i znów lipa

[dziejba2]

Witajcie po dłużeszj przerwie. Nie pisałam i nie czytałam Forum, bo
starałam się "odstresować" i nie nakręcać podchodząc do kolejnej
próby a teraz chciałam Wam powiedzieć, że znów dupa. Właśnie
odebrałam betę po IMSI w Provicie. Jest negatywna (<1,2).
Podchodziłam na krótkim protokole, wszystko przebiegało dobrze, ale
miałam tylko dwa zarodki i do tego na moje wyczucie małe (2- i 4-
komórkowe). Transfer był w drugiej dobie. Zastanawiam się czy nie za
wczesnie?
Nie wiem co dalej, nie wiem czy i kiedy znów próbować i ile razy
można. genralnie do dupy jest...

[wikita]

Bardzo mi przykro. Wiem, jak Ci teraz ciężko...
Ale już raz prawie Ci się udało... Spróbuj jeszcze powalczyć...
Ja też miałam tansfer w drugiej dobie i na wizycie tuż przed
transferem dostaliśmy informację że są 2-komórkowe, a jak już
leżałam czekając na Maluszki to pani, która je przekazywała z
laboratorium powiedziała, ze się własnie podzieliły i są 4-
komórkowe. I moja lekarz powiedziała, że to jest odpowiednia
wielkość na ten moment, że dzielą się średnio co 24 godziny więc
wszystko jest OK.
Trzymaj się i nie daj zdominować przez smutek!

[0plmnki9]

Przykro mi ! Jeszcze tym bardziej że to w Provicie, ja też tam się leczę.
Kto cię prowadził ?

[dziejba2]

dziękuję Wam za dobre słowa. Już wiem, że trzy miesiące mogłabym
podchodzic znów. Prowadził mnie dr Grettka z krótką przerwą na dr
Mańkę (robił mi punkcję - zresztą super wykonaną, w porównaniu z
pierwszą nie miałam żadnych dolegliwości).

witaj w klubie ;(

[przyszla_mamuska]

pierwszy raz podchodziłam do IMSI i też w provicie. Moją lekarką
jest pani Biernat (cudowny człowiek). Punkcję też robił mi Mańka, a
transfer Orliński.
17 maja 2009 miałam punkcję, 3 dni później transfer z 2 zarodków (8A
i 6A). Jeden się przyjął, ale na drugim usg 2 lipca okazało się że
mały nie rośnie i nie ma serduszka...
Aktualnie czekam na naturalnie poronienie, które już od 9 dni od
odstawienia leków nie chce nadejść. Do szpitala boję się położyć...
Ogólnie czuję się już lepiej, ale uwierz mi że chyba nie widzieć
wcale tych 2 kresek na teście niż przeżyć to co ja
Zostały nam 3 mrozaczki, po które wracamy w sierpniu.

Z tego co mi mówiła pani biolog to od 5 komórkowych są dobre zarodki
i "dobrze rokujące" jak to opisała w/w pani. Jeden z moich zarodków
miał właśnie 5A i mówiła mi że nie mam się denerwować, bo gdyby miał
4, to już różnie to bywa..

[moja-muza]

Witaj po długiej nieobecności - szkoda,że po takiej przerwie nie masz dobrych wiadomości. Pocieszać cię nie będę bo sama wiem, że żadne słowa otuchy tu nie pomogą. Najlepszy w naszym przypadku jest czas. Ale zasługujesz na duże uznanie jeżeli chodzi o dążenie do upragnionego celu.U nas nadal nic. Szczerze mówiąc po ostatniej porażce nie wiemy jak się do tego zabrać i czy w ogóle ma to sens. Był moment, że też myśleliśmy o IMSI ale jakoś rozeszło się po kościach - musimy chyba jeszcze do tego dojrzeć.Teraz dużo zastanawiamy się nad adopcją bo dociera do nas,że na własne dziecko możemy się nie doczekać.
Trzymaj się mocno i nie poddawaj a z twoim nastawieniem i determinacją na pewno wam się uda.

[dziejba2]

Przyszła - ja jak ty aż za dobrze wiem, ze dwie kreski to jeszcze
nie jest sukces. Pierwsze ISCI zakończone ciążą, która obumarła w 9
tygodniu (poszłam na zabieg), mrozaki zakończone ciążą biochemiczną
a teraz poprostu nic a w miedzyczasie wykryty potworniak na jajniku,
który usuwałam laparoskopowo.
Muzo - starama się wszystko jakoś znów na nowo poukładać i chyba
dochodzę do wniosku, że do póki lekarze dają szanse to nie wolno sie
poddać. Za każdym razem wydaje mi się, że już się nie podniosę, ale
później okazuje się, że człowiek ma chyba niewyczerpywalne zasoby
sił.

[dorottis]

djerba bardzo mi przykro.Wiem co przeżywasz.Ja byłam w ciąży biochemicznej po
pierwszym transferze rok temu, później 2 transfery nieudane.Obecnie zbieramy
pieniądze na kolejną próbę, ale strasznie się boję kolejnych
niepowodzeń.Zrobiliśmy badania genetyczne, ale trzeba czekać ok 3 miesięcy na
wyniki.Pozdrawiam

[dziejba2]

Dorotis - doskonale Cie pamiętam i wiem, że starch jest
paralizujący,ale tak sobie wykombinowałam, ze trzeba próbować póki
można, póki lekarze dają szansę. Jeśli przyszedłby taki moment, że
już nie będzie dalej możliwość będę mogła sobie powiedzieć -
zrobiłam wszystko. Kiedy jest się już zdiagnozowanym (dobrze, że
robisz genetyke - nam to zlecono na samym początku) cała procedura
to najwyżej miesiąc, dwa poświęcenia i nerwów a od tych kilku
tygodni może zmienić się cała reszta życia. Więc jak tu nie wyrwac
sobie z zycia tego czasu po to by dac sobie szanse?