pytanie

[zimna_woda_81]

zastanawiam się, ile mi to zajmie, zeby móc oddychać normalnie...i
nie mieć żadnych emocji na myśl o prawie byłym mężu..minęło pół
roku, a ja się męczę i końca nie widać. zupełnie inaczej już patrzę
na męża, przeszedł przemianę o jakij nie śniłam w najgorszych
koszmarach...i jak to jest, że w ciagu tych kilku miesięcy stał się
kimś kogo nie poznaję. A to co moje, z czego skorzystał, to z gardła
mu chyba będę musiała wyrywać, bo nie ma w nim żadnej uczciwości i
przyzwoitości. Czy zawsze jak facet sie zakocha, to musi żonę
wdeptać w ziemię?nie mozna normalnie sie rozwieźć, dogadać się
jakoś? skąd ta nienawiść? nie musiał się mnie obawiać, poszedł sobie
do innej, z mojej strony miał spokój. Więc po co?
Wiem, powinnam przestać sie dziwić, wyciągnąć wnioski i iść dalej.
Ale jednak się dziwie, i boli jak cholera

[z_mazur]

No niestety, pół roku to trochę mało.

A w kwestii wdeptywania w ziemię, to mam taką własną teorię, że
osoba, która w jakiś sposób czuje się winna włącza sobie taki
mechanizm obronny. Żeby zmniejszyć swoje poczucie winy przerzuca
odpowiedzialność za pewne rzeczy na tą drugą stronę, często są to
jakieś wyimaginowane kwestie, nie mające nic wspólnego z obiektywną
rzeczywistością, ale pozwalające uporać się z poczuciem winy. Dla
takiej osoby, ta druga strona im bardziej na poziomie racjonalnym
jawi się jako niewinna ofiara, tym bardziej podświadomie staje się
obiektem ataku jako wróg.

[scindapsus]

Wiesz co, coś w tym jest.
Nie patrzyłam na to w ten sposób ale to wiele tłumaczy.
dzieki.

do założycielki wątku: prawie_że banał ale czas leczy rany
tylko trzeba pozamykać wszystkie sprawy, żeby się nic nie ciągnęło,
nic nie przypominało i żeby nie było powodów do wysuwania przez exa
roszczeń finansowych/rzeczowych .

[tully.makker]

Dodam jeszcze, ze to, ze zachowalas sie z klasa moze te agresje
potegowac. Bo nie da sie wszystkiego zwalic na ciebie wiec trzeba
sie zmierzyc ze swoja wlasna marnoscia.

[bozka45]

Dokładnie się zgadzam z tym, że nienawiść jest u zdradzaczy i
porzucaczy plasterkiem na wyrzuty sumienia. Gdy mojemu prawie byłemu
przeczytałam fragment z artykułu z "Charakterów", który wyjasniał
ten mechanizm własnie na przykładzie męza i zdradzonej zony, to
tylko:
* wstał i ...
*na odchodne powiedział: Może i tak jest... Ty mądra jesteś, tyle
potrafisz zrozumieć i dociec... A ja taki ciemniak jestem...
I co?
I nic z tym nie zrobił...
Żył ze swoim cieniem i potęgował swoją nienawiść, urajał (bo
inaczej nie powiem) nowe zarzuty do mnie, wszystko miał "za złe",
mimo, że starałam się być ok. Zamknęłam gębe na kłótkę. Mówiłam przy
sporadycznych i unikanych przez niego kontaktach jak najmniej, aby
nic mi sie nie wypsnęło...
Jak twierdzi psycholog z fundacji "kobiece serca" tylko 10
proc. osób podejmuje rozwój osobisty, chce pokonać, co w nas małe i
złe. Tylko 10 proc.... Reszta idzie po najmniejszej linii oporu.
Wiec na kryzys wieku sredniego, na męska depresję - nowa kobitka,
łatwiejsza, mniej wymagająca i przede wszystkim .... młodsza, tzw.
świeżyzna. Co tam dzieci (przecież prawie dorosłe). O tych, którzy
cierpią po odejściu można powiedzieć: są silni - poradzą sobie!!!
Nie maja wyjścia! Poradzą sobie! Jak są odwazni, to nawet kryzys
życiowy, to nawet zdradę i porzucenie wykorzystają aby stać sie
lepszym, rozwinąć skrzydła, pokonać starch, lęk, zazdrość, pychę
itd... w końcu uwierzyć w siebie i żyć pełną persią!

[undeadly]

A nie jest też tak że większość ludzi lubi czuć się ofiarą ?
Jak mnie skrzywdzono to moim świętym prawem jest nienawidzić
krzywdziciela/krzywdzicielke. Niekoniecznie musi być to osoba
zdradzająca czy porzucająca, o ile w ich przypadku nienawiść rodzi
z własnej imaginacji o tyle w drugim przypadku (osób zdradzonych porzuconych)
jest to wentyl pozwalający wyładowywać emocje (jak nie trwa zbyt długo).

[bozka45]

Bycie ofiarą - czycie sie odiarą - myslenie o sobie jako o ofierze -
postrzeganie siebie jako ofiarę to .... trumna. Byłam w niej! I to
kilkanaście lat! Bycie biedactwem to rola, w którą wpisali mnie
rodzice. Nadopiekuńczy, niedojrzali emocjonalnie. Ojciec alkoholik
nadmierna troskiliwością i niewiara we mnie (podskórnie) pokrywał
tak pewnie swoje wyrzuty sumienia...
Bycie ofiarą daje niemałe korzyści. Warto siąść i zastAnowic się -
co z tego mam? Moje wychodzenie z tego trwało długo. Trudno mi było
Bogu (sile wyższej) oddać lejce i pogodzić się, że nie zawsze jest
tak, jak sobie zaplanowaliśmy (żyli długo, mimi burz i starzeli się
razem...). Potem trudno mi było sie przełamać i oddać ból, który
rozwalał mi serce (nawet nowoczesne EKG pokazało zmiany
przewodnictwa). Ból wracał - mimo upływu czasu, bo ja uparta jestem -
aż zaczęłam medytować, że oddaje ból, aby Szef zamienił go na dobro
dla mojego męza i jego kochanki. I uadłosię!!!! Jest lepiej, coraz
lepiej i lepiej!!!
Czas nie zawsze leczy rany... U mnie mijał, a ja opsesyjnie
trzymałam sie bólu, choć nie zdawałam sobie z tego sprawy... tak
było to we mnie głębokie... Od zdrady minęło 3 lata, od
wyprowadzenia sie męża prawie 2 lata...
Pierwszy rok był najtrudniejszy. Ale gdy minął też dobrze nie było.
Byłam jak konserwa - zamknięta i uczeniona bólu. Wyisolowana przez
przeciwności losu, które się pietrzyły...

[zimna_woda_81]

jak by tu zrobić, zeby mu tak łatwo z tym poczuciem winy nie
poszło...mam cholerne poczucie niesprawiedliwosci, życie przewraca
sie do góry nogami, a mąż swoje poczucie winy jeszcze na mnie będzie
przerzucał, żeby mu się milej zrobiło

[phoebe_buffay]

Nie pozwól sobie na przerzucanie poczucia winy na Ciebie. Nie masz wpływu na to co mąż myśli i czuje, a ogromny wpływ masz na własne samopoczucie. Ja takie myśli przeganiałam bardzo zdecydowanie i konsekwentnie. Z czasem wchodzi w nawyk.

[zimna_woda_81]

Ja takie my
> śli przeganiałam bardzo zdecydowanie i konsekwentnie. Z czasem
wchodzi w nawyk.


ja dopiero uczę się przeganiać, zależy od dnia, wahanka nastrojów,
jednego dnia życie boli i wszystko boli, drugiego widzę, jakie tu
mechanizmy działają,
różnie jest, ale ważne , że proporcje tych dni się zmieniają, coraz
więcej tych normalnych dni, smutnych, ale normalnych i spokojnych

[zimna_woda_81]

szkoda, że te wyimaginowane kwestie są przyjmowane zupełnie na serio
przez innych...i zaczynają żyć własnym życiem wśród rodziny i
znajomych

[bozka45]

Według mnie, tak na dziś, to.... Ty nic nie możesz zrobić z jego
poczuciem winy. Możesz tylko zająć się sobą, zmieniać siebie,
przemieniać siebie... On ucieka przed prawdą w swój świat i wciaga
tych, którzy sie dają. U mnie jest identycznie - rodzina męża nawet
z naszymi córkami nie utrzymuje kontaktów. Wspólni znajomi trzymają
się z daleka... Tyle że powiedzą mi dzieńdobry i usmiechna się tak,
że czuję życzliwość. Ale nikt nie chciał (lub nie potrafił)
wytłumaczyć, otworzyć oczy mojemu mężowi. Teraz, po ponad 2 latach
kryzysu, wraca do mnie to, co mój prawie były opowiadał o mnie, o
naszym małżeństwie. Chora relacja, odbicie w krzywym zwierciadle...
Jak tego słucham to dziekuję Bogu, że nie zwariowałam

[kategemi]

Mnie tez ciągle boli. Nie łatwo jest zapomnieć człowieka, który był
tym wymarzonym, obsypywał Cię kwiatami, twierdził, że jestes całym
jego życiem......a potem zamienił się w dr Jekhla czy jak to tam.
To ma boleć jak cholera, a my szukamy w sobie winy, co takiego
zrobiłyśmy....wiem , że to echa babska wyssana chyba z mlekiem
matki.....ale jak ją wyrzucić z siebie? Może właśnie tutaj , na tych
stronach
Pozdrawiam Cie w bólu!!!

[rozjechanakotka]

Usłyszałam,że jestem winna; temu ,ż sypiał z kochanką bo ...widocznie mu czegoś w związku brakowało Temu,że od kilku lat pije bo... przedtem nie wiedziałam o jego podwójnym życiu, teraz pije bo wiem
Temu ,że znów z kochanką wyjechali n,teoretycznie służbowy weekend bo nie zabroniłam mu jechać
Boże co z tym robić? Jakie mechanizmy działają,że on to robi?

[bozka45]

Jakie mechanhizmy działają, że on z "tą drugą". A po co ci się nad
tym zastanawiać? Na analizowanie,myslenie, rozpamiętyweanie tracisz
nie tylko czas, ale także masę (prawdziwy ogrom) energii! Najpierw
Twój biedny organizm produkuje hiperilości hormonów stresu, a potem
musi sie z tych toksyn oczyścić. Więc skreslaj takie ścieżki
myślowe, odcinaj sie od nich... Wiem, że trudno, ale próbuj...
Ja "chciałam" zrozumieć i ledwo wyszłam z gówna analizowania i
zastanawiania sie dlaczego z fajnego, wrażliwego faceta zrobił się
toporny drań. Byłam w takiej depresji i ledwo ciagałam nogami, do
tego zero koncentracji...
Duzo pracy nad sobą, odcinania się od nałogowej miłości,
zatracenia się w tym wszystkim... z u p e ł n i e!!!

Na warsztatach SLAA (uzależnionych od seksu i miłości)jeden z
notorycznych zdradzaczy powidział mi jasno o mechaniźmie:

Z Ł O, G R Z E C H, EGOIZM....

[rozjechanakotka]

Ja jestem już na antydepresantach
Ale dlaczego za to ,że sypia z kochanką wini mnie? To jakaś paranoja!!!

[zimna_woda_81]

ja usłyszałam od niego po kilku miesiącach od rozstania kilka
zwrotów, które mnie zwaliły z nóg,
cytat: "trzeba było się starać "(!!!!) bo niby się nie starałam, bo
niby jakbym się starała to on by mnie kochał? to nie zakochałby się
w innej, młodszej? na czym niby ma polegać takie staranie się jednej
strony? ja zawsze myślałam, ze to dwie strony powinny się starać.
Powiedziałam o tym mężowi jeszcze. W odpowiedzi usłyszałam: "Jakbyś
ty się starała, to ja też bym się starał, mi się nie chciało, bo t
się nie starałaś" . O zgrozo.. co za logika. Można się tak
zastanawiać, co było pierwsze - jajko czy kura... przestasznie
konstruktywna rozmowa

[blaszany.dzwoneczek]

najgorsze jest to, że w takich razach wychodzi z ludzi cała ich małość i najbardziej obrzydliwe cechy, ja też usłyszałam kilka takich tekstów, że słabo się robi i właściwie jedyną odpowiedzią jest danie w pysk, choć przemocy nie popieram i nie stosuję
żal chyba ma się do siebie najstraszliwszy o tą ślepotę

[blaszany.dzwoneczek]

zimna_woda_81 napisała:

> A to co moje, z czego skorzystał, to z gardła mu chyba będę musiała wyrywać [...]

Też chciałam z gardła wyrywać i czasami wydaje mi się, że nic mi nie zostało, że nie mogę już nic nikomu dać, ale to wszystko zostaje jednak w nas, nasza zdolność do dawania, do zwykłej radości, jakichś małych zdziwień.
Byłam ostatnio na wsi, była piękna pogoda, świeciło słońce i wiał ciepły, silny wiatr. Konie pasły się na łące. I stałam tam z przymkniętymi oczami, rozłożyłam ramiona, czułam podmuchy na dłoniach, pozwalałam temu wiatrowi targać moim włosami na wszystkie strony, łopotać szerokimi spodniami i narzuconym na ramiona swetrem. Nie musiało być nikogo obok, nie musiało być jego obok, by wyciągnąć to ze mnie na zewnątrz. To było mną i myślę, że wiele mam jeszcze w sobie rzeczy do dzielenia, to, co mu dałam, może zabrać ze sobą. Mnie nie ubyło.

[zimna_woda_81]

"A to co moje, z czego skorzystał, to z gardła mu chyba będę musiała
wyrywać"

dzwoneczku, ja tu raczej kwestie finansowe na myśli miałam
mąż jest nieskłonny do kompromisu, baaaardzo nieskłonny, no ale
kochanka kosztuje...szczególnie taka młoda, trzeba ją tu i ówdzie
zabrać, szczególnie jak ona malutko zarabia, oj malutko..i
młodziutka jest, to pobawić się lubi, trzeba jej jakoś zaimponować.
W nowym związku męża pięniądze ważne są, więc po co z żoną się
rozliczać...

[blaszany.dzwoneczek]

kwestie finansowe - inna bajka
cieszę się, że ja nie muszę się jeszcze z tym borykać, bo to byłoby chyba dla mnie za wiele

[bozka45]

A propos tego, co facetów wychodzi....

Faceta poznaje się nie po tym jak zaczyna, ale jak kończy....

[iiona]

Bardzo prawdziwe słowa. Ja mam kilka pytan dodatkowych odnośnie
tematu; czy ci odchodzący mężowie mają świadomość swojego
zachowania? tego, że się tak bardzo zmieniaja? czy planują sobie na
zimno, że w celu lepszego samopoczucia przerzucą winę na żonę? czy
moze działaja w jakimś zamroczeniu? ktoś wie? bo to aż nie do wiary
jak się patrzy na takiego odmienionego małżonka, że coś takiego może
się w ogóle z człowiekiem zdarzyć..... druga kwestia to- czy
zdradzajace i odchodzące kobiety również się tak zachowują? też z
dnia na dzien chamieją i winą obarczają męża ???

[bozka45]

Nigdy nie zdradzałam... Ale momenty pogubienia, ekstremalnego
egoizmu pod wpływem rozchwiania emocjonalnego zdarzały mi się na
krótko. Czytałam też wypowiedzi szczere, pisane w chwili skruchy
przez młodą, ale - mniemam - madrą kobiete przed 30-stką, która
zdradziła ukochanego męża i odczuwała wielki ból, wyrzuty sumienia.
Pisała na forum stowarzyszenia sychar - katolickie, nie uznające
rozwodów, wspierające trudne małżeństwa w kryzysie, nawet po
rozwodzie kościelnym.
Jej wypowiedzi mogłabym odnaleźć... ale to spory wysiłek.
Porównywała ona zdradę i odejście od rodziny i wartości do
zagubienia w lecie, do otoczenia się skorupą, którą można rozbić
tylko od środka.... Co można zdobić? Ludzie stamtąd wierzyli w
modlitwę za osobę zagubioną, ale taką bezinteresowna, z oddaniem
Bogu problemu, z nieoczekiwaniem szybkich zmian, szybkiego cudu. Bo
modlitwa z chciejstwem można samemu sie załatwić. Przede wszystkim
jednak zalecano wypuszczanie "sygnałów dymnych", czyli zachowywanie
się - mimo wszystko z zyczliwością, z klasą, z poczuciem własnej
godności, bez wycioągania, obwiniania... To, czy jestesmy gotowe
przebaczyć, przyjąć... to kolejny etap.
Ale przede wszystkim nalezy zajmować się SOBA