CO LEPSZE DLA DZIECKA?

[arka-diaa]

Mam pytanie do osób które wychowywały się w niepełnych rodzinach.
Mam 22 lata, jestem mężatką od 2 lat, mamy 2 letnie dziecko. Gdy
poznałam mojego męża(23lata) zakochałam sie, a własciwie
zauroczyłam, znaliśmy sie niedługo i zaszłam w ciążę. Pobraliśmy się
więc by dziecko miało pełną rodzinę. Jednak jak mozna było sie
spodziewać w takich sytuacjach niezbyt nam sie układa. Zresztą nie
będę owijać w bawełnę, między nami nie ma żadnych uczuć,co zresztą
on potwierdza. Jesteśmy ze soba tylko ze wzgledu na dziecko i tylko
ze względu na nie chcemy ze sobą byc. Czy to w ogóle ma sens? Czy
dziecku lepiej by było tylko z jednym rodzicem a drugiego by
odwiedzało, czy raczej powinniśmy mimo braku uczucia być ze sobą ze
względu na malucha.Miedzy nami jest tak dziwnie. Nie ma jakiś
strasznych kłótni, bo poprostu staram sie ich unikać i idę czesto na
ustępstwo (bo jeśli już wybuchnie jakaś kłótnia to z taką
nienawiścią z obu stron, lecą tak raniące słowa ze na samą myśl już
sie niedobrze robi). Jeśli chodzi o sex to też jest taki suchy,
beznamietny, służący tylko fizjologicznemu zaspokojeniu potrzeby.
Więc ogólnie rzecz biorąc nie jest za ciekawie.Jedynie ok są
spacery, wyjścia do parku itp. Ale codzienne życie do bani.Szczerze
mówiąc ja jestem gotowa sie poświęcić i być z mężem, bo dla mojego
maleństwa zrobie wszystko. Mój mąż mówi że tez go bardzo kocha i
zrobi dla niego wszystko i jeśli sie rozstaniemy, to napewno mi go
nie odda, no ja też nie oddam wiec mamy problem. Obydwoje nie chcemy
być ze sobą bo sie nie kochamy i chcemy bo kochamy nasze dziecko i
chcemy byc z nim na codzień więc co robic. Dziecko napewno widzi że
jesteśmy wobec siebie chłodni i że nie ma miłości. Co najlepiej
zrobić, przeciez nie da się zmusić do miłości.Co jest lepsze rodzice
razem ale bez wzajemnej miłości, czy rodzice osobno.Wiem ze oba
wyjścia są siebie warte ,ale co wy sadzicie,osoby które wychowały
sie w niepełnych rodzinach, co lepiej wybrać?

[egon26]

Ciężka sprawa. Pamiętam jak przed ślubem chodziłem na kurs przedmałżeński,
jednym z tematów był ślub "wymuszony" właśnie przez ciąże. O dziwo ksiądz który
prowadził te zajęcia odradzał branie takiego ślubu, twierdził że para powinna
zamieszkać ze sobą i próbować się pokochać żyjąc wspólnie. Twierdził też że jest
to możliwe. Na ile miał racje nie wiem. Dobrze że obydwoje kochacie swoje
dziecko i pewnie chcecie dla niego jak najlepiej, jednak bardzo ważne jest przy
wychowaniu dziecka by widziało miłość miedzy swoimi rodzicami- wtedy czuje się
bezpiecznie i taka miłość daje też mu wzorzec na to jak powinny wyglądać w
przyszłości jego relacje z partnerem a od tego będzie zależało jego szczęście w
przyszłości.
Sama wpadka przypuszczam że rodzi wiele problemów, spięć. W brutalny sposób
zaburza życie, przekreśla plany - przez co może być wiele nieporozumień,
pretensji później. Dlatego warto by było się odciąć od tamtego wydarzenia -
trudno stało się, teraz musimy zbudować szczęśliwy związek, zapominając o tym co
straciliśmy.
Wasz rozwód to nie tylko wasze rozstanie ale pewnie i walka o dziecko, z czasem
któreś z was albo obydwoje ułożycie sobie życie z kimś innym- to też będzie
miało negatywny wpływ na wasze dziecko. Ja nie wyobrażam sobie by jakiś inny
facet miał wychowywać moje dziecko.
Podsumowując wydaje mi się że łatwiej będzie wam spróbować żyć razem, pokochać
się, ale właśnie z taką motywacją że to jaki wzór dajecie teraz dziecku zaważy
na tym czy w przyszłości będzie szczęśliwe, czy będzie umiało kochać i ułożyć
sobie szczęśliwy związek gdy będzie dorosłe. Ja mam syna w podobnym wieku i mimo
całej miłości do niego i do mojej żony czasem to codzienne życie sprawia że
można zapomnieć o miłości do siebie. Dlatego czasem "sprzedajemy" komuś dziecko
by trochę pobyć razem tylko we dwoje, by pielęgnować tą naszą miłość. Może ta
miłość jeszcze w was gdzieś jest i może warto ją spróbować odnaleźć, może już
jej nie ma więc warto ją stworzyć właśnie przez przebywanie sam na sam, raz na
jakiś czas. Wypad do kina, na dyskotekę, do restauracji, w góry. Gdzieś gdzie
będziecie razem miło spędzać czas. Sex też jest tutaj bardzo ważny, człowiek z
udanym życiem seksualnym jest szczęśliwy i bardzie skory do miłości. Nie jedno
kochające małżeństwo rozpadło się przez problemy z seksem. Więc na tym też warto
by się skupić, może też sprzedać komuś dziecko raz na jakiś czas by nie było
ograniczeń i skrępowania. I jakoś fajnie się pobawić. Wydaje mi się też że samo
życie z kimś nowym pod jednym dachem potrafi być trudne i często nasi rodzice
też nie przekazali nam wiedzy która pomogła by żyć w szczęściu. Różnice między
płciami też są ogromne, nawet w rozumieniu prostych zdań i zachowań. Dlatego
może też warto kupić jakąś książkę na temat relacji między małżonkami by
zrozumieć lepiej tą drugą osobę i czasem też samego siebie. Ja korzystałem z
takiej pomocy i jak na razie nasze wspólne życie układa się bardzo dobrze. Dla
dziecka warto walczyć ale tak na całego i by ono było naprawdę szczęśliwe w też
musicie odnaleźć szczęście w tym związku. Powodzenia.

[moonflour]

Tak osobistą decyzję czy sie rozstac czy tkwic dalej w czyms,co jak
sama piszesz nie przynosi obojgu satysfakcji musisz podjac sama i
byc do tego w 100%przekonana.Powiem ci tylko,ze dziecko jest jak
radar,wyłapuje wszystkie spięcia,sprzeczki i kłotnie i jakos musi to
sobie potem przetworzyć.

[muushuu]

jesli matka nie jest szczesliwa to dziecko tez nie bedzie.
zastanow sie czy to tylko tymczasowy kryzys. dziecko sie trafilo no coz.. ale
moze jednak bylo miedzy Wami cos wiecej niz sex i jest szansa,zeby znowu sie
pojawilo. szansa tzn CHCA tego obie strony. jak widzisz ze z Twojej strony nie
ma szansy i maz o to nawet nie chce walczyc to rozwod (moim zdaniem)najlepszy
jest kiedy dziecko jest male i malo rozumie. bedziecie miec czas zeby ustalic
miedzy soba nowe relacje. istnieje tez pytanie, czy po rozwodzie maz w ogole
bedzie sie interesowal..

[muushuu]

nie wiem czy mozna edytowac. ale ciagnac mysl. po co ci taki maz, ktory po
rozwodzie bedzie ignorowac dziecko. po rozwodzie masz szanse na dobry zwiazek z
kims innym, a dziecko ma szanse na nauke dobrych schematow zachowan. czego ono
sie moze nauczyc teraz? jak nie kochac i byc razem?

[moonflour]

muushuu napisała:

po co ci taki maz, ktory po
rozwodzie bedzie ignorowac dziecko.

skad taka pewnosc??

po rozwodzie masz szanse na dobry zwiazek z
kims innym,

oczywiscie,ze tak.Nie mozna jednak zapominac,ze ojcem jest ktos inny
i jezeli bedzie wypełniał obowiązki ojca,mimo ze nie jest z jego
matką,nie wolno tego pozbawiac dziecka!Z tego co pisala autorka
postu wynika tez,ze miedzy nimi sie nie układa,co sie zdarza wielu
parom ktore sie rozstają,nie pisala jednak nic o złym traktowaniu
dziecka przez ojca i przynajmniej ja to mocno rozgraniczam.

[egon26]

moonflour napisała:
> po rozwodzie masz szanse na dobry zwiazek z
> kims innym,

A powiedz mi ilu facetów jest chętnych do brania na siebie balastu cudzych
dzieci? Ja przerobiłem kilku takich ojczymów którzy bardzo mnie lubili itd. Ale
po paru miesiącach zawsze wychodziło ze jakoś im nie pasuje. Może i są
sporadycznie takie przypadki ale dla mnie to utopia.

[moonflour]

egon26 napisał:

> moonflour napisała:
> > po rozwodzie masz szanse na dobry zwiazek z
> > kims innym,
>
> A powiedz mi ilu facetów jest chętnych do brania na siebie balastu
cudzych dzieci?
zapewniam,ze są tacy.I nie jest to kwestia "brania cudzego
dziecka"tylko czegos bardziej głębszego w relacji miedzy jego matką
a tym kimś,na tym sie buduje.I relacji ktora zaczyna sie tworzyć z
dzieckiem.Jak rowież wierzę,że ty takich nie poznałeś.Kwestia
doswiadczeń.

[muushuu]

ja nie twierdze, ze ojciec dziecka juz teraz je ignoruje. moze byl to za duzy
skrot myslowy. chodzilo mi o rozwazenie wszystkich mozliwych sytuacji.
wiadomo,ze w poscie nie pisze sie wszystkiego i nie przedstawia wszystkch
watpliwosci.
mysle,ze mimo wszystko sa wieksze szanse na stworzenie nowego zwiazku z kims na
kim Tobie zalezy niz na odnowienie zwiazku, ktory nigdy nie istnial,
szczegolnie,ze obie strony nie maja na to ochoty.najwazniejsze jest nastawienie
i checi.

z doswiadczenia wiem, ze ciezko jest dorastac w rodzinie, w ktorej matka w kolko
powtarza,ze sie rozwiedzie, jak tylko dziecko podrosnie. ja podroslam, ba nawet
prawie skonczylam studia i nagle szok 'nowa akcja' rodzice sie rozwodza. mama ma
kolo 60tki i nie radzi sobie. czuje, ze przegapila zycie, ze nie pomyslala o
sobie.ta sytuacja nauczyla mnie jednego, jest cos takiego jak zdrowy egoizm, nie
ma co sie katowac dla wyzszych celow. pozostajemy w pewnych niewygodnych
sytuacjach ze strachu przed nieznanym. czasem wolimy znajome nieszczescia niz
obce nieznane sytuacje, ktore byc moze doprowadza nas do tego by byc szczesliwym.

to iluzja

[rarely]

moonflour napisała:

> egon26 napisał:
>
> > moonflour napisała:
> > > po rozwodzie masz szanse na dobry zwiazek z
> > > kims innym,
> >
> > A powiedz mi ilu facetów jest chętnych do brania na siebie
balastu
> cudzych dzieci?
> zapewniam,ze są tacy.I nie jest to kwestia "brania cudzego
> dziecka"tylko czegos bardziej głębszego w relacji miedzy jego matką
> a tym kimś,na tym sie buduje.I relacji ktora zaczyna sie tworzyć z
> dzieckiem.Jak rowież wierzę,że ty takich nie poznałeś.Kwestia
> doswiadczeń.

niestety wierzysz w bajki a realne zycie nie ma z tym nic wspolnego

[aiczka]

> Czy
> dziecku lepiej by było tylko z jednym rodzicem a drugiego by
> odwiedzało, czy raczej powinniśmy mimo braku uczucia być ze sobą
ze
> względu na malucha

Jest tez trzecia opcja, o ktorej warto pamietac. Wy mozecie zyc
osobno a dziecko na zmiane z jednym i drugim.

[alfika]

to akurat nie jest opcja, tylko koszmar dla dziecka... widziałam
przez kilka lat, wiem

[pyzz]

O, rany! I gdzie tu problem?
Samo pochodzę z rodziny, która trwała chyba ok. 10 lat "ze względu na dzieci". W
moim przypadku skończyło się to gorzej, niż, gdyby się rozpadła. Jeżeli nic Was
nie łączy, ale nadal jesteście w stanie ze sobą rozmawiać (na tyle, aby nadal
rozważać możliwość trwania małżeństwa dla dziecka), to być może bylibyście w
stanie się rozstać w sposób cywilizowany.
Trwanie jest o tyle złe, że będzie prowadzić do konfliktów, które z kolei
doprowadzą do nienawiści i rozstania "burzliwego"
Dlatego podejrzewam, że lepiej będzie się rozstać w sposób cywilizowany.
A jeżeli chodzi o DOBRO dziecka po rozstaniu, to jest tylko jedno rozwiązanie:
opieka naprzemienna. Każdy z rodziców kocha dziecko. Oczywiste, że ojciec nie
chce zostać sprowadzony do etatu bankomatu.
Rozwiązanie proste: po rozwodzie oboje rodziców zamieszka w pobliżu
dotychczasowego miejsca zamieszkania, tak by dziecko nie musiało zmieniać
szkoły. I dziecko powinno mieszkać dwa tygodnie u jednego, dwa u drugiego. Takie
dziecko ma duże szanse na normalny rozwój, znam jedno takie, które dzięki
właśnie rozwodowi rodziców z opieką naprzemienną rozwija się dobrze, jest
szczęśliwe i nadal czuje się kochane.

[rarely]

Samo pochodzę z rodziny, która trwała chyba ok. 10 lat "ze względu na
dzieci".
> W
> moim przypadku skończyło się to gorzej, niż, gdyby się rozpadła.

gdybanie, tego nie wiesz a tylko zakladasz

[pyzz]

> gdybanie, tego nie wiesz a tylko zakladasz
Mam po temu poważne podstawy. Nie będę Ci tłumaczył CO się działo przez te 10
lat i stało na końcu, bo (cytując wieszcza) "nie cierpię, gdy z butami lezą w
duszę...". Ale możesz mi wierzyć, że byłoby lepiej.

[purchawkapuknieta]

najlepiej by było, gdybyście spróbowali wytrzymać ze sobą jak najdłużej. to
takie gadanie, które mentalne nastolatki zbywaja prychnięciem, ale... dla dobra
dziecka. w sumie nie kłócicie się, nie mdli was na widok współmałzonka. jak
najdłużej razem. moi rodzice też byli "dla dobra dziecka" z tą jednak różnicą,
że w domu było piekło. mój związek też nie wytrzymał. nie byliśmy małżeństwem,
nie było rozwodu. za to były awantury i bicie. wyprowadzka dla konkubenta była
bułką z masłem. spotyka się ze starszym dzieckiem, kiedy mu pasuje. nie mamy
sądownie wyznaczonej częstotliwości spotkań(co jest w trakcie naprawiania),
dziecko jest zdezorientowane. na wiosnę, przed drugim porodem byłam dlugo w
szpitalu. starsza córka włóczyła sie po mojej rodzinie, bo tatusiowi akurat nie
pasowało sie nia zająć. teraz spotyka się z nią częściej, bywa, że jest u niego
kilka dni. i widzę, że na dobre jej to nie wychodzi. jest zdezorientowana. nie
wie, gdzie jest jej dom. moim zdaniem opieka "naprzemienna" jest równie
szkodliwa, jak wychowywanie dziecka przez jednego tylko rodzica.

inna sprawa, samej tylko z jednej strony jest łatwiej. wiadomo, oddychasz z
ulgą, bo w końcu przestajesz się dusić. ale póki dziecko trochę nie podrośnie,
to (wybacz ) nawet nie będziesz miała czasu i mozliwości w samotności puścić bąka.

to wszystko oczywiście oprate jest na doświadczeniu tego, co widziałam i
przeżyłam w dzieciństwie i tego, czym był moj (prawdopodobnie ostatni) związek.

[krystek35]

Jeśli poza zauroczeniem nic was nigdy nie laczylo, nie warto tego
ciagnac. Mowisz ze wspolnie chcecie opiekowac sie dzieckiem. Puki
nie ma w was niepotrzebnych zalow i nienawisci, mozecie wypracowac
zdrowe zasady opieki nad dzieckiem. Jesli pozostaniecie ze soba.
Moze okazac sie ze z biegiem czasu, poczucie uplywajacego czasu moze
spowodowac ze przestaniecie sie tolerowac. A to naprawde nie bedzie
dobre dla dziecka. Sam pozostalem w takim chorym zwiazku, w imie
dobra dzieci. trwa to juz ponad 15 lat. Efekt, przezte cale 15 lat
nigdy dzieciaki nie zobaczyly normalnego domu, poza wizytami u
dziadkow. Tak naprawde zgotowalismy im pieklo. Mysle ze w przyszlym
roku uda sie to wszystko rozwiazac. Mam dobry kontakt z dzieciakami.
Matka mniej. Jest zawistna kobieta. Wciaz szczuje dzieci na mna na
siebie. Staram sie im tlumaczyc to dzialanie, ale juz brak mi sil.
Ot zwyczajnie wypalilem sie. Nie powielajcie bledow innych.
Powodzenia

[malwan]

moje dziecko wychowujemy naprzemiennie z mężem i nie zaobserwowałam, żeby
dziecko miało z tego powodu problem. Co więcej, uważam, ze to najlepsze co
mogliśmy dla niego zrobić w całej tej beznadziejnej sytuacji.
Po co wychowywać dziecko w chłodni emocjonalnej? Pojęcie "dobro dziecka" nie
istnieje. Dobrem to jest kochająca się pełna rodzina, a nie wytrzymywanie ze sobą.

Nie widzę tu szansy na porozumienie. brak uczuć, brak namiętności, brak
zrozumienia. I nawet chęci brak.

[bszalacha]

jak wyżej.Gdy wniesiesz sprawę o ew.rozwód,sąd sam "zapyta"dziecko z
ki8m chce być.I dziecko okresli to bardzo jednoznacznie.tak więc
zajmij się własnymi motywami dla których warto/niewarto być z męzem.

uwazam ze warto zostac

[rarely]

i probowac popracowac nad zwiazkiem nie ma agresji nie ma przemocy i
jezeli nie ma jakiegos skrajnego problemu typu alkoholizm egoizm itp.
a kochacie wasze dziecko to moze warto sprobowac kolejny zwiazek po
jakims czasie tez sie wypali bo taka juz jest kolej rzeczy a moze
wypalic sie jescze szybciej bo tak tez jest

dojrzewanie i dorastanie pozbywanie sie mlodzienczych zludzen o
milosci po grob 2 polowkach jablka itp jest procesem bolesnym ale
zycie to wybory i decyzje a te zawsze niosa konsekwencje i dobre i
zle sztuka polega na tym zeby umiec je dostrzec i wybrac te mniejsze

[scriptus]

Mam podobną sytuację. żona chce odejść ode mnie. Jednak uważa za oczywiste, że dziecko powinno być przy niej. Ja sugeruję odczekanie z rozwodem do matury, to tylko 3 lata. W przeciwnym wypadku po prostu się nie zgadzam, chyba, żeby dziecko było ze mną. Uważam, że w tym wieku dobry kontakt z ojcem jest po prostu niezastąpiony a postępowanie matki ma na celu jego ograniczenie. Ja sam nie zamierzam ograniczyć kontaktu dziecka z matką, przeciwnie.

[emilly_davisson]

Moi rodzice od kiedy pamiętam, nienawidzili się i nienawidzą do dzisiaj. Żeby było ciekawiej - mają sporo wspólnych zainteresowań, lubią te same formy rozrywki itd. Może to taka wysublimowana forma miłości.... Nigdy nie widziałam, żeby się ze sobą całowali (dwa razy do roku, w czasie życzeń świątecznych), żeby się do siebie przytulili, albo chociaż usiedli obok siebie na kanapie. Żeby się do siebie uśmiechnęli, żeby żartowali. Ba! Ja nie słyszałam,żeby kiedykolwiek ze sobą rozmawiali w sposób normalny na jakikolwiek temat. Obecnie - 37 rok ich pożycia - nie odzywają się do siebie (jeśli już - to po to, żeby wyrazić swoją dezaprobatę z powodu np. źle obranych ziemniaków albo źle powieszonego ręcznika itp pierdół).

Najgorsze w dzieciństwie było to, że cały czas czułam się zmuszana do opowiedzenia się po którejś stronie konfliktu...

Życzę Wam powodzenia - powinniście poważnie się zastanowić, co dalej i albo popracować nad sobą albo się rozstać. Dla dobra dziecka, jeśli nie wierzycie, że Wy też macie prawo do szczęśliwego życia.

P.S. Ja, po tym co przeżyłam w domu, NIE WIERZĘ w miłość, rodzinę, małżeństwo, sens posiadania dzieci i parę innych rzeczy. Co pozostawiam do przemyślenie Tobie w kontekście przyszłego życia Twojego synka.