Ale mam doła......

[lidek0]

Cięzko mi i wiem, ze bedzie coraz gorzej. Gdzies międyz wierdzami napsiałam
Wam, że chciałabym drugie dziecko, ale co mogę zrobić sama. Mąż sam nie wie
czego chce, raz tak, raz tak. Na początku to nawet nei chciał przytualania w
okolicy owu /a nał dokładnie moje cykle/ teraz bywa róznie, ja odlicam każdy
dzień w kalendarzu i co z tego. W sobote przytualnie, w poniedziełek bół
owulacyjny /mąż w delegacji/, wczoraj przytulanie, tylko w kluczowym momencie
mały wypadek i chyab nasionaka nei powędrowały gdzie trzeba. A najgorsze
stało się wczoraj. Koleżanka siedząca vis a vis mnie poinformowała, że
spodziewa się drugiego dziecka, nie planowali, ale bardzo się cieszą, chcieli
zmienic mieszkanie, ale teraz nie zrobią tego i takie tam. Pogratulowałam jej
i myślałam, ze sie poryczę publicznie, zrozumiała jak ja bardzo chcę. Nie
wiem jak wytrzymam cały ten czas jej ciąży, wszystko na razie wskazuje, że
ona czuje się dobrze, panikara nie jest i chce jak najdłużej pracować. Na
samą myśl, że przyjdzie chce mi sie płakać. Mnie czas ucieka /skonczyłam 35
lat/ a mąż.....szkoda słów, tyle razy z nim rozmawiała, tłumaczyc nei
musiałam ile wysiłku i zdrowia kosztowął mnie Maciek /ale było warto/,że
teraz to niezbawa i na wpadkę liczyc nie mogę. Jakie to wszystko
niesprawiedliwe.

[aquarius72]

Witaj,
Rozumiem Cię, tym bardziej, że ja nie moge doczekać się na pierwsze dziecko.
Mąż wprawdzie bardzo chce, ale ta codzienna gonitwa, człowiek zmęczony i kiedy
przychodzą "te" dni nie zawsze jest ochota - zarówno po mojej, jak i męża
stronie, a wiadomo, że w tych sprawach nie powinno się nic na siłę.
Czasem mam wrażenie, że po prostu dziecko nie jest mi pisane (wszystko w tych
sprawach układa się nie tak) i nie ma sensu tak się spalać w tej walce, ale z
drugiej strony tak bardzo chcę i mam świadomość, że czas nie stoi w miejscu i
że będzie coraz trudniej...
Strasznie jestem bezradna w zetknięciu z tym problemem.
Życzę Ci, żeby u Ciebie wszystko ułożyło się zgodnie z Twoimi marzeniami,
pozdrawiam,

[lula11]

Dziewczynki,
podam Wam mój przepis na sukces ciążowy ( mam nadzieję że i teraz zadziała):
kochanie z miłości, dla przyjemności i nie myślenie o dziecku, a jak już jest po
to wiara,że na pewno będzie dobrze, czyli tak jak ma być, bo i tak nic już
więcj nie możemy poradzić..))
Uśmiechajcie się dużo i wierzcie w powodzenie i spełnienie marzeń, a wtedy
wszystko sie uda )))))))))))))))))))))))))))))))))
Życze Wam tego z całego serca.

[golo25]

Kochanie, ja takiego samego doła miałam w piątek. Mój mąż przekazał mi wtedy
nowinę, że nasza znajoma jest w ciąży. Nasza dobra znajoma. A ja zamiast sie
ucieszyć strasznie się rozbeczałam. Nie z zazdrości, nie. Tylko ze złości. W
lutym poroniłam. Tydzień po tym dowiedziałam się, że moja przyjaciółka jest w
ciąży. Urodziłabym praktycznie równo z nią. W marcu urodził się synek znajomym,
w lipcu córeczka innym znajomym. W październiku rodzi moja przyjaciółka.
Zostali nam tylko jedni znajomi bez dziecka, z nimi było mi raźniej,
poprostu... A teraz oni tez będa mieli dziecko. Wszyscy oprócz nas. To nie
chodzi o to, że muszę mieć to co wszyscy. Chodzi mi o to, że niczego nie pragnę
tak bardzo jak dziecka!!! I to wszystko mnie dobija strasznie...
Z moim mężem też bywa różnie. Dziecka chce bardzo, ale nie panikuje, jak
nie w tym m-cu, to w następnym. I czasami krzywo patrzy na moje beczenie po
jednej kresce. Niby rozumie, ale wkurza się, że tak sie zachowuję. Nie jest to
dla niego normalne. Chyba faceci tacy są. Tylko na tym forum można wypluć swoje
żale, bo zawsze znajdzie się choć kilka osób, które czują tak samo.
Więc nie jesteś sama lidku, jak widzisz. Dobrze, że masz chociaż swojego
Maciusia. Pozdrawiam mocno.

Gosia

[hejdo3]

Wiem co czujesz, właśnie wczoraj przeszłam rozmowę z moim S. Wiesz czego się
dowiedziałam, że może za trzy lata, bo nie jest jeszcze gotowy....
Nie mam już siły. Nie chce mi się prosić i namawiać. U mnie, też wszyscy mają
dzieci,a ja już nie chcę spotykać się z koleżankami, patrzeć na ich śliczne
pociechy i odpowiadać na pytania kiedy i my się wreszcie zdecydujemy.
Czuje się coraz bardziej samotna, czy tak ma być jeszcze przez te trzy cholerne
lata, na co my czekamy, może on wie bo ja nie...
Serce mnie ściska na samą myśl o tym, że marnuję czas, że może za te kilka lat
będzie za póżno, ale tak jak powiedziałaś, co ja mogę sama zrobić...?

[lidek0]

Dzieki za wsparcie, przynajmniej Wy mnie rozumiecie. Njadziwniejsze jest to, że
przed ostatnią ciażą tak nie miała. Teraz mam już dziecko i nie sądziła, że tak
będę się czuła

[emka1974]

Lidek, jak ja Cię rozumiem ;-(
Ja przed pierwszą ciążą, podobnie jak chyba u wszystkie przyszłe matki, które
nie doświadczyły poronienia, cieszyłam się na widok kobiet w ciąży, rozczulały
mnie okrągłe brzuszki, rozmawiałam z ciężarnymi koleżankami, wypytywałam.
Teraz ciężarne mnie denerwują, tzn. nie one, nie ich brzuszki, tylko to, że to
nie ja i nie mój brzuszek. Przestałam spotykać się ze znajomymi, którzy
oczekują dzidziusia - pewnie do czasu zaciążenia.

Pozdrawiam,
emka

[star242]

Witam w ten pochmurny dzień.Też mam nieciekawą sytuację,mamy zacząć starania od
października,ale niewiem czy się uda.Nie mamy ślubu,ja nie pracuję,no i
wszystko wiąże się z finansami.Poroniłam w lipcu i zrezygnowałam z pracy,teraz
nie stać nas na ślub,a tym bardziej na dziecko.Wiem że rodzice nam pomogą w
razie czego,ale czy można ciągle liczyć na nich?Gdybym zaszła w październiku co
ze ślubem?Och jakie to wszystko trudne .Dziecka pragniemy oboje,ale
niewiem co zrobić,ja mam 24 lata a chłopak 25,doskonały czas na dziecko,tylko
te pieniądze i kto powiedział że pieniądze szczęścia nie dają???Pozdtrawiam i
mam nadzieję że wkrótce wszystko jakoś samo się ułoży

[roleczka11]

Hej dziewczynki!!!
Nawet nie wiecie jak bardzo Was rozumiem.
Mam wrażenie patrząc na mojego ślubnego, że to zupełnie obcy mi człowiek.
Nie sądziłam, że można być takim bezuczuciowym stworzeniem!
Na ciążę ja go namówiłam (bo czas działa na naszą (moją) niekorzyść, głupie
myśli typu, że jak jesteśmy bezpłodni to trzeba będzie zacząć się leczyć, a to
też trwa, że oczywiście wszyscy znajomi już mają), itd... Łaskawie sie zgodził!
"Udało" nam się za pierwszym razem, jaka ja byłam szczęśliwa!!!
Mój mąż nawet się nie ucieszył, spłynęło to po nim.
Nie cieszyłam się jednak długo, okazało się bowiem, że są to tylko puste jaja
płodowe (moglibyśmy mieć czworaczki - wszyscy lekarze byli w szoku).
Diagnoza- zabieg- nie ma sensu dłużej czekać. Po wszystkim nawet popłakać sobie
przy Nim nie mogłam, drażniło go to, mówił:" czego ryczysz, nic takiego się nie
stało, tam nawet dzieci nie było."Zrobi się" nowe."
Do tej pory to przeżywam (zabieg 10.08.),z Nim nie mogę o tym rozmawiać, nie
zrozumie mnie.Po kryjomu robię badania (uważa że są nie potrzebne). A jak
zasugerowałam delikatnie o badaniu nasienia, to mnie wyśmiał.Staram się nie
denerwować, dbać o siebie, dobrze się odżywiać. Jego nie mogę namówić żeby
ograniczył papierosy i piwo, uważa że to tylko ja jeżeli chcę mieć zdrowe
dziecko, powinnam zrezygnować ze wszystkich używek.Daję mu więc witaminy, na
które też się krzywi.Ja myślę obsesyjnie o dziecku, o niczym innym, na tym
forum czuję sie lepiej niż w domu (do którego nie chce mi się wracac).Nie wiem
czy jeszcze kiedyś zdołam się do niego zbliżyć, bo jak jest tak jak jest (czyli
0 wsparcia), to nie mam ochoty na żadne przytulanki.Nie wiem jak można być tak
zimnym, że ja o tym wcześniej nie wiedziałam.Najgorsze jerst to, że wszystkie
moje koleżanki mają już po dwójkę dzieci, a ja bym chciała mieć chociaż jedno
maleństwo.... Ale tak jak piszecie, co ja mogę sama......

[angieblue26]

Roleczka, strasznie mi przykro, ze taka przykra atmosfera panuje u Ciebie w
domu... Moze powinnas troche poczekac, a potem zaczac delikatnie poruszac temat
dzidzisia ? A moze to twoj M nie wytrzyma i sam zacznie Ci przypominac o
badaniach ?
Przede wszystkim unikaj porownywania sie, Was, z innymi parami. Jestescie
wyjatkowi, na pewno i do Was zawita wkrotce Bocian.. Nie warto pograzac sie
studiowaniem statystyk o narodzinach. Masz swoj wlasny Zegar Biologiczny, ktory
uruchomi sie w "swoim czasie"
Caluje,
Ola

[angieblue26]

Acha... Mysle, ze Twoj maz nie jest "bezduszny". Po prostu inaczej okazuje
emocje, a tych bolesnych unika... Tak juz maja niektore samce )

[roleczka11]

Dziękuję Ci Oleńko za słowa otuchy.
To takie ważne dla kogoś kto ma doła.
Tymbardziej, że cała rodzina i wszyscy przyjaciele mieszkają w innym mieście.
Ja nie mam tu nikogo, więc każdy odzew z waszej strony tak cieszy...
Wiem że muszą nadejść lepsze dni a ja muszę być silna dla swojego bobaska.Tylko
to daje mi siły!
Ja też bardzo gorąco Cię pozdrawiam i ściskam i Was wszystkie też!

[angieblue26]

Roleczko, ja tez jestem z dala od przyjaciol. Mieszkam we Francji, a tutaj -
lepiej nie mowic na jakim poziomie jest leczenie nieplodnosci...( Nie mowiac
juz o podtrzymywaniu wczesnej ciazy ( "felerne plody usuwa matka natura", "samo
sie oczysci" - to cytaty).
Eech Dobrze, ze Wy jestescie. Musimy sie nawzajem wspierac

[magdulka26]

Wiem jak boli widomość od znajomej "jestem w ciazy" dla mnie takie wiadomości
to jak grom z jasnego nieba.Nie wiem czy to obsesja ale ja dookoła widzę same
ciężarne,a nie wspomnę już o tym że mam 4 znajome które są w ciąży.Jedna z nich
rodzi już w październiku a druga w listopadzie.Na początku nie chcialam się z
nimi spotykać ,dzwonić ,bolało mnie to że one już są a ja nie.Teraz to
przeszło ,chętnie się spotykam z nią chociaż w głębi duszy jest maleńka
zazdrość.Kiedy jestem u niej dotykam jej brzucha i to daje mi nowe siły do
walki na każdy dzień.Nie możemy sie załamywać ,popadać w zły nastrój to nie
pomaga.Wiem że pomyslicie sobie ,łatwo Ci pisać gorzej jest w praktyce.Ja
pozwalam sobie na jeden dzień dołka w miesiącu ,kiedy jest mi smutno i źle.To
mi pomaga dodaje sił.Otrzepuję się i ruszam w dalszą drogę ,kieruje sie na
tunel w którym jest zielone światełko.
Dobrze że mamy to forum na którym możemy sie wyżalić .Tu nikt nam nie odmówi
pomocy i dobrego słowa.Dziewczynki głowa do góry ,spełnia się nasze marzenia ...


Chcę zajść tak jak słoneczko.

[balbina11]

Lideczku, wiem, że czasem jest bardzo ciężko. Jednym dlatego, że z różnych
powodów nie zachodzą choć próbują, innym, bo druga połowa nie chce... Życie nie
jest sprawiedliwe. Mam 31 lat i sporo za sobą. Staramy się już od roku i nic z
tego nie wychodzi. Jest mi coraz bardziej smutno. Ma tylko siostrę, która z
powodu wady serca nie może mieć dzieci. Wiem, że nie tylko my czekamy na
dziecko, moi rodzice też chcieli by już bawić wnuka i smucą się naszymi
porażkami. Coraz mniej z tego rozumiem...
Ps. Wysłałam Ci maila, odpowiedz proszę...

[ikw1]

Moj to samo niby chce i wogole ale przez poprzedni miesiac mnie nie dotknął bo
dopiero co odstawilismy pigułki, bo ja nie mam pracy a on dwa etaty, bo nie
zrobiłam badania moczu, bo on myslal ze do wrzesnia obroni doktorat a jeszcze
mu to zajmie, bo mamy kredyt na mieszkane, bo jego rodzice nam nie pomoga bo sa
w innym miescie, bo moi rodzice nie powinni nam pomagac - dorosli ludzie stoja
na wlasnych nogach(finansowych), bo costam costam... ale on bardzo chce tylko
trzeba podejsc do tego profesjonalnie...
a prawda jest taka ze jestem po 30-tce nigdy sie nie staralam o dziecko i nie
wiem czy wogole nam sie uda; niby nic nie stoi na przeszkodzie ale wsrod moich
znajomych +- w moim wieku 4 pary mają adoptowane dzieci - bo juz sie nic nie
dalo zrobic (a wiadomo ze nie wszyscy sie chwala takimi sprawami)
a kasy mamy wystarczajaco po prostu nie trzeba koniecznie miec wszystko
a jak cos nie wyjdzie i bedziemy musieli sie leczyc na bezplodnosc - to jest
dopiero kasa
i jeszcze rodzina jedna i druga kazde spotkanie niemal rozpoczyna sie pytaniami
o potomstwo zwłaszcza ze moja bratowa spodziewa sie drugiego dziecka
tak mnie to wkurza ze postanowilam nic rodzinie nie mowic dopiero wtedy gdy
bedzie widać..
sorry ze sie tak wywnetrzam ale wiem ze macie podobne problemy i moze mi bedzie
troche lepiej
buziaki
iza

[izu7]

Dziewczynku kochane! Jak ja Was rozumiem. Tydzień temy w sobotę tez miałam
takiego doła z tego samego pwowodu - najlepsza koleżnka w ciąży. Mój post
to "siedzę i ryczę" - przeczytajcie szczegóły. Minął tydzień i wszystko się
zmieniło. Ona poroniła a ja mam teraz wurzuty sumienia, ze ją tak
potraktowałam, ze nie odbierałam jej telefonów, ze nie odpisywałam na smsy.
Mało tego, ona po częsci ...wini mnie, ze to ja tak chciałam, ze życzyłam jej
tego itd. Cały czas rozmawiamy i jest niby dobrze, ale nie da sie nie zahaczyć
o ten wątek. Mówiłam jej, ze jedyne uczucie jakie wtedy miałam to ZAZDROSĆ,
dlaczego ona ma a ja nie mam, a nie : niech i ona nie ma bo mnie sie nie udało
( też poroniłam w marcu).Niby rozumie, ale czuję , ze ma żal... nawet nie
chciała, zebym do szpitala przyjeżdżała a jej inne koleżanki i sąsiadki
były.... Powiedziałam, że nikt jej tak dobrze nie zrozumie jak ja, bo przezyłam
tą tragedię i nigdy nikomu, nawet największemy wrogowi bym tego nie życzyła.
Ona z resztą jest młoda, ma 24 lata , może sobie próbować do woli, na mnie już
ostatni gwizdek - skończyłam 30 -tkę ! Teraz dałam na luz, nie interesuję sie
nawet tym, kiedy mam dni płodne, nie biorę żadnych wiesiołków, nie robię testów
owulacyjnych, co ma być to będzie....Pozdrawiam cieplutko...

[lidek0]

Smutne, że jest nas tak wiele....

a na dola wesola piosenka

[gagat100]

www.pasa.ch/ASA/Pages/PoPo/fun.htm