Papieżyca

[easz]

Mam wrażenie, że o samej postaci coś już było w archiwum, ale jest
okazja, żeby przypomnieć, również przy okazji filmu, na temat -

www.polityka.pl/kultura/aktualnoscikulturalne/1502123,1,papiez-kobieta-straszy.read

[kocia_noga]

Nie chce mi się teraz szukać, ale z tą papieżycą to coś dużo więcej
niż legenda. To, że niemal nie ma po niej śladu, to może być efekt
celowego zacierania, natomiast faktem jest zwyczaj kontrolowania
płci u kandydatów na wysokie kościelne stanowiska, chyba juz
niepraktykowany, ale kto ich wi?

[easz]

Jest kilka książek, ale to popularnonaukowych, a może nawet tyle nie.

> To, że niemal nie ma po niej śladu, to może być efekt
> celowego zacierania

Coś jak Nefretete i Echnaton może..?

[kocia_noga]

z "Słownika Wiedzy
Biblijnej" z "Prymasowskiej Serii Biblijnej": "Znamienne, że
istnieją
świadectwa potwierdzające sprawowanie przez kobiety funkcji
kapłańskich w epoce
bizantyńskiej, i to mimo podejmowanych w ciągu wieków przez
hierarchię wysiłków
ukrycia tego typu świadectw. W liście papieża Gelazego I (492-496)
do biskupów
w Italii i Sycylii wzmiankuje się z ubolewaniem, że kobiety
celebrowały przy
świętych ołtarzach i uczestniczyły w sprawach kościelnych
przydzielanych tylko
mężczyznom. Pewna inskrypcja z Bruttium, datowana na koniec V w.,
wspomina
presbiterkę Letę, a inna, pochodzoca z Salony w Dalmacji (425 r. po
Chr.),
wymienia presbiterkę Flavię Vitalię. Chcociaż tego rodzaju
świadectwa są
rzadkie, to jednak potwierdzają, że kobiety pełniły funkcje
kapłańskie - i że
okazyjnie święceń udzielali im biskupi." Na cmentarzyskach rzymskich
z
pierwszych wieków chrześcijaństwa znaleźć można kilka grobów kobiet,
które
nosiły tytuł duchownej, "księdza", po grecku presbytera, na
przykład: "Grób
Weroniki, presbytery i córki Josetisa" oraz "Grób Faustyny,
presbytery". Inne
interesujące nas malowidło z katakumb, pochodzące z IV wieku,
ukazuje scenę
wyświęcenia kobiety. Postać siedząca na krześle to biskup, któremu
towarzyszy
mężczyzna. Wyświęcana kobieta w szatach liturgicznych stoi pośrodku
sceny.
Nowy Testament wymienia przynajmniej jedną diakonisę Febe (List do
Rzymian 16,1-
2), która w Kościele w Kenchrach pełniła funkcję oficjalnej
nauczycielki i
misjonarki. Junia służyła Kościołowi w Rzymie jako APOSTOŁKA (List
do Rzymian
16,7). Takich kobiet jest o wiele więcej. Z okresu od V do IX wieku
(dokładna
data nie jest znana) pochodzi mozaika z kościoła św. św. Pudentiany
i Praksedis
w Rzymie. Mozaika przedstawia cztery kobiety. Po prawej znajduje się
Matka
Boska w otoczeniu świętych patronek i fundatorek kościoła. Postać po
lewej, z
kwadratową aureolą, jest zidentyfikowana dzięki napisowi wokół
głowy. Napis po
lewej stronie głowy brzmi "Theodora" (dwie ostatnie litery nie
zachowały się ),
a nad głową - "episkopa", co jest żeńską formą od słowa episkopos,
czyli
biskup. Kobieta o tym tytule uhonorowana została kwadratową aureolą,
co znaczy,
że w czasie wykonywania mozaiki jeszcze żyła. Rodzaj napisu i
towarzystwo dwóch
fundatorek świadczą, że biskup Teodora przyczyniła się do remontu
albo
rozbudowy kościoła. Nie jest to jedyna znana nam episkopa. Istnieje
wiele
takich napisów, między innymi na jednym z grobów,
brzmiący "honorabilis femina
episkopa", czyli "czcigodna kobieta-biskup". Aż nadto wyraźnie napis
ten mówi o
płci pochowanego biskupa. Kronika Widukinda, niemieckiego historyka
z X wieku,
opisuje pewną gwałtowną burzę, w której tragiczną śmierć
ponieśli "utriusque
sexus sacerdotes" ("kapłani obojga płci"). Jak podaje Joan Morris, w
średniowieczu tytuł sacerdos ("kapłan") stosowany był do kobiet
niejednokrotnie. Istnieją pewne przedstawienia świadczące, że w
średniowieczu
kobiety pełniły funkcję duchownych-kanoników. Należy do nich tryptyk
z XV
wieku, znajdujący się obecnie w małym niemieckim muzeum, a wcześniej
w
klasztorze cystersów w Bebenhausen. Ukazują trzy kobiety trzymające
od prawej:
śpiewnik krzyż misyjny oraz kielich z elementami eucharystii.
Powyższe atrybuty
oznaczają oficjalne sprawowanie liturgii i posługi kapłańskiej, a
nie przejaw
prywatnej pobożności. Dużą rolę w chrześcijaństwie średniowiecza
odgrywały
przełożone klasztorów (ksieni). Miały władzę kapłańską i sądowniczą.
Do ich
insygniów należał pastorał, mitra, pierścień i krzyż pektoralny.
Wszystkie te
oznaki są typowe dla urzędu biskupa. Przełożone klasztoru sprawowały
zatem
episkopalną jurysdykcję nad swoimi terytoriami. Jednym z większych
problemów
średniowiecznego Kościoła był konflikt między biskupami
podlegającymi Rzymowi,
sprawującymi jurysdykcję nad diecezjami a dużymi i wolnymi zakonami,
których
opaci i ksieni również wykonywali episkopalną jurysdykcję nad swoimi
równie
rozległymi terytoriami. Szala zwycięstwa przechylała się na stronę
scentralizowanej administracji rzymskiej. Po pewnym czasie
osiągnięto
kompromis: kilka męskich zakonów pozostało niezależnych, aż do
dzisiejszych
czasów. Jednakże większość żeńskich zakonów podporządkowano
odpowiadającym im
zakonom męskim. Wtedy też przestały powstawać malowidła
przedstawiające
przełożone klasztorów w mitrze. Na kapitelu kolumny w kościele w Le-
Puy-en-
Velay we Francji znajduje się wymowny relief ilustrujący ówczesną
sytuację:
mężczyzna-duchowny wyrywa z rąk przerażonej ksieni pastorał - symbol
władzy
biskupiej." Również ksienie irlandzkie wyświęcały księży, odprawiały
msze,
zwoływały synody i słuchały spowiedzi.

[kocia_noga]

Takie fakty trzeba dopiero odkrywać, iść po śladach, bo oficjalnie
nieistnieją.
Sprawa Joanny jednoznacznie została przez facetów odebrana jako
skandal, więc naturalne,że zamieciono ile się dało, pod dywan.
Krzemiński pisze też o Nawojce jako o micie, cóż - to katolicki
publicysta, starej daty.
Bo jakby się tak zabrać rzetelnie do dzieła, to i Mieszko I jest
mityczny.