artykul w Newsweek'u 9.12.2007

[marie.walewska]

Jest interesujacy, zatytulowany "Kochanie, jestesmy w piekle", mowi
o zalobie porozwodowej. Podaje rowniez rozmaite statystyki dotyczace
"co dalej". Nie wiem czy prawdziwe, na pewno przygnebiajace. Teza
brzmi: "Koszty emocjonalne zaloby rozwodowej sa wieksze niz gdyby
ktorys z malzonkow naprawde umarl" (jarkoni! przepisalam, byk nie
jest moj!).
Moze ktos czytal, moze macie jakies wlasne przemyslenia odnosnie.
Ciekawa jestem, jak odebraliscie ten tekst.

[jarkoni]

Artykułu jeszcze nie przeczytałem, ale skądinąd wiem, że podobno porozwodowa
trauma jest podobna do tej po stracie (czytaj: śmierci) bliskiej osoby..

[jarkoni]

Dodatkowo: też ciekawy artykuł z dzisiejszej GW:
wiadomosci.gazeta.pl/Wiadomosci/1,80269,4730033.html

[milkachocolate]

ja dzis ciemna jestem jakas. czy to newsweek z dziś bo ta data 9.12.2007 to nie
wiem co znaczy a chce go kupic .

[marie.walewska]

Tak, to aktualny numer. Jest w kioskach. Na okladce Kaczynski z
szbelka i haslo "Do boju!"

[milkachocolate]

zakupilam przeczytalam . fajny artykul. szkoda ze ludzie nie umieją sie jakos
dogadac po rozwodzie i pozbyc sie toksycznych uczuc do drugiej osoby

[marie.walewska]

Tez mnie to zafrapowalo. Ile czasu moze zyc nienawisc.

[a.niech.to]

Wygląda na to, że u niektórych osobników dłużej niż miłość.

[a.niech.to]

Jedni kochają za bardzo, inni nienawidzą. Takie życie.

[z_mazur]

Coś w tym jest, że trudniej się pogodzić z czyimś odejściem niż z
czyjąś śmiercią.

W tym drugim przypadku przeważnie pojawiają się pytania
egzystencjalne, a w tym pierwszym oprócz nich trzeba się też uporać
z poczuciem winy, ze spadkiem samooceny i poczucia własnej wartości.
A że z tymi wszystkimi uczuciami i emocjami wiąże się konkretna żywa
osoba więc łatwo je wszystkie na niej skumulować.

[milkachocolate]

z_mazur bardzo dobrze to ujęłaś(ąłeś) . szkoda tylko ze ludzie nie zdają
sobie sprawy z tego ze roozwodząc sie mieli nadzieje na lepsze zycie , obiecali
sobie zyc pełnią szczescia z usmiechem na twarzy, ale tak się nie da jesli
ciągle wraca sie do przeszlosci i traktuje się ją jako zmarnowany etap zycia.
ktos tu kiedys napisal ze trzeba z tej przeszlosci wyciągnąc te piekne chwile i
żyć z nimi a nie z tymi najgorszymi bo staniemy sie sfrustrowani i zniecheceni
do iinnych ludzi.

[marie.walewska]

I znow wraca nienawisc. Trudno obdarzyc nia kogos za to, ze zmarl;
Latwo za to, ze odszedl.
I druga rzecz, ktora mi przychodzi do glowy - najczesciej na czyjas
smierc nie mamy wplywu - wypadek, choroba, a z odejsciem zawsze
pozostaja pytania bez odpowiedzi.
Czy ta nienaiwsc zaciekla nie rodzi sie takze z poczucia winy? Z
takiego leku, ze jesli dopuszcze do siebie mysl, ze ta druga osoba
nie byla "potworem" to bede musiala przyznac, ze zycie mi sie nie
poukladalo takze z mojej winy? Tak sobie gdybam, nie stosuje tego do
wzystkich przypadkow, bo bywaja oczywiste. Po prostu mnie to
ciekawi. Dla mnie rozstanie bylo "poczatkiem konca" zlych emocji.
Teraz pamietam bol, ale nie pamietam juz nienawisci i nie mam powodu
jej odczuwac - jestem bezpieczna. Ale tez w swoim przypadku
zetknelam sie z nienawiscia ze strony exa. Ale to byl IMO
"zagluszacz" dla poczucia winy.