jak sie nauczyc znowu ufac?

[wiedziona]

czy to mozliwe...?

oficjalnie zaufać....ale..

[alexolo]

nie oficjalnie ..już do końca bedzie trawić cie niepewność....bo jesli zrobił
coś raz... nikt nie da ci gwarancji że sie nie powtórzy...a juz na pewno mimo
obietnic - nie da ci tej pewności druga połowa.
ale jesli kochasz... i uważasz że warto..... zaufaj.....poficjalnie



ps.
ja zaufałam i to kilka razy ... niepewność mnie trawiła a mimo to
ufałam..on tego nie docenił....i koniec

[pomidorowa5]

To zalezy o jakim zaufaniu mowisz. Jezeli o zaufaniu w obecnym zwiazku to nie Ty
masz sie nauczyc ufac ,ale Twoj partner powinien zrobic wszystko by je
odbudowac.Nie jest to proste i trwa bardzo dlugo,ale duzo zalezy od partnera.
Natomiast jezeli masz jakies obiekcje by w ogole komus zaufac nie spiesz sie.
Tego sie nie da nauczyc.Mysle,ze kazdy z nas jak juz raz sie sparzyl jest
pozniej ostrozny i ma dystans. Z drugiej strony zycie nauczylo mnie ,ze jednak
nie powinno sie ufac w 100% tach do konca. Pozdrawiam

w starym to juz "po"

[wiedziona]

ale jak stworzyc nowy zwiazek?
Oparty na teorii, jak powinien wygladac,
ze z zaufaniem (itp),
ale nie o zaufanie, ze nie zdradzi z inna,
ale chodzi mi o zaufanie
takie najprostsze,
chocby, ze kocha.

Mam wrazenie, ze doswiadczenia wyrobily we mnie
syndrom ucieczki,
ze lepiej byc samej
niz znowu narazac sie na cierpienie
utraty.

No ale co jest gorsze - przyzwyczajenie do bolu samotnosci,
stalego aczkolwiek umiarkowanego,
czy ryzyko wzlotow i upadkow z coraz mocniejsza sila?

Z tego, co piszesz wywodzę...

[tricolour]

... że błąkasz sie między wiedzą a czuciem. To dośc typowe dla "wczesnego
okresu" po utracie bliskiego.

Długo minęło od Twojego rozstania z facetem?

[wiedziona]

zalezy z ktorym... ))
3 lata.
Dokladnie to: miotam sie pomiedzy wiedza i czuciem.
To brak zaufania do wlasnej oceny sytuacji.

Trzy, to trochę juz czasu minęło...

[tricolour]

... myślałem, że znacznie krócej.

Pewnie korzystałaś już z porady psychologa. W takim razie może warto poszukać
innego, bardziej skutecznego... bo ten brak zaufania to nie problem świata,
który chce Cię ograbić.

Zresztą sama piszesz, że nie umiesz ocenić sytuacji....hm... wiesz przyszło mi
do głowy, że po nieudanym związku wpadłaś w ramiona innego mężczyzny i ten
"związek" też był nieudany (musiał taki być). I stąd Twoje dylematy.

tak wlasnie - jeden z szablonow wypelniam

[wiedziona]

niby wiedza u mnie jest,
ale nic z tego nie wynika na dluzsza mete.
Do tego stale przemeczenie - dylemat naszych polskich dzisiejszych czasow,
gdzie koniec z koncem chcac zwiazac,
okazuje sie, ze tylko skrajnosci pozostaja
i na caly srodek czasu brak.

Odpowiedź: niemożliwe.

[tricolour]

Zaufania się nie uczymy tylko nabieramy. Nabieramy zaufania na podstawie czyichś
zachowań przez długi okres czasu w różnych sytuacjach (i dokładamy do tego
początkowy kredyt zaufania jeśli jesteśmy pogodni, przyjaźni itp).

Gdy nas ktoś zawodzi, to nie oduczamy się zaufania tylko je tracimy. Nie można
więc nauczyć się zaufania, podobnie jak nie można nauczyć się mieć rąk po ich
amputacji. Można nauczyć się żyć bez rąk. Można sprawić sobie protezy.

Można też mieć na tyle odpowiedzialnego partnera, który odbuduje zaufanie DO
SIEBIE. To on ma pracować, starać się, mieć ambicje, cierpliwość,
konsekwencję... Ty masz prawo nie robić nic.

Wystraszyłaś się?

[tricolour]

Niedobrze. Do odważnych świat należy...

kwestia wlasnosci swiata jest otwarta :))))

[wiedziona]

Ale moze skrawek jeszcze sie uda i mi uszczknac...

Pewnie się uda. Wiele zależy od Ciebie.

[tricolour]

Trafiłaś w dobre miejsce żeby podyskutować na różne tematy. Dzisiaj jest spokój,
bo baby piszą głównie z pracy. Poczekaj do jutra, niech dosiądą swoich koników -
wtedy zobaczysz...

Ja też znikam... życzę miłego dnia.

Ja jade na moim dzisiaj wlasnie nadprogramowo :(

[wiedziona]

Fajnie czasem znalezc perle
walesajac sie po jaskiniach...
(to bylo o forum)
Na wzajem - milego dnia

[czekolada72]

Czesc Wiedziona, czesc Tri
Ja przerabiam wlasciwie to teraz - czy jestem w stanie komus innemu zaufac,
komus komu ufalam jako przyjacielowi, ale wiklac sie w uklad uczuciowy, hmm....
Niwestety - to co zrobil moj ex rzuca potworny cien
No niby ufam, ale... ale ten cien bruzdzi
Ech... kiepsko

czesc :)

[wiedziona]

terapia niezbedna chyba

[a.niech.to]

czekolada72 napisała:

> to co zrobil moj ex rzuca potworny cien
> No niby ufam, ale... ale ten cien bruzdzi
Oprzyj się na prawdzie, poznaj ją w szczegółach. Wyrób sobie obiektywny osąd,
to powinno Ci pomóc uwolnić się od nieufności do ludzi.

[czekolada72]

a.niech.to napisała:

> czekolada72 napisała:
>
> > to co zrobil moj ex rzuca potworny cien
> > No niby ufam, ale... ale ten cien bruzdzi
> Oprzyj się na prawdzie, poznaj ją w szczegółach. Wyrób sobie obiektywny osąd,
> to powinno Ci pomóc uwolnić się od nieufności do ludzi.
Na prawdzie czego?? osad czego? tego co było? jest? czy bedzie?
Gdybym byla taka zdolna - nie dalabym sie oszukiwac 5 lat exowi (

[a.niech.to]

czekolada72 napisała:

> a.niech.to napisała:
> > > to co zrobil moj ex rzuca potworny cien
> > > No niby ufam, ale... ale ten cien bruzdzi
> > Oprzyj się na prawdzie, poznaj ją w szczegółach. Wyrób sobie obiektywny o
> sąd,
> > to powinno Ci pomóc uwolnić się od nieufności do ludzi.
> Na prawdzie czego??
Konkretów, które sama uznasz za mające znaczenie.
> osad czego?
Zależy jak definiujesz istotę swojego problemu.
> tego co było? jest?
Naturalnie.
> czy bedzie?
Możesz prognozować, ale najlepiej by było udać się do wróżki.
> Gdybym byla taka zdolna - nie dalabym sie oszukiwac 5 lat exowi (
To już zupełnia inna bajka.

[akacjax]

Oczywiście teoretycznie-bo nie mierzę się teraz z tym problemem realnie.

Zaufanie drugiej osobie, to podjęcie ryzyka. Nie traktowaliśmy tak tego za pierwszym razem, bo związek w mniejszym stopniu opieraliśmy na negatywnych doświadczeniach, w większym na pozytywnych wyobrażeniach. Teraz w tworzeniu nowego związku odwołujemy się do przeżyć i doświadczeń.

Ja wymyśliłam sobie taką teorię: bez zaufania nie ma związku-jest męka, ale z jaka ilością zaufania zaczynamy związek to już indywidualna sprawa.Rozwijający się związek zwiększa zaufanie. Chcieć nowego związku to podjąć ryzyko. Nie podjąć tego ryzyka, to obawa, że stracimy coś wspaniałego.
Ogólnie-ufam, że robisz wszystko by było dobrze, ale wiem, że możesz zmienić zdanie-ale i ja mam takie prawo.
Wybór należy do kazdego z nas.

[kruszynka301]

Ja właśnie wróciłam z spaceru po puszczy, więc mogę odpowiedzieć.

Zaufania nie da się ani nauczyć, ani odbudować. Nigdy już nie będzie tak, jak w pierwszym, czasem naiwnym i pełnym ideałów związku, kiedy nie wyobrażaliśmy sobie życia bez męża. Teraz jesteśmy mniej ufni i bardziej ostrożni.
To tak jak z głodującym w przeszłości człowiekiem, który do końca życia będzie trzymał suchy chleb w woreczku na wypadek głodu.
I czy to źle? Wszyscy z tego forum mieli nieudany pierwszy związek, co wcale nie przekreśla szans na następny, szczęśliwy. Po prostu jesteśmy tylko bardziej ostrożni, jeśli chodzi o finanse, mieszkanie, wspólne plany.

Wiedziona, pytasz, czy to możliwe. Twierdzę, że tak do końca nie jest to możliwe odbudowanie zaufania (w tym momencie rozumianego jako prszyrzeczenie "i nie opuszczę Cię aż do śmierci), ale jednocześnie jestem w ciąży z drugim partnerem, po przeżyciu paskudnej zdrady pierwszego męża.

Na pocieszenie - pomimo braku zaufania, niepewności, nie zawahałam się zamieszkać z obecnym partnerem tydzień po poznaniu - po prostu czułam, że to ten. Po 6 latach wspólnego życia mogę to tylko potwierdzić.

[pomidorowa5]

Kruszynko... po tygodniu znajomosci? Podziwiam ,ale jak widac sluszna to byla
decyzja . Ciesze sie z Twojego szczescia

[pudeleczko_75]

Kruszynko, zawsze jak czytam o tym, że Tobie się udało, jest mi lżej - że się
da jednak z tego wyjść.
Weszłam na forum, bo jakoś mi wyjątkowo podle dziś a tu Ty ze swoim optymizmem.
dzięki

[crazysoma]

Pudeleczko, jedziesz do Wilanowa? Mnie tez jakos tak beznadziejnie (mam powod
albo i nie) i ide do Wilanowa moze zobacze "zjawisko" i od razu mi sie
polepszy To jak?

[crazysoma]

Witaj Wiedziona ("roz" tylko? )Ja mysle, ze wszystko zalezy od tego jak
bardzo chcesz sie nauczyc, w tym przypadku (za)ufania. To tak jabys nie umiala
jezdzic na nartach i patrzyla na wysokiej klasy narciarza, zadziwiona,
pytajac "to tego mozna sie nauczyc"? Stwierdzasz fakt a potem zalezy wlasciwie
od Ciebie - od Twojej woli i determinacji czy chcesz sie tego nauczyc czy nie.
Jesli bardzo tak - to szukasz sposobu, by to osiagnac. Nawet jesli po drodze
upadniesz nie raz, a kilkadziesiat, tlukac sobie sliczna pupe Byc moze
nigdy nie bedziesz jezdzila tak jak ten narciarz, ale moze jesli bedziesz
bardzo chciala, nauczysz sie jezdzic tak, abys Ty miala z tego satysfakcje i
zadowolenie. Ja tak to pojmuje, jesli masz watpliwosci czy mozesz zaufac w to,
ze ktos Cie kocha to moze zadaj sobie pytanie dlaczego nie masz zaufania do
siebie, ze nie jestes warta kochania? "Odpowiedzi szukaj czasu masz tak
wiele..." A jesli sama nie umiesz, poszukaj u dobrego specjalisty. A tak w
ogole to wyobraz sobie, w chwilach najwiekszego zwatpienia, jak przez swoj
strach tracisz szanse na bycie z kims na kim Ci zalezy, jak zapadasz sie w
sobie, odgradzasz od ludzi, inni korzystaja z zycia a Ty, coraz bardziej
zgorzkniala, bo nie umialas zaufac, zakladasz plantacje kaktusow . Wiesz
mnie moj pan terapeuta powiedzial m.in tak: "nie moze pani cofnac czasu, nie
moze pani zamienic ani Matki, ani bylego meza. Ma pani 2 wyjscia, jak czlowiek,
ktoremu splonal caly dobytek - siedziec na zgliszczach i plakac do konca zycia,
albo probowac zbudowac nowy dom...
pozdrawiam cieplo

[czekolada72]

crazysoma napisała:

Wiesz
> Ma pani 2 wyjscia, jak czlowiek,
> ktoremu splonal caly dobytek - siedziec na zgliszczach i plakac do konca
zycia,albo probowac zbudowac nowy dom...

No fajnie, a jezeli w trakcie budowy, ten kolejny nowy dom znow sie spali? trafi
go piorun? zaleje ulewa?
Ile razy mizna zaczynac od nowa, zeby nie zwariowac??

Mozna wyjsc z zalozenia - "ten" człowiek nie ma podstaw do oszukiwania cie, nic
na tym nie zyskuje, ale zeby byc tego w 100% pewnych - potrzebne sa tez
odpowiednie okolicznosci...

Zagmatłałam chyba sie....
A Kruszynce - no, kurcze - zazdroszcze trafnej decyzji )))))

[kruszynka301]

> A Kruszynce - no, kurcze - zazdroszcze trafnej decyzji )))))
>
>

Czekolado, uwierz, że po 6 miesiącach spędzonych na rozmowach na czatach, praktycznie każdej sobocie spędzonej na rozmowach z krakusami, można bezbłędnie uwierzyć intuicji i wyczuciu.
Tylko trzeba próbować, i traktować to wszystko jako znakomite spedzenie czasu, bo nie ma nic przyjemniejszego niż chodzenie z pubu do pubu nocą po Krakowie, w dodatku o wodzie mineralnej z cytrynką, bo przecież poruszam się samochodem.
Nigdy nie siedziałam w kącie, i czekałam, aż mnie znajdą, to nie leży w mojej naturze.
A zaufanie (częściowe)), spokojny, szczęśliwy związek to dla każdego z nas kwestia czasu.

Czasami zadaję sobie pytanie, co będzie, jak i ten się nie uda - i wiem, że będzie lepiej niż po pierwszym małżeństwie, bo doświadczyłam na własnej skórze, że samotność wcale nie jest zła, i wiem, że sobie znowu poradzę. Ta pewność siebie miała wpływ na moją decyzję - zdrada i zachowanie eksa bardzo mnie wzmocniły.

[czekolada72]

kruszynka301 napisała:


> Czekolado, uwierz, że po 6 miesiącach spędzonych na rozmowach na czatach,
praktycznie każdej sobocie spędzonej na rozmowach z krakusami, można
bezbłędnie uwierzyć intuicji i wyczuciu.

Czy ja dobrze rozumiem - po 6 miesiacach weszlas w ten nowy zwiazek????

> Tylko trzeba próbować, i traktować to wszystko jako znakomite spedzenie czasu,
> bo nie ma nic przyjemniejszego niż chodzenie z pubu do pubu nocą po Krakowie,
w dodatku o wodzie mineralnej z cytrynką, bo przecież poruszam się samochodem.
> Nigdy nie siedziałam w kącie, i czekałam, aż mnie znajdą, to nie leży w mojej
naturze.
> A zaufanie (częściowe)), spokojny, szczęśliwy związek to dla każdego z nas
kwestia czasu.

Nie wiem, ja mam chyba pecha
A na pewno dzis mam gigantycznego doła (
> Czasami zadaję sobie pytanie, co będzie, jak i ten się nie uda - i wiem, że
będzie lepiej niż po pierwszym małżeństwie, bo doświadczyłam na własnej skórze,
że samotność wcale nie jest zła, i wiem, że sobie znowu poradzę. Ta pewność
siebie miała wpływ na moją decyzję - zdrada i zachowanie eksa bardzo mnie wzmocniły.

Hmmm, wchodzac w kolejny zwiazek z zalozeniem, ze ma 50% szans na przetrwanie,
to w momencie jego faktycznie rozpadu - jest to o polowe mniej bolesne, fakt...

[kruszynka301]

> Czy ja dobrze rozumiem - po 6 miesiacach weszlas w ten nowy zwiazek????

Nie, przez 6 miesięcy od odejścia eksa lizałam, rany, ale po tym pół roku stwierdziłam, że mam już dość siedzenia w domu (zresztą, wtedy jeszcze karmiłam piersią i byłam uziemiona cały czas).
Następne 6 miesięcy przesiedziałam nocami na czacie i w soboty w kawiarni (praktycznie z nikim nie spotkałam się kilka razy, ale zawsze było przyjemnie i na luzie, na zasadzie dobrych znajomych).
W obecny związek weszłam rok po rozstaniu, w międzyczasie już dostałam rozwód.

A początki związku były o tyle trudne, że nie byłam w stanie niczego zaplanować (np nie byłam w stanie umówić się wspólnie z przyjaciółmi i A. na spotkanie za 2 tygodnie, bo wierzyłam, że przecież w każdej chwili może mnie opuścić bez słowa), cały czas starałam się zbytnio nie angażować, żyłam z dnia na dzień.
Ale stopniowo (5-6 lat) dojrzałam do kolejnego dziecka, co przecież jest decyzją na całe życie - ale to naprawdę jest kwestia czasu.

[a.niech.to]

czekolada72 napisała:

> Hmmm, wchodzac w kolejny zwiazek z zalozeniem, ze ma 50% szans na przetrwanie,
> to w momencie jego faktycznie rozpadu - jest to o polowe mniej bolesne,
fakt...
Uważam, że z takim nastawieniem lepiej nie wiązać się wcale.

[czekolada72]

Wszystko mozliwe... wlasnie
ale moze przez to - dla mojego zdrowia psychicznego - bezpieczniejsze?

[a.niech.to]

Na to pytanie udzielić odpowiedzi potrafisz Ty sama.
Kiedy zaufanie jest mocno nadszarpnięte pozostaje wiara jako szansa na
odbudowanie. Myślę, że taką wiarę można czerpać z miłości. Zdaję sobie sprawę,
że jest to przeogromne uproszczenie.

Separacja

[a.niech.to]

kruszynka301 napisała:

> samotność wcale nie jest zła, i wiem, że sobie znowu poradzę.
W tym miejscu odbiegnę trochę od tematu wątku. Wprowadziłabym do prawodawsta
wymóg separacji przed rozwodem. Ma się wtedy dokładne rozeznanie, czy lepiej
żyć samemu, czy ze współmałżonkiem. Gdyby tak było, skłócone małżeństwa nie
pędziłyby po rozwód, lecz miały szansę na wypracowanie nowych zasad
funkcjonowania związku.

[kruszynka301]

a.niech.to napisała:

> kruszynka301 napisała:
>
> > samotność wcale nie jest zła, i wiem, że sobie znowu poradzę.
> W tym miejscu odbiegnę trochę od tematu wątku. Wprowadziłabym do prawodawsta
> wymóg separacji przed rozwodem. Ma się wtedy dokładne rozeznanie, czy lepiej
> żyć samemu, czy ze współmałżonkiem.

A.niech.to - nigdy w życiu, jeśli chodzi o zdradę. Pierwszą spokojną noc przespałam jak dziecko, kiedy eks wreszcie odszedł do kochanki, ciężarnej zresztą. Chciałam bardzo szybko rozwodu, bo bałam się, że eks się rozmyśli (on biegał za rozwodem, on go opłacał, ja tylko przyszłam na rozprawę), a przecież takiego skunksa bym do domu po raz drugi nie wpuściła.

[a.niech.to]

Sądzę, że podejście do zdrady jest rzeczą bardzo indywidualną i uwikłaną w
szereg przeróżnych okoliczności.

[nangaparbat3]

Tez tak myslę. (Że podejscie do zdrady to rzecz indywidualna.)
Ostatnio przypomniała mi sie taka historia - żona miala wieloletni romans,
wreszcie mąż sie zakochał i postanowił rozwieść i załozyć nową rodzinę. I żona
bardzo ciężko to przeżyła, mimo że kochanek trwał przy niej wiernie i szybko
sie pobrali.
Jak mawia moja mądra koleżanka, zycie pisze najdziwniejsze scenariusze.

[pudeleczko_75]

Nanga,
ja po swoich i "okolicznych" doświadczeniach nabieram przekonania, że
brazylijskie i wenezuelskie telenowele oparte sa na faktach))

[a.niech.to]

Słyszałam wiele takich historii z życia wziętych, że nie byłabym skłonna w nie
uwierzyć, gdyby nie pochodziły z wiarygodnych ust.

[dorka381]

sad but true;u mnie jak w TV

[crazysoma]

No fajnie, a jezeli w trakcie budowy, ten kolejny nowy dom znow sie spali? traf
> i
> go piorun? zaleje ulewa?

Jesli kolejny dom postawisz na "ruchomych piaskach" masz 99% pewnosci, ze tak,
rzeczywiscie moze cos go trafic i zniknie. Oczywsicie mozesz glupio wierzyc, ze
moze znikna wszystkie domy sasiadow, a Twoj bedzie stal... Ale ja wierze w to,
ze stawiajac kolejny dom, przed wkopaniem fundamentow jednak sprawdzisz na
jakim gruncie bedziesz go stawiac. Od pioruna mozesz sie ochronic
piorunochronem (a tak a`propos wlasnie w ostatnia burze nocna, ktora przeszla
na Warszawa piorun trafil w antene stojaca na dachu mojego domu. Wrazenie
okropne, ale dom przetrwal)

> Ile razy mizna zaczynac od nowa, zeby nie zwariowac??

Nie wiem, znane sa przypadki osob, ktore zaczynaly od nowa tysiac razy.
Kazdy "normalny" czlowiek zalamalby sie juz po polowie ich doswiadczen, a oni
nie. Mysle, ze to zalezy od tego jak silna masz wole zycia. Popatrz na ludzi
okaleczonych wojna, zyjacych w obozach koncentracyjnych - nasze forumowe
doswiadczenia kontra ich to niebo i ziemia.

>
> Mozna wyjsc z zalozenia - "ten" człowiek nie ma podstaw do oszukiwania cie,
nic
> na tym nie zyskuje, ale zeby byc tego w 100% pewnych - potrzebne sa tez
> odpowiednie okolicznosci...

Nie dowiesz sie, jak nie bedziesz probowala (chciala) sprawdzic, nie sprawdzisz
jak nie zaufasz - hehe. Intuicja, instynkt, czytanie pomiedzy slowami...

>
>

[a.niech.to]

crazysoma napisała:

> mnie moj pan terapeuta powiedzial m.in tak: "nie moze pani cofnac czasu, nie
> moze pani zamienic ani Matki, ani bylego meza. Ma pani 2 wyjscia, jak
czlowiek,
>
> ktoremu splonal caly dobytek - siedziec na zgliszczach i plakac do konca
zycia,
>
> albo probowac zbudowac nowy dom...
Na takie mądrości nie trzeba terapeuty. Podnoszę się z wolna i konsekwentnie
buduję rodzinę. Nie czuję się w tej roli pewnie, ale cóż..Mówię sobie: nikt nie
jest doskonały. Lepiej przejść parę kroków niż nie ruszyć się z miejsca.
Najważniejszą rzeczą jest wybór kierunku.

Mam pytanie.

[tricolour]

Dając innym krótkie rady mówisz do nich, czy bardziej do siebie?

Maniera komentowania czyichś kolejnych zdań inteligentną pointą stoi w
sprzeczności z lękami przed nocnymi duchami i niepokojem związnym z "wolnym
podnoszeniem się i budowaniem rodziny".

[a.niech.to]

tricolour napisał:

> Dając innym krótkie rady mówisz do nich, czy bardziej do siebie?
Przejdź na priv.
>
> Maniera komentowania czyichś kolejnych zdań inteligentną pointą stoi w
> sprzeczności z lękami przed nocnymi duchami i niepokojem związnym z "wolnym
> podnoszeniem się i budowaniem rodziny".
Zastrzegam się, że nie chwytam, o czym piszesz. Próbując wniknąć w Twoją myśl,
nie widzę sprzeczności.

Nie chcę jakoś szczególnie napadać.

[tricolour]

Wypowiedzi na forum wywołuja we mnie jakies uczucia. Staram sie ich nie tłumić
tylko poddać im i stąd moje wypowiedzi...

Odnoszę wrażenie, że odnoszenie sie do poszczególnych zdań wsparte jest jakąś
wiedzą i wynikającą z niej pewnościa siebie. Dlatego Twoje (rzadkie) wypowiedzi
na temat niepokojów tak nie pasują mi do tej (może przeze mnie wymyślonej)
pewności siebie.

[pudeleczko_75]

ja tez mam czasem mieszane uczucia.
jakbyś a.niech.to mówiła nie da nas a do siebie...
błyskotliwości na pewno nie mozna Ci odmówić.
pozdrawiam.

[a.niech.to]

pudeleczko_75 napisała:

> błyskotliwości na pewno nie mozna Ci odmówić.
Na ten temat mam akurat jasno sprecyzowane zdanie. Gdyby mi nie zbywało na
inteligencji, nie znalazłabym się w tym miejscu mojego życiorysu, gdzie właśnie
się znajduję.

[a.niech.to]

tricolour napisał:

> Twoje (rzadkie) wypowiedzi
> na temat niepokojów tak nie pasują mi do tej (może przeze mnie wymyślonej)
> pewności siebie.
Mam swoje niepokoje, dość często o nich piszę. Przypuszczam, że każdy dysponuje
jakimś poczuciem pewność siebie, ja także. Głupio by mi było pouczać Cię, że
coś jest absolutnie jednorodne, przeważnie doświadczamy mieszaniny uczuć i z
nich wynikają wybory i postawy.

[crazysoma]

Na takie mądrości nie trzeba terapeuty.
Jasne - przeciez kazdy z nas zna setki przyslow i porzekadel, jak np, takie, ze
nie wchodzi sie 2 razy do tej samej wody...

Podnoszę się z wolna i konsekwentnie
> buduję rodzinę.

No wiedzisz, a niektorzy nie moga sie podniesc sami, wtedy szukaja osoby, ktora
im powie jak moga to zrobic

Nie czuję się w tej roli pewnie, ale cóż..
I tu jest roznica - ja po pol roku chodzenia do terapeuty (wiem, ze do niego
wroce, ale teraz nie moge) poczulam sie pewniej. I wiem jedno - tylko pewna
(silna) osoba jest w stanie zbudowac trwaly zwiazek i zdrowa rodzine.

Mówię sobie: nikt nie
>
> jest doskonały.
a umiesz bronic swojej niedoskonalaosci przed innymi? ja nie umialam , a
teraz "umiem bardziej"

Lepiej przejść parę kroków niż nie ruszyć się z miejsca.
> Najważniejszą rzeczą jest wybór kierunku.

Ale w ktora strone, zeby byla wlasciwa?

[pudeleczko_75]

Cześć Crazy, jak tam spacerek?
)
a odnosnie szukania pomocy, w tym korzystania z usług terapeuty - ja też teraz
chodzę. Po pierwsze dlatego, że nie wiem, czy umiałabym sie podnieść sama, po
drugie - mam nadzieje, ze dzieki temu podniosę się szybciej.
trzeba korzystac ze wszystkich sposobów, które pomoga nam przetrwac i wyjśc
mocniejszym. To nie wstyd prosić o pomoc.

Wczoraj byłam na nowym almodowarze - polecm wszystkim, film o relacjach.

[nangaparbat3]

pudeleczko_75 napisała:

>
> Wczoraj byłam na nowym almodowarze - polecm wszystkim, film o relacjach.


Chciałam dzisiaj pojść z corką, ale poszła na pierwszą w zyciu(przynajmniej wg
mojej wiedzy - randkę. Właśnie czekam - juz powinna być w domu. Zaraz zaczne
obgryzać paznokcie.

[pudeleczko_75]

nie obgryzaj, niech się dzewczynka dobrze bawi
kto wraca z randek punktualnie???

[a.niech.to]

Zaufanie to rzecz bezcenna, tym bardziej w rodzinie nie do przecenienia?

[nangaparbat3]

a.niech.to napisała:

> Zaufanie to rzecz bezcenna, tym bardziej w rodzinie nie do przecenienia?


Tak, ale jeszcze muszą byc jasne zasady i obie powinnysmy ich przestrzegać.
Spóźniła się ponad godzinę - nie chce jej przesadnie kontrolować, ale muszę
wiedzieć, że jest bezpieczna. Wypadki chodzą po ludziach, a zwłaszcza po
atrakcyjnych i durnych piętnastolatkach. Nie było zadnej awantury, starałam się
jasno wytłumaczyć, dlaczego proszę o punktualność. Mam nadzieję, zesmy się
dogadały.

[pudeleczko_75]

ooo godzina to już dużo, w granicach 15-20 minut bym zaakceptowala, ale troszkę
przesadziła.
najważniejsze to to, ze nie było awantury.

[nangaparbat3]

pudeleczko_75 napisała:

> ooo godzina to już dużo, w granicach 15-20 minut bym zaakceptowala, ale
troszkę
>
> przesadziła.
> najważniejsze to to, ze nie było awantury.
>
Najważniejsze, ze cała i zdrowa. U nas tydzień temu ktoś w środku miasta
przejechał 3 osoby na przejsciu - jechał na czerwonym.
Wyszlam po nia na przystanek, jak ja zobaczyłam, to sie tak cieszyłam, ze o
awanturze nie bylo mowy. Mam nadzieje że jej to ułatwi sensowne zachowanie sie
w przyszlości. Jest raczej rozsądna, wiec może...

[a.niech.to]

nangaparbat3 napisała:

> Nie było zadnej awantury, starałam się
>
> jasno wytłumaczyć, dlaczego proszę o punktualność. Mam nadzieję, zesmy się
> dogadały.
Trudno się porozumieć z dorastającą młodzieżą.

[a.niech.to]

pudeleczko_75 napisała:

> trzeba korzystac ze wszystkich sposobów, które pomoga nam przetrwac i wyjśc
> mocniejszym. To nie wstyd prosić o pomoc.
W zupełności masz rację. Mnie rozmowy na forum często rozjaśnialy w głowie.
Każdy ma swoje typy, dla mnie jak dotąd to Pho, Nanga i Tri. Inne osoby też
oczywiście bardzo sobie cenię.

Hm... dybiesz na moje życie?

[tricolour]

... czy chcesz pogłaskać? A może jeszcze cuś inszego?

[a.niech.to]

Może bym i pomyślała o innych aspektach wirtualnych kontaktów, ale masz już
swoją Panią. Sam mnie zmusiłeś, żebym powiedziała pas.

Musi tak zostać. Pas.

[tricolour]

Wyczuwam w sobie ochotę na wirtualne kontakty, a "moduł zdrady" wyłapał pierwszy
zastrzyk energii...

[a.niech.to]

Eeee...nie ma mowy o zdradzie. Mialam na względzie, że jest Was dwoje.

[nangaparbat3]

tricolour napisał:

> ... czy chcesz pogłaskać? A może jeszcze cuś inszego?
>
>
Moze perwersja?

[a.niech.to]

crazysoma napisała:

> Na takie mądrości nie trzeba terapeuty.
> Jasne - przeciez kazdy z nas zna setki przyslow i porzekadel, jak np, takie,
ze
>
> nie wchodzi sie 2 razy do tej samej wody...
W myśl tej zasady małżeństwo powinno się rozpaść po pierwszej dzikiej awanturze
z ucieczką do rodziców, wnoszeniem pozwów rozwodowych, a jednak po takich
przejściach niektórzy ludzie tworzą nadal parę.
> Podnoszę się z wolna i konsekwentnie
> > buduję rodzinę.
>
> No wiedzisz, a niektorzy nie moga sie podniesc sami, wtedy szukaja osoby,
ktora
>
> im powie jak moga to zrobic
Też mam z tym problemy. Czytam forum tworzone przez ludzi w podobnej sytuacji
do mojej i wiele korzystam.
> Nie czuję się w tej roli pewnie, ale cóż..
> I tu jest roznica - ja po pol roku chodzenia do terapeuty (wiem, ze do niego
> wroce, ale teraz nie moge) poczulam sie pewniej. I wiem jedno - tylko pewna
> (silna) osoba jest w stanie zbudowac trwaly zwiazek i zdrowa rodzine.
Zgadzam się z Tobą. Przy wszystkich moich ułomnościach, staram się podołać, jak
umiem. Jeśli uzyskam przeciętny standard, będę zadowolona.
> Mówię sobie: nikt nie
> >
> > jest doskonały.
> a umiesz bronic swojej niedoskonalaosci przed innymi? ja nie umialam , a
> teraz "umiem bardziej"
Tłumaczę swoje błędy, jeśli je uchwycę. Niektóre z przeszłości rozumiem dopiero
teraz. Umiem powiedzieć dzieciom: przepraszam. Staram się o zbudowanie dobrej
komunikacji. Pomagam w trudnych momentach. Kocham i to okazuję. Interesuję się
problemami dzieci, staram się pomóc je rozwiązać. Uczę się słuchać. Często
odczuwam potrzebę, żeby ktoś spojrzał na mnie z boku. Bardzo trudno dostrzec
wlasne błędy, więc nie ma możliwości, żeby je wyeliminować.
> Lepiej przejść parę kroków niż nie ruszyć się z miejsca.
> > Najważniejszą rzeczą jest wybór kierunku.
>
> Ale w ktora strone, zeby byla wlasciwa?
To już kwestia indywidualnego wyboru. Każda decyzja niesie element ryzyka. O
jej efektach dowiadujemy się po upływie czasu.

[nangaparbat3]

A wiecie co? Był moment, że bardzo potrzebowałam pomocy terapeuty, ale
zwyczajnie nie było kasy.
I tak bywa

[pudeleczko_75]

nangaparbat3 napisała:

> A wiecie co? Był moment, że bardzo potrzebowałam pomocy terapeuty, ale
> zwyczajnie nie było kasy.
> I tak bywa

no niestety trochę to kosztuje...
na szczescie sa ludzie wokół, których obecność pomaga lepiej niz terapeuta. Mi
to forum bardzo pomaga.

[myszka190]

Jak zaufać , jak sie moco chce a sie nie potrafi, i nie ma sie podstaw do tego
żeby nie ufac nowemu partnerowi , nie wiem jak to zrobić może macie jakiś
pomysł??? Zaryzykować postawic na jedną karte a potem jak będe żałować
pozbieram sie znowu , chyb będe musiała poprostu i tyle , strach mnie ogarnia
przed porazką ale co siedzieć na starych zgliszcach i płakać to nie wyjście.

Prawda?

[a.niech.to]

myszka190 napisała:

> Jak zaufać , jak sie moco chce a sie nie potrafi, i nie ma sie podstaw do
tego
> żeby nie ufac nowemu partnerowi ,
Poznasz nowe, to będzie jak stare.
> nie wiem jak to zrobić może macie jakiś
> pomysł???
W takich sytuacjach często mawiam: zaryzykuj.
> Zaryzykować postawic na jedną karte a potem jak będe żałować
> pozbieram sie znowu , chyb będe musiała poprostu i tyle , strach mnie ogarnia
> przed porazką ale co siedzieć na starych zgliszcach i płakać to nie wyjście.
>
> Prawda?
Tak.

[wiedziona]

myszka190 napisała:

> Jak zaufać , jak sie moco chce a sie nie potrafi,
> Zaryzykować postawic na jedną karte a potem jak będe żałować
> pozbieram sie znowu ,
> Prawda?

No prawda...
Mimo, ze
"Sa rany, ktore sie nigdy nie goja"
jak powiedzial Frodo we Wladcy Pierscieni,
W "Zycie ukryte w slowach" ladnie to jest pokazane,
ze nawet z ranami niezagojonymi,
ktore sie odnawiaja,
jednak mozna zyc,
w dodatku szczesliwie,
w zrozumieniu.
Ze kazdy z nas ma takie rany, a wiele innych
ma je duzo glebsze niz my.
Wiec trzeba probowac

[phokara]

> "Sa rany, ktore sie nigdy nie goja"
> jak powiedzial Frodo we Wladcy Pierscieni,

Tak - to sa najczesciej te rany, ktore rozdrapujemy z dzikm fanatyzmem, nie pozwalajac zeby
sie porzadny strup zrobil a potem odpadl w cholere. I takie dzialanie jest kompletnie bez sensu.
bo wlasciwie boli i oszpeca tylko nas. Wszystkie rany sie goja, nawet jesli pozostawiaja blizny.
A ile razy w ciagu dnia sie mysli o bliznie na kolanie pozostalej z dziecinstwa? Wcale. I na tym
to wlasnie polega.

za kazdym razem, jak sie przewracam

[wiedziona]

i skalecze kolano,
albo, jak sie myje,
wspominam dziury od przewracania sie na rowerku ))

Z ranami psychicznymi jest gorzej.
Poza tym, ze nie jest to jasne jak z kolanem, kiedy sie zagoila
bo nie widac fizycznej blizny,
z ktorej jest jasne, ze juz powinna przestac bolec,
to powstaja nawyki reakcji na bodzce,
bardzo gleboko zaprogramowane.
Utrwalane latami.
Zwlaszcza, jesli sa to wielopokoleniowe cierpienia
przenoszone np. z matki na corke.

To tak, jak ktos Cie czesto bije po twarzy,
za kolejnym razem, kulisz sie i czujesz bol,
gdy tamten tylko podnosi reke, zeby sie np podrapac po glowie.

[phokara]

> i skalecze kolano,
> albo, jak sie myje,
> wspominam dziury od przewracania sie na rowerku ))

Rozumiem. Ja tego nie robie, bo jestem zyciowo (od niemowlectwa wrecz) tak przewrotna, ze
nie mialabym czasu na te wspominki i zliczenie blizn...

> To tak, jak ktos Cie czesto bije po twarzy,
> za kolejnym razem, kulisz sie i czujesz bol,
> gdy tamten tylko podnosi reke, zeby sie np podrapac po glowie.

Oczywiscie - boli Cie, gdy nic sie nie dzieje. Ale mozna wiecznie 'rozmyslac o tym bolu az do
bolu' i nic z tym nie robic, albo zaryzykowac i 'wystawic sie' na ewentualny nastepny cios.
Przynajmniej wtedy chociaz bedzie wiadomo z czego sie ten bol wzial. Ja tylko o tym pisze.
Czasem rozdrapywanie starych blizn jest duzo gorsze niz zrobienie sobie nowych. Bo zycie sie
zatrzaskuje w czasie przeszlym. Bez sensu.

[crazysoma]

> i skalecze kolano,
> albo, jak sie myje,
> wspominam dziury od przewracania sie na rowerku ))

Serio???? I tak od dziecinstwa???? Ja mam na obu kolanach 3 "gigantyczne"
blizny. Dwie z nich to efekt PRL-owskiej "czarnej wolgi" jedna to niefortunna
wycieczka rowerowa za miasto. Pamietam do dzis okolicznosci wszystkich trzech
dziur - widac byly to mocne uderzenia, ale do glowy mi nie przyjdzie
rozdrapywac te rany - za duzo wysilku mnie kosztowalo leczenie ich.

[wiedziona]

crazysoma napisała:
> > i skalecze kolano,
do glowy mi nie przyjdzie
> rozdrapywac te rany - za duzo wysilku mnie kosztowalo leczenie ich.
Nie rozdrapuje tylko wspominam rany,
ale tu mi chodzilo o to (poza elementem usmiechu)
ze rany psychiczne sa duzo ciezsze do wyleczenia.