jak rozwód wpływa na dzieci

[latoja]

Jak je chronić, jak sobie z nimi radzić, jak im tłumaczyć ?

[india8]

to chyba zależy od tego :

1. jaki rozwód
2. w jakim wieku dzieci
3. jacy rodzice
4. jakie warunki obiektywne
5. jakie zachowanie tzw. środowiska

bardzo to względne

ale podobno sam rozwód nie ma na dzieci takiego dużego wpływu - liczy się
zachowanie rodziców wobec siebie i dzieci

ale to teoria...

a problem ważny niestety

[bezecnymen]

temat bardzo rozległy, wystaczy zając sie jednym z podpunktów wymienionych
przez indie...
ja bym się najpierw skupił na samym fakcie rozwodu...
wydaje mi sie że malutkie dzieci przyjma ten fakt w miare spokojnie, to że taty
nie ma zacznie je interesowac po pewnym czasie gdy zaczną spędzać czas wsród
rowiesników i zorientuja sie że w ich domu jest jakos inaczej...
najbardziej chyba dotkliwie odczują to dzieci w wieku szkoły podstawowej..zbyt
małe by zrozumieć co sie dzieje, a jednoczesnie zbyt duże by tego nie zauważyć,
ja sądzę naturalną reakcja będzie, że tata nas zostawił...
jeszcze inaczej zareagują nastolatki, wystarczająco bystre by zrozumiec co sie
stało, podejmując typowe dla wieku, kategoryczne sądy, przypisując wine jednemu
z rodziców
jakie odczucia?
na pewno uczucie porzucenia, zbędności w życiu odchodzącego rodzica, poczucie
inności wsród rówieśników, zamknięcie sie w sobie albo szukanie pomocy poza
rodzina, która nie zdała egzaminu dojrzałości...stąd sekty, narkotyki itp...tak
robia dzieci z pelnych, ale zimnych rodzin, więc tym bardziej z tych rozbitych.
oczywiście nie jest to reguła, nie mam ambicji na tworzenie teorii w tej
dziedzinie ale tak mi sie wydaje
chyba tylko jedna korzyśc z tego wydarzenia...szybciej dojrzewają, staja sie
samodzielne, szybciej okreslaja swoje cele życiowe...

[marta.sama]

Bardzo trafnie wyszla ta Twoja teoria, moge zweryfikowac od strony praktycznej:
moje dzieci maja 15, 10 i 3 lata
Pozdrawiam

[akacjax]

A jak wpływa sytuacja przed rozwodem? Te lata(czasem) niedomówień,
nieporozumień, pozorów itd?
Wydawało mi sie, że wszystko dotyczy mnie, gdy do jeszcze-męża zaczęło
docierać, że mówię basta, nie dam się, to odwrócił się od dzieci. Twierdzą, żę
rozwód i jego wyprowadzenie się będzie szczęśliwym dniem.
Gdy rozkład małżeństwa zapowiada rozwód, to lepiej, gdy dzieci są mniejsze. Z
takimi "starymi" jak moje nie da się rozwodzić nie angażując ich w to.
Pomijam oczywiście rozwody kulturalne, małżonków, nie małżonków ze soba i
dziećmi.
Mój osobisty jeszce-mąż mieszka z nami a interesuje się dziećmi mniej niż
niejeden mieszkający na drugiej półkuli( w stosunku do swoich dzieci).
Patologia.

[julka1800]

mysle ze to temat rzeka..

Jak je chronić?
czy moge ochronić je przed czyms co nie zależy odemnie?

Jak sobie z nimi radzic?
Kochac je i wspierać, kochac mądrze, nadradzac i karać, byc poblażliwym i
wymagającym wtedy gdy trzeba, pokazywać swiat i ludzi

Jak im tlumaczyć?
czy moge wytlumaczyc coś czego sama nie rozumiem? Bo nie rozumiem, ze rozwodząc
się zostawia się swoje dzieci, wizytując je raz na miesiąc.

I jeszcze jedno, do tego co napisał Bezecny:
dzieci czesto myślą ze na miłość rodzica, tego ktory odszedl trzeba zasłużyć w
jakis sposób,
obniza sie u nich poczucie własnej wartości /bo wszyscy dookoła mają blisko
siebie mamę i tate a ja nie/

[india8]

Julka, powiem więcej - odkąd przyszły eks nie mieszka z nami moja malutka
córeczka co jakiś czas pyta mnie, czy jej nie opuszczę; pyta z komentarzem: bo
nie wolno nikogo opuszczać...
na koniec jeszcze mówi, że mnie b. kocha - ona i jej braciszek

eks tego nie słyszy

i jaki to dziecko ma obraz świata?

[julka1800]

Indio powiem wiecej,
moj syn po odejsciu M nie chcial zebym gdziekolwiek wychodzila bez niego, wobec
tego gdy szlam do sklepu po mleko i bułki brałam jego ze soba, gdy wynosiłam
smieci szedł ze mną do smietnika, gdy zalatwialam swoje sprawy tez w 99 %
jeżdzil wszedzie ze mną, mimo ze poruszam sie caly czas MZK i czesto nie mialam
ochoty i wiedzialam ze bedzie mu ciezko chodzic ze mna po mieście.

Syn był swego czasu czesto chory, w końcu po wielu infekcjach wyladował w
szpitalu, MUSIALAM GO ZOSTAWIC SAMEGO, bo kilka dni wczesniej byłam na L4 i
bałam sie ze odbije sie to mocno na mojej pracy, M mimo ze słałam mu
rozpaczliwe wiadomości nie pojawił sie w szpitalu. Tego rozpaczliwego placzu
syna mamo, mamo nie zostawiaj mnie ....nie moge zapomniec do dzis.

Córka była wtedy malutka wiec z nią było inaczej.

Syn dopiero od niedawna chce zostac sam w domu na jakiś czas, no ale teraz na
prawie 7 lat

[czekolada72]

Podejrzewam, ze rozwod ma duzy wplyw na dorosle zycie dziecka. Dziecko moze
zakodowac np ze nie wartyo starac sie o utrzymanie rodziny, ze partnerow mozna
zmieniac jak sie znudza ; dziewczynki moga szukac w partnerze "tatusia" ; albo
wrecz odwrotnie - moga niechciec sie z nikim wiazac

[kruszynka301]

czekolado, myślę, że jest wręcz przeciwnie - dziecko rozwiedzionych rodziców tym bardziej będzie się starać o swoje małżeństwo, aby nie popełnić błędu rodziców - mój mąż pochodzi z rozbitej rodziny, i widzę, jak się stara - więc tutaj jestem spokojna.
Ważniejszą sprawą jest niezaszczepienie w dziecku nienawiści do biologicznego ojca, choćby ten niewiadomo co zrobił. To zależy od nas, jakie będą nasze dzieci, i jakie będą mieć relacje z przyszłymi parterami.

[czekolada72]

No miejmy nadzieje, moje dziecie jest "za stare" na szczepienia, jak rowniez ja
nic takiego bym nie robila Ale obawy pozostana, zwlaszcza, ze znam pare
przykladow, kiedy wlasnie dzieci z rozbitych malzenstw - rozbijaly wlasne
rodziny (m in moj malzonek, jego brat i ich rodzice)

[latoja]

Moje dzieci też są juz duże ale cały czas jestem pełna obaw o nie i ich
przyszłość. Staram się jak mogę dbać o " normalność " w naszym życiu ale to
bardzo trudne.

[gotyma]

mozemy sie starac z calego serca, ale nie wiadomo tak naprawde co sie urodzi w
glowie takiego dziecka. nikt nie jest w stanie tego przewidziec, ani
konsekwencji wynikajace z tego.
moj syn zaraz bedzie dorosly i nie wiem jak mu pomoc by byl dobrym i sznujacym
innych czlowiekiem. jak zmienic jego wyobrazenie o ojcu, o swiecie. przeciez
zna prawde i moje ubarwianie nie pomoze...

[julka1800]

Gotymo, mam daleką kuzynke, ktora jest dla mnie wzorcem matki, ma 2 dzieci już
dorosłych, córka zalozyła wlasną rodzinę, syn jeszcze nie.
Wiedz co, ona za kazym razem, gdy tam jestem powtarza synowi jedno zdanie:

"Synu, mozesz w zyciu robić co chcesz, ale rób tak, by nikt nigdy przez Ciebie
nie płakał"

Chciałabym za kilka lat powiedziec ze wychowałam własne dzieci tak jak ona.
Mądrze.

[gotyma]

bardzo madre slowa, staram sie stosowac je przede wszystkim do siebie

dzieci niestety maja swoje rozumki i nie da sie zaprogramowac.
jakis czas temu moj syn wyrazil opinie o zupelnie obcym czlowieku (ktory nam
pomogl), porownujac do swojego ojca: tata nigdy by tak nie zrobil, powiedzial
by, ze nie ma czasu. i co z tym zrobic!

[julka1800]

Kruszynko mysle że jednak jest inaczej czesto dzieci rodzin rozbitych własnie
nie umieją w życiu dorosłym poradzic sobie w związkach, bo np sa tak silnie
zwiazani z tym rodzcem ktory je wychowywał, bo nie wiedza jak taki związek
powinien wyglądać /nie mieli tego w domu/, nie potrafia zdefiniowac sie w roli
męża/ojca lub żony/matki.
Jesli przytoczyłas swoj przykład, ja pozwolisz przytoczę swój. M wychowywał sie
bez ojca, to było widac na każdym kroku...
I ja to akceptowałam wiedziałam ze moj ojciec jest dla niego w pewnym sensie
wzorcem ktorego nie mial w domu.

czy nie jest udowodnione naukowo ze dzieci z rodzin z problemem alkoholowym
czesciej w zyciu dorosłym wpadają w alkoholizm?

[lisis]

mozliwe ze dzieci z rodzin rozbitych maja inna wizje zwiazku w swoim doroslym
zyciu, dla jednych latwiej im sie rozwiezc (bo to dla nich nie nowosc ani
grzech) dla innych trudniej przerwac zly zwiazek bo pamietaja traume z rozwodu
rodzicow i za wszelka cene chca nie dopuscic do tego?

ale tez
dzieci z rodzin pelnych, ale toksycznych -gdzie rodzice klocili sie, albo
latami nie rozmawiali ze soba, nienawidzili, byl psychiczny terror, nagonka
rodzicow na siebie, itd -nie radza sobie w zwiazkach albo ich w ogole nie sa w
stanie zalozyc...

nie wiem wiec czy sam rozwod tak wplywa na dziecko
czy bardziej relacje w jakich sa rodzice, i to domowe piekielko w jakim dziecku
dane czasem dorastac

[julka1800]

tak Lisis tak to penie jest, napisałaś:

> nie wiem wiec czy sam rozwod tak wplywa na dziecko
> czy bardziej relacje w jakich sa rodzice, i to domowe piekielko w jakim
dziecku

sam rozwód miedzy małzonkami pewnie nie wpływa na dziecko tak bardzo, pod
warunkiem ze rodzice Ci zachowują sie własnie jak rodzice /tzn obowiazki
wypełniaja oboje, oboje uczestniczą w codziennym zyciu dziecka, łoża na nie i
podejmuja wspólne decyzje/
ale prosze podajcie mi jakis przykład z zycia, takich własnie relacji po
rozwodzie, bo z moich obserwacji wynika ze dzieje sie zupełnie inaczej i wtedy
rozwód rodziców na pewno bardzo odbija sie na dziecku, gdy tego jednego rodzica
brak.

dzieci z pelnych toksycznych rodzin - tak Lisis, to sie odbija. Jak? bardzo
mocno na pewno, niestety

[kruszynka301]

julka 1800 napisała"

"> rozwód rodziców na pewno bardzo odbija sie na dziecku, gdy tego jednego rodzica
>
> brak."

Tutaj muszę napisać rzecz bardzo istotną, co powinnam zrobić na początku. Rozwód/rozłąka rodziców nie odbije się negatywnie na dziecku, jeśli założymy nową rodzinę. Mój mąż miał ojczyma, i to ojczym stanowił dla niego wzorzec taty.
Po odejściu eksa byłam tego świadoma, i chcąc zapewnić kilkumiesięcznej córze pełną rodzinę, całą energię poświęciłam znalezieniu nowego taty (udało mi się już skompletować rodzinkę na I roczek Agusi). Teraz mam łzy w oczach, kiedy 5-letnia Agusia spontanicznie woła na nas "mamusiu, tatusiu" i tuli się do nas obojga. Jestem o nią spokojna, że brak biologicznego ojca nie odbije się na późniejszych jej związkach. Nie mam pewności oczywiście, czy będą to udane związki, ale nie będę miała wyrzutów sumienia, że to przez to, że eks nas opuścił.

I znowu stoimy przed problemem giełdy, zaczętym w innym wątku, ale to będzie wracać jak bumerang.

[bravado1]

kruszynko301, a gdyby tak twoje dziecko miało powiedzmy lat jedenaście, a nie
kilka miesięcy, czy z równie wielkim zapałem zafundowała byś mu
nowego 'tatusia'?

[kruszynka301]

Nie wiem, czy z równym entuzjazmem, wiem, że dobrze się stało, że eks poznał kochankę kiedy byłam w ciąży, a nie, kiedy dziecko miałoby lat kilkanaście. Ale i tak nie zmienię zdania, że człowiek jest stworzony do życia we dwoje, pomimo tego, że niektórzy osobnicy skutecznie potrafią to utrudniać. We dwoje jest po prostu łatwiej.

[bravado1]

Oczywiście, jest łatwiej. Tego nie neguję. Tylko nie zawsze musi być łatwiej
dla dzieci. One mogą nie tolerować kochasia mamusi.
Moje nie tolerują, a wychodzi na to, że muszą...

[latoja]

Nie tolerują, bo źle je traktuje, czy nie tolerują, bo się w ogóle pojawił?

[bravado1]

To jest troszkę bardziej skomplikowana sprawa, ponieważ to jest mój były
kolega, sąsiad...
Więc dziewczyny znały go prędzej. I ciężko im jest teraz to wszysko pojąć.
Dlaczego z mojego kolegi, mama chce zrobić tatusia.
I jak na razie, mieszkamy jeszcze wszyscy razem. No, żona bardziej przebywa raz
poraz...

[kruszynka301]

Pisałam z własnej perspektywy - eks odszedł definitywnie, kiedy córa miała 3 tygodnie. Wiem, że odpadły mi problemy związane z akceptacją nowego partnera, i to już jest bardzo dużo.
Nie chciałabym, aby moje wcześniejsze posty zabrzmiały jak potrzeba szukania ojca dzieciom na siłę - po odejściu eksa, moim celem było znalezienie sobie kogoś w ciągu 4 lat, do 30-stki (harmonogram działań punkt po punkcie zdecydowanie ułatwił mi przejście przez psychiczny dołek).
"Zadanie" to zrealizowałam szybciej niż myślałam, ale naprawdę trafiłam na wspaniałego człowieka (nie "kochasia", to słowo ma wydźwięk zdecydowanie pejoratywny), i cudownego ojca dla córy. Miałam szczęście, zdaję sobie z tego sprawę, i wszystkim tego życzę.

[marta.sama]

Ja wiem, ze kazdej z nas jest trudno, ale nie moge sobie z tym wszystkim
poradzic - kazde z moich trojga dzieci potrzebuje czegos innego, innego rodzaju
uwagi, kazde inaczej reaguje na zaistniala sytuacje, ze tatus byl i nagle z
dnia na dzien zniknal. Cala trojka przezywa, kazde inaczej, ja nie dam rady
rozdzielic sie na tyle czesci i jeszcze myslec o gotowaniu, sprzataniu, moze
lepiej uciec od tego wszystkiego...

[latoja]

Ja poprosiłam moje dzieci o pomoc w nowej sytuacji. Szczerze im powiedziałam ,
że nie dam rady sama sobie poradzić, że musimy wspolnie się wspierać.

[bravado1]

A dla mnie to jest potężny bodzieć. Być z nimi, gotować im, prać, sprzątać,
odrabiać lekcje...
Wtedy nie mamy czasu na rozdrapywanie ran...

[plathess]

kruszynka301 napisała:

We dwoje jest po p
> rostu łatwiej.

NO WŁAŚNIE - I O TO CHODZI. W KOŃCU JAKAŚ KOBIETA NAPISAŁA CAŁĄ PRAWDĘ O TYM, DO
CZEGO POTRZEBUJĄ FACETA.

[bezecnymen]

i o wiele przyjemniej prawda?DDDDDD

[plathess]

kruszynka301 napisała:

> julka 1800 napisała"
>
> "> rozwód rodziców na pewno bardzo odbija sie na dziecku, gdy tego jednego
> rodzica
> >
> > brak."
>
> Tutaj muszę napisać rzecz bardzo istotną, co powinnam zrobić na początku. Rozwó
> d/rozłąka rodziców nie odbije się negatywnie na dziecku, jeśli założymy nową ro
> dzinę. Mój mąż miał ojczyma, i to ojczym stanowił dla niego wzorzec taty.
> Po odejściu eksa byłam tego świadoma, i chcąc zapewnić kilkumiesięcznej córze p
> ełną rodzinę, całą energię poświęciłam znalezieniu nowego taty (udało mi się ju
> ż skompletować rodzinkę na I roczek Agusi).


I TO WSZYSTKO ZROBIŁAŚ DLA SWOJEJ CORUSI? NIE DLA SIEBIE? PRĘDZEJ UWIERZĘ W
UCZCIWOŚĆ POLITYKÓW NIŻ W TAKIE SŁOWA. ZAWSZE ROZWÓDKI SZUKAJĄCE NOWYCH
UTRZYMUJĄCYCH MÓWIĄ, ŻE TO DLA DZIECI, ICH DOBRA, NIGDY DLA NIECH. NAPRAWDĘ
LUBIĘ TAKI FAŁSZ OD KTÓREGO AŻ SKWIERCZY!

[kruszynka301]

chyba masz jakiś uraz do rozwódek, więc wyluzuj

i wyłącz ten capslock

[plathess]

kruszynka301 napisała:

> chyba masz jakiś uraz do rozwódek, więc wyluzuj
>
> i wyłącz ten capslock

Dla ciebie wyłączam capslocka
Mówisz by wyluzować? Dobra, ale nieprawdopodobnie trudna rzecz do zrobienia, ot
co!

[kruszynka301]

dzięki za capslocka

widzisz, tutaj na forum jest zlot zdradzających/zdradzanych/kochanek/rozwódek/ i innych - cud, że jeszcze ze sobą dyskutujemy, a każdy z nas ma swój punkt widzenia)

Witaj na forum!

[tricolour]

Jakoś mało sympatycznie zawitałaś na "naszym" forum...

[plathess]

kruszynka301 napisała:

> czekolado, myślę, że jest wręcz przeciwnie - dziecko rozwiedzionych rodziców ty
> m bardziej będzie się starać o swoje małżeństwo, aby nie popełnić błędu rodzicó
> w - mój mąż pochodzi z rozbitej rodziny, i widzę, jak się stara - więc tutaj je
> stem spokojna.


NO NIESTETY JA ZNAM PRZECIWNE POSTAWY WOBEC MAŁŻEŃSTWA, SPOSOBY NA ROZWIĄZYWANIE
PROBLEMÓW WE WSPÓLNYM ŻYCIU. ZNAM DWIE SIOSTRY, OBIE ROZWÓDKI, CÓRKI
MATKI-ROZWÓDKI. OBIE MAJĄ SWOJE CÓRKI I W PRZYSZŁOŚCI, JEŚLI I ONE SIĘ ROZWIODĄ
TO WCALE SIĘ NIE ZDZIWIĘ.
TAK JAK BYWAJĄ RODZINY, W KTÓRYCH ROZWÓD NIE WCHODZI W GRĘ (religia) MIMO ŻE
DZIEJE SIĘ W MAŁŻEŃSTWIE ŹLE, TO SĄ I TAKIE, GDZIE TEN SPOSÓB ZDAJE SIĘ BYĆ
NATURALNYM WYJŚCIEM - TAKIE WYCHOWANIE, DOŚWIDCZENIA, PRZYWZWOLENIE W RODZINIE.


> Ważniejszą sprawą jest niezaszczepienie w dziecku nienawiści do biologicznego o
> jca, choćby ten niewiadomo co zrobił. To zależy od nas, jakie będą nasze dzieci
> , i jakie będą mieć relacje z przyszłymi parterami.

[kruszynka301]

" NO NIESTETY JA ZNAM PRZECIWNE POSTAWY WOBEC MAŁŻEŃSTWA, SPOSOBY NA ROZWIĄZYWANI
> E
> PROBLEMÓW WE WSPÓLNYM ŻYCIU. ZNAM DWIE SIOSTRY, OBIE ROZWÓDKI, CÓRKI
> MATKI-ROZWÓDKI. OBIE MAJĄ SWOJE CÓRKI I W PRZYSZŁOŚCI, JEŚLI I ONE SIĘ ROZWIODĄ
> TO WCALE SIĘ NIE ZDZIWIĘ."

Po pierwsze, capslocki się okropnie czyta.

Też znam takie rodziny, ale mogę o nich powiedzieć jedno - jeśli od małego córki uczy się, że mężczyzna jest od przynoszenia pieniędzy, a one od biegania po sklepach i kosmetyczkach (postawa tylko brać, nie dawać), to dla mnie oczywisty jest rozwód - dlatego właśnie zależy głównie od nas, jak wychowamy dzieci.

[kasia9950]

Przesledzilam watek w calosci.Wszystkie przypadki opisane tutaj sa podobne -to
ojciec wyprowadza sie.Co bedzie z dziecmi w takiej sytuacji,kiedy to matka
chce byc wolna,bo przestala kochac swojego meza,maja dwojke synow w wieku
przedszkolnym,ona wyprowadza sie z domu i zabierac bedzie dzieci na 4 dni w
tygodniu,pozostale 3dni beda spedzac z ojcem.Kto i jak ma powiedziec dzieciom o
rozstaniu.Moze ktos ma podobne doswiafdczenia,albo slyszal o czyms takim...

[nangaparbat3]

Ja mam wątpliwosci co do takiej naprzemiennej opieki - kazdy potrzebuje jakiego
własnego miejsca, a jak ma dwa, to troche jakby nie miał zadnego. Może sie mylę
zresztą.
A powiedzieć trzeba na pewno razem.

[akacjax]

Ponoć mówi się ok tyg-dwóch przed rozstaniem, by przedłużąjący się pobyt nie
dawał złudzeń. Mówi się równocześnie wszystkim dzieciom, to ich wspiera, a
starszym można potem dopowiedzieć coś tam...
A co do takiego życia na dwa domy? Rzeczywistość Was zaskoczy...jedno może mieć
grypę i musi leżeć, co wtedy- drugie zotaje, czy nie, no i czy może zostać jak
w te dni nie tu?