Psychoterapia grupowa

[Gość: kvovo]

Czy ktoś z Was ma doświadczenia w terapii grupowej, jaka była skuteczność
waszego leczenia, z jakimi problemami przyśliście na terapię grupową. Napiszcie
proszę !!!
PS
Ten wątek został wrzucony do zdrowia, a nie depresji celowo. Liczę na więcej
odwiedzin i więcej postów.
hi

[Gość: katbiel]

Ja właśnie niedawno skończyłam taką psychoterapię i jestem bardzo z niej
zadowolona. Oczywiście nie możesz oczekiwać natychmiastowej przemiany w super
zdrowego człowieka - taka terapia ma Ci jedynie pomóc uzmysłowić pewne rzeczy i
dać Ci pewne wskazówki co do Twojej osoby. Reszta zależy od Ciebie i czasu.

[Gość: MEWA]

Jesli mozna zapytac, jak dlugo chodzialas i z jakim problemem sie borykalas

pozdrawiam

[Gość: katbiel]

Na terapię chodziłam przez 3 miesiące. Ja trafiłam tam z powodu anoreksji,
jednak dodam, że w moim mieście nie ma odziałów, gdzie leczone są zaburzenia
łaknienia, a ponieważ anoreksja jest objawem zaburzeń psychicznych, więc
trafiłam na grupę, gdzie leczone są typowe nerwice i depresje. Naprawdę warto.

[Gość: MEWA]

3 miesiace, to bardzo krótko. Gratuluje. Znam osobe, która chodzi juz ponad 1,5
roku z nerwica a efekty sa naprawde mizerne. Moze ma kiepskiego psychoterapeute.

[Gość: katbiel]

To wszystko oczywiście zależy od indywidualnego nastawienia danej osoby, no i
chyba jej otoczenia do niej samej. A w moim przypadku leczenie jeszcze
oczywiście nie jest zakończone, chodzę teraz na terapię indywidulaną. Ale
efekty psychoterapii grupowej oceniam jako całkiem pozytwyne - z obserwacji
samej siebie no i innych uczestników grupy. Jedyne co mogę powiedzieć, że to
nie chodzi o to, że w ostatnim dniu terapii każdy jest szczęśliwie odnowiony,
ale z biegiem czasu zauważalne są jej dobre skutki.

[Gość: ***]

Mi terapia grupowa tez bardzo pomogla, choc poczatkowo nie wyobrazalam sobie,
ze moge wziac w czyms takim udzial. (Opowiadac o sobie grupie nieznanych ludzi?
Jednemu psychoterapecie, to juz bylo ponad moje mozliwosci.) Mialam to samo, co
katbiel i jak ona bylam na innym oddziale, bo nie bylo wtedy jeszcze dla takich
z zaburzeniami jedzenia nawet w stolicy (tylko dla ponizej 18 roku zycia),
dopiero teraz sa. Przy okazji katbiel trzymaj sie. Mam nadzieje, ze z tego
wyjdziesz zupelnie.

[Gość: MIś]

Chodziłam na terapię grupową, ale w moim przypadku to nie wiele dało. Zależy to
od osoby, od grupy i wielu innych spraw. Ale spróbować nie zaszkodzi.
pozdr.
Miś

[Gość: XS]

hej!

bylam kiedys wgrupie dla pacjentek z zaburzeniami jedzenia.
byl to horror. dziewczyny byly podle. anorektyczki, bulimiczki podzielone byly
na obozy, ktora choroba jest szlachetniejsza itd. zawsze odbywaly sie
prawdziwe "licytacje" kto wiecej sie ucierpial w zyciu i z jakiego powodu. byly
konkurencje o sympatie terapeuty, o to kto mu najciekawsze rzeczy poopowiada
kto bedzie najdluzej i najbardziej rozdzerajaco plakal itd. ucieklam z tej
grupy po 14 dniach. i myslalam ze nigdy nie uda mi sie zmienic mojego zycia.
mialam taka awersje do slowa terapia, ze strach. oczywiscie po tym sie tak
pogorszylo, ze musialam zaczac terapie z nakazu kasy chorych. i wyobraz sobie
dostalam sie do grupy w ktorej byli ludzie z roznymi dolegliwosciami na podlozu
psychicznym. zostalam w tej grupie 4 misiace i moge tylko powiedziec ze
uratowalo mi to zycie (zycie naprawde a nie wegetacje podczas ktorej liczy sie
tylko jedzenie). teraz wiem ze sa grupy i grupy i terapauci i terapeuci, grunt
to nie dac sie zbic z tropu i rezygnowac. jest na prawde warto. radze ci tylko
probuj znalezdz grupe w ktorej czujesz sie dobrze i jestes akceptowana.
pamietam, jak tej bulimicznej grupie robilismy trening i nie potrafilam po
prostu jesc przd innymi, jak sie na mnie dziewczy#ny rzucily, ze nie mam
zaufania itd.., kablowaly, ze jem w lazience a nie wolno itd. w tej "zwyklej"
grupie wszyscy mieli wyrozumienie, do tago ze nie potrafie jesc jesli jestesmy
w restauracji. mam do dzis (4 lata) kontakt do niektorych ludzi z tej grupy i
nie masz pojecia jak oni sie cieszyli kiedy w koncu bylam w stanie jesc z nimi
razem , najpierw w domu na kolacji, potem w restauracji.
ponawiam rade, ze grunt to znalesc na prawde dobra grupe. szukaj. i jezeli
czujesz ze nie jest tak, ze ktos chce miec tylko forum, aby sie wyprofilowac,
to zerwij po prostu. czas jest za cenny aby go marnowac z takimi ludzmi,
oczywiscie terapia grupowa to nie a i o , niekiedy jest dobrze miec czas i
pokoj tylko dla siebie. ale terapia grupowa dajke bardzo duzo. przede wszystki
uczy (na nowo) zaufania w ludzi.

pozdrawiam cie serdecznie
i trzymam kciuki
XS

[Gość: jk]

powod: bulimia
to byla grupa otwarta, chodzilam tam jakies dziewiec miesiecy
po pierwsze pomoglo, po drugie bardzo cieplo to wspominam

[ninel]

Ja chodzilam 1,5 roku. Bardzo długo sie "przyzwyczajałam",
i otwierałam - jak na moje możliwosci sie otworzyłam, chociaz
grupa sie pytała co jakis czas, po co chodze i czy mi to cos
daje.
Zasady były takie, zeby sie nie zaprzyjaźniać ze soba wzajemnie
i nie szukac indywidualnego kontaktu z teraputa. Jak z w czasie
przerwy poszlam porozmawiac / po pomoc do terapety, to zostałam
zwięzle odesłana na grupe. W końcu poszłam do psychiatry.
A po terapii mam mętlik w głowie. I nie mam zamiaru szukać nowej.