martwy płód

[kam.rat]

Witam,
2 miesiace temu urodzilam martwe dziecko, w 23 tygodniu ciazy postawiono
wyrok - serduszko nie bije, nie ma ruchow. nie mialam zadnych objawow,
poszlam na kontrolna wizyte do lekarza i od tego momentu czuje sie jakby
szczescie mnie opuscilo. Do dzisiaj jest mi ciezko, nie umiem zyc tak jak
dawniej, tym bardziej, ze przez cala ciaze czulam sie doskonale, nie bylo nic
niepokojacego, jedyne co bylo zle to grupa w 113 tygodniu ciazy i
temperatura, ale lekarze mowili, ze nie jest grozna dla plodu, a jednak,
prawdopodobnie powiklania pogrypowe. Jak teraz zyc i myslec o kolejnej ciazy?
Ciagly strzach, ze to sie powtorzy?

Droga kam.rat!

[daaisy1]

Jakże nasze historie są do siebie podobne...ja swoją córeczkę urodziłam w 24
tyg ciazy..dwa lata temu..tyle, że to nie grypa była przyczyną a toksoplazmoza
Wiem, że dla Ciebie wszytko wygląda teraz w czarnych barwach...że to nie tak
miał być...że to wszystko co złe zawsze działo się gdzieś obok...a tutaj
nagle...taki cios...
Ale pamiętaj - czas ..czas..i jeszcze raz czas - bardzo go teraz
potrzebujesz...mówi się ze czas leczy rany, ale tych ran się zaleczyć nie da,
można je jedynie...podleczyć...i żyć..nadal..
Ja po porodzie z następną ciążą nie czekałam zbyt długo, według niektórych
postąpiłam nierozsądnie - bo zaszłam w ciażę po 4 miesiącach, całą ciążę
drżąłam, że znowu się coś złego może przydarzyć...a z drugiej strone czułam się
świetnie i starałam sie nie dopuszczać do siebie złych myśli - i tak w rok i 23
dni po porodzie martwej córeczki urodziłam przecudnego ZDROWEGO,ŻYWEGO
syneczka...który 29 lipca skończy roczek!
Tobie też się uda, jestem z Tobą. Jeśli masz jakieś pytania - pytaj
Trzymam za siebie kciuki i ściskam baaaaardzo mocno
Edytka

i pamiętaj:

[bei]

życie uczy pokory- niekiedy tak okrutnie doświadcza....pomyśl...że za to- co
przeszłas- należy Ci sie już tylko SZCZESCIE....złe nie wróci...bo nie hcesz
tego... Ciężko jest cokolwiek napisać- bo cierpisz.....moja koleżanka straciła
dziecko- z winy losu wspomożonego niedbalstwem opieki w szpitalu...Tomek maił
1,6 roku...był na banalnym zabiegu a udusił sie nawijając na szyjke sznur od
rolety- który zwisał z okna wprost do jego łózeczka....Ewunia...zaszła po roku
wciaze...była w 9 miesiącu ciaży- a jeszcze chciała skokać z okna- za
Tomkiem...nie docierało do niej nic- poza bólem....nikt nie wierz- gdy słyszy-
CZAS GOI RANY....Ewunia ma teraz troje dzieci...23 lata- córka...19 lat syn...i
synek 3 letni- którego urodziła w 43 roku życia....jest najcudowniejszą maą dla
swoich dzieci...ale nie wiem..ile razy moze wspominać z rozpacza czas , który
jej sie zdarzył.....Jeszcze będzie wspaniale....wiem...będziesz w drugiej ciąży
szalec z niepokoju...A PÓŹNIEJ BEDZIESZ JUZ TYLKO SZALEC ZE SZCZEŚCIA.....

Martwy poród 24 t.c.

[annjan]

Witam chociaż szkoda ze w tak smutnym wątku. Chcę Cię troszeczkę pocieszyć, ja
wygrzebałam się po śmierci mojej córeczki 02-02-2004. Może było mi łatwiej bo
zawsze byłam realistką i wiem że to co się stało nie da się cofnąć. Minęły 2
tygodnie od porodu jak wróciłam do pracy ( chociaż nie umiałam pracować) ale
musiałam coś robić... Mąż kupił mi pieska który troszkę mnie zajął...
Wiem że będzie Ci trudno ale ja pocieszam się tym co nam dane, jestem zdrowa,
żyję a życie mam tylko jedno. Tragedie się zdarzają nie tylko nam. Umierają
najbliźsi i w obliczu śmierci nie mamy nic do powiedzenia. Są ludzie którzy
urodzili się chorzy, kalecy, są dzieci umierające na nowotwory, więc
wytłumaczyłam sobie że nie ja jedna że te ludzkie tragedie poprostu są i będą.
Ciesz się każdym dniem bo może być ostatni i jak mówi hasło:'Spieszmy się
kochać ludzi, tak szybko odchodzą".
Ja drapałam rany 3 m-ce,obwiniałam siebie, pytałam czemu ja. ..
Teraz jestem pogodzona z tym co się stało, inaczej się nie da żyć... Mam grób
córeczki który odwiedzam ale nie pozwolę tragedii przesłonić mojego krótkiego
życia. Bardzo się boję bo w moim przypadku śmierć dziecka spowodowania była
zakrzepicą i może się to powtórzyć w kolejnej ciąży. Myśli że dziecko umarło we
mnie wyżłóbiły tak głęboką ranę że gdzieś w głowie i sercu zostanie ona na
zawsze ale schowam ją jak najgłębiej.

Żyjcie dalej i bierzcie z życia jak najwięcej, kochajcie Mężów i Rodziców (
moja Mama teraz jest w szpitalu z nowotworem wątroby) i wierzcie mi ": co nas
nie zabije to nas wzmocni"
Wiary w przyszłość i uśmiech przesyłam Wam gorąco