się
przejściowy.

Przesłanki:
1. Jeżeli między małżonkami nastąpił zupełny rozkład pożycia, każdy z małżonków
może żądać, by sąd w trybie procesowym orzekł separację (tzw. wpis, czyli
opłata przy składaniu pozwu - 500 zł).
O ile się nie mylę, to płaci małżonek wyłącznie winny, jeśli nie orzeka się o
winie, to po połowie. Ale sąd pobiera opłatę z góry i tę musisz uiścić Ty. A w
pozwie piszesz, że "wnosisz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów
procesu" i sąd nakaże Twojemu mężowi zwrócić Ci koszty sprawy.
2. Jeżeli małżonkowie nie mają wspólnych małoletnich dzieci sąd może orzec
separację w na podstawie zgodnego żądania małżonków w trybie nieprocesowym
(koszt - 100 zł). Was niestety ta opcja nie dotyczy, bo macie dziecko.

Do orzeczenia separacji nie jest wymagane, by rozkład pożycia był trwały (to
ułatwia jej orzeczone, bo sędzia nie może powiedzieć - wydaje mi się że ten
rozkład nie jest trwały i może jeszcze do siebie wrócicie). Orzeczeniu
separacji nie stoi na przeszkodzie, że żąda jej małżonek zupełnie winny
rozkładu pożycia (czyli teoretycznie Twój mąż też mógłby o nią wystąpić). Z
żądaniem separacji wystąpić może jeden albo oboje małżonków (czyli nie
potrzebujesz zgody męża). Składa się pozew do sądu, w okręgu którego
małżonkowie mieli ostatnie wspólne zamieszkiwanie, jeżeli choć jedno z nich w
tym okręgu jeszcze przebywa (sąd cywilny, wydział rodzinny, najlepiej dopytać
się w informacji w Waszym sądzie). Sąd orzeka separację bezterminowo (czyli
separacja będzie trwała dopóki jej sądownie nie zniesiecie, albo się nie
rozwiedziecie). Jeżeli jeden z małżonków żąda orzeczenia separacji a drugi
orzeczenia rozwodu, a żądanie to jest uzasadnione, sąd orzeka rozwód. Przy
orzekaniu separacji w trybie procesowym sąd ORZEKA O WINIE (ale trzeba napisać
w pozwie, że chce się seprację z orzeczeniem o winie). Żeby mąż został uznany
winnym musisz przedstawić dowody jego winy - np. świadków, którzy potwierdzą,
że mąż jest alkoholikiem, zaświadczenie ze szpitala o alkoholiźmie,
zaświadczenie od dzielnicowego (o ile dzielnicowy go zna) albo z izby
wytrzeźwień (o ile był). Najpierw upewnij się, że świadkowie przez Ciebie
powołani potwierdzą Twoje słowa, bo możesz się zdziwić!
Separacja prawna powstaje w dniu uprawomocnienia się wyroku (czyli o ile się
orientuję, 2 tyg. od wyroku).
Skutki separacji to m.in.:
- Powstanie między małżonkami rozdzielności majątkowej
- Wyłączenie domniemania pochodzenia dziecka od męża matki (bo jeśli w czasie
małżeństwa zajdziesz w ciąże - obojętnie z kim - to prawnie mąż zostanie ojcem
dziecka. W wypadku sepracji, jeśli dziecko będzie męża, to trzeba będzie
przeprowadzić sprawę o USTALENIE OJCOSTWA)
- Odsunięcie małżonka spadkodawcy od dziedziczenia ustawowego, jeżeli w chwili
otwarcia spadku małżonkowie pozostawali w separacji (czyli Ty nie dziedziczysz
po nim - również jego długów, a on po Tobie)
Zniesienie separacji - następuje na zgodne żądanie małżonków, po
przeprowadzeniu rozprawy. Kosztuje 100 zł. (Czyli jeśli się pogodzicie i
wrócicie do siebie, to składacie wniosek do sądu i płacicie 100 zł)

O alimenty na utrzymanie dziecka możesz wnieść już teraz (nie pamiętam w jakiej
wysokości jest wpis) albo w pozwie o seprację. I nie miej poczucia winy - Twój
mąż ma święty obwiązek łożyć na utrzymanie swojego dziecka. Jeśli chce wieść
życie niebieskiego ptaka - ma takie prawo, ale dziecko się na świat samo nie
pchało i mu się należy utrzymanie od rodziców.
Nie potrafię powiedzieć, ile czasu trwa przeprowadzenie sepracji - ale jeśli
bez orzekania o winie, to niezbyt długo. Zależy to też od ilości spraw w waszym
sądzie i złożoności sprawy. Przesłuchania świadków, dużo dowodów to wszystko
przedłuża sprawę. Musisz sama zdecydować, czy zależy Ci na czasie, czy
orzeczeniu o winie. Zapoznaj się z konsekwencjami nieorzekania o winie i
orzekania.
Na stronie BABY albo w serwisie www.e-prawnik.pl znajdziesz wzory pozwu i
więcej informacji na ten temat. Bardzo Cię zachęcam do poczytania, żebyś
wiedziała na czym stoisz. Ja bardzo boleśnie przekonałam się, jakie mogą być
skutki małżeństwa bez znajomości prawa, czego Tobie z całego serca nie życzę.

> O ile dobrze zrozumiałam - skutkiem separacji jest
> rozdzielność majątkowa. Czy tak? Wobec czego nie trzeba tego osobno
załatwiać. Dobrze zrozumiałam?

Dokładnie tak, ale rozdzielność będzie dopiero po sprawie i uprawomocnieniu się
wyroku.

> Czy ustala się wtedy jakie będą kontakty ojca z dzieckiem?
> Czy to juz wyłącznie moja decyzja?

Tego niestety nie wiem, nie mam dzieci, więc się tym aspektem nie
interesowałam. Ale w BABIE, albo e-prawniku napewno coś znajdziesz (polecam
BABĘ, bo łatwiejszym językiem jest napisana)

> Nasz majątek... Czegoś takiego po prostu nie ma. Zawsze jakaś rzecz była albo
> moja, albo jego. Ja żyłam z własnych pieniedzy, on miał do dyspozycji swoje.

To nie tak: wszystko co kupiliście w trakcie małżeństwa prawnie jest wspólne.
Czy to pralka, czy lodówka, TV, kamera, mieszkanie. Możecie się oczywiście
dogadać co do podziału majątku - "ja biorę to, a Ty to". Możesz też o podział
majątku wystąpić do sądu (przedłuży chyba to sprawę) .

> Właśnie znalazłam na półce "Kodeks postępowania cywilnego z orzecznictwem".
O,
> ironio losu! Nie sądziłam,że będzie mi dane zaglądać tam we własnej sprawie...

Kodeks trudno się czyta, zwłaszcza, że my - laicy często błędnie interpretujemy
zapisy.

> Pozdrawiam i bardzo dziekuję!!!

Nie ma za co, cieszę się, że mogę Ci jakoś, w miarę moich skromnych możliwości,
pomóc. Trzymaj się dzielnie, jestem z Tobą.
A.

[Gość: ONA]

Annette!
Jesteś niesamowita - tyle informacji!!! Nie spodziewałam się. Przeczytałam
wszystko, ale więcej napiszę jutro wieczorem.
Pozdrawiam Cię i dziękuję!

[hepik1]

Jesteśmy znów na wizji

[Gość: ONA]

Witajcie, witajcie!
Ale nic się nie dzieje...
Pozdrawiam

[Gość: ONA]

Witaj!
Wysłałam Ci e-maila. Jeśli otrzymasz, potwierdź na tym forum.
Pozdrawiam

[Gość: kubek34]

Gość portalu: ONA napisał(a):

> Witaj!
> Wysłałam Ci e-maila. Jeśli otrzymasz, potwierdź na tym forum.
> Pozdrawiam

Wiataj !!!
Tak dostałem wiadomość...
Pozdrawiam....

[Gość: ONA]

Witaj!
Bardzo się cieszę,że napisałaś. Tak, masz rację w tym, co piszesz.
P.S. A ja piszę już z nowego komputera. Ale drugi jeszcze mam! i jeszcze nie
oddaję...
Pozdrawiam serdecznie
ONA

[Gość: kubek34]

Witaj !!!
Więc jednak drugi komputer - no cóż u mnie było jednak trochę inaczej, po
prostu na zewnatrz zgadzałem się na wszystko - tylko w środku aż strach...
jak widać różni są alkoholicy....
pozdrawiam

[Gość: ONA]

Witaj Kubku!
Czy dostałeś mojego e-maila? Wysłałam Ci go w poniedziałek wieczorem.MAm
jeszcze techniczne problemy z internetem. Tzn. internet mam w nowym
komputerze, a na starym pracuję. Ale z pocztą mam problemy.
Pozdrawiam serdecznie
Mam dość sporo pracy, więc dłuższe wypowiedzi, być może, za parę dni.
ONA

[kubek341]

Witaj !!!
Niestety nie otrzymalem maila - cóż zlośliwość przedmiotów martwych....
pozdrawiam

[Gość: ewcias]

Jeżeli moge Ci podsunąć dobrą radę wejź na stronę www.akcjasos.pl a tam kliknij
na tytuł TECZA. Poczytaj i wejdź na czat ok . 20 -21.
A jego zostaw samemu sobie.
Musisz pomagać sobie.

[Gość: ONA]

Witaj!
Zairzałam, rzeczywiście warto zaglądać. Dzięki za pomoc.
Pozdrawiam

[Gość: ONA]

Wiecie co, zmęczona jestem tym wszystkim. Wciąż alkoholizm i alkoholizm.
Wszyscy tylko wydzwaniają z pytaniami: "Jak Twój mąż?" Nie chce mi się na ten
temat już w ogóle mówić. Żyjemy oddzielnie i koniec. Nie tylko mąż jest dla
mnie ważny (o ile w ogóle jest ważny). Tyle rzeczy się dzieje... A wolność
jest fantastyczna!!! NAprawdę. Dziekuję WSZYSTKIM, któzy mi pomagali i
pomagają. Świat naprawdę nie kończy się na jednym facecie!.. Co, nie mam racji?
Pozdrawiam Was
ONA

[Gość: stachu34]

Witaj Ona
Masz rację świat nie kończy się na jednym facecie, tym bardziej, że wybiera (
jak na razie) alkohol niż rodzinę. Tylko mam prośbę do Ciebie nie zapominaj, że
to jest choroba, poważna choroba.
Zobacz ile cennych wskazówek zostało zawartych w tym wątku, jak ludzie Ciebie
życzliwie potraktowali. To są ci wszyscy którzy przeżyli podobne doświadczenia.
Natomiast ogólnie, społeczeństwo nie ma pojęcia czym jest choroba alkoholowa.
Ile cierpienia i dramatu niesie ze sobą dla drugiej strony związku czy
małżeństwa. Ja nazywam to chorobą „czterech ścian” lub „jednego pokoju”, bo nic
po za nie wychodzi. Stąd też duża troska Waszych znajomych o Twojego męża. Dla
nich to dobry człowiek który miał jakieś fanaberie i lubił sobie troszkę popić.
Masz rację odpocznij od tego wszystkiego, a jak będziesz miała ochotę to
napisz „małe co nie co”. Ja codziennie tu zaglądałem i codziennie śledziłem ten
wątek, i będę to robił nadal. Tyle ludzi się włączyło...To jest super.
Pozdrawiam Cię serdecznie-bądź dzielna...

[kubek341]

Witaj !!!
Zycie nigdy się nie kończyło ani zaczynało na alkoholu - ale to jest taka
choroba który niszczy i alkoholika i wszystkich którzy go otaczają, a przed
tym raczej trudno uciec.
pozdrawiam...

[Gość: ewcias]

Cieszę się że podobała Ci sie strona. Zapraszam na czat, a może bedziesz
chciała zapisac się do nas.Na czacie dowiesz się wszystkiego. naprawdę
atmosfera jest cudowna, zawsze otrzymasz pomoc .

[Gość: ONA]

Witajcie!
Jesteście wszyscy fantastyczni! Dzięki Wam JESTEM! Chcę tylko powiedzieć, że
życie jest piękne - zupełnie nie wiem, skąd to stwierdzenie, bo pracy dużo,
problemów masa (jak wiecie), ale może to ten piękny maj? Kwitnące kasztany.
cudowne żółte mlecze... To wszystko trzeba zauważać, bo to wszystko jest
naszym życiem. A ja jutro wybiorę się z małą na spacer i będę zachwycać się
wiosną. Oj, nawet nie powiem na co jeszcze mam ochotę...
A tak naprawdę to potrzebny mi tydzień wakacji... Ale to jeszcze sporo czasu...
Czy lubicie dobre kino? Ja bardzo! Czy oglądaliście "Fridę"? I co sądzicie o
głównej bohaterce? Co sądzicie o takich wyzwolonych kobietach? JA byłam pod
wrażeniem. I nie powiem, że nie miłabym ochoty jej naśladować...

KUBEK!
Bardzo szkoda, że nie otrzymałeś mojego maila. Ale to nic, jeszcze się z Tobą
skontaktuję. Pozdrawiam Cibie i Twoją żoną.
STACHU!
BArdzo cenię sobie Twoje uwagi - i wiem, że nie tylko ja - jesteś tu
autorytetem nr 1!Bądź szczęśliwy, staraj się być...
Ewa (sorry, ale nie zapamiętałam całego nicka) - o czacie - bardzo chętnie,
ale mam mnóstwo pracy, teraz też mam wyrzuty sumienia, że nie pracuję. MOże za
jakiś czas - ale zaglądać będę na pewno.
Pozdrawiam wszystkich serdecznie!!!
ONA

[Gość: kubek34]

Witaj !!!
Fridą to ja już napewno nie będę, a kino lubię nawet bardzo - polecam "Drogę
do zatracenia", albo "Zieloną Milę" - i kino dobre i aktor dobry.
pozdrowienia...

[Gość: ONA]

Witaj KUbku! Zobaczę to, co po poleciłeś. A "Przełamując fale" widziałeś? Robi
wrażenie.
Pozdrawiam

[Gość: kubek34]

Witaj !!!
Nie nie widziałem, ale obejrzę - dzięki.
Jeśli będziesz miała czas zobacz sobie film "Księżniczka Mononoke" - to
kreskówka (ale naprawdę warto - jest to poprzedni film autora obecnie
nagrodzonego oskarem "spirited away - w krainie bogów", trochę straszna ale
można obejrzeć z dzieckiem)- warto zabaczyć choćby dla samej anomacji.

pozdrawiam ....

[Gość: hepik]

...nastąpił powrót marnotrawnego na łono rodziny?

[Gość: ONA]

Witaj Hepik! Witajcie wszyscy!
Nie nastapiłżaden powrót, ależ skąd! Po prostu mam ważniejsze sprawy na
głowie. Odezwę sie za jakieś dwa tygodnie i wtedy powiem.
Pozdrawiam Was wszystkich

[Gość: stachu34]

Witaj Ona
Hepik Cię sprowokował i fajnie.
Jesteś dzielna-no,no,no :-))
...a ja usycham z ciekawości,chociaż wiem że to pierwszy stopień do...

[Gość: hepik1]

Gdy zobaczyłem,że wątek drgnął aż poczułem niepokój,że mi się
dostanie ,zwłaszcza od Onej.Ale okazało się,że wsio okey.A Stachu mnie wogóle
podbudował zdradzając swoją ciekawość.Czasami ciekawie wzbudzić jakiś stary
wątek,zwłaszcza gdy ma spaść na drugą stronę,czyli praktycznie w niebyt.A przy
tej histori było o tyle inaczej,że poprzedni wątek był jeszcze obszerniejszy
ale zakończyła go Ona praktycznie oficjalnie a tutaj tak się urwał ni z
gruchy ,ni z pietruchy.W każdym razie poczułem się jakbym spotkał dawno nie
widzianych znajomych i spytał-Co słychać?Pozdrawiam i trzymam za słowo.W końcu
dwa tygodnie to nie wiecazność-Stachu -wytrzymamy?

[Gość: stachu34]

Jasne,Hepik że wytrzymamy.
To prawda ze starszymi wątkami jest tak jak ze znajomymi-długo niewidzianymi

[Gość: kubek34]

Witajcie !!!
jak myślę każdy jest podobny i w każdym siedzi odrobina ciekawości( bo we mnie
napewno)...
pozdrawiam

[Gość: hepik1]

No to czekamy w komplecie.A może jeszcze ktoś?A mówią,że ciekawość pierwszy
stopień do piekła.Albo,że to baby są ciekawskie.Pozdr.

[Gość: ONA]

Witajcie!
Ubawiłam się czytając Wasze listy, ale jeszcze nie moge powiedzieć, tego co
chcę powiedzieć. Poczekajcie...
PS. Rzeczywiście, ciekawscy jesteście, jak baby...
Pa! Trzymajcie sie!
ONA

[Gość: ONA]

Witajcie!!!
Długo mnie nie było. A dlaczego? No właśnie, muszę się Wam pochwalić -
napisałam pracę doktorską!!! I co Wy na to? Wczoraj praca została złożona na
Radę Wydziału. Bardzo się cieszę, że ją napisałam. Naprawdę. Zważywszy na
warunki i pewne "zdarzenia", to uważam że mogę być z siebie zadowolona.
Rozumiecie, zatem, że problemy wszelkie inne zeszły na plan dalszy, i była
tylko praca, praca, praca. Ale warto było! Czekają mnie teraz egzaminy, a
potem (jesienią) obrona. Wakacji nie będzie, więc, "normalnych", no, ale cóż -
coś za coś. Prawda?
Pozdrawiam WAS ... i czekam na Wasze komentarze...
ONA

[Gość: ONA]

I oderwijcie się trochę od problemów alkoholowych - życie może być naprawdę
piękne!!!

[Gość: stachu34]

Witaj Ona…
Tak strasznie się cieszę i serdecznie gratuluję, że nie masz pojęcia…
To wielka sztuka wobec problemów skupić się na tak ważnej sprawie, nie każdego
na to stać.
Ale taka umiejętność pozwala chyba na upuszczenie co nie co „pary z gwizdka”,
prawda?
Wakacji jeszcze wiele przed Tobą, i to na pewno niezapomnianych i
szczęśliwych. Tego życzę Ci z całego serca, bo w pełni na to zasługujesz.
Ale,ale …napisz co dzieje się u Onego?
Pozdrawiam…

[Gość: Annette]

Moje gratulacje!!!
Pozdrawiam i zycze powodzenia na obronie!
A.

[hepik1]

Miało być w piątek i jest w piątek.To się nazywa słowność
doktorantki.Gratulacje i z mojej strony.
Ja w tym roku dorobiłem się tylko tytułu magistra i to nie konkretnie ja tylko
mój dom ale zato w dwu egzemplarzach.Od kwietnia muszę się tak zwracać do
żony,a od wczoraj do starszej córy.Młodsza za parę dni będzie zdawać na
AWF.,więc za cztery lata grozi mi trzeci mgr.Z średnim zostanę tylko ja i mój
pies.
Łatwo powiedzieć zapomnijcie o alkoholu.Nie masz pojęcia co za to grozi.Stachu
wie.Ale nic to.Ja chętnie odpocznę w miłym towarzystwie.POZDR>

[stachu34]

Hepik twój pies ma średnie?Ja nie mogę ten mój bęcwał jest tylko po jakimś
kursie...nieuk jeden

[Gość: ONA]

Kochani!
Dziękuję Wam za gratulacje!!! Bardzo dziękuję!!! Ciesze się, że rozumiecie
mnie i docenianie mój wysiłek.
Dziękuje Wam, ze byliście ze mną kiedy było mi bardzo ciężko. Nawet nie wie
cie, chociaż może się domyślacie, jak było mi ciężko przez te kilka ostatnie (
a właściwie to od stycznia!!! czyli prawie pół roku - tyle się znamy)miesięcy/
Rzeczywiście, wymagało to ogromnego sprężenia wewnętrznego, ale może właśnie
dzięki temu, że doktorat był najważniejszy potrafiłam zacząć niezauważać? nie
zwracać uwagi? przechodzić obok? Tego właśnie chciałam, bo inaczej... No
właśnie - mąż jest dla mnie w chwili obecnej jakoś tak obok, nie umiem tego
wyraźnie określić. Na pewno nie jest "razem" ze mną. Ja idę swoją ścieżką, on
swoją. Chyba zawsze tego chciałam. To jest jedyne wyjście z sytuacji.
A co u niego? Przyjeżdża na weekendy. Stosunki poprawne. Pieniądze sam mi daje
(niewiele - 300-400 zł miesięcznie, ale zawsze coś). Chodzi na terapię (nawet
chyba dwa razy w tygodniu). Ja go o nic ważnego nie wypytuję (mam swoję, jak
juz wiecie, sprawy). Do naprawdę poważnej rozmowy między nami nie doszło. I
chyba nie prędko dojdzie. Zrobił się bardziej wyciszony (zmniejszona liczba
obowiązków słuzbowych...) i jak jest tu w niedzielę, to nie pracuje wciąż przy
komputerze, jak kiedyś, tylko po prostu jest. Bawi się z małą, itp. trochę mi
pomagał w redagowaniu pracy. Jest, oczywiście, na mnie w dalszym ciągu
obrażony (oczywiście, ma na myśli Wasz wpływ na mnie i co za tym idzie moje
postępowanie), ale dla mnie jest to zupełnie obojętne. Taki układ jaki jest
teraz bardzo mi odpowiada i juz niczego nie chcę zmieniać.
Ale co tam mąż... Praca (egzaminy, obrona)jest w tej chwili najważniejsza!!!
Jeszcze się do Was odezwę. Ale nie obrażajcie się, że będę nie tak często -
mnóstwo pracy na uczelni teraz mamy (sesja..., egzaminy wstępne...), a ja
jeszcze na jutro muszę poprawić prace studentów. I keidy mieć czas na ŻYCIE???
Trzymajcie się. pa

[stachu34]

„Jest, oczywiście, na mnie w dalszym ciągu
obrażony (oczywiście, ma na myśli Wasz wpływ na mnie i co za tym idzie moje
postępowanie), ale dla mnie jest to zupełnie obojętne.”
Tak mi się nasunęło…To jest dobry probierz jego spojrzenia na alkohol. Na
razie jeszcze nie widać zmiany, jaką powinna przynieść terapia. Jak
zaakceptuje to co my sądzimy na temat alkoholizmu, to będzie znaczyło że
zaczyna zdrowieć…czego mu serdecznie życzę i trzymam kciuki.
Jasne pracuj spokojnie.Jak obronisz doktorat,to zrobimy wirtualną bibę...
Pzdrówka

[Gość: ONA]

Hepik!
Gratulacje dla żony i córki!!!
Pozdrawiam
(też nie mam stałego łącza, wiesz ile zapłaciłam za rachunek w maju? 45Ozł!!!)
Chyba założe sobie stałe łącze...
ONA

[Gość: hepik1]

To jesteś trochę lepsza ode mnie.Mam na myśli wysokość rachunków
telefonicznych.Mieszkam w domku.Trzy miesiące temu postanowili doprowadzać
kabel do posesji prywatnych a że mają przy okazji internet zlożyłem wniosek.
(telewizji praktycznie nie oglądam wcale)Tyle że zakładają z tygodnia na
tydzień i podobno są coraz bliżej mojej posiadłośći.Wysokie rachunki mają
również swoje dobre strony-siłą rzeczy wymuszają krótszą bytność na forum i w
ogóle w wirtualnym świecie.A od internetu też się podobno można uzależnić.Być
może już jestem uzależniony,o czym może świadczyć godzina w moim prawym dolnym
rogu ekranu mojego monitora.

[Gość: kubek34]

Witaj !!!
pozdrawiam i gratuluję...

papa

[Gość: hepik1]

stachu34 napisał:

> Hepik twój pies ma średnie?Ja nie mogę ten mój bęcwał jest tylko po jakimś
> kursie...nieuk jeden

Traktuję go tak jakby właśnie takie miał(ściśle ją-trzyletnia dobermanka)z
tym że uzyskała je w szkole dla ludzi typu" Matura w 1,5 roku".Wiesz posłanki
Samoobrony też tak się kształcą.Efekty podobne,ona też nie jest do końca taka
mądra.

[Gość: ONA]

Witajcie!
Proponuję zakończyć ten wątek. Myślę, że jest już tak bardzo długi, że czas
najwyższy. Chociaż przyznaję, ze troche mi szkoda. To było coś tak
specyficznie mojego i tylko mojego. Oczywiście, Wy też tu byliście,bo bez Was
nic by nie było, ale ja byłam tu "u siebie". Wiele mądrych myśli tu było.
Kawał dobrze zrobionej roboty. Szkoda by to zmarnować. Może jakąś powieść
napisać? MOje życie jest tak wielowymiarowe, (mam na mysli nie tylko to, o
czym tu, tzn. na forum pisałam) że właściwie czemu nie? Teraz nie, bo wiadomo
dlaczego, ale tak za kilka lat?
A swoją drogą ciekawa jestem jacy jesteście - Ty Stachu, Ty, Hepik, Ty Kubku,
Ty Anette, i jeszcze kilka innych osób (przepraszam, że wszystkich nie
wymieniam).
Internet wciąga i to bardzo. Za czym tęsknimy, że tu jesteśmy? Za rozmową? Za
chwilą prawdziwej szczerości, często nieosiągalnej w zyciu?.. Za prawdą? Za
chęcia wyrwania się ze "złego" i naprawienia życia sobie i innym? Za dobrem?
Niech każdy sam sobie odpowie...
To co? Zakładamy "Klub stałych bywalców" i niech każdy mówi, co mu na sercu
leży? Chyba zaproponowałam to już w innym wątku (do Ja7).
Jakie jest Wasze zdanie?
Pozdrawiam serdecznie
ONA

[stachu34]

Witaj Ona...
Jestem jaknajbardziej za nowym wątkiem.Zakładaj.
Będziemy pisac o sobie, o swoich przeżyciach.I to nie tylko o alkoholiźmie.
O szczęściu i nieszczęściu,o radościach i smutkach,o sukceszch i porażkach.
Chciałbym żeby to był taki konfesjonał.Nie widać spowiednika,ale też nie widać
spowiadającego się ale oni są...
Może być?

[Gość: hepik1]

Myślę,że wszystko kiedyś siękończy.A może do mnie?To nie jest zobowiązujące .

[Gość: oliwka]

Ups - chyba sie troche przestraszyłam. Stachu34 - to Ty? Tak, to Ty. A
nierozumiem chyba czegos.... Jestes jakimś psychologiem? czy nie wiem kim
jeszcze? Miałes lub masz jakies problemy? Powiedz mi o nich prosze, bo chyba
dzis nie usne!

[Gość: oliwka]

Przypadkiem weszłam na to forum, bo Stach34 wspominałes niedawno o jakis
uzaleznienich od komputera, więc zajrzałam aby sie czegos o tym dowiedziec. Ale
dowiedziałam sie tez czegos o Tobie, nie zbyt rowumiem... Pozd.

[Gość: ONA]

Witajcie!!!
Ogłaszam koniec tego wątku. Wszystkim dziękuje za wypowiedzi. Oczywiście, to
nie oznacza, że się żegnamy. Zakładam nowy wątek - nie tylko o "sprawach
wiadomych", ale po prostu o życiu (tak, jak sugerował Stachu).
Do "zobaczenia" w wątku: "Klub stałych bywalców i nie tylko..."
Pozdrawiam
ONA