demony

[telefon110]

czy dopadają Was demony przeszłości ?? Jak sobie z nimi radzicie ?

[to.ja.kas]

Nie. A radze sobie jakoś podświadomie. Ale moze dlatego że juz duzo
wody upłynęło.
A jak sobie radziłam?
Przede wszystkim odcięłam się od tego co było dla mnie złe i nigdy
do tego nie wracałam.
Jedni stawiają na terapię. Ja postawiłam na czas. I uważam, że to
dobry był wybór.

[krezzzz100]

A jedno drugiemu szkodzi?

[to.ja.kas]

a napisałam ,że szkodzi, czy że ja wybrtałam dla siebie tak jak
wybrałam?

[krezzzz100]

Twój wybór uznałaś za dobry. A musiałaś wybierać?

[to.ja.kas]

A napisałam, że musiałam?

[krezzzz100]

O to pytam, czy musiałaś?

[to.ja.kas]

Nie.

[krezzzz100]

A to co innego))) Jedni stawiają na fachową pomoc, inni na własny dyletantyzm.
Ale ja bym się dyletantyzmu drugim polecać nie ośmieliła))))

[to.ja.kas]

Hmmm, no widzisz.
Świetnie

[krezzzz100]

Zatem, nie polecaj))))

[mayenna]

Dlaczego? To nie nieznany medykament. Czas jest świetny na wszystko. Czas leczy
rany

[krezzzz100]

Czas jest dobry...na śmierć. Na życie i jego problemy nie bardzo. Czas również
nie leczy głupoty.
Głodującym poleć poczekać, chorym takoż, a się przekonasz, czy czas i nakarmi i
wyleczy.

Problemy trzeba rozwiązywać, a nie - przeczekiwać.

[chalsia]

> Głodującym poleć poczekać, chorym takoż, a się przekonasz, czy czas i nakarmi i
> wyleczy.
>
> Problemy trzeba rozwiązywać, a nie - przeczekiwać.

mylisz się, bardzo często trzeba po prostu POCZEKAĆ az organizm sam zwalczy
infekcję i się wyleczy. Również czas leczy rany, nie tylko te fizyczne.

[telefon110]

chalsia...masz rację..świętą rację !!


chalsia napisała:

> > Głodującym poleć poczekać, chorym takoż, a się przekonasz, czy czas i nak
> armi i
> > wyleczy.
> >
> > Problemy trzeba rozwiązywać, a nie - przeczekiwać.
>
> mylisz się, bardzo często trzeba po prostu POCZEKAĆ az organizm sam zwalczy
> infekcję i się wyleczy. Również czas leczy rany, nie tylko te fizyczne.

[krezzzz100]

Poczekać te se można jak się ranę opatrzy. A jak nie, to demony wracają.

[chalsia]

> Poczekać te se można jak się ranę opatrzy.

a guzik tam prawda. WIększość ran wygoi sie także i bez opatrzenia. Po prostu
będą się wtedy goiły dłużej i "brzydziej".

[krezzzz100]

A jaki jest sens tego, że rana goi się dłużej i brzydziej?

[mayenna]

Krezz ile pieniędzy świat wpompował w Afrykę? Zmieniło to jakoś sytuację? Nie ma
głodnych?

Problemy się przeżywa, nikt o przeczekaniu nie mówi. Zbytnie zaufanie do
działania, do włsnej mądrości też nie oznacza że podejmie się właściwe decyzje.
Pamiętasz bajki o trzech synach: dwóch mądrych, jednym głupim?

Terapeuci właśnie zalecają danie sobie czasu na przeżycie bólu. Ostrzegają przed
podejmowaniem ważnych decyzji bo stan rozwodnika temu nie sprzyja. Poza tym
żaden psycholog nie pomoże jesli pacjent nie zechce, Jest więć tylko
wyzwolicielem siły uzdrawiającej, która jest w nas. Osoba świadoma siebie,
swojej psychiki może pomóc sobie sama.

[krezzzz100]

Mayena, ależ ja nie dyskutuję z tym, że czas jest potrzebny. Wszak żyjemy w
czasie. Ale postawienie sprawy w sposób: przeczekaj, odetnij się, zapomnij, jest
dyletanctwem.

Dlatego zapytałam Kas, czy musiała wybierać. Bo moim zdaniem nie musiała. I
lepiej by zrobiła, gdyby nie wybierała jednego. To właśnie musi być w czasie.
Przerabianie w czasie.

Podobnie odpowiedziałam A niech to.

A teraz obserwuję uniesienia...

[six_a]

> inni na własny dyletantyzm.
> Ale ja bym się dyletantyzmu drugim polecać nie ośmieliła))))

taka opozycja jest mocno dziwaczna.
może po prostu niektórzy się tak nie umniejszają i nie uważają za skończonych
dyletantów.
nie każdemu jest potrzebny psycholog, tak jak nie każdemu jest potrzebny
hydraulik. a jakby jednak naprawa nie szła, to co za problem skorzystać?

[ekscytujacemaleliterki]

Ponieważ pytanie brzmi czy dopadają Was demony przeszłości a nie czy
demony przeszłości dopadają Kas i jak Ona sobie z tym poradziła
odpowiem za siebie. Jeszcze dopadają, rzadziej niż częsciej. Staram
się je przeganiać, usuwać z wyobraźni ten obraz, nie myslec, zająć
sie czymś innym. Teraz pomaga, na początku mimo usilnych starań nie
działało. Duża rolę odegrał tu upływający czas.

[krezzzz100]

Skoro pytanie nie dotyczy Kas, to czemu ją mieszasz w swoją odpowiedź?

U mnie dużą rolę odegrała terapia. Polecam. Czas bez terapii tylko utwierdza
traumy. No, chyba, że dla kogoś rozstanie to pikuś, który wystarczy opić.

[panda_zielona]

krezzzz100 napisała:
> U mnie dużą rolę odegrała terapia. Polecam.

A u mnie wręcz przeciwnie tylko mnie bardziej zdołowała,czas
najlepszym lekarzem dla mnie.Nie polecaj więc

[krezzzz100]

Widocznie źle trafiłaś. Dobrą terapię polecać będę zawsze

[a.niech.to]

Terapia uczy w świadomy sposób przeżywać ból, modeluje struktury
poznawcze, często prowadzi do osiągnięcia faktycznej dojrzałości,
ale ... wcale nie skraca czasu przeżywania traumy ani nie czyni
cierpienia mniej bolesnym. Piszę to na podstawie relacji osób,
ratujących się po rozwodzie poprzez terapię. Również na podstawie
doświadczenia innych ryzykowałabym stwierdzenie, że o dobrego
terapeutę jest niezwykle trudno, zaś grzebanie w duszy pod okiem
dyletanta może/musi przynieść skutki odwrotne od zamierzonych.

[krezzzz100]

No pewnie, że nie skraca. Bo nie o to chodzi.

[chalsia]

krezzzz100 napisała:

> Skoro pytanie nie dotyczy Kas, to czemu ją mieszasz w swoją odpowiedź?
>

a co Ty taka czepliwa w tym wątku jesteś? PMS masz czy co?

[krezzzz100]

A bo nie lubię kolesiostwa..PSM przy TKM to pikulek )))

[kami_hope]

Ja sobie nie radzę.
Staram się sobie racjonalizować wszystko. I niby mam jasny obraz
przed oczami. I rozumiem. I nawet miewam swoje wzloty. Ale jednak
uczucia i ból przedzierają się przez to, co rozumne.
(znów mnie kamień gniecie w śródpiersiu)
Czas jest moją nadzieją.

Z racjonalizacją jest problem...

[tricolour]

... a w zasadzie to racjonalizacja może tworzyć nieusuwalną wadę:
ustawienia POŚRÓD zaistniałych wydarzeń, na które nie ma już wpływu.

Jest to - moim zdaniem - ślepy zaułek zanurzenia w przeszłości
zamiast kreacji świata z sobą w centrum.

[kami_hope]

Tri, zgadzam się z Tobą. I chyba to jest nieusuwalna wada. To jakby
oprogramowanie w mózgu, gdzie myśli przebiegają torowo. I im
usilniej starałabym się zmieniać tory, to one jakby na przekór
tworzą kolejne jakby sieci, setki aspektów jednej sprawy.
Ostatecznie na końcu powstaje jakaś kreatywna myśl. I często się
zdarza, że dana myśl (wniosek) jest właściwa.
Ale! Uczuć NIE DA SIĘ zracjonalizować.
I ja zawieram w sobie niejako dwoistość natury. Bo umysł racjonalny,
a serce zdolne do głębokiego przeżywania rzeczywistości. I jakby
siebie wzajemnie ranią, choć paradoksalnie obu tym naturom
przyświeca jeden cel. Bardzo mi trudno to wytłumaczyć.

Granica rzeczy na które nie mam wpływu jest dość odległa (tj. czuję
się niejako zobowiązana wpływać - przede wszystkim na własne -
życie).
I choćby nawet, w końcu dotrze do mnie, że nie mam wpływu na to czy
tamto, to trudno mi się zgodzić na taki stan rzeczy.
Czasem jestem pełna podziwu dla siebie, jako człowieka (obserwując
siebie lepiej rozumiem innych ludzi, świat, sens - i zafascynowana
jestem tym wszystkim co składa się na ludzkie istnienie), ale innym
razem przerażam siebie samą.
I przeszłość mnie też przeraża. I to, jak odbija się czkawką. I to,
że nie mogę sobie z nią poradzić.

A jeżeli zostanie na zawsze...

[tricolour]

... że z przeszłością już nie bedzie można sobie poradzić?

Przecież to jest logiczne, że działania nie sięgają wstecz więc
jedyne co pozostaje, to pamiętać. Nie rozpamiętywać, a pamiętać.
Włożyć przeszłość do doświadczeń, czasem nieprzyjemnych, ale ZAWSZE
pożytecznych. Skorzystać z nich, wręcz wykorzystać. Zbudować.

Tak jak zbudowali statek morski ze stali z WTC.

[a.niech.to]

Zespół niechcianych myśli współistnieje z nerwicą/depresją.
Przebiega dokładnie tak, jak opisujesz. Wydaje mi się, że stany,
które przeżywasz, osiągają kres ludzkiej wytrzymałości. Psycholog Ci
nie pomoże, bo Ty wiesz już WSZYSTKO, natomiast psychiatra może Ci
tak dobrać leki, że czas dokona swego leczniczego dzieła, a Ty nie
będziesz tak bardzo cierpieć. Moim zdaniem nie ma sensu kręcić się
wokół uporządkowanych problemów, indukujących cierpienie. Warto
sobie pomóc. Nie zrobisz tego siłą woli, tak jak tą drogą nie
powstrzymasz paru innych schorzeń.

[krezzzz100]

A.niech.to, jesteś tego pewna, że ona wie wszystko? I że to cierpienie jest
wyłącznie nerwicowe? Bo moim zdaniem, nie.

[a.niech.to]

O kompletności rozeznania w sytuacji wnioskuję na podstawie postów.
Całkowitej pewności nie ma ani psycholog, ani psychiatra. Dysponują
wyłącznie wiedzą przekazaną przez pacjenta, czasami wzbogaconą o
wywiad z rodziną.
Uważam natomiast, że jeśli człowiek cierpi, każda forma skutecznej
pomocy będzie cenna.

[a.niech.to]

Jestem natomiast całkowicie pewna, że samo zracjonalizowanie
problemu nie wyklucza cierpienia. Tak dobrze to nie ma.

[krezzzz100]

Nie racjonalizację rozumianą jako pozornie racjonalne uzasadnianie swojej
sytuacji. Mnie chodzi o rzeczywiste odpowiedzi.

[kami_hope]

Dziękuję za zainteresowanie.

Spokojnie, mam dobrą opiekę medyczną

Doceniam Waszą troskę. Nie cierpię na żaden zespół niechcianych
myśli itd. To czego doświadczam, zwykło się określać "cierpieniem".
I rzeczywiście przeszedł mi przez myśl, pomysł o
jakimś "zagłuszaczu". Ale! Nie tędy droga. Fachowcy to wiedzą.

Jeszcze raz dziękuję.

P.S. Cierpię na łagodną formę klaustrofobii, radzę sobie.

przydatne linki

[kami_hope]

www.kre-art.eu/rodz_myslenia.html

neur.am.put.poznan.pl/mt/9.2.pdf
(mapa myśli w kreatywnym myśleniu)


edukacja.gazeta.pl/edukacja/1,101856,5468329,Jaki_masz_typ_inteligencji_.html

pl.wikipedia.org/wiki/Inteligencja_(psychologia)

[a.niech.to]

kami_hope napisała:

> Spokojnie, mam dobrą opiekę medyczną
Jestem już spokojna.

[ekscytujacemaleliterki]

Kami_hope,
Ja to czułam jak kopniak w brzuch, fizycznie mnie bolało. Na racjonalizacje nie
miałam siły. Robiłam sobie terapię śmiechem, szukałam ludzi i nie wizualizowałam
sobie mojego bólu i nieszczęścia dopóki nie ochłonęłam na tyle, że byłam w
stanie się z tym zmierzyć.
Czas zrobił swoje .

[kami_hope]

I właśnie teraz w czasie upatruję nadziei.
Zdaje się, że środki jakimi dysponuję, zawiodły.
Nie wiem jak to dalej będzie.

[to.ja.kas]

Sa sytuacje kiedy terapia jest nieodzowna. I są wydarzenia które trzeba
odchorwac jak grypę i wyleżeć. Mnie demony nie nękają. Kiedyś dostałam kopniaka
po którym mnie zgięło w pół, ale kiedy się podniosłam, odrobiłam lekce
samodzielnie i skoro moje życie jest dla mnie satysfakcjonujące to nie widzę
potrzeby marnować czasu na terapię. Jako dyletant polecam przede wszystkim
zgromadzenie grona bliskich ludzi wokół siebie

[ekscytujacemaleliterki]

Pomóż czasowi, szukaj czego możesz.
Najmiejszych drobiazgów się chwytaj.
Będzie, skoro ja uśmiecham się dziś dlaczego od jutra miałabyś nie uśmiechać się Ty?
W najgorszych chwilach sobie myślałam, że skoro ludzie oświęcim przetrwali to i
ja przetrwam.

[kami_hope]

Dziękuję Wam!

I tak się chwytam, i staram wyciągnąć jak najwięcej radości z małych
rzeczy. Wczoraj choinkę ubrałam i udekorowałam okno (w Anglii okres
świąteczny zaczyna się wcześniej niż w Polsce, a po Świętach szybko
się kończy) i cieszyłam się tak bardzo.
Ale dziś, byłam w przychodni na badaniu. W końcu, po wielu latach
(to jakieś 7-8 lat będzie) odważyłam się. Bo po ostatniej
traumatycznie zakończonej ciąży, wzdrygałam się na każdą myśl, która
mi się skojarzyła. Niedawno był tu ten temat poruszany.
I teraz święta. A to się działo na dzień przed wigilią. I znowu to
czuję... Bo wtedy też byłam sama. I kończyłam się w bezruchu leżąc
na podłodze, a jego nie było. Pojawił się - jak cud jakiś - w
ostatnich minutach. Ciężko było, ale przeżyłam.
A kilka miesięcy temu jego ciężarna przyjaciółka mnie uświadamiała
jak się dzieci "robi". Że ona to usiadła na swoim chłopie w
odpowiednim dniu i MA. I cholera jasna, patrzę i oczom nie wierzę,
że można być tak durnym.
No i boli mimo woli. (zrymowało mi się )

To prawda, że ludzie Oświęcim przetrwali. I ja też podobnie sobie
mówię, by się nie rozczulać, bo to osłabia.

Dziękuję serdecznie za Wasze mądre słowa i Waszą uwagę.

[ulkar]

To co napiszę, nie będzie tak przemyślane jak niektóre przynajmniej
wasze wywody powyżej ... ale ...

... dopadają mnie czasem demony... nie takie małe złe mysli a
DEMONY, przeszłości, teraźniejszości i przyszłości... nie... nie
siedzą mi ciegiem na ramieniu, ale czasem, wcale nie proszone
przyłażą i siadają na brzegu łóżka wieczorem... i powodują, że znowu
zaczynam szukac winy w sobie... że nie zadbałam dostatecznie, że nie
zauważyłam wcześniej, że nie potrafiłam ugiąć karku zbyt nisko, że
nie przyjrzałam się zbyt dokładnie z kim się wiążę, że nie spytałam
taty co tak naprawde jest ważne w związku... kiedy miałam te 21 lat :
( Przychodzą wspomnienia mego dzicka w trumnie, piachu padającego,
róż ... przychodzą demony samotnych wieczorów, kiedy jeszczemąż
jeździł do kochanki a ja z maleńkim, kilkumiesięcznym drugim
dzieckiem siedziałam w domu, demony wrzasków i wypychania z domu...
i demony przyszłości ... które jedynie przewiduję, że mogą
przyjść ... Ale wydaje mni się, że nauczyłam się przed nimi bronić,
przynajmniej trochę, najważniejsze żeby nie przyszły te, których
jeszcze nie znam, tamte wcześniejsze już jakoś oswoiłam. Przychodzą
już tylko na chwilkę, umiem je przeganiać. Ale spowodowały, że tych
potencjalnie czyhających w przyszłości boję się "całkiem bardzo" ...

[kami_hope]

Ulkar, to lęk oparty na nie "byle czym". Bo na prawdziwej ludzkiej
tragedii. Gdzie po prostu słowa się kończą i nawet tęgie rozumy nie
obejmują. Nie jakaś tam fobia czy lęki egzystencjalne (ja wiem, nie
powinnam tak mówić, bo dla każdego jego problem jest tym
największym, ale czasami zrozumienie się kończy i przychodzi myśl "o
czym on/ona chrzani?!", przepraszam, ale czasem tak myślę), ot
demony. I dokładnie wiem jaki one stan wyzwalają, ten na przyszłość.

Ja walczyłam z moimi demonami. Chciałam je zwalczyć. Ale to chyba i
tak nie było możliwe, bo warunki się nie zmieniły, a mąż do końca
nie mógł się zdecydować czy dziecka chce, czy nie. W największym
skrócie i oględnie mówiąc, nie stworzył warunków dla powiększenia
rodziny. Jego podejście do problemu wręcz potęgowały moje obawy.
A koniec końców, jego towarzystwo uznało to za "wybrakowanie".
I nawet nie czuję się wybrakowana, nie w tym rzecz.
Chociaż może i tak... Bo jednak wiem, że czasu nie oszukam i lada
moment ten czas się skończy. A ja już nie mam siły i nie wierzę
w "nowe".

Przykro mi Ulkar. Tym bardziej przykro, że nie potrafię Cię wesprzeć.
Jedyne co, to wysłuchać mogę... jeśli chcesz opowiadać.

[ulkar]

Kami dzieki za dobre słowo... z grubsza przepracowałam te swoje
demony przeszłości... tylko tak czasami jeszcze łby wystawiaja ...
może też dlatego, że nie o wszystkim chcę zapomnieć ... są w tej
mojej trudnej przeszlości sprawy, ludzie, o których chcę pamietac ..
np. szorstkość włosków blond o których właścicel mawiał, że są
brązowe ... o tym chce pamietac, mimo że zaraz tych miłych wspomnień
sa te najbardziej bolesne.
Jak do mnie te straszydła przyłażą, to mówię sobie, że biedę to mają
matki dzieci, nieuleczalnie chorych, które patrza na cierpienia
swoich dzieci bezsilnie, a te moje obecne problemy to khem....
goowno jest i tyle

[kami_hope]

...prawda.
I chyba jednak czasu trzeba... Swoje musi odleżeć (aż się
uprawomocni pod hasłem "przeszłość")

[mola1971]

kami_hope napisała:
> I chyba jednak czasu trzeba... Swoje musi odleżeć (aż się
> uprawomocni pod hasłem "przeszłość")

Ja na swój prywatny użytek nazwałam to "archiwizacją"
Na dzień dzisiejszy przeszłość mam zarchiwizowaną i jak to z archiwum - czasem coś wyciągam, ale nie po to by się zadręczać lecz by coś sprawdzić. Bo stare, pożółkłe kartki z archiwum emocji już nie wywołują żadnych.
Kami, czas, czas i jeszcze raz czas.
A w międzyczasie dbać o siebie. Rozpieszczać samą siebie, robić coś inaczej niż do tej pory, wydeptywać nowe ścieżki. Jak już się wydepcze nowe, to te stare trawą porosną.

[ekscytujacemaleliterki]

Dziewczyno!
W Anglii masz boxing day! Leć i szalej ile możesz!
Jak Ci źle i chcesz oderwać myśli na pierwsze lepsze rondo jedź! Mnie tak na
rondzie muruje, że pięć minut stoję i zastanawiam się jak z tego ustrojstwa
bezpiecznie zjechać .
Widzisz, ja Ci tych świat tam trochę zazdroszczę. Tam na każdym rondzie nie stoi
choinka, w radiu po raz milionowy nie leci żaden dzingol bens czy last christmas
chociaż Kevina samego w domu dają. Łatwiej przetrwać ten świąteczny czas. W
Polsce tego tak się nie da zignorować. Tu na każdym kroku wszystko przypomina ze
idą święta. Moje pierwsze TAKIE święta. Dużo książek sobie kupiłam, trochę
filmów, rozczulę się trochę ale mi przejdzie .

[kami_hope]

Ja mieszkam dokładnie przy rondzie. Czasami to tak sobie nawet
popatrzę jak życie się toczy za oknem. Czasem zrobi się mały korek,
bo ciężarówka zablokuje ruch, bo wąsko (tu wszędzie wąsko). I komuś
się bardzo śpieszy i trąbi. Ja mówię "spokojnie, zaraz ruszy", i
rusza, a ja myślę sobie, że dobrze - już się nie denerwują.

Wracam w tygodniu świątecznym do pracy. Będę udawała, że świąt nie
ma, może tym sposobem przechytrzę? Może tu będę? Jakby inna obolała
dusza się pojawiła to służę uprzejmie, poużalamy się razem
A i dobry likier sobie kupiłam na tą okazję. Zastanawiam się, czy by
nie kupić jeszcze jeden, tak "na teraz"

P.S.
ekscytujacemaleliterki napisała:
Tam na każdym rondzie nie sto
> i
> choinka,
No właśnie stoi. Ta w moim oknie.

[ekscytujacemaleliterki]

Ja bym patrzyła godzinami. Za każdym razem kiedy wjezdzałam na rondo patrzyłam w
lewo i głupiałam.
Jakie poużalamy? Żadne poużalamy! Z demonami trzeba jak przed chwilą Pudzian z
Nejmanem .

Ja się zastanawiałam czy sobie rzeżuchy nie posadzić i zamiast choinki nie postawić.
Pierwszą część świąt, ta we dwójkę zignoruję. Zostawię sobie drugą z pysznym
jedzeniem i prezentami.

[kami_hope]

rzeżucha - tak, tak, to dobry pomysł!

Tu na rondzie to z prawej nadjeżdżają.
A to moje, nie jest takim zwykłym rondem. Bo tutaj ktoś ma
pierwszeństwo. Tylko za nic nie wiem, kto?? Ja to intuicyjnie
wjeżdżam. Staram się po twarzach wyczytać zamiary kierowców. Z
kobietami jest o tyle łatwiej, bo one też nie wiedzą i po prostu
sobie gestykulujemy i już wszystko wiadomo, która pierwsza i gdzie
zamierza...
Nie rezygnuj z choinki. Chociaż światełka powieś, fajne są

[mayenna]

Kobieto, nie bierz do serca takiego gadania. Baba wiedziała gdzie uderzyć i
walnęła. Niech ma to swoje szczęście. Ty jeszcze musisz może na swoje poczekać,
ale w przyrodzie musi być równowaga. Po deszczu - słońce.

[plujeczka]

jesli chodzi o przeszłość to nieststey odczuwam ja na każdym kroku
moze dlatego ,ze wciąż trwa ostatnia sprawa o podział majatku i
niestety konca nie widac.Wciaż sala sądowa jest wpisana w mój
zyciorys a na widok gmachu sadu skręca mnie w brzuchu.Jesli to
postępowanie sie zakonczy to mam nadzieje ,ze demony przeszości
znajda sobie inny obiekt niz moja skromna osoba ale to jeszcze tyle
czasu....Co do wspomien z przeszości dotyczących mojego zwiazku z ex
to nigdy tego nie analizuje bo niczego i tak nie dałabym rady
zmienic, ex to uparte stworzenie a do tego manipulowany przez
rodzine nieststey i tak w żaden sposób nie utozsamiał sie z własną
rodzina to znaczy ze mna i dzieckiem, trudno mi jedyenie
zrozumiec ,ze mozna nie interesowac się kompletnie dzieckiem , które
naprawdę w niczym nie zawiniło i jest powodem do dumy, za 2 lata
konczy studnia, nie ma z nim problemów, ale ex wogóle nie
pamieta ,ze kiedyś wiele lat temu stał sie ojcem również z własnej
inicjatywy i to jest jedyny demon z przeszłosci , który pewnie mnie
nigdy nie opuści.Poza tym zyje normalnie, mam grono sprawdzonych
przyjaciół i znajomych na których moge liczyc, pracuje i robie to co
lubię tylko marze zeby zakonczyła sie moja sprawa sądowa a wówczas
odetchne/.Sposób na przetwanie demonów wg. mnie?....nie izolowac
sie, nie analizowac , nie myslec ,ze mogłysmy wiele zmienic bo to
nieprawda to iluzja wówczas w konkretynych sytuacjach zachowywalismy
sie tak jak uznalismy ,ze było najlepiej, czasami były to ułami
sekund , które decydowały o naszej postawie a co najwazniejsze
nalezy pamietać ,ze czasu nikt nie cofnie.Mój tata, który ma 80 lat
zawsze do mnie mówi ...córeczko patrz do przedu a nie do tyłu, nie
ogladaj sie za siebie, prZeszosci nie ma jest tylko przyszłość ..i
ma racje wiec staram sie zyc dnuiem dzisiejszym, ciesze sie ,ze
świeta spedzę z rodzina u mnie wigilia w tym roku jest wyjatkowa
przy stole zasiadzie 24 osoby, zywa choinka, prezenty robne ale miłe
i tym zyje...wam również radze patrzcie do przudu a nie do tyłu,
pozdrawiam Was