życie z samotnikiem

[stokrotkamarkotka]

Właśnie się rozstaliśmy,znamy sie prawie 8 lat,mamy 5 letnia córke.On jest mega samotnikiem,zamkniętym na ludzi,każde zwrócenie jemu uwagi,że coś robi nie tak konczyło się kłótnią,wszystko odbierał jak atak na niego,zamykał sie w sobie coraz bardziej,nie odzywał sie wtedy do nikogo nawet córki.Przepłakałam wiele,bo nie wiem co robić,mecze się,sama zaczynam tracic chec do zycia,do wszystkiego.jest dobry dla corki,kocha nas,ale juz tego nie umie okazac,jest tak zblokowany,czasem boje sie,ze jest emocjonalnie niedorozwinięty.Miał trudne dziecinstwo,wiec chciałam,zeby chodzil do psychologa,ale nie chce,on nie widzi,ze jest inny,nie ma w ogole znajomych,z pracy tez go co jakis czas zwalniaja.Chyba trzeba odpuscic.Czy mozna jakos żyć z takim człowiekiem,czy mam wierzyć jeszcze,ze sie zmieni?

[fituq]

Jesli przez 8 lat się nie zmienił, jeśli sam uparcienie chce iśc na terapię, itd
- to nie ma sie co łudzić że się zmieni.
Uznaj status quo. że on taki jest, tak skrzywiony w dzieciństwie, że aż nienormalny. Zablokowany nawet na życzliwośc z zewnątrz. Agresywny lub bierno-agresywny. Nie lubiący ludzi. Nie akceptujący żadnej krytyki.
Żyć z nim możesz jedynie nie chcąc go zmieniać. On sam musi zechcieć. A nie chce.
Jeśli z takim nie jestes w stanie być, to lepiej odejsc. Wyłuszczając spokojnie z którymi jego cechami nie ejsteś w stanie przejść do porządku dziennego i które cię wykańczają. Jesli zostaniesz w takiej szarpaninie, fochach, nie odzywaniu się - to corka nauczy się tych jego(waszych domowych) zachowań i za chwilę bedziesz miała tez córkę z zaburzeniami emocjonalnymi..

[kami_hope]

Czytalam sobie Twoj post z empatia i wspolczuciem, ale zasmialam sie w tym punkcie:

stokrotkamarkotka napisała:
> jest tak zblokowany
> ,czasem boje sie,ze jest emocjonalnie niedorozwinięty.

Nawet nie wiem od czego zaczac.. Hm...
Powiem tak, ludzie sa rozni, maja rozne charaktery, od silnie introwertycznych po silnie ekstrawertyczne, a pomiedzy tymi wiele innych. Czy masz wierzyc, ze twoj partner sie zmieni? Nie, on sie nie zmieni. Taki juz jest i do tego ma prawo. Ma taki, a nie inny sposob doswiadczania samego siebie i rzeczywistosci wokol. Sa ludzie, ktorym wiezi spoleczne nie sa potrzebne, za to koniecznosc powtarzania rzeczy dobrze znanych, tak (np. u ludzi z autyzmem, z syndromem Aspergera). Jedni ludzie lubia dzialac szybko, inni wola sobie wszystko przemyslec, itd. Tyle sposobow postrzegania swiata ile ludzi. "Trudne dziecinstwo" nie koniecznie przesadza o kondycji psychicznej, a juz tym bardziej o charakterze czlowieka. I - nie jest to czlowiek "nienormalny", "niedorozwiniety" itd. Jesli juz, to bardziej odpowiednim okresleniem bylby "nietypowy". Fakt, ze ktos odbiera swiat i komunikuje sie z otoczeniem w sposob "nietypowy" nie oznacza ze u danej osoby sa wskazania do leczenia, itp. Czesto, bardziej tych "typowych" nalezaloby edukowac jak rozumiec i komunikowac sie z ludzmi "nietypowymi".
Dobrawdy trudno mi zrozumiec, z jaka latwoscia ludziom przychodzi okreslanie odmiennosci jako patologii, do tego ktora trzeba leczyc. Smutne to...

Zadaj sobie pytania wzgledem samej siebie, bardziej. Pomysl jaki Ty masz charakter? Jakie cechy ma Twoj wymarzony partner? Pomysl, jak Ty widzisz partnerstwo i jak powinien wygladac zwiazek w ktorym czulabys sie spelniona i szczesliwa?

Moze tu nikogo nie nalezy leczyc?

Moze po prostu wystarczy dokonac wyboru, ktory bedzie zgodny preferencjami i potrzebami?

[molly_wither]

Ja doda,ze kiedy sie kocha naprawde to osobowosc partnera nie ma znaczenia.

[zmeczona100]

Jasne, wszystko jedno z kim się jest

[amb25]

Moj maz byl b.podobny (wlacznie z trudnym dziecinstwem - geniusz, bez potrzeb socjalnych w polskiej podstawowce lat 70...), ale u niego zdiagnozowano w wieku ok. 40 lat chorobe psychiczna - schizofrenie, chociaz tylko raz mial krotki epizod psychotyczny. A postawienie diagnozy zajelo 6 lat.
Twojego meza nie zmienisz. On sam musialby sie chciec zmienic.
Konsultacja z psychologiem/psychiatra bylaby oczywiscie b.korzystna, ale jesli on nie chce to nic nie poradzisz, albo chociaz z internista (moze to jakas choroba/zaburzenie fizyczne a nie psychiczne).
Z tego co piszesz on nie umie okazywac uczuc i wyrazac emocji. Niektorym to przeszkadza innym nie.
ALe jesli zwalniaja go z pracy to problem nie jest blachy, najprawdopodobniej.
Dla dziecka to tez nie jest dobry wzor mezczyzny, ona moze miec problemy w zwiazkach z mezczyznami w przyszlosci, bo podswiadomie bedzie szukala akceptacji i ciepla, ktorego nie dal jej ojciec.
Sytuacja jaka panuje w domu tez nie jest dobra dla dziecka. Uswiadom sobie (mnie zajelo to duuuzo czasu), ze ty twoj stan wplywa (a piszesz ze jestes na skraju zalamania nerwowego, co doskonale rozumiem) na dziecko, na atmosfere w domu, na stan twojego meza tez. To zamkniete kolo, ktore trudno przerwac.
Jesli uswiadomisz sobie, ze on najprawdopodobniej nigdy sie nie zmieni, jesli zakceptujesz jego zachowanie, jesli ono przestanie cie draznic i zalamywac, jesli niczego nie bedziesz od niego oczekiwac, jesli masz na tyle silny charakter zeby samej ciagnac to wszystko, albo postawe Matki Teresy, to pewnie tak.
Inaczej wyladujesz z depresja a twoje dziecko z zaburzona psychika.

[stokrotkamarkotka]

dziekuje wszystkim za odpowiedzi. Nie wspomnialam wczesniej,ze moj maż nie ma wzorcow rodziny,bo jej wlasciwie nie mial,dlatego tłumaczyłam jego charakter dziecinstwem.Druga rzecz jest taka,ze on nienawidzi mojej rodziny,nie odzywa sie ani słowem,a patrzy na nich jak na wrogow.Obawiam sie ,ze przez jego charakter popsuly sie relacje z moja rodzina,siostra mnie nie odwiedza,dziecko tez zacznie sie zastanawiac za jakis czas o co biega.On twierdzi,ze nas kocha ponad wszystko,ale jakby tak bylo to nie probowalby sie zmienic?

[laptopowiczka]

Nie wiem, ale wchodząc w związek chyba widziałaś jakim jest człowiekiem. Ludzie są różni, różne charaktery, różne problemy, ważne żeby się akceptować. Może to ty naciskasz, a on się wycofuje. Nie musi przecież lubić twojej rodziny, ma do tego prawo. Jeśli nie ma ochoty mieć kupy znajomych, to też ma do tego prawo. Nie rozumiem cię kompletnie

[molly_wither]

Super wypowiedz! Kocham tak bardzo tolerancyjnych ludzi!

[molly_wither]

Przypominam Twojego meza. Tez nie cierpie rodziny meza, nie sa mi potrzebni.

[zmeczona100]

> opsuly sie relacje z moja rodzina,siostra mnie nie odwiedza,

Ha! Jak tylko przeczytałam Twój pierwszy post, to od razu chciałam pytać, czy jeszcze utrzymujesz kontakty z rodziną, czy już Cię przekonał, że oni wszyscy są do niczego, że nie warto wyjeżdżać do nikogo, także na święta, bo lepiej spędzić ten czas w domu (tj. samotnie).
Napisz, czy masz jeszcze choćby jedną przyjaciółkę, czy już żadnych znajomych- bo oni tylko wykorzystywali Cię, jak byłaś im potrzebna

No i czy już sprawdza, czy go zdradzasz, czy nie "żartuje", że z tym panem to wymieniasz jakies dziwne komunikaty bez słowa, czy rozumie podteksty, żarty, czy wszystko bierze na serio i czasami musisz mu tłumaczyć oczywiste rzeczy (że przecież facet na zdjęciu nie stoi obok Ciebie, tylko obok innej dziewczyny, a Ty go praktycznie nie znasz, tylko do zdjęcia stanęliście grupowo- jak to przy okazji wycieczki z zakładu pracy).

Bo o to, czy pan nie reaguje alergią na próby zaproszenia znajomej, znajomych do mieszkania to nawet nie zapytam...

[anbale]

Brakuje jeszcze pytania czy karał ją prądem i czy wytruł arszenikiem wszystkie zwierzęta w okolicy...
No bo to przecież introwertyk i samotnik!
Hu hu! Maniak i morderca!

[zmeczona100]

A co- samotnik, bo tak w tytule wątku napisała autorka?
Samotnicy nie mają przez swój samotniczy pogląd na świat problemów w pracy, nie traktują wszystkiego jako ataku na siebie ani nie odsuwają innych od ich znajomych.
Samotnictwo nie jest problemem samym w sobie- tutaj jest jednym z symptomów CZEGOŚ INNEGO.

[dwilk5]

Ja mam bardzo podobny problem. Mąż po naszych dużych kłótniach olewa dziecko, tylko zapytany cos mu tam odburknie. Nie odzywa się do mnie, nigdy nie wyciaga pierwszy ręki, stosuje wobec nas bierną gresję. Jest samotnikiem do tego uzależnionym od komputera. W pracy narazie idzie mu dobrze, ale w kontaktach towarzyskich jest bardzo zamknięty w sobie. O pójściu na psychoterapię nie mam co marzyć, bo ja mam jakies urojenia, że jest biernym agresorem..... Pierwszy raz nie wyciagam pierwsza ręki, jesteśmy po bardzo dużej kłótni i jest MASAKRA w domu...... Myślę o odejściu, chociaz jest to bardzo trudna decyzja.....Jesteśmy ze sobą już 15 lat... Miałam wczesniej sygnały, że taki jest i że lekko nie bedzie, niestety wszystkie je lekcewazyłam, zawsze myslałam, że jakoś to będzie, a niestety nie jest....

[stokrotkamarkotka]

Na pytanie,ze wiedziałam jaki jest jak go brałam odpowiedz brzmi tak.Ale zmienil sie,bardzo.Jest on i reszta swiata,ja nie mowie,ze ma miec kupe znajomych,ale on nie ma nawet 1 kumpla!Kazdz chyba potrzebuje z kim gadac.Choc on chyba nie,dlatego zamyka sie coraz bardziej,a jak mu zwroce nawet delikatnie,ze cos jest nie tak to zaczyna sie kłotnia.Kiedys nigdy nie wydzieral sie jak sie klocilismy,teraz jest inaczej,ma jakis obled w oczach z wscieklosci.ale nie jest agresywny,nie uderzyl mnie nigdy i chyba by tego nie zrobil..Jest bardziej wycofany,nie usmiecha sie,jakby mial wiecznego doła.

[gustavo.fring]

A bierna agresja to test ten twór ukuty przez psychoLOSZKI, gdzie to partner (nie partnerka) nie zachowuje się tak jak by sobie partnerka tego życzyła, co według niej jest zachowaniem agresywnym niego wobec niej, no bo jak on śmie tak nie robić tego co wg niej powinien?

Tak tylko pytam, nie musicie odpowiadać.

[gazeta_mi_placi]

Pije? Bije Cię? Nie utrzymuje rodziny? Tłucze dzieci?