Macie rację...

[mary171]

wszyscy n tym forum,ktorzy piszą, że po burzy zawsze wychodzi słońce. Umnie
wyszlo może nie slońce, ale już promyki. Dostałąm w pracy wspanialą szansę,
nowy projekt,który mnie pochłonie. Musi mi się udać, bo wtedy uwierzę w
siebie, że dam sobie radę sama z synkiem. Naprawdę sie cieszę, bo mam teraz
na czym się skupić, a nie tylko na rozpiapiętywaniu tego, co było i żalowaniu
tego co miało być. Pisałam w innym wątku, że synke spytał dlaczego nie
pojdziemy w trojkę do kina na dzien dziecka.Mąż spotkał się z nim przed
południem. I synek namówiłgo aby poszedł z namido kina. Tak prosił, że nie
mielismy sumienia mu odmówić. Powiedzilismy mu ze to wyjatkowo. Ale widzę ze
on ma cały czas nadzieję, że kiedyś znowu będziemy razem, w trójkę. Że jak
tata znajdzie prace w naszym mieście to będzie mieszkał z nami. Teraz jak
płaczę, to tylko dlatego, że synka mi żal. Bardzo chciałąm aby wychowywał się
w pełnej rodzinie. Ciezko patrzeć na niego jak matę nadzieję. Nie mam siły mu
jej odbierać, choć powiedzialąmmu, że może być tak ze juz nigdy nie bedziemy
mieszkać wszyscy razem.I dodalam ze ja go nigdy nie zostawię. Ja sama powoli
ucze sie zyc sama i chyba nie wychodzimi to najgorzej

[aron95]

Dziecku nie można robić nadzieji > Po pewnym czasie może uznac że taka sytuacja
jest przez niego . Że się źle starał .




Nie dziej się żadne zło - ulegającym zmianie , ani żadne dobro istniejącym przez
zmianę. ( M.A.)

[rumba65]

Zgadzam się z Aronem. Tak naprawdę to są Twoje nadzieje. I wiem co mówię bo
sama coś podobnego przeżywałam. Eks wyprowadził się na moją prośbę (w tle był
romans), miał przemyśleć co dalej. I wtedy nagle zaczął tęsknić za dziećmi, za
mną? Często przychodził do domu i dzieciom w zasadzie poświęcał więcej czasu niż
kiedyś. Pozwalałam na to i tłumaczyłam sobie że to dla dobra dzieci, żeby miały
kontakt z ojcem. Ale potem zrozumiałam, że dzieci, chociaż starsze od Twojego,
miały niezły miszmasz w głowie. Nie bardzo rozumiały co się właściwie dzieje.
Zdaję sobie sprawę, że Twoje emocje niepoukładane. Ale warto dla dobra dziecka
trzymać się jednej wersji, nawet jeśli bolesna.

[marieta_makieta]

Mary, cieszę się, że już lepiej się czujesz. Trzymam kciuki za Ciebie i Twojego
synka. Bardzo mi przykro, że on tak tęskni za ojcem, ale jak słusznie napisali
poprzednicy, lepiej nie dawać mu nadziei. Pozdrawiam

[lilyrush]

Mary-trzymam kciuki, zebyś codziennie dopisywałą cos optymistycznego do tego
wątku

[mary171]

Mąż się dzis odezwał, że chciałby się spotkać ze mną i porozmawiać. Nie
umówilismy sie konkretnie. Boję się tego spotkania, ale wiem, że i tak musi do
niego dojść. Czego się boję? tego, że nadal nie będzie ze mną szczery. Tego, że
usłyszę od niego to o czym już wiem (tylko ciężko misie pogodzić jeszcze), że
mnie nie kocha i chce rozwodu. Ale też boję się, że powie, że chciałby naprawić
nasz związek, bo wtedy nie wiem co mu powiedzieć. Ja bym chciała, ale mam małą
wiarę, ze się uda. Jaksię przygotowac do takiej rozmowy. teraz widzę, że jas
też popełniłam wiele błędów. Przyzwyczajam sie do mysli o rozstaniu więc chyba
to byłoby najlepsze, ale tez najbardziej bolesne...

[lilyrush]

Ale czy to "najbardziej bolesne" nie będize najkrócej bolesne?
Czy jesli bęidze chciał anprawiac to nie zaczniecie i będizecie sie tak kisic i
nic to nie da? Do naprawiania trzeba na 100 % przekonanych do tego 2 ludzi.
Jeśli Ty juz w tej chwili nie wierzysz to co dalej? Bo będize tylko trudniej....

[verita75]

Mary, trochę w tej Twojej historii widzę mojej. Mój mąż też zniknął na jakiś
czas i nie kontaktował się nawet. Wydaje mi się, że naprawdę dopadły go już
wtedy koszmarne wyrzuty sumienia. Nie miał chyba odwagi stanąć ze mną twarzą w
twarz.
W końcu oczywiście doszło do naszej konfrontacji. Ja już byłam ciut silniejsza
niż parę tygodni wcześniej. I miałam odwagę powiedzieć, że mogę żyć bez niego.
A on chciał walczyć.
I zawalczył. Poszedł na terapię. Zmienił się.
Więc tak naprawdę teraz Ty już nic nie rób. Poczekaj. Jeśli będzie chciał
wrócić, i będzie umiał o to zawalczyć, wtedy będziesz się zastanawiać.

Chyba Tri kiedyś napisał, że zdradzony w takiej sytuacji ma sobie czekać,
siedzieć i machać nóżką (mam nadzieję, że mi się nie dostanie za cytowanie bez
zgody autora). Ja siedziałam, machałam i mało mi się nie zwichnęła, ale
przynajmniej w końcu zadziałać musiał on.

[mary171]

I znowu się powotórzę. macie rację ). Ja już nic nie robię. Nie utrudniam mu
po prostu tego spotkania. na początku ja chciałam szybko sie spotkać i chciałam
wyjaśnień. potem (za radą psychologa) juz wogóle nie naciskałam. Ten czas
przydał się mi też. Przemyślałam wiele rzeczy, spojrzałam na nasz związek z
innej perspektywy (wasze posty tez mi pomogły w tym). Ale nadal nie mogę ze
100% pewnością powiedzieć "Nie chcę być z nim" (jakaś część - ta większa
chciałaby). Ale mogę już ppwiedzieć, że mogę bez niego żyć, a to już jakiś
postep