tragedia

[anka42_pl]

Mam pyatnie: Czy ktoś usłyszał od swojego dziecka (21lat) słowa:
Zyczę ci k.... żebyś zdychała w nędzy. Bo ja właśnie kilka dni temu
coś takiego usłyszałam.Nie zrobiłam nigdy krzywdy dzieciom,nie
zaniedbywałam ich,wręcz przeciwnie,sama je wychowywałam,bo mój ex
miał rodzinę i dzieci głęboko w poważaniu.Ale teraz przed i po
rozwodzie nakręca mi dzieci przeciwko mnie.Podpłaca kasą,obietnicami
i przyjaźnią.Ja się buntuję i z reguły wychodzę na tym jak Zabłocki
na mydle.Czyli okazuje się że matka to wariatka,bo sobie wymyśla
jakieś fanaberie.Ja jestem bardzo silna psychicznie,ale powoli
czuję,że ta siła mnie opuszcza.Z synem wogóle nie rozmawiam,bo sobie
tego nie życzy.Moi rodzice to idioci (według niego)i ja też jestem
nie teges.Dodam,że mieszkamy bardzo blisko ex-teściów i daleko od
mojej rodziny.Wszystkie gromy z nieba zbieram na swoją
głowę.Powiedzcie mi,ile jeden człowiek może wytrzymać? Przepałakałam
dużo nocy,ale jakoś sie trzymałam.Po takich słowach słyszanych od
własnego dziecka nie chce się żyć.Bo po co?

[eutherpe]

Koszmar jakiś. Kazałabym "dziecku" iść do tatusia. Z głową podniesioną
wysoko!Nie no,,,,koszmar.Bardzo przykre.

[anka42_pl]

jest koszmar,zgadzam się w 100%.jak ja mam si edo tego ustawić?Bo
dziecko już chyba starciłam.

[eutherpe]

Nie straciłaś, bo dziecka nie utracisz. 21 lat to juz "dorosła młoda" osoba i
chyba powinna mieć swoje zdanie na zaistniałą sytuację. Powiedz Dziecku,że
sprawiło Tobie wielką przykrość. I tyle. I zostaw je z tym. Po prostu zostaw.

[to.ja.kas]

Nie wierzę, że jeśli się miało z dzieckiem więź przez 20 lat to ktoś
może zniszczyć ją ot tak.
Coś jest czego nie widzisz, albo nie chcesz napisać. Gdzieś coś
musiało okulec wcześniej. I to ni musi być jakaś twoja wielka wina.
Każdy z nas jest tylko człowiekiem.

Ja się dziwie, że pozwalasz dorosłemu człowiekowi żyć ze sobą i
jednocześnie okazywać taki elementarny brak szacunku.
Może to właśnie jest wyajśnienie tej sytuacji?
Nie, niegodzenie się i buntowanie a jasne stawianie madrych granic,
wymagań i konsekwentne trzymanie się tego.

[anka42_pl]

Odpowiem Ci tak: Masz rację,coś musiało byc nie tak.I ja o tym
wiem.Pochodzę z biednej rodziny,gdzie nie okazywało się uczuć.Ale
wiem,że rodzice mnie kochali.Ten schemat powieliłam mimo woli w
swojej rodzinie.Byłam oschła,wymagająca,ale jednocześnie dawałam z
siebie wszystko,co mogłam od siebie dać.Syn ma do mnie pretensje,że
mało z nim rozmawiałam.Rozumiem go.Tylko on nie chce zrozumieć
mnie.że sama borykałam się z wszelkimi trudościami życia,że nie
miałam wsparcia w mężu,który wszystko miał gdzieś,ale potrafił się
teraz odnaleźć i zgrywać dobrego tatusia.Oni są teraz przyjaciółmi,a
mnie serce krwawi.

[to.ja.kas]

Bo dzieci poza utrzymaniem najbardziej pragną bliskości, wsparcia i
wysłuchania. I status materialny nie ma tu nic do rzeczy.

Nie wiem czy wszystko stracone. Może nie. Pewnie nie.
teraz zamiast złościć się, że syn ma dobry kontakt z eksem (a niech
ma, to w końcu jego ojciec. dobrze ze sie rozumieją, że teraz moze
liczyc na pomoc ojca) daj mu to czego nie dawałaś wcześniej.

Pozdrawiam

[sauber1]

to.ja.kas napisała:

> Nie wierzę, że jeśli się miało z dzieckiem więź przez 20 lat to ktoś
> może zniszczyć ją ot tak.


A ja uważam, że w życiu wszystko możliwe, a szczególnie w rodzinach w których od
zawsze źle się dzieje, gdzie dzieci cierpią niedostatek, całe życie z mętnym
wzrokiem, ze spuszczona głową, tylko dlatego że dwoje dorosłych ludzi wzajemnie
chce nad sobą dominować. Bywa że w rodzinach gdzie wszystkiego pod dostatkiem, a
wojna i bark poszanowania godności tez nie inaczej, to raczej nieodosobniony
przypadek gdzie dzieci nie szanuja rodziców.

[to.ja.kas]

Ależ to co ja napisałam, nie wyklucza tego co napisałeś Ty.
Coś musiało dziać się źle. Ale nie od teraz...nie przez chwilę.

[anka42_pl]

Już to przerobiłam.mam przez niego wybity kciuk(on nie ma problemu
mnie uderzyć) i wiem,bo mi to mówi,ze mnie nienawidzi.Tylko nie
potrafię zrozumieć dlaczego.Nigdy mu nie zrobiłam krzywdy i mimo
wszystko nigdy nie zrobię,bo to jest moje dziecko!Problem w tym,ze
tatuś go tak kieruje.Nadal mieszkamy razem.I to co niekiedy
podsłucham,jak ex na mnie psy wiesza przy dzieciach..... naprawdę
nie da sie tego opisać.

[to.ja.kas]

Przemoc nalezy NATYCHMIAST ukrócić. To co sie dzieje to
patologia !!!!
Jak możesz na to pozwolić?

[anka42_pl]

Mam go podać na policję?

[to.ja.kas]

Jeśli powtórzy się przemoc to powinnaś poważnie to wziąć pod uwagę.
jak również poproszenie o wyprowadzenie się z domu.

ballada o januszku

[scindapsus]

Tak, jak jeszcze raz podniesie na Ciebie rękę masz to zgłosić na
policję.

[panda_zielona]

Też mi się od razu z tym skojarzyło

> Tak, jak jeszcze raz podniesie na Ciebie rękę masz to zgłosić na
> policję.

[kasper254]

1. Dbaj o siebie, anka. Jak jesteś silna psychicznie, to przeżyjesz.
To, co ten gnojek - twój syn - wyrabia, to nie jest tragedia. To
tylko coś, jak wypadek, co strasznie boli, ale przechodzi. Śmierć
jest tragedią, dla mnie rozwód był tragedią, nawet w pewnej mierze
śmiercią, a wszystko, co stało się póżniej, było pochodną tego, co
robiła moja była żona, chociaż nie musiała, chociaż była zobowiązana
inaczej. Ale to już mnie nic nie obchodzi. Trzy lata mnie bolało,
jakbym miał jakiś głaz w piersi.
2. Nosisz go pewnie teraz - ten głaz - swój głaz, rozumiem to. To,
co pisze ja.kas, przyjmij jako ciekawostkę tylko. Niezależnie od
tego, czego pragnął Twój syn, jeśli nie zaznał krzywd, odrzucenia;
jeśli mógł zawsze na Ciebie liczyć, chociaż nawet wówczas, gdy nie
miałaś czasu, bo pracowałaś, byłaś zmęczona itd. jego obowiązkiem
jest dać Ci szacunek, jeśli nie - chociaż - garstkę - miłości. Cała
reszta, co mogłaś, czego zaniedbałaś, czego nie przewidziałaś, nie
oczekiwałaś, do czego byłaś zobowiązana, to nowo-mowa współczesnych
stylów wychowania.
3. Przygotuj się na jeszcze gorsze rzeczy. Przygotuj, to znaczy,
szukaj jakiejś przeciwwagi, bliskości innego człowieka. Ja nie
domyślałem się nawet, co mnie jeszcze czeka, gdy mściwość,
zajadłość, brutalność, nienawiść i zło partnera przekraczały
jakiekolwiek, dopuszczalne choćby w myślach miary. Mógłbym Ci
opowiedzieć bardziej przerażające rzeczy. I ja.kas pewnie
powiedziałaby mi, że nie kochałem, jak trzeba. a ja kochałem, jak
umiałem. A więc - kochałem. Szczury też kochają.

[to.ja.kas]

Kacper czytaj uważnie...JEJ SYN JEST WINIEN SZACUNEK MATCE !
Ale jedno nie wyklucza drugiego. Nazwanie go gnojkiem i zwalenie
winy na eksa nie pomoże im w kontaktach.
Warto zastanowić sie co zrobić BY CHRONIC SIEBIE przed przemocą bo
jest NIEDOPUSZCZALNA ale także nad tym czy mozna zrobić coś by
relacje poprawić.

[to.ja.kas]

Nie znam Twojej historii Kacper, wiec nie wiem czy nie kochałeś.
Nie pisałam, ze u Ani zabrakło miłości. Zabrakło rozmów i budowania
więzi co sama przyznała.

Nie czytaj moich słów przez pryzmat własnych doświadczeń bardzo
proszę. Nic z tego co napisałeś nie padło spod moich klawiszy...ba
nawet tego nie sugerowałam!

Można Anię straszyć, a można powiedzieć jej by dbała BARDZO o siebie
i zastanowiła sie co może zrobić w tej sytuacji.
Bo syna nie chce stracić a na przemoc nie powinna za żadne skarby
sobie pozwolić.

[anka42_pl]

kasper,czytałam twój wpis chyba z piętnaście razy i ryczę jak
bóbr.Ale dziękuję Ci bardzo,bardzo.Z jednym się tylko nie zgodzę.To
co mój synek wyrabia,to dla mnie jest tragedia.A rozwód też dla mnie
był jak śmierć.I też kochałam jak umiałam.I jakoś tak potrafiłeś do
mnie przemówić.Dziękuję.

[to.ja.kas]

Świetnie się wzruszyć nad przeszłością, wypłakac, rozczulic.
Tylko Ty jesteś na etapie, że po obtarciu łez powinnaś coś zrobić.
Zdziałać.

[kasper254]

1. Na podstawie tego, co piszesz i jak piszesz,bardzo Cię cenię,
ja.kas i wielu innych, molę, tri, z_mazura, nangę i wielu innych. Po
Waszych słowach, wszystko, co czytam u Podgóreckiego, Baumanna,
Hołysta, Pospiszyl itd. jest papką.
Nie chciałem Cię więc obrazić. Krótko mówiąc , choćby anka była
niemową i nie umiała wypowiedzieć gestami niczego, co kojarzy się z
czułością, serdecznością itd., choćby była "prostą" kobietą, ot,
taka mamą Januszka, a jeśli przy tym nie krzywdziła, nie
szkodziła,należy się Jej chociaż szacunek.
2. Napisałem ostro, bo te gnojki, były mąż i syn, próbują Ja wbić w
poczucie winy, chcą Ja zatracić, utopić w swoim świecie wartości.
Jeśli dadzą radę, będzie gorzej dla anki. Inaczej mówiąc - nie ma
Jej winy.
3. To, co Ją spotkało, to m.in. konsekwencje współczesnych trendów.
W Kodeksie Hammurabiego syn, który podniósł rękę na ojca czy matkę,
miał ją uciętą, gdy powiedział słowo obrażliwe, wyrywano mu język.
To był rok 1700 p.n.e.

[to.ja.kas]

Dziekuję za miłe słowa. Z tym baumanem to pojechałes

Zgadzam sie z Toba Kacper. Nie obraziłeś mnie.
Dlatego napisałam, ze NIE MUSI W TYM BYC WINA ANI BO JEST TYLKO
CZŁOWIEKIEM.
I SYN NIE MA PRAWA DO PRZEMOCY I BRAKU SZACUNKU!
Ale ze to juz pisałam, to nie będę się nad tym rozwodzić.

Pozdrawiam

[kicia031]

Wywalilabym z domu bez dyskusji. A w przypadku przemocy wezwalabym
policje.

Dla jego wlasnego dobra.

jednym z najwiejszych darow, jakie rodzice daja dziecku, jest tzw
socjalizacja - przygotowanie do zycia w spoleczenstwie. Twoj syn nie
podziekuje ci za to, ze nie nauczylas go, ze ludzi sie nie bije, ze
do kobiety nie mowi sie kurwo i ze czlowiek umiera, a nie zdycha.

Nigdy nie jest za pozno na taka lekcje.

[pisklatko12]

Powiedz synowi że sprawy twoje i jego ojca sa tylko waszymi sprawami i ze oboje
staracie sie aby na tym nie cierpily dzieci i powiedz oczywiscie ze sprawil ci
ogromna krzywde i tyle niech sobie przemysli gowniarz jeden - teraz mlodziez
jest baaardzo okrutna...

[sauber1]

www.youtube.com/watch?v=yUrbulUAPsA

[nangaparbat3]

Aniu, Twoj syn zachowuje sie karygodnie i co do tego nie ma zadnej dyskusji.
Myslę jednak, że pewne Twoje zachowania wplynęly na to, ze jest jak jest. Nie
zrozum mnie źle - nie chce usprawiedliwiac syna, bo nie ma jak. Masz jednak
wiecej dzieci - moze warto cos zmienic we wlasnym zachowaniu, zeby uratowac te
więzi, jakie jeszcze są.
Z tego co piszesz można się domyślac, ze oboje z mężem dązyliście do tego, by
dzieci opowiedzialy się po jednej ze stron. A to najgorsze, co mogą zrobic
wlasnym dzieciom rodzice. Żeby nie wiem jak okropny byl ojciec czy koszmarna
byla matka, to są rodzice. Pewiem znajomy powiedzial mi niedawno: Nie wazne,
jaki jest ojciec, ważne, żeby był.
Dzieci niejako z natury kochaja i przywiazują sie do obojga rodzicow - nawet
jeśli ich ojciec nie lozyl na dom, nawet jesli wszystko mial w nosie, to
mieszkal z Wami - przecież do dzis mieszka - byl ich tatą jako takiego go
pokochali czy przywiązali się. Dzieci kochaja rodziców na kredyt, nawet jesli
ich milosc przeplata się z najprawdziwszą nienawiscią - częściej tak jest niz
się sądzi - rodzice to dla nich najwazniejsi ludzie na świecie. I jeśli jedno z
nich domaga sie, by dziecko odcielo się, wyrzeklo, obwinilo to drugie, stawia
sie dziecko w jednej z najtrudniejszych i najbardziej niszczacych sytuacji.
Piszesz:
>>>Ale teraz przed i po
>rozwodzie nakręca mi dzieci przeciwko mnie.Podpłaca kasą,obietnicami
>i przyjaźnią.Ja się buntuję i z reguły wychodzę na tym jak Zabłocki
>na mydle.Czyli okazuje się że matka to wariatka,bo sobie wymyśla
>jakieś fanaberie.
Przeciw czemu sie buntujesz?
Przeciw kasie? Obietnicom? Przyjaźni?
Chcesz swoje dzieci pozbawic tego w imię przewin ich ojca wobec Ciebie i nich
samych, ukarac go - ale jednocześnie karzesz i ich. Dzieciom do zycia potrzeba i
kasy, i obietnic, i przyjaźni ojca. W jakich proporcjach - to juz zalezy od
tego, jakie mają systemy wartości. Ale niezaleznie od proorcji, to nie są powody
do buntowania się i walki.
Piszesz, ze krwawi Ci serce, kiedy widzisz przyjaźń ojca z synem - wybacz, ale
tak nie wolno.
Przypuszczalnie Twoj byly mąż zachowal sie identycznie jak Ty - kazal wybierac
miedzy sobą a Tobą. I syn wybral ojca. Psychologowie twierdzą, ze dla syna tak
lepiej. Ale zawsze to będzie tylko mniejsze zło - bo zlem jest koniecznosc wyboru.
Jesli ojciec daje im pieniadze tylko po to, zeby Tobie zrobic na zlośc -
najlepszym buntem bedzie ucieszenie się, ze dziecko moze coś sobie kupic. Jesli
sklada im obietnice, ktorych nie dotrzymuje lub nie dotrzyma - sami sie
przekonają, czy mogą na nim polegac. Jeśli darzy ich przyjaźnią - ciesz się, bo
przyjaźń ojca jest bezcenna, nawet jeśli ma mnostwo potwornych wad i jeśli te
utrudniały Ci zycie.

Dzieci nie są ślepe ani głuche ani upośledzone. Jeśli przestaniesz na nie
naciskac, same zorientuja się, kto jest kim. Jesli bedziesz prowadzic wojnę, ich
obraz Ciebie i ich ojca będzie musial byc coraz bardziej zaklamany, bo zeby
opowiedziec sie po jednej ze stron, będą musialy tę drugą odsądzic od czci i wiary.
Przestań zajmowac sie ich relacją z ojcem - zajmij sie pracą, domem, i moze
przede wszystkim - czyms co lubisz, co da Ci przyjemnośc, odpoczynek, energię.
Zobaczysz, bedzie lepiej.

[to.ja.kas]

Aniu i proszę przeczytaj ten post wiele razy. Bo to BARDZO mądry
post.

Pozdrawiam.

[triss_merigold6]

IMO dalsze mieszkanie razem w takiej sytuacji to błąd. Dorosły syn
może spokojnie mieszkać z ojcem, zwłaszcza, że jest niebezpieczny i
demoralizująco wpływa na młodsze dzieci.

[handra]

Nie trzeba Ci mowic, ze zachowanie syna jest niewybaczalne.

Nie napisalas jak dlugo sama wychowujesz dzieci, czy zane byly im
powody Twojego odejscia od meza. To sa wazne faktory.

Przychylam sie do postow rodzacych Ci rozstanie z synem i to w
sposob radykalny. Won do ojca!!!
Jaki jest stosunek Twoich pozostalych dzieci/dziecka do Ciebie?

A moze oboje popijaja? Trudno mi zrozumiec postawe syna no i ocja
tymbardziej.

Zycze Ci duzo sil w walce z hamstwem.

Nie wierze, ze "bieda" moze byc powodem agresji i to tymbardziej do
matki. Mam przyjaciela, ktory wychowywal sie w niedostatku
przez "ukochanego" tatusia, ktoremu nie udalo sie jedak go przekupic
bo to przeciez zalosne.

[kasper254]

Odezwij się, Anka, co dalej.
Do Nangi: 1. Jak myślisz, jakie zachowania mogły wpłynąć na to, aby
syn czy córka obrazili matkę słowem: k...? Być może, że kiedyś tam
warczała na nie, pozostawiała samym sobie w zabawie, gdy coś-tam
robiła. No, dobra, a jakie zachowanie matki mogły przyczynić się do
np. uderzenia jej? No nie wiem, może to, że je uderzyła kiedyś w
dzieciństwie. To jakie zachowania matki mogły przyczynić się do
tego, że np. wyparli się jej? Może np. to, że nie chciała, żeby
chodzili z tym/tą czyt tamtym/tą dziewczyną/chłopakiem, albo,
nieszczęsna nie miała na studia dzienne a inni szli na studia. A
może była sprzątaczką, co mogło być godne wstydu albo - być może...
A może nie umiała nawiązać więzi, o których mówisz, może była
gapowiatą, "prostą" nie kształconą we współczesnych prądach
psychologicznych...
2. O jakich dzieciah mówisz, nango, że z taką siłą wypowiadasz się,
że dzieci kochają rodziców i że rodzice są dla dzieci najważniejsi
na świecie? Pewnie myślisz o sobie, bo jesteś z natury dobra, pewnie
o paru innych, których widzisz i o których - czasem
nadinterpretując - coś-tam sobie wyobrażasz. W dzisiejszym
hedonistycznym świecie odrzucono rodziców, zepchnięto ich na
margines. K. Kutz mówi, że gdy idzie ulicą, to widzi gorszące
pytania w oczach młodych: "po co ty żyjesz jeszcze?". Chcesz
stałości norm w świecie, w którym normy sa płynne. Masz prawo, ale
nie masz prawa mówić, że jakieś elementy zachowania anki wpłynęły na
zachowania jej syna. Znam dzieci oddane do domu dziecka, które nie
wyparły się rodziców i pomagaja im na starość. Znam sędziów, którzy
odrzucili rodziców.
3. Dzieci dzisiaj, wbrew temu, co mówisz, są generalnie upośledzone,
głuche i ślepe, okrutne i bezwględne. Trudno, żeby było inaczej.
Świat wokół służy utrwalaniu tego typu postaw. Zobacz, ile na tym
forum właścieili dzieci, odrzucających dziadków itd.Tego stanu
rzeczy nie osłabia fakt, że znam młodych, którzy mimo, że mieli
złych rodziców, są z nimi, przy nich i dla nich. Są jak diamenty w
morzy nieprawości.

[chalsia]

> 2. O jakich dzieciah mówisz, nango, że z taką siłą wypowiadasz
się,
> że dzieci kochają rodziców i że rodzice są dla dzieci
najważniejsi
> na świecie
> 3. Dzieci dzisiaj, wbrew temu, co mówisz, są generalnie
upośledzone,
> głuche i ślepe, okrutne i bezwględne

Kasper, mozesz miec taką opinię, jednak mylisz się. Zapoznaj się z
badaniami nad młodzieżą w Polsce, ważnymi dla nich wartościami, a
także pogadaj sobie z psychologiem dziecięcym to Ci wytłumaczy
dlaczego dzieci kochają rodziców (nawet tych pijących czy bijących
czy często nieobecnych).

[cahir4]

nangaparbat3 napisała:

> Aniu, Twoj syn zachowuje sie karygodnie i co do tego nie ma zadnej
dyskusji.
> Myslę jednak, że pewne Twoje zachowania wplynęly na to, ze jest
jak jest.

Święte słowa, ale chyba nie zmuszanie dziecka do opowiedzenia się po
którejś ze stron jest tu najważniejszym problemem. A jeśli, to nie
zaczęła tej gry Anka (jeśli wierzyć jej słowom).

> Przeciw czemu sie buntujesz?

Jak miemam, przeciwko roli domowego popychadła. I za to obrywa.

Psychologowie twierdzą, ze dla syna tak
> lepiej.

Jeśli chodzi o ten konkretny przypadek, to mam wątpliwości. Nie
dziwię się też szczególnie i potępić nie potrafię, że serce matki
krwawi, kiedy widzi taką przyjaźń syna z ojcem. Czyli ojciec leje
matkę i syn, dla wyrażenia solidarności z ojcem, leje matkę również.

> Przestań zajmowac sie ich relacją z ojcem - zajmij sie pracą,
domem, i moze
> przede wszystkim - czyms co lubisz, co da Ci przyjemnośc,
odpoczynek, energię.
> Zobaczysz, bedzie lepiej.

17 grudnia ubiegłego roku Anka napisała:

>Teraz nasz syn ma 20
>lat...mniej więcej od trzech lat mąż robi mu takie prznie mózgu jak
>mnie przez 20 i wmawia mu,ze ja jestem nienormalna,że pochodzę z
>rodziny idiotów,że na nic sie nie nadaję itd,itp.Syn w chwili
>obecnej nie ma do mnie szacunku,ani poszanowania i to mnie
>najbardziej boli.Od męża nieraz dostałam pod oko,teraz dostaję i od
>syna,boli strasznie.

Czyli trwa to już prawie rok i, zdaje się, nie jest lepiej. Bo Anka
napisała ostatnio, że syn "nie ma problemu", żeby ją uderzyć.
Takie "wychowawcze" wzorce dostał w domu i takie wzorce powiela -
jeśli idzie o przyczyny jego zachowania, to chyba ta wybija się na
plan pierwszy. I jeśli szukać winy rodziców, to przede wszystkim
wtym punkcie.

Mimo rozwodu w tej rodzinie nadal obecna jest przemoc - fizyczna i
psychiczna. Dlatego, mimo że zgadzam się z tym co napisałaś o
krzywdzie, jaką wyrządza się dzieciom zmuszając je do dokonywania
wyboru między rodzicami, nie sądzę, by w tak drastycznej sytuacji
pożyteczne było wbijanie Anki dodatkowo w poczucie winy. Nie bardzo
się znam na mechanizmach domowej przemocy, ale żeby niechcący nie
wyszło na to, że ona sama się prosiła, żeby jej synek przylał, bo
złą mamusią była.

Dobrze, że jest świadoma, że nie wyrządziła mu krzywdy, która
mogłaby usprawiedliwić takie zachowanie. Źle, że ma poważne
wątpliwości, czy "rozważać" powiadomienie policji o tym, że jest
bita.

[nangaparbat3]

Masz rację, zacytowany przez Ciebie fragment postu zmienia wiele. Ja przyjęłam,
że sprawa z palcem to jednorazowy wybryk - i skupiłam się na jednym tylko
aspekcie sprawy.

[scindapsus]

cahir4-dzieki za przypomnienie zeszłorocznej histori.Syn chce sobie
zaskarbic laski u tatusia więc katuje matkę.
Spakować i odesłać do ojca
W trybie natychmiastowym.
A Ankę do psychologa aby ją wyleczyć z bycia ofiarą.

[nangaparbat3]

Ale oni mieszkają wszyscy razem. Nie wiem, jak jest w tej chwili, ale jeszcze
nie tak dawno temu tatusiowie katujący rodzinę z wyrokiem eksmisji byli
praktycznie nieusuwalni.

Nie wychowywać dzieci na przemocowców

[adaria38]

Tu nie ma się co zastanawiać - Autorka- biegiem do Ośrodka Interwencji
Kryzysowej po poradę psychologiczną, konieczna terapia dla ofiar przemocy!
Musisz zmienic SWOJE myślenie i zachowania. A synowi walizki do spakowania i
kazać się wyprowadzić do ojca jeśli kiedykolwiek podniesie rękę lub rzuci do
Ciebie wyzwiskiem. On musi wiedzieć, że tak robić NIE WOLNO i że takie
zachowania w tym domu NIE SĄ DO PRZYJĘCIA.
Syn jest nauczony od lat tego co miał w domu - że matki się nie szanuje, że
wyzywa ją się od kurw, że się ją bije. Syn powiela zachowania ojca BO MATKA
ustawiając sie w roli ofiary mu POZWALA NA TO , tak, jak pozwalała ojcu ,i matka
nie reaguje twardo gdy do drastycznych scen dochodzi.
Anka - biegiem na terapię, a gdy syn rękę na Ciebie podnosi to dzwoń na policję
! ! ! To TWÓJ OBOWIĄZEK wobec siebie, swojej godności jako człowieka, i WOBEC
SYNA! Nie reagując twardo na jego zachowania przykładasz się do WYCHOWANIA
PRZEMOCOWCA I BANDYTY.
Obudź się wreszcie kobieto.

[maza15]

anka42_pl napisała:

Po takich słowach słyszanych od
> własnego dziecka nie chce się żyć.Bo po co?

Znam to uczucie.
Przeżyłam podobną "scenkę"...gdy jednak z ust syna padły słowa zbyt
bolesne dla mnie,gdy po raz pierwszy wypchnął mnie ze swojego
pokoju - postawiłam mu pod drzwi walizkę.Powiedziałam,że nie możemy
razem mieszkać jeśli tak mnie lekceważy.Przy nim zadzwoniłam do Jego
ojca,informujac o zdarzeniu.Powiedziałam,by w ciągu dwóch godzin
zabrał syna do siebie...synowi powiedziałam,że wychodzę i daję mu
dwie godziny na spakowanie.Ryczałam jak wół.Było ostro.Jeżdziłam
autem dwie godziny bez sensu...miałam dość wszystkiego.Wracałam do
domu ze strachem.Byłam przekonana,że nie zastanę dzieciaka...myśli
kłębiły mi się w głowie.Gdy wróciłam - leżał w łóżku i ryczał -
chłop jak dąb,większy niż ja,nie z tych co placzą na filmach.Nie
wpuścił ojca do domu.Pozamykał wszystkie zamki,wyłączył
telefon.Byłam zaskoczona.Pogadaliśmy.Po jakimś czasie kupił mi
kwiatki z takim serduszkiem co miało napis "kocham cię")) mam je
do dziś.Wtedy tak naprawdę zrozumialam,że warto żyć,że warto być
twardym i konsekwentnym.
Aniu,mój syn bedąc w liceum też próbował "przejąć władzę" w domu.
U ojca miał inny swiat niż ze mną,choć nigdy nie był nastawiany
przeciw mnie.W domu jasne zasady,u taty kasa i rozrywki.Gdy kazałam
mu się spakować miał 18lat.Wybrał.Od tego dnia częściej mu mówię,że
go kocham...na poczatku mówił:"taaaaak ty mnie kochasz,akurat"(z
kpiną),teraz mówi "wiem".I jest OK.Zrozumiałam.

Aniu- ściskam,bo wiem jak boli takie zachowanie syna.
Znajdż przyczynę i sposób by to zmienić.
Nanga napisała wiele madrych słów,pomyśl,może wyciągniesz z tego
wnioski i rady dla siebie.

[anka42_pl]

Witam.Bardzo Wam dziękuję za wypowiedzi.Chciałabym wyjaśnić kilka
wątpliwości: nie mogę syna odesłać do ojca,bo jeszcze wszyscy
mieszkamy razem (rozwód był w kwietniu).Mimo,że syn wynajmuje
mieszkanie,dalej siedzi z nami,tam nie ma mebli,poza tym jemu tak
wygodnie.Tatuś powieział,że nie musi sie do życia dokładać,więc po
co robić sobie niepotrzebne koszty?Jako ciekawostka:on zarabia 5000
zł miesięcznie i nie ma nic zaoszczędzone.Ktoś napisał,że może byłam
sprzątaczką i to wstyd dla dziecka.Nie byłam sprzataczką,pracowałam
w firmie finansowej,a nawet gdybym była,to uważam,że sprzątaczka to
też człowiek,którego nie trzeba sie wstydzić za to ,że pracuje.Ale
widzę,że mój syn stał sie zmanierowanym osobnikiem,ktory nie ma
poszanowania dla nikogo.Słyszę jego opinie o innych i włos staje mi
dęba.Dla niego liczy sie tylko kasa,kasa,kasa.Tata załatwił mu
bardzo dobrze płatną pracę.Uważam,że go to przerosło.W młodymn wieku
po liceum bez studiów,trafił mu sie taki niezły kąsek.I on myśli,ze
świat należy do niego.Ja tak dziecka nie wychowywałam.Dla mnie
zawsze był ważny szacunek dla innych.A sama doczekałam sie od
własnego dziecka wrecz przeciwnego zachowania.Młodszy syn jeszcze
taki nie jest,ale nie wiem,czy w przyszłości nie powieli schematu.Ja
nie mam im nic do zaoferowania,oprócz miłości.Kocham moje dzieci i
nie chcę tak żyć.To że złożyłam pozew o rozwód było tylko i
wyłącznie spowodowane tym,że nie wytrzymałam tego
psychicznie.Próbowałam ratować ten związek,jednak bez skutku,bo były
mąż mnie nie kochał.A zawsze marzyłam o wspaniałej rodzinie.......

[nangaparbat3]

Aniu, czy nie ma żadnej możliwości, żebyś się z młodszym synem wyprowadziła?
Wydaje mi się, że dopóki mieszkasz z byłym mężem, będzie szczególnie trudno coś
zmienić.

[adaria38]

Anka IDŹ NA TERAPIĘ bo nie rozumiesz rzeczy podstawowych!!!!!
Piszesz o jakichś oderwanych od rzeczywistości rzeczach, podczas gdy fakty są
takie, że utrzymujesz dorosłego darmozjada który Cię leje i wyzywa jak jego
ojciec- i na to patrzy młodszy syn który jako kolejny takich zachowań się uczy.

TY również NIE DBASZ O WYCHOWANIE DZIECI W SZACUNKU - BO POZWALASZ SIĘ SYNOWI
PONIŻAĆ ! ! Rozumiesz to??
Co znaczy "mieszka tu, bo tam nie ma mebli"?
Co znaczy "siedzi, bo tu mu wygodnie"?
A gdzie TY tam jesteś? Gdzie Twoje zdanie NA TEN TEMAT? Twoja wartośc? TWÓJ
SZACUNEK DO SIEBIE?
Co Ty mu pokazujesz zgadzajac się by Cię bił, wyzywał i za nic nie ponosił
odpowiedzialności?

Syn jest dorosły i wg prawa odpowiada za swoje czyny, niech poczuje jaki to
miód mieszkać bez tej "beznadziejnej" matki i samemu się utrzymywać.
Niech zgadnę, on Cię wyzywa i bije a Ty mu gotujesz obiady, sprzątasz po nim,
pierzesz mu ciuchy i opłacasz koszty utrzymania?
I wg Ciebie TO JEST UCZENIE SZACUNKU DO DRUGIEGO CZŁOWIEKA? ? ?

nie chcesz tak żyć? TO ZMIEŃ TO. Postaw granicę PRZEMOCY.
tO JEST tWÓJ OBOWIĄZEK.
Dla Ciebie KONIECZNIE psycholog.

[kasper254]

Niczego nie musisz wyjaśniać. Powiedziałaś wystarczająco dużo, aby
zrozumieć, co czujesz.
Ja przywołałem postać sprzątaczki, ale to tak w ogóle, nie w
odniesieniu do Ciebie czy do kogokolwiek; nie w sferze
deprecjacyjnej. Po prostu istotnym miernikiem dzisiejszej oceny
drugiego człowieka jest kasa, stanowisko, władza. Dla mnie osobiście
sprzątaczka, jeśli żyje zgodnie z określonymi wartościami, znaczy
więcej, niż żyjący niegodnie profesor.
I do rzeczy. Słucha,Anka, ja tez marzyłem o wspaniałej
rodzinie. Nie można mieć wszystkiego. Nie wyszło mi to, wyszły inne
rzeczy: mam drugą żonę - wspaniałą dziewczynę, mam cudowną
kruszynkę, która wita mnie i żegna słonecznie, mam bliskich ludzi i
fantastycznego przyjaciela, i wielu mądrych ludzi na tym forum. Coś
się nie udało, coś się udało. I żyję, a byłem blisko od śmierci -
kiedyś i jeszcze niedawno, około dwóch miesięcy wstecz. I mogę
śmiało patrzeć innym w oczy, bo nie popełniłem jakichś czynów
niegodnych, a jeśli błądziłem, starałem się - po zrozumieniu -
wyeliminować błąd, naprawić krzywdę.
Myślę, że i u Ciebie jest podobnie. Nie jest Ci potrzebny, ktoś,
kto się bęzie nudził, słuchając Ciebie, czyli psycholog. Potrzebne
Ci:
1. ktoś bliski, kto będzie z Tobą, wysłucha, zrozumie, ogrzeje;
2. pełne zrozumienie swojej sytuacji - świadomość, z kim masz do
czynienia. A Twój mąż i syn to ostatnie łajdaki, potwory. Dojdziesz
do momentu, do jakiego ja doszedłem i do którego doszedł mój
przyjaciel, którego skrzywdziła najbliższa osoba, w którym serce
będzie jak lód - zimne i bezlitosne wobec pewnych osób. Ale wcale
nie umrzesz - będziesz żyła, pełniej, mocniej, rozumniej.

[anka42_pl]

Bardzo dziękuję za te budujące słowa.Nie wiem,czy dojdę kiedyś do
takiego momentu jak Ty.Jestem już całkowicie wypalona i nawet nie
mam siły o tym marzyć.A Tobie zazdroszczę,że jednak Ci sie ułożyło i
jetseś szczęśliwy.Życzę dalszych sukcesów.

[lampka_witoszowska]

nie jest szczęśliwy, jesli mogę wylac tu to, co mi się od razu
zajarzyło lampką alarmową
szczęśliwi ludzie nie mówią, że teraz dzieci są złe

to łatwe i proste wytłumaczenie, poklepanie po plecach, a Ty
zostajesz z realiami nadal sama
skorzystaj z pomocy psychologa, bo sama trzeźwym okiem widzisz, że
sytuacja jest zła - i nie wystarczy powiedzieć: nie tak wychowałam
no, racja, nie tak wychowałaś - ale co dalej???
współczucie nawet całego świata nic nie da, jeśli nie dźwigniesz
tego, co sie dzieje
dźwigniesz z pomoca kogoś, kto się zna na rzeczy
idź do psychologa
i ratuj dzieciaki, również starszego, póki masz szansę

[kasper254]

Lampko, szczęśliwi ludzie postrzegaja świat tak, jak i
nieszczęśliwi; realnie lub nie, stosownie do swojej wiedzy,
doświadczeń itd. Generalnie dzieci są dzisiaj złe, bo świat wokół,
rzeczywistość realna i imponderabilia (zasady, wartości, inne normy
społeczne) umozliwiają zaistnienie bardziej złych, niz dobrych
postaw. Trudno w zdehumanizowanej przestrzeni życia jednostkowei i
publicznego o dominacje dobra, życzliwości, serdeczości. Dzisiaj nie
ma niemalże rodziny, a cóż dopiero mówić o innych wspólnotach,
wyścig szczurów zaczyna sie już w przedszkolu itd. W zupełnie innych
warunkach te same dzieci mogłyby być zupełnie inne. Poczytaj H.
Arendt, pozyccje socjologiczne współczesne, to popatrzysz bardziej
tzreżwo.
Anka ma ratować siebe, a nie tego potwora. On ma rozum, jest
dorosły. Trzyma się twardo ustalonego kursu i nie popuści, dopóki
nie uderzy go swoją siłą obojetności wobec niego, pogardy, a wręcz
nienawisci. Na nauke miłości kogoś, kto zna tylko autorytet tatusia
i pieniądza jest za późno.

[lampka_witoszowska]

oczywiście
jedyny tekst, jaki powinien znaleźc się po Twojej wypowiedzi czuję,
że powinien brzmieć: masz rację
tylko Ty wyznajesz prawdziwe, rzetelne i trzeźwe poglądy i każdy o
innych poglądach się myli
a pisanie z pozycji siły do kogoś, co ma sobie poczytać, żeby
trzeźwiej spojrzeć na świat to nie zadufanie i wiara w swoją jedynie
słuszną rację, tylko miłe prowadzenie dyskusji przez człowieka
wielce szczęśliwego

przestań czytać
pogadaj z ludźmi szczęśliwymi, a nie pozorantami
poczytaj wiersze
albo Biblię
albo jak wolisz Mahabharatę
popatrz na kury, które dają jajka za darmo
i na trawę
i na niebieskie niebo

myślę, że jak to poczujesz w sercu, to Twoje spojrzenie będzie
duuuuużo bardziej trzeźwe niż teraz
i wtedy wróć do książek
ale dawkuj je sobie powoli, przyswajaj je, nie tylko czytaj
- na początek może choćby Elisabeth Kuebler-Ross, tak dla odmiany...
albo Jampolsky'ego "Leczenie uzależnionego umysłu"

szczerze polecam

ps. aaa, i na gwiazdy (na niebie) patrz, kiedy tylko się da -
koniecznie - bo to przyjemne...

[kasper254]

1. Słuchaj, Lampko, ja mam swoja rację, Ty - swoją. Edelman w swoim
ostatnim wywiadzie też powiedział, że ludzie z natury sa żli, jak
stulecia temu Hobbes i Rousseau, a tysiąclecia wcześniej - np.
cynicy czy stoicy.Nie pisałem do Ciebie z pozycji siły, ale - po
prostu - mojej wiedzy i mojego doswiadczenia.
Nie rozumiem wycieczek typu: "zadufanie", "człowieka wielce
szczęśliwego", ale nie ma to znaczenia. Bibli nie będę już więcej
czytał, bo jest przerażająca obrazami okrucieństwa, zła, pogardy do
człowieka, wszechobecnej nienawiści i brakiem dobra; wymienionych na
końcu autorów nie znam i ne słyszałem o nich.
2. Anka, co się dzieje? Jej problem to istota rozważań, a nie moje
szczęście.

[lampka_witoszowska]

wszystko, co chciałam Ci napisać, juz napisałam

powodzenia

[chalsia]

>Ja
> nie mam im nic do zaoferowania,oprócz miłości.

to niestety ZA MAŁO by dobrze wychować dziecko. Do tego trzeba też
wyznawać jakieś wartosci by mieć je do przekazania.

> Ja tak dziecka nie wychowywałam.

owszem, tak właśnie WSPÓŁwychowałaś tego syna. Właśnie poprzez
przywolenie na przemoc wobec siebie.

>Dla mnie
> zawsze był ważny szacunek dla innych.A sama doczekałam sie od
> własnego dziecka wrecz przeciwnego zachowania.

mylisz się, on zachowuje się tak, jak go nauczyłaś. Wazny dla
Ciebie był szacunek dla innych, ale NIE DO CIEBIE SAMEJ. I Twój syn
dokładnie tak się zachowuje.

>Młodszy syn jeszcze
> taki nie jest,ale nie wiem,czy w przyszłości nie powieli schematu.

oczywiście, że powieli, jak ma nie powielić jak jest w domu i
widzi, że ojciec matkę bija i straszy brat też matkę bija (a ta na
to nic, nie stawia temu granic, ani w przypadku ojca ani syna).

[anka42_pl]

Chalsiu wiele w tym racji co napisałaś.Ale ja wyznaję wartosci i
przekazywałam je dzieciom.Dlatego jeszcze trudniej mi zrozumieć co
sie stało z synem.Nie miałam z nim nigdy problemów.Napewno
popełniłam mase błedów w całej strukturze wychowania,zdaję sobie z
tego sprawę.To,że maż mnie nigdy nie szanował też było za moim
przyzwoleniem niestety.Ja go kochałam.Bardzo czesto było mi przykro
i zamiast robić coś,winiłam siebie,ze cos ze mną jest nie tak,że
chyba sama sobie jestem winna,ze czegoś mi brakuje...... Teraz
wiem,ze to był mój największy bład.Nie chcę przemocy w
domu,przyzwalam jak napisałaś,bo ja tu nie mam nic do powiedzenia.Na
każdy moj argument odpowiedzia jest śmiech lub kpiny.Czekam aż ex
mnie spłaci i dopiero wtedy mogę sie wyprowadzić.Narazie muszę tu
tkwić i usychać.

[chalsia]

> mnie spłaci i dopiero wtedy mogę sie wyprowadzić.Narazie muszę tu
> tkwić i usychać.

nie, nie musisz.
Wynieś się z młodszym synem od zaraz do tego mieszkania, które
wynajmuje starszy syn, a z niego nie korzysta, bo mu przy ojcu
wygodniej.
Nawet jesli tylko na jakis czas.

[anka42_pl]

I naprawde myślisz,że on sie na to zgodzi????

[chalsia]

> I naprawde myślisz,że on sie na to zgodzi????

A Ty się godzisz, by nadal z Tobą mieszkał?

Jak widzisz (mam nadzieję, że widzisz), to dość proste - albo Ty
synowi walizkę za drzwi wystawiasz i on idzie mieszkać do
wynajmowanego przez siebie mieszkania (bo rozumiem, że on całkiem
w 100% płaci za wynajem), albo - skoro nie chce - Ty się tam
przenosisz. Niech se sam chłoptyś zdecyduje co woli.

Jak się wyniesie, to zamykaj się w swoim pokoju, jak przyjdzie ojca
odwiedzić w Waszym mieszkaniu.

[anka42_pl]

No właśnie to nie jest takie proste.Uwierz mi,ja już różne wersje
brałam pod uwagę.Ja do jego mieszkania nie mogę pójść,bo on sie na
to nie zgodzi.Wyrzucić go z domu też nie mogę,bo przecież tata by na
to nie pozwolił.Zresztą nie raz mówiłam,że ma sie
wyprowadzić.Usłyszałam,że jak mi sie nie podoba,to ja mam sie
wynieść.

[jirka-buczyna]

Aniu!
Nie załamuj się, wszystko się ułoży. Musisz tylko trochę popracować nad sobą, bo
relacje ze starszym dzieckiem rzeczywiści nie do pozazdroszczenia. Ale to się
zmieni, jak ty zaczniesz inaczej postępować. Polecam serdecznie książkę znanej
pani psycholog Ewy Woydyłło "My rodzice dorosłych dzieci". Są tam opisane
przypadki podobne do twojego. I, oczywiście, jak w takich sytuacjach sobie
radzić. Pozdrawiam serdecznie - Irka

[scindapsus]

Anka, Ty grasz w grę-tak ale
Nic nie zrobisz, rozumiesz.
Dasz się pomiatac do usmiechnietej smierci, w imię bo tak trzeba i
juz.A właśnie nie trzeba.Już wyżej Ci napisano abyś poszukała
ośrodków interwencji kryzysowej.Tam są psycholodzy.Ty musisz
popracowac nad poczuciem własnej wartości.Jeśli nie dla siebie to
dla młodszego syna.
Zeby on nigdy nikgo nie szarpał wzorem ojca
na starszym kładę krzyzyk.

[kasper254]

Słuchaj, anka, widzę, że coraz gorzej z Tobą; miotasz się między
skrajnościami. Wcale nie jesteś taka mocna, bo nikt z nas nie jest
za mocny w starciu z podłością najbliższych.
I jeszcze jedno mi się wydaje, że jesteś tam - z nimi - bo
jeszcze się łudzisz: "będzie lepiej", "niemożliwe, żeby tak
było", "to jest tylko sen". Tobie nie chodzi o rozliczenia, o
pieniądze.
To nie jest sen, to coś gorszego - to koszmar. Przechodziłem
przez to - i przez złudzenia i obijałem się o ściany rozpaczy i
marzeń. Pozbądż się nadziei. Oni są bezwzględni, zaszczują Cię. A
kiedy już stracisz nadzieję, zaczniesz budować coś nowego, na
początku strasznego, ale potem, krok po kroku, staniesz na nogi.
Uciekaj stamtąd. Uciekaj od nich. Dzień po dniu będziesz coraz
silniejsza, chociaż na początku będzie się ziemia kołysać.

Do Anki

[zmeczona100]

anka42_pl napisała:

Czekam aż ex
> mnie spłaci i dopiero wtedy mogę sie wyprowadzić.Narazie muszę tu
> tkwić i usychać.

Anka, czy to znaczy, że macie już podzielony majątek i jest
postanowienie, że to on ma Ciebie spłacić??

[anka42_pl]

Nie,sprawy o podział nie było,to uzgodnienie między nami.Nie chcemy
mieszkać razem,więc ktoś kogoś musi spłacić.Mnie na to nie stac,a on
sie zadeklarował,tylko muszę poczekać.

[tarantula007]

Anka, pewna jesteś, że cie spłaci uczciwie? Jeśli Cię nie szanuje i
lekceważy to pewna jesteś, że inaczej postąpi kiedy chodzi o kasę?
Móiąc prawdę wątpię ....

[li_lah]

Anka, masz glupiego syna. gadanie, ze go stracilas to jest wg mnie jakies
smieszne. on ma 21 lat! to stary koń, a nie dziecko, zeby mowic, ze sie je
traci. każ mu wypie.rda.lać do roboty, utnij kasę, jak chce może iść do tatusia.
żadnego roztkliwiania sie. powodzenia

[kunegunda123]

Aniu mam kilka lat więcej niż Twój syn i po prostu NIE WYOBRAŻAM sobie że mogłabym powiedzieć coś takiego własnej matce, choć mam do niej żal o wiele spraw.
to co tu ludzie wypisują to jakaś paranoja. nazwanie matki kur/wą, życzenie jej żeby zdychała i wybicie kciuka w odpowiedzi na niedostateczną ilość zainteresowania czy rozmów??? ludzie puknijcie się w głowę!!!
wiem, że być może sprawię Ci przykrość tym co napiszę, ale Twój syn to po prostu bydlę... 21 lat to już nie burza nastoletnich hormonów a całkiem nieźle ukształtowana osobowość. najprawdopodobniej synuś upodobnił się do tatusia i dam sobie rękę uciąć, że raczej się nie zmieni...
bardzo mi Ciebie szkoda, wiem że to Twoje dziecko, ale ja na Twoim miejscu odseparowałabym się z młodszym dzieckiem jak najszybciej od exa i koszmarnego synka.

[akacjax]

A jak wygląda codzienność? Robisz zakupy, gotujesz-dla siebie i młodego, czy dla
wszystkich?
A środki czystości, pranie, opłaty? Kto płaci? Rozumiem, że Twój syn ma dochody,
nie uczy się...czy dokłada do mieszkania? Nie? Jest uciążliwy-załóż sprawę o
eksmisję-ma mieszkanie-czyli ma gdzie zamieszkać.
W przeciwnym razie sytuacja zostanie bez zmian, a nawet się pogorszy.
Jeżeli bardzo się boisz, czujesz zagrożenie-to rzuć wszystko i zadbaj o
bezpieczeństwo-wynajmij coś, wyprowadź się. W tym samym miejscu zostając nic nie
zmienisz. A zobaczysz jak działanie uwolni Cię od lęku.