zmądrzałam

[szklanapulapka2]

Nie wiem, czemu przypisać ten niewątpliwy sukces panowania nad
własnymi emocjami. Zżyłam sie z Wami bardzo i dlatego postanowiłam
napisać (bo zagladam tu teraz sporadycznie). Potrafie już żyć z
myślą, że być może nigdy nie będę miała drugiego dziecka, ze Adaś
pozostanie jedynakiem. Zapewnimy mu najpiękniejsze dzieciństwo,
jakie może mieć dziecko. A że bez rodzeństwa? No cóż... pewnie
będzie miał przyjaciół.
Chyba po prostu los pokazał nam w ostatnim czasie, ze nie warto
zabijać sie o to, co wygląda na nieosiagalne, nie warto tracić
zmysłów i rozumu, jeśli już posiada sie jakąś namiastkę tego
szczęścia w postaci jednego dziecka. Było nam bardzo trudno i
ciezko, by Adaś mógł być z nami. Ostatnie tygodnie, kiedy nasze
dziecko bezustannie chorowało (dopiero po 5 tygodniach leczenia i
zmianie lekarza udało sie dociec przyczyny cierpienia naszego Synka
i wyeliminowac ją), cała rodzina była poruszona do żywego. nie
liczyło sie nic, ani nasze marzenia, pragnienia, nic. Kiedy Adaś
wreszcie wyzdrowiał, uzmysłowilam sobie, ze czuje sie... wyzwolona.
Wyzwolona z obsesji na punkcie drugiego dziecka. Mam jedno - Skarb,
za który inni oddaliby życie i pragnienie więcej jest zwykłą
zachłannością. Kiedyś wydrapałabym oczy komuś, kto tak by mi
powiedział. Teraz nie)). Mamy jeszcze 4 zarodki i oczywiście po
nie wrócimy w ciagu najbliższego roku 9aby nie płącić za kolejny rok
mrożenia). Mam jednak pełną świadomość, ze może i MA PRAWO sie nie
udać i to jest bardziej prawdopodobna wersja od niepoprawnie
optymistycznej. I umiem z tym zyć. Umiem to przyjąć, myśleć o tym
bez rwania włosów z głowy. Umiem zaplanować sobie zycie, przyszłosć
z jednym dzieckiem.
Zachowywałąm sie okropnie. Moje małżeństwo prawie legło w gruzach,
kłóciłam sie ze wszystkimi, a najbardziej chyba z własną
świadomoscią, która nie chciałą przyjąć przegranej. Teraz jest
inaczej. mam Syna - Najukochańszy Skarb i życze Wam wszystkim i
każdej z osobna takiego Cudu. Cudu, z którym można wieczorem położyć
sie do łóżka, poczytać bajkę, zaśpiewać kołysankę, zacałować od
czubka głowy do opuszków palców, posłuchać paplaniny - jedynej w
swoim rodzaju, usłyszeć "mamonia, kocham cię, jesteś śliczna".
Trzymam za wszystkie ogromne kciuki. Każda kobieta zasługuje na choć
jeden taki cud. Pozdrawiam serdecznie. Wyzwolona Agnieszka.

[zuzanna833]

Witaj Agnieszko, ciesze się, że sie pozbierałaś.Masz najpiekniejszy
skarb w postaci synka. Nie ważne, że jest jeden ale jest. Ja jestem
w gorszej sytuacji, nie mam nic, nie udało mi sie nawet zajsc w
ciąże.
Dla mnie spełnienie marzej byłoby chodz jedno dziecko, o dwójce nie
marze bo to by było zbyt duze marzenie. No ale cóz .
Ciesz sie tym szczęście na prawde. Pozdrawiam buziaczki

[wiktoria33]

brawo Aga

--------------

"Jeśli chcesz rozśmieszyć Boga, opowiedz mu o twoich planach na
przyszłość." Woody Allen

[1polo]

Cos w tym jest,cos bardzo ważnego. własnie takiego postu dzisiaj
oczekiwałam.
My z mężem nie mamy dzieci, ciagle walczymy, od kilku lat.
Dzis wybieramy się znowu do lekarza,z kolejnymi wynikami.
Ale u mnie od wczoraj tez pojawiła się taka myśl, że może nam sie
nie udać i chyba dziś tez to do mnie dotarło.
Naczytałam się wczoraj do późna w nocy o immunologii i wszystkich
przeciwciałach w którymi walczymy. I doszłam do wniosku że jesli
mamy się truć sterydami i niszczyć własne organizmy a i tak nikt nam
nie odpowie na pytanie czy to wogóle da jakiś efekt to czy warto?

Dobrze piszesz że warto cieszyć się życiem bo jest tylko jedno.
pewnie że zazdroszczę Ci bardzo że masz swój jeden skarb, ale ja już
nie mam siły walczyć nawet o ten jeden.
jeszcze dwa dni temu miałam wielkie nadzieje a dziś a w zasadzie
wczoraj je straciłam.
Po raz pierwszy mój mąż powiedział że możemy się przeciez starać o
adopcję.A nie zatruć się sterydami i umrzeć w wieku 40 lat bo reszta
organów nam wysiądzie z tego paskudztwa.

Cięzko jest tak ciągle podporządkowywac rytm życia leczeniu,
wyjazdom, badaniom i ciagłym nadziejom, w końcu organizm i psychika
mówi dość. Nie wiem co dzisiaj usłysze od lekarza ale to co wczoraj
przeczytałam o przeciwciałach

[katarzyna.br]

No w końcu - jak sama napisałaś - zmądrzałaś. Oby ten stan trwał jak
najdłużej.
Ja już dawno pogodziłam się s tym że córeczka nie będzie miała
rodzeństwa, nawet zaczęłam oddawać rzeczy z których wyrosła, bo
chyba nie mają na kogo czekać.

[beti1977]

Nawet nie wiesz jak mnie czasem denerwowałaś a teraz w końcu mądra wypowiedź!!!
Gratuluję i pozdrawiam!!!

[tymonka30]

Wiesz Aga mi się wydaje, że to wszystko co Ci dziewczyny napisały po
porażce to było w dobrej wierze i fajnie, że wyciągnęłaś z tego
wnioski. Może wtedy bolało ale jak widzę, efekt zamierzony
przyniesiony. Z korzyścią dla Ciebie i Twojej rodziny. Tak trzymaj.
Pozdrawiam.

[polpotworek]

Ja mysle ze jesli ci przeznaczone wiecej dzieci to bedziesz je
miala. Ale nie warto wypluwac sobie flaków bo i tak los zrobi na
opak byś sobie uswiadomila ze nie tylko na osiaganiu zamierzonych
celów zycie polega- tak to juz bywa. Poprostu zyj i ciesz sie tym co
masz a byc moze niebiosa Cie kiedys zaskoczą w najmniej oczekiwanym
momencie. ))

Szklanapułapko...

[abi3]

Nie jestem stałą bywalczynią tego forum. Czasem czytam, czasem piszę. Mam
sentyment....może dlatego iż sama borykałam się z nieplodnością przez 8 dlugich
lat. Mój problem był nieco inny...w ciążę zachodziłam, ale nie potrafiłam jej
donosić (mam 2 anioły w niebie). Przyczyna? Wada narządu rodnego, podwójna
macica, nie pozwalała rozwijać się dzieciaczkom. Potem szansa...mialam
szczęście, spotkalam na swojej drodze anioła....lekarza. Plastyka macicy, ból
nie do wytrzymania i słowa anioła - " tylko 40% szansy na powodzenie". Po
operacji, przymusowa abstynencja, rok czyli, potem starania....horror. Rok, dwa,
trzy...i nic...jak na złość. Problemy z owulacją, nawaliła tarczyca, hormony,
inseminacja= blada doooopa. I tak sobie stwierdziłam, trudno.....nie dane mi
widocznie macierzyństwo. Strasznie to przeżyłam, bo tyle się nacierpiałam. Dwie
utracone ciąże w 4 miesiącu(czyli już małe dzieciaczki), operacje, laparoskopie,
szpitale, ciągłe L-4. Spasowałam.....trudno co ma być, to będzie....W 4 lata od
operacji, w listopadzie, poczułam,że muszę zrobić test....wiedziałam,że muszę.
Zrobiłam go w pracy, przed szesnastą (o szesnastej wychodziłam z pracy i
jechałam po męża). W pracusiowym kibelku, wyszły grube 2 krechy. Co czułam? Do
dziś nie wiem....radość, strach przede wszystkim. Mąż rozryczał się na parkingu
przed pracą, jak oznajmiłam mu po 8 latach, po raz trzeci,że zostanie ojcem.
Pierwsze odczucie-radość, drugie odczucie-strach, paniczny strach, przed
powtórką. Pierwszego i kolejnych usg, bałam się panicznie. Czy dziecko jeszcze
żyje, czy jest szansa. Była. Ciążę przechodziłam książkowo, do 8 miesiąca
przelatałam na obcasach (brzuszek był malutki). Potem szpital i planowe cc. Dziś
mój słodziak ma 3 lata i nie potrafię sobie wyobrazić życia bez niego. Pochłania
każdą chwilę naszego życia. Po macieżyńskim poszłam na wychowawczy, bo nie
wyobrażałam sobie inaczej...To co że straciłam pracę? Znajdę inną. Ten ból, ten
ból....nauczył mnie pokory....wielkiej pokory wobec życia. Cóż więcej
chcieć....mam śliczne, zdrowe dziecię........
Aguś.....masz synka....ciesz się nim
Ja osobiście zrezygnowałam z walki o następne dziecko.....może to mój
egoizm...może strach....pewnie strach, okropny strach. Wiele się nacierpiałam.
Wiem,że młody będzie szczęśliwy. Kocha inne dzieci, łaskocze po nóżkach
niemowlaki w wózkach, kocha i całuje dziewczynki. Od września, idzie do
przedszkola.....oj jak on się do tego pali.
To,że nie będzie miał rodzeństwa nie uważam za porażkę życiową. Moja mama ma
rodzeństwo, ja mam brata....a ułożyło się tak, jak gdybyśmy byli sami....Waże są
relacje z rówieśnikami...można mieć wielu przyjaciół, nie odczuwając braku
siostry/brata.
To wiem na pewno.
Agula, ciesz się swoim synkiem, kochaj go mądrze, pośli do przedszkola, niech
będzie rozważnym, rezolutnym człowieczkiem...a na pewno źle mu w życiu nie będzie.
To mówię ja.....po strasznych przejściach...mająca okropiczną pokorę wobec
życia, dziękująca codziennnie za swój Skarb (choć czasami padam ze zmęczenia i
czasem też sie młodemu na tyłek oberwie, bo okrutny z niego szkutnik).
P.S Mój anioł nie miał racji.....od Boga dostałam całe 100%.

[manieczkagrosik]

abi, to chyba najmadrzejszy post jaki dotad przeczytalam.wzruszylas,
dalas do myslenia.... i ta pokora. przyzylas duzo ale wzielas z tego
lekcje do konca zycia. madra z ciebie babka.

[abi3]

manieczkagrosik napisała:

> abi, to chyba najmadrzejszy post jaki dotad przeczytalam.wzruszylas,
> dalas do myslenia.... i ta pokora. przyzylas duzo ale wzielas z tego
> lekcje do konca zycia. madra z ciebie babka.

Dzięki....pokorę mam. Taką że hoho...Przeżyłam wiele w swoim 34 letnim życiu.
Próbuję dać nadzieję tym, którzy ją stracili....Nie wolno....trzeba brać się z
życiem za barki.Nigdy nie wolno tracić nadziei (porozmawiamy, ze wszystkimi
babeczkami z tego forum, gdy za rok, dwa, może kilka....każda
zostanie-SZCZĘŚLIWĄ MAMUNIĄ)

[wiktoria33]

abi piekny post
dzieki
chciałabym sie nauczyc pokory ale nie potrafie to najtrudniejsze,
zawsze mi wmawiano : badz silna a osiagniesz to co zamierzylas i
moze dlatego nie potrafie sie poddac i walcze walcze walcze ale ta
walka mnie zjada
zjada mnie psychicznie ale nie potrafie inaczej
pozdrawiam

--------------

"Jeśli chcesz rozśmieszyć Boga, opowiedz mu o twoich planach na
przyszłość." Woody Allen

[abi3]

wiktoria33 napisała:

> abi piekny post
> dzieki
> chciałabym sie nauczyc pokory ale nie potrafie to najtrudniejsze,
> zawsze mi wmawiano : badz silna a osiagniesz to co zamierzylas i
> moze dlatego nie potrafie sie poddac i walcze walcze walcze ale ta
> walka mnie zjada
> zjada mnie psychicznie ale nie potrafie inaczej
> pozdrawiam

Kochana....teraz ci się tak wydaje....tak jak mnie po 8 latach. To nie byle
staranka....rok, dwa.....
A ja i tak wierzę,że każdej z WAs (bo przesympatyczne z Was babeczki) uda się
osiągnąć ten cel....cel jakim jest macierzyństwo......I proszę uwierzcie w
to.....a może D jakiś mały zakładzik?
> --------------
>
> "Jeśli chcesz rozśmieszyć Boga, opowiedz mu o twoich planach na
> przyszłość." Woody Allen

[manieczkagrosik]

zakladam sie z toba o grosik

[abi3]

manieczkagrosik napisała:

> zakladam sie z toba o grosik
Proszę bardzo, a nawet o 2.............

[cezar684]

Piękne i mądre słowa, które dają mi wiele do myślenia, zastanowienia się....
Pozdrawiam.

[marta11]

Piekna i wzruszajaca wypowiedz. Poryczalam sie jak bobr. Tego mi
bylo trzeba. Nadziei i wiary.

abi3 dzięki !!!!!!!

[tymonka30]

za ten wpis.....

[cezar684]

Agnieszko, miło usłyszeć, że pozbierałaś swoje myśli..., życzę powodzenia oraz
wiele radości, zdrowia i szczęścia dla Ciebie i Twojej wspaniałej rodziny!!
PS. wierzę, że za jakiś czas poinformujesz nas, że Twój syn będzie miał rodzeństwo.

[aga_b3]

Szklana, Abi, Wasze posty powinny byc lektura obowiazkowa. Bede o
nich pamietac, choc jeszcze nie mam dziecka i staram sie o pierwsze.

Chcialam napisac "walcze", ale ja juz nie chce WALCZYC. Kiedys
przyjdzie Choc poki co bede temu "przychodzeniu" jeszcze troszke
pomagac

[perelka110]

Aga to co napisałaś jest piękne. Widzisz czas jest najlepszym
lekarstwem, a czasem jakiś cios daje nam kopniaka, żeby móc
przemyśleć wszystko od początku.
Ja również jestem zżyta z tym forum, dziewczynami, bo wiem jak jest
ciężko, ale lepiej się wygadać wśród osób, które Cię rozumieją i
wiedzą jak to jest. Pozdrawiam Marta

[yasmin27]

Agnieszko i Abi, dziękuję Wam za wasze posty Poryczałam się jak bóbr kiedy
je czytałam. Znowu mam siłę i wiem, że po 3 latach walki nie mogę się poddać.

[szklanapulapka2]

Poddać sie nie wolno, ja też nie zamierzam, ale trzeba zauważyć,
że obok toczy się życie, a ludzie, którzy są w Twoim najblizszym
otoczeniu też potrzebuja chwili uwagi i miłości.

[wiktoria33]

Aga ja jestem PEWNA!!! ze teraz, z takim podejsciem, zajdziesz w
ciaze jesli nie z tych mrozaczkow to naturalnie ))

wiem to i trzymam za Ciebie kciuki


--------------

"Jeśli chcesz rozśmieszyć Boga, opowiedz mu o twoich planach na
przyszłość." Woody Allen

[gosia1705]

ZUCH Dziewczyna
Agnieszko To co napisałaś to święte słowa.

[iwasz2000]

... no i sie popłakałam ....