Jankowski przeciw Huelle

[0golone_jajka]

wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/1,53600,2892284.html
Ks. prałat Henryk Jankowski powiedział we wtorek przed Sądem Okręgowym w Gdańsku, że konstytucyjna wolność słowa nie usprawiedliwia sformułowań, jakich użył wobec niego w artykule pisarz Paweł Huelle. Podkreślił, że wcześniej nie spotkał się z równie "obraźliwą" wobec niego publikacją.

Wszyscy wiemy co ten Jankowski bredzi, że często wini "masonów i Żydów". Poza tym jego wypowiedzi faktycznie przypominają propagandę hitlerowską czy komunistyczną. Huelle po prostu napisał prawdę... Ciekawe jak to się skończy. Pocieszające jest to, że w Ciemnogrodzie jednak nie bardzo lubią Jankowskiego, więc może proces zakończy się tak jak nakazuje tego zdrowy rozsądek.

[8pasazer]

tylko dla kogo ten CH...elle jest pisarzem? Pismakiem chyba?

Mówią o sobie, że są nową jakością na scenie politycznej. Twierdzą, iż potrafią
zmienić dotychczasowe zasady uprawiania polityki. Przekonują, że chcą stworzyć
nowoczesną centroprawicę wzorującą się na partiach zachodnich. Ale im większego
rozpędu nabiera Platforma Obywatelska, tym lepiej widać, jacy ludzie zasilają
jej szeregi. A są to w dużej mierze ludzie, którzy przez ostatnie dwanaście lat
dali już się poznać, i to z nie najlepszej strony. Prześledźmy więc kariery
czołówki tego ugrupowania.

Liberał Olechowski – “ten, co się przyznał”

Zacząć wypada od najważniejszej niewątpliwie osoby w całej Platformie, czyli
Andrzeja Olechowskiego. Bo chociaż nie zamierza on kandydować do parlamentu
(cierpliwie czekając na kolejne wybory prezydenckie), to jego znakomite
kontakty w ważnych kręgach zarówno krajowych, jak i zagranicznych czynią go
postacią kluczową w PO. Pisaliśmy o nim już nieraz, ale przypomnijmy
najważniejsze etapy jego kariery. W okresie PRL: oficjalnie – praca w agendach
ONZ w Genewie oraz w Banku Światowym w Waszyngtonie, a nieoficjalnie –
współpraca z ówczesnym wywiadem, podobno “tylko gospodarczym”. Natomiast po
roku 1989: I wiceprezes NBP (1989–1991), wiceminister współpracy gospodarczej z
zagranicą (1991–1992), minister finansów (1992), doradca ds. ekonomicznych
prezydenta Wałęsy (1992–1993), minister spraw zagranicznych (1993–1995), a
także wieloletni przewodniczący Rady Nadzorczej Banku Handlowego, znanej
twierdzy czerwonej nomenklatury. Czy taki człowiek może zbudować “nową jakość”
w polskiej polityce?

Koledzy z Belwederu

Jednak Olechowski to nie tylko “fachowiec do wynajęcia”, zwłaszcza w dziedzinie
ekonomii, ale również – o czym się często zapomina – czynny polityk mający za
sobą dwie znaczące inicjatywy “porządkujące” prawicę.

Pierwszą było utworzenie Bezpartyjnego Bloku Wspierania Reform na bazie
otoczenia Wałęsy w 1993 roku. Olechowski był wówczas kandydatem tego
ugrupowania na premiera, ale gdy okazało się, że BBWR uzyskał zaledwie 5 proc.
głosów, zarówno niedoszły premier, jak i sam prezydent stracili zainteresowanie
swoim “dziełem”, które tylko powiększyło zamieszanie po prawej stronie. Ale
kontakty z tamtego czasu przetrwały, bowiem Olechowski jeszcze po przegranej
Wałęsy zasiadał we władzach Instytutu jego imienia, a w Platformie znaleźli się
inni wierni pretorianie byłego prezydenta: nadworny prawnik Lech Falandysz,
lider prowałęsowskiej “Sieci” w “Solidarności” poseł Jerzy Borowczak, czy były
szef kontrwywiadu UOP, również poseł, Konstanty Miodowicz (dwaj ostatni do dziś
są członkami władz Instytutu Lecha Wałęsy). Miodowicz jest zresztą kolejnym
oficerem służb specjalnych, który znajduje swoje miejsce w nowym ugrupowaniu –
niedawno pisaliśmy m.in. o generałach Czempińskim i Petelickim, stanowiących
najbliższe otoczenie samego Olechowskiego, a także o byłym wiceministrze MSW z
lat 1997–1999 Wojciechu Brochwiczu, obecnie działaczu warszawskiej PO.

Kanapa Stu

Drugą inicjatywą byłego ministra, niezbyt odległą personalnie od BBWR, było
utworzenie w 1995 roku Komitetu Stu, przekształconego później w Ruch Stu.
Olechowski był w tej partii przez dwa lata i chociaż pełnił funkcję szefa Rady
Politycznej, to odszedł stamtąd na skutek konfliktu z prezesem Czesławem
Bieleckim. Jednak ostatecznie to nie Bielecki (nieco już dzisiaj zapomniany
poseł AWS), lecz Olechowski okazał się prawdziwym liderem tej konserwatywno–
liberalnej “kanapy”, skoro czołowi działacze Ruchu Stu znajdują się dziś na
Platformie. Wymieńmy tu przede wszystkim takie osoby, jak: Aleksander Grad –
były wojewoda tarnowski i wiceminister zdrowia z lat 1999–2000 (obecnie
pełnomocnik PO w okręgu tarnowskim), poseł Paweł Graś – były doradca premiera
Buzka ds. obronności (pełnomocnik w okręgu chrzanowsko–oświęcimskim), Lucyna
Szmurło (pełnomocnik w okręgu elbląskim) czy prof. Jan Winiecki, skrajnie
liberalny ekonomista, który znalazł się w gronie założycieli warszawskiej
Platformy.

Powrót aferałów

Znajomi Olechowskiego z różnych etapów jego życia to jednak tylko jedno ze
środowisk, jakie znalazły się w nowym ugrupowaniu. Równie znaczącym, a na pewno
liczniejszym są działacze Unii Wolności, którzy odeszli z tej partii wraz z
Donaldem Tuskiem. W większości są to dawni członkowie Kongresu Liberalno–
Demokratycznego – partii istniejącej zaledwie kilka lat (1989–1994), ale
zapamiętanej przez wyborców pod wdzięczną nazwą “aferałów”. Dzisiaj KLD–owcy
odżyli i pojawiają się we wszystkich rejonach Polski, tym razem jako aktywiści
Platformy. Mamy więc byłego premiera z nadania Wałęsy Jana Krzysztofa
Bieleckiego, byłego dwukrotnego ministra prywatyzacji Janusza Lewandowskiego
(chce być ponownie posłem z Gdańska), szefa Instytutu Badań nad Gospodarką
Rynkową Jana Szomburga oraz czołowego pomorskiego biznesmena Jacka Merkla,
który buduje dla Platformy nowy koncern medialny (przejął już m.in.
dziennik “Życie”. W Platformie Obywatleskiej objawił się były krakowski poseł
Jan Pamuła, wobec którego prokuratura jeszcze niedawno prowadziła śledztwo pod
zarzutem przyjęcia łapówki, a także inni posłowie byłego KLD: Paweł Abramski z
Olsztyna (dziś senator SKL), Filip Kaczmarek z Poznania, Wiesław Wójcik z
Koszalina, Mirosław Drzewiecki z Łodzi, Jan Rzymełka z Katowic, Grzegorz
Schetyna z Wrocławia czy Tadeusz Jarmuziewicz z Opola (czterech ostatnich
zasiada w Sejmie obecnej kadencji).

Warszawski folwark

Najbardziej znanym przedstawicielem tego środowiska jest jednak Paweł
Piskorski, od dwóch lat prezydent Warszawy, a obecnie także szef kampanii
wyborczej Platformy. Dzięki opanowaniu przez niego stołecznych struktur UW
teraz PO ma nie tylko prezydenta, ale i dwóch wiceprezydentów miasta (Wojciecha
Kozaka i Tomasza Siemoniaka), sześciu radnych w Radzie Warszawy, dziewięciu w
Radzie Gminy Centrum i tyluż w Sejmiku Województwa Mazowieckiego. W tej
ostatniej instytucji szefem klubu Platformy jest bardzo charakterystyczna
postać – Piotr Fogler, niegdyś poseł Unii Demokratycznej, potem członek Partii
Konserwatywnej, SKL i znowu UW, najbardziej jednak chyba znany z obecności na
liście Macierewicza pod kryptonimem “Turysta”. Inni radni PO w Sejmiku to Jan
Dworak – wiceprzewodniczący Radiokomitetu w czasach, gdy rządziła nim udecka
ekipa Andrzeja Drawicza, oraz Zbigniew Eysmont – biznesmen i poseł SKL, który
swoją karierę parlamentarną rozpoczynał w szeregach Polskiej Partii Przyjaciół
Piwa.

Skoro jesteśmy już przy biznesie, to warto zwrócić uwagę na osobę pełnomocnika
PO na warszawską gminę Białołęka – Jeremiego Mordasewicza, do niedawna
wiceszefa Zarządu Business Center Club. Z kolei pełnomocnikiem na Woli jest
były burmistrz tej dzielnicy Paweł Bujalski, obecnie – z nadania prezydenta
Piskorskiego – prezes Zarządu Pałacu Kultury i Nauki. Tak oto ludzie Platformy,
dzięki sojuszowi z postkomunistami, uczynili ze stolicy swój prywatny folwark.

Towarzysze z Platformy

Takich folwarków i związków z dawnymi towarzyszami z PZPR nowe ugrupowanie ma
zresztą znacznie więcej. Wymieńmy te najważniejsze: Wrocław, gdzie od 11 lat
rządzi formalnie bezpartyjny Bogdan Zdrojewski (dziś pełnomocnik PO), Gliwice z
prezydentem Zygmuntem Frankiewiczem i Nowy Sącz z Andrzejem Czerwińskim
(również pełnomocnicy PO), Kraków z dwoma wiceprezydentami (Krzysztofem
Adamczykiem i Tomaszem Szczypińskim), a wreszcie Trójmiasto, w całości
opanowane przez ludzi tej formacji: Gdańskiem rządzi Paweł Adamowicz, Gdynią –
Wojciech Szczurek, Sopotem – Ja