moja włsna tragedia"in vitro"

[serce17]

Mam 32 lata.Od 2 lat próbujemy z męzem mieć rodzinkę.Też od 2 lat
leczymy mnie. Najpierw za dużo prolaktyny, później za mało
estradiolu, HSG niedrożność lewego jajowodu.Następnie okażało się że
pęcherzyki rosną do 11mm i na koniec po środowej laparoskopii
stwierdzono..tylko in vitro.Notabene nigdy by mi nie przyszło do
głowy że może być problem mając od 13 roku życia regularnie co 28
dni okres> Dzis wiem, to nie wszystko. Nie mam siły. To co czuję
dziś nie da sie opisać.Czuję ...wstyd? Sama nie wiem. Zastanawiam
się jak dam sobie z tym radę.Mój kochany mąż jest optymistą dla
niego nie ma problemu z in vitro. A ja no cóż...jak to zaakceptować?

[gusia_78]

Kochana, potrzebujesz czasu, aby pogodzić się z sytuacją. Gdy dwa
lata temu już po dwóch latach nieudanych starań zobaczyliśmy fatalne
wyniki męża potrzebowałam całego weekendu, aby się wypłakać. Od tej
pory zaczęło sie działanie i odkładanie pieniędzy, po drodze dwie
nieudane IUI. Już dawno nie zadaję sobie pytań: "dlaczego my?".
Jestem własnie dwa dni przed pierwszym (i da Bóg jedynym)
transferem. Dwa lata temu wydawało mi się to jeszcze mocno
abstrakcyjne, a teraz traktuję to jako konieczność. I wierzę...bo
tylko to mi jeszcze pozostaje. Ściskam Cię cieplutko

[insomnia0]

mysle..ze powinnas zmienic sposob myslenia.. in vitro- to nie tragedia... a
SZANSA)) po 4 latach leczenia-problemy z prolaktyną, wrogosc sluzu, niedrożny
lewy jajowod, 2 nieudane IUI... zwyczajnie poszłam do kliniki Invimed.. podjelam
decyzję o in vitro.. przeciez tak pragnę być mamą pomyslalam.. i.. pierwsze
podejscie..i udało sie) jestem w 12 tc.. To nie jest ani straszne ani
nienaturalne az tak bardzo- przynajmniej ja tak czuję) Zobaczysz wszystko
bedzie dobrze..probuj powodzenia

[gusia_78]

Jak miło czytać takie słowa. Ja również się leczę w Invimedzie. Czy
możesz zdradzić, który lekrz był sprawcą Twojego szczęścia?

[serce17]

Dziewczyny gdzie jest ta klinika.Znalazłam klinikę w Bydgoszczy z
znanymi nazwiskami. Ale nic ponadto nie wiem. Jakie koszty? czy to
prawda że nawet do 14 tyś.

[insomnia0]

Koszt jest uzalezniony zwlaszcza od lekow stymulujących...Ja dosyc dobrze sie
stymulowalam. Wziełam połowe zalecnej dawki.. cały koszt wyszedł mi 8 tys. W
Invimedzie masz znizke -niepamietam ile procent -ale nie malo.. jesli masz
wykupiony abonament w Medicoverze czy Lux medzie..Pierwsza oplata 5 tys-leki
+wyzyty.. Ja niewykorzystalam calej tej sumy tak wiec mniej doplacilam za
punkcie i transfer.. Koszt jest sprawa indywidualną..JAk dopytywalam sie dr
Rokickiego -powiedział mi ze zmieszcze sie w 10 tys..a wyszło nawet o 2 tys mniej

[insomnia0]

Prowadził mnie dr. Rokicki.. on dokonał punkcji..natomiast pozniej nie moj
zrozbić transferu i transfer zarodeczkow dokonal..dr Dworniak..takze dziekuje
obydwu PAnom..Do wszystkiego podeszłam z dozą spokoju...mysle ze to wazne.. w
piatek widziałam na usg-malego mojego Człowieczka jestem zwolenniczką in
vitro.. skoro niektorym z nas tylko to pozostało.. trezba sprobowac..Na taką
chwile czekalam 4 lata.. walczyłam.. konsekwentnie dążyłam do celu.. Dziewczyny
in vitro to nie jest tragedia..szkoda jedynie ze Panstwo nie moze dofinansowac
lekow stymulujących.. oraz podtrzymujących ciaze( z wyjatkiem oczywiscie luteiny
podjezykowej)..Warto probowac..tak wiec głowy do gory.. nie patrzcie za
siebie..a jedynie przed..
życze powodzenia i wysylam fluidki.. *******************************

[gusia_78]

Dziekuję Ci insomnia, bardzo bardzo...łapię fluidki i życzę Ci
spokojnej, zdrowej ciąży... To bardzo ważne dla mnie co napisałaś
tym bardziej że jestem pacjentką dra Dworniaka.
A teraz uciekam na jakis czas, zgodnie z Twoją radą, aby się
wyciszyć...

[serce17]

Dziękuję za słowa. Nie myślałam, że tak szybko się odezwie jedna z
drugą duszą. Masz rację cały dzisiejszy dzień zadają pytanie
dlaczego my. Zawsze wszyscy mi mówili,że jestem w czepku
urodzona..najważniejsza rzecz w życiu mi się nie powiodła.Powiedz mi
proszę czy wasi najbliżsi wiedzą z czym się borykacie, znajomi?

[gusia_78]

Życie uczy na spokory. Ja też byłam w czepku urodzona: wspaniały
mąż, cudowni rodzice, brak większych problemów materialnych..ale...
Rodzice wiedzą i bardzo mocno nam kibicują, mamy w nich prawdziwe
wsparcie, chociaż też długo trwało nim im powiedzieliśmy.
Całkowity koszt w Invimedzie W-wa to ok 12 tys.
Jesteś z Bydgoszczy? Mój mąż stamtąd pochodzi. Będę tam w przyszłym
tygodniu jak mi Pan doktor pozwoli jechać.

[lusiasia]

przykro mi, ale cie nie pociesze
ja juz jest po 4 latach staran, 2 latach leczenia i 2 nieudanych probach
podejscia do in vitro
nie moge nawet podejsc do in vitro, bo pecherzyki nie rosna, endometrium nie
rosnie, nic chyba u mnie nie dziala normalnie
a okres od 13 roku zycia nam co 30 dni, moze 2 razy mi sie spoznil

ja juz sie poddalam, albo probuje sie poddac, leki niszcza moj organizm, watroba
zaczyna szwankowac, zdaje sobie sprawe ze teraz trzeba bedzie zaczac leczyc
skutki leczenia nieplodnosci

chcialabym jeszcze walczyc, bo chcemy dziecko /dzieci
narazie szukam wyjscia z sytuacji beznadziejnej

in vitro to jest 40 % szansy jak wszysko jest dobrze, i niestety najczesciej sie
udaje szybko jak problem lezy po stronie mezczyzny
a jak problemy leza po stronie kobiety, to raczej sie nastaw na walke

[serce17]

Mam nadzieję że dam radę walczyć mam przy sobie silnego męża. Mam
nadzieję że on wytrzyma ze mną.Dziś ta wiadomość uderzyła we mnie
jak grom z jasnego nieba. Cały dzień ryczę. Może nie będzie aż tak
źle. Trzymaj się proszę...też

[niecierpliwa3]

Serce17, jak dobrze Cię rozumiem. Ja też parę miesięcy dowiedziałam się, że
własne dziecko możemy mieć tylko przez in vitro. A łudziłam się, że to tylko
kwestia zmiany leków dla mnie - ale diagnoza nasienia męża pozbawiła nas
złudzeń. Wtedy na tym forum napisałam, że IVF to dla mnie wyrok, bo tak naprawdę
to czułam. Posypały się na mnie gromy, że jak to, przecież to szansa, nadzieja,
radość... A dla mnie to była tragedia, tak jak dziś dla Ciebie. Miałam różne
dylematy - etyczne, zdrowotne. Naczytałam się wszystkiego, co dostępne w necie
na ten temat i trochę się uspokoiłam; IVF to nie jest przecież eksperyment
medyczny i naprawdę robi się wszystko, by kobieta ucierpiała jak najmniej i
przeżyło jak najwięcej zarodków. Dosyć szybko nabrałam przekonania, że skoro to
jedyna szansa, to trzeba się jej uczepić. Kilka miesięcy upłynęło na badaniach,
2 tygodnie ładowania wewnętrznego akumulatora na urlopie - i do dzieła. Dziś
jestem 9 dpt i choć wiem, że mogło się nie udać, to i tak się cieszę, że daliśmy
sobie szansę.
Procedura nie jest przyjemna, ale wszystko da się przeżyć. Najtrudniejsze jest
chyba złapanie równowagi psychicznej, bo na każdym etapie martwiłam się, że coś
pójdzie nie tak - a lekarz nie był szczególnie empatyczny. Ale od czego jest
forum ))

Trzymaj się mocno i spróbuj popatrzeć na tę diagnozę pozytywnie: wiesz już
przynajmniej, w jaki sposób dotrzeć do upragnionego celu. Pozdrawiam cieplutko!

[minkipinki]

Niestety, moja historia też jest niewesoła. Dwa razy stymulacja (5 podań w sumie
- 3 razy eskimoski) i dalej nic. Jestem w Twoim wieku. Myślę czasami,że tyle
rzeczy w życiu mi się powiodło, że po prostu nie zasługuję na dziecko. Pewnie
byłabym niedobra matką - rozpieszczającą swoje maleństwo.
Ale spotkałam mnóstwo osób, które po ivitro mają wspaniałe dzieci. Pomyśl, że po
tym zabiegu jest duża szansa urodzenia bliźniąt i problem z drugim dzieckiem z
głowy. Koszt spory (w Gamecie za każdą koleną stymulacją koszt tańszy o 10%),
ale jeśli będzie pozytywny wynik, warto. To będzie Wasze dziecko i to jest
najważniejsze. Wcale nie musisz nikomu rozpowiadać, że masz dziecko poczęte
nienaturalną drogą, jeśli się wstydzisz.

[serce17]

Droga minkipinki zawsze myślałam, że jestem dojrzała. Myliłam się.
Czuję się jak głupiutka małolata. Tyle Was się odezwało jedne karcą
inne dają nadzieję. Tego było mi trzeba. Zbieram siłę. Dziś wstałam
z innym nastawieniem. Jutro mamy wizytę jeszcze u naszej pani
doktor, która obiecała nam wszystko wytłumaczyć. Nie wiem dlaczego
się wstydzę in vitro. teraz chyba najważniejsze żeby okazało się,że
in vitro nam pomoże..nie wyobrażam sobie żyć bez dzieci.

[thursday.next]

serce nie myśl, że In vitro to wstyd – ja czasem myślę, że właściwie
to dobrze, że będę miała dziecko poczęte z In vitro, naprzekór
właśnie wszystkim, którzy uważają, że to wstyd, że jak to i w ogóle.
Zawsze starałam się przełamywać stereotypy, zwłaszcza te z którymi
się nie zgadzam i tak sobie myślę, że w sumie moje In vitro pasuje
do mojego sposobu myslenia. Jak czytam czasem jakieś artykuły
zwłaszcza pisane przez profesorow KUL-u jakie to In vitro ma
konsekwencje to mam ochotę założyć koszulke z napisem będę miała
dziecko z In vitro i walczyć z ciemnotą i zacofaniem. Nie mam żalu
do losu, bo tego nie da się oceniać w kategoriach kto powinien a kto
nie powinien i dlaczego nas to spotyka. W życiu rózne rzeczy się
zdarzają i trzeba sobie z nimi radzić, więc jak tylko usłyszałam że
dziecko mogę mieć tylko poprzez In vitro byłam przeszczęśliwa – bo
to znaczy że mogę mieć dziecko!! I w tym wszystkim co mnie spotkało
jest to najwspalniejsze że jednak mogę próbować i są szanse że będę
miała dziecko. Co więcej, nigdy nie byłam tak blisko żeby je mieć –
bo już wiem co mam robić. Nie wiem z jakich powodów trudno Ci
zaakceptować In vitro, ale spróbuj spojrzeć na to z innej strony –
możesz mieć dziecko – czy to nie wspaniałe? Posłuchaj się męża i do
dzieła kochana!!

[serce17]

thursday.next jesteś niesamowita. Ja niestety tej odwagi w sobie nie
mam co Ty. Dzięki temu, że odezwałaś się, pisze teraz i się
uśmiecham. Tego mi trzeba. Nie mogę się doczekać żeby dać poczytać
mężowi te posty.Strasznie mnie denerwuje poruszanie tematu w
kategorii religi.Dużo czytałam o niepłodności w stystyce,o
niepłodności jako chorobie społecznej. Ale tak naprawdę ciągle
stoimy w miejscu z myśleniem.. prawie tak jak ja.Twoja radość,
optymizm,lekkość, która płynie z treści postu to balsam na mą duszę.
Dziekuję Ci.

[niecierpliwa3]

Ja też nie uważam, żeby in vitro czy niepłodności w ogóle należało się wstydzić.
O naszych przejściach wiedzą moi rodzice i siostra, i wspierają nas na każdym
etapie. Znajomym nie mówiłam, bo boję się porażki - gdyby do niej doszło, nie
chcę pytań i wyrazów współczucia. Ale gdyby ktoś z moich znajomych miał podobne
problemy, nie będę wahała się wspierać go czerpiąc z moich doświadczeń. Kościół
usiłuje nam wmówić, że in vitro to wstyd, a ja uważam, że to kler katolicki
powinien się wstydzić, że bez uzasadnienia odmawia chorym prawa do leczenia.
Którego sam nie potrzebuje i potrzeby tej nigdy nie zrozumie.
Przeczytałam gdzieś (chyba w cytowanym tu wywiadzie z lekarzem w Rzepie), że
stres związany z niepłodnością jest porównywalny z tym związanym z chorobą
nowotworową. Nie można tego dusić w sobie. Dobrze, że są takie fora jak to, a
myślę że za kilka lat ludzie będą mówić o tych sprawach swobodnie także w
niewirtualnej rzeczywistości.
Daj sobie trochę czasu, na pewno w końcu spojrzysz na swoją sytuację bardziej
optymistycznie - czego Ci życzę

[serce17]

Prawdą jest, dzięki takiemu forum człowiek się wzmacnia, wie,że w
gonitwie za maluszkiem nie jest osamotniony. Widzę,że z godziny na
godzinę dojrzewa we mnie myśl dotycząca szczerości wobec
najbliższych. Jednak na ten moment nie jestem gotowa.
KLER...szczerze pisząc jestem katoliczką, ale naprawdę są rzeczy, z
którymi się nigdy nie zgodzę.Dziękuję za wszystkie słowa.. do
wszystkie dziewczyn.. JESTEŚCIE WSPANIAŁE.

[minkipinki]

Moja siostra (najbliższa mi osoba) wiedziała o wszystkich naszych działaniach.
Pozostałym (tzn. rodzicom i siostrze męża) powiedzieliśmy, kiedy podchodziliśmy
do akcji 2 raz. Czemu tak późno? Nie ze wstydu, raczej baliśmy się, żeby rodzice
zwłaszcza nie byli zbyt rozczarowani. Wystarczy tego, co my przeżyliśmy.
Oczekiwanie w naszych rodzinach na nasze dziecko(pewnie tak jak w waszych) jest
spore. Kiedy po zabiegu dostajesz kartę informacyjną ze zdjęciem komórek, które
ci podali, to myślisz sobie - "O to są moje dzieci" i zachwycasz się, jakie
piękne. A potem robisz test i okazuje się, że twój organizm zmarnował to, na co
czekałaś. TO JEST TRAGEDIA! Powiem ci Serce, że jestem praktykującą katoliczką.
Kiedyś w chwili szczerości powiedziałam księdzu o naszych staraniach.
Stwierdził, że to naturalne, że podejmujemy wszelkie starania.

[sotie]

dzięki Wam za taki mądry wątek
Thursday, ja też chętnie nosiłabym tę koszulkę
ja dopiero oswajam się z myslą o inv, nie traktuję tego jako
targedii, ale rzeczywiście jako sposób na osiągnięcie celu. nie
przeraża mnie sam sposób, a bardziej koszt, dojazdy etc
o naszej walce wie i rodzina, i większość znajomych.

[gusia_78]

A teraz kochana głowa do góry i zaczynamy walkę, tak?

[serce17]

dzisiejszy dzień był łagodny w emocjach. Tyle wsopaniałych słów
nadziei dostałam od tych wszystkich cudownych kobiet. Jutro wizyta u
mojej pani doktor, mój mąż jest tak naładowany pozytywną energią, że
chciałby w grudniu działać ale niestety przecież to nie jest tak
siup.GUSIU_78 zaczynam walkę!!!!!!!!!

[thursday.next]

serce super że Ci lepiej ) z czasem na pewno będzie Ci już tylko
łatwiej )

[mytest]

My tu widzisz wszystkie oblatane w "tych "sprawach. Twój lęk wynika z niewiedzy
co do procedury. In vitro trochę strasznie brzmi szczególnie w mediach jak
jakieś szarlataństwo.
Będziesz brała po prostu 10 dni zastrzyki w brzuch (nie bolą, robi je się w fałd
skóry trzymany palcami)i tyle. Pobranie komórek jest w porównaniu z laparo
"zabiegiem", płytka narkoza i tyle. Transfer można porównać do pobrania cytologi
Powtarzam za poprzedniczami in vitro to nie wyrok to nadzieja na (szybką) ciąże.
Wyrok to jak się nie uda kilka razy lub nie uzyskanie żadnego zarodka. Wtedy juz
nic medycyna nie ma do zaoferowania.

[rzeszowiankaa]

serce17 domyślam się, że to trudne, ale naprawdę in vitro to wielka szansa. My
(i wiele innych par) nie mamy nawet takiej szansy. Nie mamy żadnej szansy na
własne dziecko. Gdyby ktoś mi dzisiaj powiedział, że możemy mieć dziecko z in
vitro, to byłoby to największe szczęście jakie by mnie spotkało w życiu i nie
zastanawiałabym się ani chwili.
No ale mnie łatwo mówić, bo już miałam trochę czasu na oswojenie się z tą myślą.
A początek był taki sam jak i u Ciebie - wielka rozpacz. Chcę tylko Ci
uświadomić, że są jeszcze gorsze tragedie niż in vitro.
Zatem głowa do góry i ciesz się z tej szansy, jaką dostałaś.

[emilka0029]

Witaj... rozumiem Twoje rozterki, a szczerze mówiąc sama mam jeszcze
większe jeśli chodzi o in vitro... Mam tyle obaw... U nas problem
jest po stronie mojego mężczyzny, już na pierwszej wizycie w
Invimedzie powiedziano nam, że tylko in vitro jest szansą na dzieci
w naszym przypadku. Podziwiam wszystkie kobiety, które z odwagą
podchodzą do tej metody zapłodnienia. Jestem z Wami i mocno
kibicuję... Pozdrawiam ciepło

[serce17]

Dziękuję, że się odezwałaś. Wiesz z dwojga złego cieszę się ( jeżeli
tak można powiedzieć ) że ten problem zdrowotny dot. mnie nie mojego
męża.Dzięki temu on jest naprawdę silny,nakręca mnie pozytywnym
myśleniem.Tu to ja jestem ta słabsza. Ty droga emilko0029 musisz
mieć jeszcze więcej siły i uporu. Chociaż każdy mąż jest inny.Masz
rację tu na forum znalazłam wiele dziewczyn,które mówią że
najważniejsze że dzidziuś może być in vitro to tylko pomoc. I ja
staram się tak przestawić. Należy zrobić wszystko co jest dostępne.
Kochana przecież te maleństwa będą częścią NAS.Ty KIBICUJESZ MI A ja
TOBIE.Pozdrawiam

[emilka0029]

witaj i dziękuję Ci za wspaniałe słowa, mocno podnoszące na duchu... U nas
akurat jest tak, że to mój m. jest większym zwolennikiem in vitro niż ja... Mam
w nim mnóstwo oparcia Na razie nic nas nie goni do decyzji, no może mój wiek
Jesteśmy też zwolennikami adopcji, więc ewentualna porażka z in vitro to
jeszcze nie dramat - ściskam ciepło

[dobdob0106]

W moim przypadku było trochę inaczej, kiedy lekarz powiedział po 4
nieudanych IUI , że czas na invitro, nie zastanawialiśmy się ani
chwili, poprostu trzeba i już. Rozterki i niesmak przyszły gdy się
nie udało, wszystki to było jakieś takie straszne, te zastrzyki ,
badania , transfer. Do dziś pozostał mi niesmak , no i nie niechęć
mojego M do kolejnej próby. Ale wiem w 100 % że gdyby sie zgodził ,
mój M jeszcze raz, zrobiłabym to bez wachania. Nikomu nie
powiedzieliśmy o tym że mamy za sobą tyle doświadczeń, nie wiem czy
to wstyd, czy poczucie jaiegoś upośledzenia, może podejście
niektórych ludzi dla których nie do zrozumienia jest to że ktoś inny
może mieć problem z posiadaniem dziecka. Trzymaj się każda z nas
wolałaby mieć dziecko tak zwyczajnie , naturalnie, ale jeśli to nie
możliwe to trzeba próbować inaczej, przecież to nie przestępstwo.
Mąż jest z Tobą , dacie sobie radę , życze Ci z całej siły żeby było
dobrze. Sama nie mogę mieć dziecka , płaczę z żalu jak ktoś z
rodziny czy znajomych jest w ciąży , ale z radości płaczę gdy czytam
tu na forum że którejś z dziewczyn po latach walki się udało.
Wszystko to jest trudne i dziwne, ale co zrobić ? Powodzenia i
pozdrawiam.

[serce17]

Witaj.Dziś mam wielkiego powera, bo tak nakręciło mnie forum. Ciągle
wszystko przede mną stąd wielkie nadzieje.My dopiero jesteśmy na
początku drogi, wybóre kliniki itd. Jeszcze do mnie nie dochodzi,że
mogą być próby nieudane.Czytam ,że tak się przecież zdarza i widzę
że chyba wychodzi ze mnie 32latki znowu naiwność, że mnie i mojego
W.to nie dotyczy. Ciągle rozczarowania powiedz ile można
wytrzymać.Jestem matką chrzestną 6 rga dzieci mój mąż 2 i pamiętam
kiedy już podjęłam decyzję "nie zgadzamy się na kolejnego
chrześniaka" , pomyślałam na głos że pewnie nie będziemy mieli
dzieci. Pamiętam śmiali się z mojego gadania, dziś wiem INTUICJA. Z
drugiej strony to jest aż nie możliwe. Dlaczego? Mamy z W.tyle
pokładów miłości one nie mogą się zmarnować.Jesteśmy tak wspaniałym
małżenstwem, dookoła otaczają nas wspaniali rodzice, teście. Nie
możemy tak tego zostawić. Narazie In vitro to wielka nadzieja i
nasza tajemnica. I na dziś nie będziemy o tym mówić w rodzinie,
niech będą chociaż oni spokojni. Wiem też że nie uda się 1
pojedziemy na 2 i 3.Pieniądze? Są banki. Moja droga pozdrawiam,
ściskam.Spróbujcie jeszcze raz!!!

[anna.p1]

to nie jest tragedia. ja tez mialam taki zabieg, ale przeszlam przez
to wszystko z podniesiona glowa i wiara w zwyciestwo. moja
dziewczynka i moj chlopiec wlasnie skonczyli rok . nie zaluje ani
jednego zastrzyku, nie pamietam zadnego bolu. bylo warto! gdybym
miala powtorzyc cala procedure jeszcze raz i spojrzec znowu na dwie
piekne buzki,zrobilabym to jeszcze raz bez wahania. uszy do gory!

[serce17]

Droga anno.p1 właśnie wróciłam ze szpitala z wypisem po
laparoskopii. Zaczęłam na forum o mojeje tragedii ale wiesz co z
godziny na godzinę czuję się uskrzydlona, lekka, i ta nadzieja na
dzidziusia a do tego coraz więcej dziewcząt pisze o bliźniakach
FANTASTYCZNE. Tego pragnę. Jak dobrze że zdecydowałam się na forum.
Gdyby nie te posty pewnie siedziałabym zaryczana..mam dużo czasu 14
dni po szpitalne chorobowe. A tak ładujecie mnie wszyscy energią.
Wspaniale. Pozdrawiam. Dużo zdrówka dla Twojej PARKI i dla Ciebie.

[anna.p1]

dziekuje za zyczenia dla maluchow. tez ci zycze takiej parki. in
vitro wcale nie jest takie straszne, a za te dwa usmiechy dalabym
sie nawet pokroic trzymam kciuki za twoj brzuszek.

[kasienka341]

witaj, serce17, jestem od Ciebie rok starsza, mam podobny problem
jak Ty, dla mnie także jedyna szansa na posiadanie potomstwa to in
vitro lub cud-czasami jajowody sie odblokują, własnie tez jestem w
domku na zwolnieniu po laparoskopi, niedługo zacznę przygotowania do
invitro, mi także pomogło dużo czytanie forum, bo byłam załamana, na
dzień dzisiejszy jestem silna i gotowa na walkę)Pozdrawiam Cię
serdecznie i życze dużo siły.

[serce17]

Na początku ma się wrażenie, że tylko nas dotyka problem. A tu nagle
tak jakby otworzyła się puszka pandory.Nie powiem, że się cieszę ale
muszę się przyznać - jest lżej. Wspierajmy się w smutkach, cieszmy
się z sukcesów naszych "oczekujących" mam a napewno będzie
dobrze.Kasieńko jestem z B-szczy. mamy tu też klinikę na miejscu
niestety mało jest wiadomości o ich sukcesach, zastanawiam się co
robić? Życzę Ci i innymi równowagi psychicznej i powodzenia.

[krolik1107]

Dla mnie informacja o ivf tez była niezbyt przyjemna (ale nie była
szokiem). Teraz uważam, że ivf to nadzieja. Jestem w ciąży

[serce17]

Gratulujemy z mężem!! Napisz mi proszę jaka klinika dała Wam to
szczęście. Wiesz może coś o INVCTA w Gdansku? Pozdrawiam.

[marcy_83]

serce ja podchodziłam do ivf w inviccie w gadańsku
trudno mi się obiektywnie wypowiadać na jej temat -jestem w 30 tc więc wiadomo
ze należę do zadowolonych
U nas przynajmniej dylemat wyboru kliniki odpadał -podchodzilismy z mężem do pgd
-a taka mozliwość istaniała tylko w Gadańsku..

rozumiem twoje wahanie i dylematy -taka decyzja nie jest prosta i nigdy nie będzie..
dla mnie najtrudniejsza była z powodów religijnych -o ile ivf powoli przestaje
byc utożsamiane z grzechem to na temat pgd Kościół nigdy nie wypowie się w
pozytywny sposób bo to selekcja embrionów ((
ciężko mi z tym ((
wierzę że dziewczyny tutaj i twój mąż pomoga ci przetrawć czas oczekiwania
i przesyłam fluidy ciążowe )))))

[thursday.next]

jeśli mogę zapytać - czemy zdecydowaliście sią na pgd? mało wiem o
tym a bardzo bym chciała wiedzieć co do tego kwalifikuje i w razie
czego móc skorzystać..

[marcy_83]

u nas sytaucja nie miała związku z leczeniem niepłodności
mój mąż ma chorobę genetyczną i jej ryzyzko dziedzicznie wynosi 50%
ponieważ dla nas to ryzyko jest za duże zdecydowaliśmy się na pgd -to ivf z
testem gentycznym zarodkow -podaje sie tylko zdrowe...
z tego co mi wiadomo pgd jest tez sznasa dla par u ktorych kariotyp jeste
nieprawidlowy lub u tych u ktorych istnieja poronienia na tle genetycznym
gdybys miała jeszcze jakies pytania - pisz smialo, bo nie wie co mogloby cie
interesowac

[krolik1107]

marcy_83 napisała:

> dla mnie najtrudniejsza była z powodów religijnych -o ile ivf
powoli przestaje
> byc utożsamiane z grzechem to na temat pgd Kościół nigdy nie
wypowie się w
> pozytywny sposób bo to selekcja embrionów ((
> ciężko mi z tym ((

Nie przejmuj się: Teraz jest grzechem, ale może za rok juz nie
bedzie, kościół jeszcze do niedawna uwazał jedzenie mięsa w wigilię
za grzech, ale teraz to juz nie jest grzech (pewnie ktoś uwielbiał
mieso). A jak to było z umarłymi dziećmi? Ich dusze nie zaznaja
spokoju i będą w zawieszeniu, ale zdaje sie, że od zeszłego roku już
jest w porządku i dzieci ida do nieba. To wszystko tylko krzywdzi
dodatkowo rodziców, nic wiecej. Potraktuj ich tak, jak oni traktują
nas.

[krolik1107]

Nie, Polna w Poznaniu.