Kryzys

[kasiaizuzia1]

Wiele z mam pisał już o trudnych momentach w karmieniu, a ja zastanawiałam się
kiedy mnie to dopadnie. I dopadło
Zuzia ma 17 miesięcy. A ja zaczynał łapać się na myślach że chętnie
wywiozłabym ją na dwa dni do babci żeby pobyć sama. i nie o karmienie tu
najbardziej chodzi (choć pewnie gdybym nie karmiła to pewnie bym ją wywiozła),
a o całokształt.
Dziecko potrzebuje mnie i ja to wiem i nie kwestionuję, do tego gorący okres
na uczelni (muszę oddać doktorat), no i zaczęłam organizować bardzo dużą
imprezę i dużo z tym pracy.
Po prostu nie wyrabiam się na zakrętach.
Jestem rozbita zniechęcona, zmęczona i wiem że odbija się t na Małej
W sumie jest masa możliwych powodów takiego stanu: zmęczenie, stres,
przesilenie wiosenne, w dodatku bardzo kiepskie noce Zuzi, bo trójki i są
takie dni że tylko mama.
Tylko nie bardzo umiem sobie z tym poradzić...
tylko mi nie piszcie że przesadzam bo słyszę to chyba zbyt często...

[asjula1]

Na pewno nie przesadzasz. Opieka nad dzieckiem to najbardziej odpowiedzialna,
obciazajaca psychicznie i fizycznie oraz niedoceniana przez niewtajemniczonych
praca na swiecie.
Trudno ja sie laczy z innymi zajeciami.
Co Ci to powiedziec na pocieche - moja babcia mawiala: "male dzieci, maly
klopot, duze dzieci, duzy klopoot")_
Jako mama 19-latka i dwulatka moge tylko potwierdzic
Male dziecko wymaga wielkiej uwagi i duzego nakladu sil fizycznych, duze potrafi
psychicznie zabic
Sama ocen, co lepsze

[kasiaizuzia1]

asjula1 napisała:

> Jako mama 19-latka i dwulatka moge tylko potwierdzic
> Male dziecko wymaga wielkiej uwagi i duzego nakladu sil fizycznych, duze potraf
> i
> psychicznie zabic
> Sama ocen, co lepsze


Pewnie z perspektywy czasu też tak pomyślę.....

[asjula1]

Szukaj pomocy - babcie, ciocie, maz, niania. Chocby na ten najtrudniejszy czas.
Pare zet sie wyda, a bedzie latwiej i nie bedzie sie potem miec moralnego kaca.
Szkoda dziecka.

[mania2347]

A ja Ci mogę tylko napisać że nie tylko Ty masz takie kryzysy i nie pocieszy Cię
to co teraz napisze ale istnieje możliwość że to nie ostatni . Ja zawsze biorę
kartkę i długopis i wypisuje sobie na co jestem zła i z czego się cieszę. Bo
wszyscy mi mówią że powinnam przestać karmić,a na kartce zawsze jest to pomimo
wszystkich złości OGROMNY POWÓD DO RADOŚCI zarówno karmienie jak sam fakt że
jestem mamą. a zeby mi było jeszcze lepiej to na samym dole sobie piszę że
super mamą ;P wychodząc z założenia że jak sobie sama nie pomogę to nikt mi nie
pomoże buhahaha

[kasiaizuzia1]

asjula1 napisała:

> Szukaj pomocy - babcie, ciocie, maz, niania. Chocby na ten najtrudniejszy czas.
> Pare zet sie wyda, a bedzie latwiej i nie bedzie sie potem miec moralnego kaca.
> Szkoda dziecka.


No właśni mi szkoda dziecka zostawiać z kimś, mam wrażenie że Zuza źle znosi
brak mojej obecności, moja mama bardzo chętnie zajmuje się Zuzią i najchętniej
zabrałaby ją na tydzień (gdyby przyjechała do nas nie bardzo miałaby nawet
gdzie spać) tylko ja się zastanawiam jak Zuzia zniesie rozstanie z mamą
Mąż zajmuje sie Małą zawsze kiedy jest w domu i dziecko jeszcze nie śpi, ale to
raptem max dwie godziny wieczorem, i weekendy
Ale jak jestem w domu to mama jest na pierwszym miejscu i co mi najbardziej
doskwiera - mama usypia
A jeśli chodzi o nianię to jest, ale sprawdza się tylko kiedy ja wychodzę na
uczelnie, w większości teraz pracuję w domu, a nie ma szans żeby ktoś zajął się
Nią kiedy ja jestem w domu
Taki egzamplarz

[asjula1]

No widzisz. Pewnie Cie nie pocieszę, ale może spojrzysz inaczej na sprawy.
Mnie mianowicie nikt nie pomaga, a nawet wrecz przeciwnie, bym powiedziala.
Napotykam tylko jakos ostatnio patologiczne przypadki ludzi, ktorzy nie tylko
mnie wspieraja, ale przyprawiaja na setki sposobów o zalamanie nerwowe No i co
tu robic?
Ciezko.
Ale wlasnie dlatego to male upierdliwe dziecko ze wszystkimi swoimi
przynudzaniami ,wiszeniem przy piersi itd. jest jasnym punktem w moim zyciu. No
właśnie - moze to kwestia TŁA

[kasiaizuzia1]

Ajsula1
Wiem że to zależy od TLA
I wiem że są mamy które mają gorzej
Tylko mi nie chodziło o porównania, bo każda z nas stara się sobie radzić z
codziennością jak potrafi.
I ostatnie co mogę powiedzieć o swoim dziecko to że jest upierdliwe - bo jak
wracam z uczelni to jej uśmiech to najskuteczniejszy wspomagacz, a czas kiedy
ssie to czas dla mnie kiedy w końcu mogę sobie poleżeć i pomyśleć o rzeczach
przyjemnych

Boję sie tylko że takie pierwsze myśli że bez dziecka byłoby mi łatwiej sie z
tym wszystkim uporać mogą źle wpłyną na relacje w mojej małej jeszcze rodzince
Karmienie nie ma tu nic, albo naprawdę bardzo niewiele do rzeczy.

Najbardziej to przestraszyłam sie właśnie tych myśli

Wcześniej też było dużo obowiązków ale jakoś sobie radziłam

[oda100]

i ja musze dolozyc, ze ostatnio moj prawie 5 latek meczy mnie
bardziej i wyprowadza gorzej z rownowagi niz poltoraroczna corka z
tymi cycyc cycy.... macierzynstwo nie konczy sie na karmieniu. Mam
kiepskie okresy i wtedy wydaje mi sie, ze to dlatego ze zle sypiam,
ze za duzo wymagam od siebie i rodziny. W moim przypadku przechodzi,
niezaleznie czy mam luzniejszy dzien czy nie, to chyba kwestia
osobowsci, duzo nie trzeba mi do szczescia jesli czujesz, ze
musisz koniecznie podjac jakies kroki to do dziela

[fizula]

Kasiu, powiem szczerze, że myślałam ostatnio o Tobie i o Magdzie, że właśnie
Wasz czas kryzysowania nadszedł, bo Twoja Zuzia właśnie w takim wieku. A i
jeszcze mnogość Twoich obowiązków dokłada swoje.
Czy myślisz, że gdybyś nie karmiła piersią, to opieka nad Zuzią:
-byłaby łatwiejsza?
-byłaby mniej czasochłonna?
-dziecko mniej do Ciebie przywiązane, mniej szukające Twojej obecności?
3 x nie.
Byłoby równie bardzo przylepne, bo to taki dokładnie wiek maksymalnego trzymania
się mamy, korzystania z jej dobrodziejstw.
Łączę się z Tobą w utrudzeniu i całkowicie rozumiem.
Jeśli zmęczenie zbyt Cię przytłacza- nie jest takie złe na jakiś czas nie nazbyt
długi (czyli tydzień to jednak przesada, bo to niewyobrażalny okres czasu dla
dziecka) nawet się rozstać z córcią. Jeśli osoba, która zajmie się Twoją córcią,
ma z nią bliski kontakt - to nawet nie spodziewasz się, jak dobrze Twe dziecię
zniesie rozstanie. Gorzej Ty je zniesiesz ;o) Ale potem z ulgą powrócisz- jeśli
to by Ci pomogło docenić, trochę się zregenerować- możesz zaryzykować rozstanie
się na "chwilę". Ale spróbuj też wtedy znaleźć czas na odpoczynek oprócz doktoratu.
Uściski dla Was!

[kasiaizuzia1]

Fizula
Dzięki za odpowiedź
Wiem że to ja źle zniosłabym nasze rozstanie, dlatego nie chcę o tym myśleć,
tylko czasem takie cienie myśli chodzą mi po głowie i że to objaw zmęczenia
materiału (mojego)
Karmienie samo w sobie nie ma tu wiele do rzeczy, raczej całokształt.
Na przykład zastanawiam się czy gdybym przełożyła oddanie pracy czy zrezygnowała
z Kongresu, albo nie miałabym Zuzi to czy kryzys by mnie nie dopadł - z tego co
czytam to pewnie by dopadł, choćby z braku zajęcia.
Wiem że wszystko minie, wiem że może być gorzej


Chciałabym tylko być znów bardziej cierpliwa dla otoczenia, chciałabym być
bardziej spokojna, bo moje nerwy szkodzą córeczce, mężowi, relacjom przyjacielskim

Z Zuzia i tak spędzi u babci dwa dni (jedną noc), kiedy ja będę na konferencji -
może to chwilowe oderwanie od rzeczywistości i Kraków zaraz po pogrzebie
prezydenckiej pary sprawią że nabiorę dystansu i odpocznę od codzienności


Dziękuję wszystkim za odzew

[nurfe]

To zupelnie normalne, przychodza takie okresy.
U mnie jak sie nie wyspie, albo maz mi cisnienie podniesie.
Tylko, ze wtedy....swiadomie rezygnuje z zajec dodatkowych. Bo tak naprawde z
tego wszystkiego karmienie jest najmniej absorbujace.
Podziwiam mamy, ktore majac male dzieci jeszcze pracuja, chodza na uczelnie - ja
bym odpadla i czasami odmawiam chociazby sprzatniecia domu czy ugotowania
obiadu. Maz sie pogodzil, wyjscia nie mial
Uwazam, ze te pierwsze lata dziecka sa tak bezcenne i tak krotkie, ze na inne
rzeczy naprawde przyjdzie czas.
I nie biore na siebie wiecej niz naprawde moge.
Nauczylam sie mowic "nie" i glosno informowac o swoich potrzebach.
A Gabrysi nic tak nie robi jak 2h z tata na pl zabaw w weekend (wtedy ja robie
absolutnie nic), albo i nawet troche wiecej czasu kiedy ja wyskakuje do kina czy
na kawe z przyjaciolka. Tak dla higieny mozgu.
Karmienie tutaj nie jest niczemu winne chociaz obwiniac je najlatwiej.

[asjula1]

Dokładnie Ja mam system rezygnowania ze wszytskich działan, ktore nie sa teraz
konieczne. Dziecko jest malutkie tak krotko - praca poczeka
Nawet nie bardzo moge gosci zapraszac, bo tu wieeele rzeczy z zakresu prac
domowych czeka na zrobienie)) Trzeba sie luzowac. Swiadome "odpoczywanie na
siłę", jak to moja babciqa mawiała

[molly_bloom]

dziewczyny mają rację!! piszesz o swoich zajęciach,o karmieniu piersią, ale CZY
TY ODPOCZYWASZ?? mój mąż mawia, że odpoczynek, to jest taki sam obowiązek jak
praca i ma rację! tylko trzeba go mądrze zorganizować (ten odpoczynek, nie
mojego męża )
a swoją drogą, to kryzys jest z definicji zjawiskiem przejściowym
trzymaj się!!

[verdana]

praca poczeka, albo i nie poczeka. Nieoddanie doktoratu w terminie
konczy się na ogół wyrzuceniem z pracy i wieloletnią frustracją. Nie
mowiac już o takim drobiazgu, ze praca na uczelni jest bezcenna w
wychowaniu także starszego dziecka - sesje, wakacje, dowolne godziny
pracy. Więc warto.
Ja się wylamię z chóru - dzieciństwo jest krotkie, ale nie oznacza
to, ze cokolwiek się traci, oddając kochającej babci czy ojcu
dziecko na dwa-trzy dni. Przeciwnie. Wypoczynek - takze od dziecka -
dla niektórych jest bezcenny, pozwala zregenerować sily i cieszyć
się macierzynstwem nadal, zamiast być nim zmęczonym. Nie tylko
dzieci są rózne, matki również. Widze w otoczeniu sporo matek, ktore
dzielnie, nie odpoczywając, trwały 24 godziny na dobę z dziećmi
pierwszych parę lat i wypalily się - w rezultacie mają gorszy
kontakt z dziećmi, niż te "wyrodne". Pewnie,z e to nie reguła, ale
gdy matka czuje, ze odpoczynek jest jej potrzebny - powinna dwa dni
pobyć sama, bez dziecka.

[kasiaizuzia1]

Dzięki za ten post. Kocham moje dziecko ale praca również jest dla mnie ważna i
nie chcę je odpuszczać, bo to lubię no i daje mi satysfakcję
Pozdrawiam serdecznie

[waiting_for]

O, cześć Kasiu Znam Cię z naszego rówieśniczego forum

A może mogłabyś wychodzić popracować poza domem i wtedy niania zajmowałaby się
Zuzią? Nie wiem - czytelnia, kawiarnia + laptop, uczelnia?
Ja wróciłam do pracy od lutego, synkiem zajmują się moi rodzice (głównie mama) i
jest super! Ja tęsknię bardzo, ale jednocześnie doceniam możliwość pracy i bycia
wśród ludzi, do młodego wracam wypoczęta (!) i pełna energii. Z kolei on chyba
wcale nie tęskni (babcia jest z wykształcenia przedszkolanką, więc pomysłów ma
bez liku), ale wieczorami i w weekendy jest straszną przylepką. Czasem mi z tym
ciężko (chciałabym np. w sobotę pospać dłużej, ale nie ma szans, muszę wstawać
zawsze razem z nim, o 6!), ale generalnie uważam, że dobrze zrobiłam