Powrót syna marnotrawnego

[egon26]

Mam nadzieje że znacie tą przypowieść bo nie chce mi się jej opisywać
Czasem gnębi mnie ten temat, tyle że tym marnotrawnym synem jest mój ojciec
Z którym żyje w zasadzie w zgodzie ale nie chcę go traktować tak samo jak
mamy. Nie chce by mi pomagał przy domu choć w sumie mógłby dużo zrobić. Nie
chcę by czuł się mi potrzebny bo wiem że w starszym wieku bardziej mu na tym
zależy. Nie chce też by zbyt często spotykał mojego syna mimo że trochę
odbieram mu dziadka. Po prostu uważam że mu się to nie należy. Gdy byli
jeszcze małżeństwem- więcej czasu spędzał z kochankami niż z nami. Mama
pracowała, opiekowała się nami a ojciec miał w nosie wszystko. Nie mogę teraz
traktować ich jednakowo.

[sibeliuss]

Chcesz go w ten sposób upokorzyć i ukarać?

[egon26]

sibeliuss napisał:
> Chcesz go w ten sposób upokorzyć i ukarać?

Właśnie nie. Jak bym go chciał ukarać to bym go olał i nie widywał się z nim
zresztą i tak jest ciężki do wytrzymania. Po prostu uważam ze to by było nie
sprawiedliwe gdyby traktował ich tak samo i tyle. Ale ta przypowieść właśnie z
tym mi się kojarzy tyle że zakończeni inne

[sibeliuss]

Nie da się trochę. Albo kogoś szanujesz, albo nie.
Alebo stajesz przodem - albo tyłem. Nie ma opcji bokiem.

[woman-in-love]

jest opcja bokiem. Dlaczego nie?

[sibeliuss]

woman-in-love napisała:

> jest opcja bokiem. Dlaczego nie?

Dla higieny psychicznej.

[egon26]

sibeliuss napisał:
> Albo kogoś szanujesz, albo nie. Alebo stajesz przodem - albo tyłem.

O szanowaniu to zbytnio nie ma mowy- bo i nie ma za co. Ale żyć miedzy ludźmi
jakoś trzeba. Więc mojego ojca mogę traktować znośnie - nie dawać sobie na głowę
wchodzić- ale z drugiej strony nie dawać mu tego czego może teraz by oczekiwał.
Już kilaka razy proponował mi że pomoże mi coś zrobić z domem- jest na
emeryturze ma dużo czasu. Ale ja nie chcę - choć cholera przydał by się- ale nie
chcę by czuł że jest mi potrzebny, by miał jakiś powód do tego bym był mu
wdzięczny. Nie chcę by czuł że jest dla mnie ważny - bo w sumie nie jest- bo
tylko dzięki wychowaniu i kulturze utrzymuje z nim kontakt i niech tak zostanie.

[sibeliuss]

Powiem tak, czy przed powrotem ojca rozmawiałeś z mamą o tym?
Czy ojciec jest świadomy Twojego podejścia? Brak umiejętności
wybaczenia bardziej zaszkodzi Tobie niż jemu. Dlaczego ma nie pomóc
przy domu, w którym mieszka? (nie chodzi o wdzięczność tylko o
konserwację czegoś z czego korzysta).

[egon26]

sibeliuss to nie tak W ogóle nie tak;D
Mój ojciec przez całe życie zgrywał wielce zżytego z nami(synami). Po rozwodzie
wyjechał za granice alimenty płacił do czasu aż mój starszy o 3 lata brat nie
zaczął pracować. Potem mu się odwiedzało. Raz w roku przyjeżdżał do polski na
miesiąc - o czym dowiadywaliśmy się od ludzi. Po dwu tygodniowym pobycie w
Polsce odwiedzał nas i wylewał wiadra łez jak to nas kocha i tęskni. W ciągu
miesięcznego pobytu wiedziałem go 2 góra 3 razy. Nigdy nie miał ustalonych wizyt
ani ograniczonych- zresztą po rozwodzie miałem już 11 lat to byłem już dorosły;D
Mama sama namawiała nas do widywania się z ojcem tyle że jemu nie bardzo się
chciało.
Teraz nie mieszkam z nim, jego powrót polega tylko na tym że parę lat temu
wrócił do polski i mieszka 6 km ode mnie. Ja mam swój dom w którym mieszkam z
moją rodziną - wprowadziliśmy się półtorej roku temu i jeszcze trochę do
zrobienia jest.
Z tym całym powrotem chodzi mi o to że teraz jego stosunek do mnie może zmienił
się na lepsze. Może dlatego że łatwiej mu spędzać czas z dorosłym facetem, może
dlatego że ma więcej czasu, może też dlatego że mieszkamy w małej miejscowości
gdzie ludzie wszystko widzą i komentują a gdyby coś u mnie robił- komentowali by
że jest dobrym ojcem i mi pomaga- a wiem że na takich opiniach bardzo mu zależy.
W dorosłym życiu te kontakty z rodzicami są już inne - więc i o konflikty
trudniej. Może też ojciec się starzeje i się zmienia- nie wiem, starszym ludziom
zależy na poczuci ważności. Choć on ma dopiero 60 lat.
Tu nie chodzi o wybaczanie, mi chodziło o samą tą przypowieść która trochę
przeniosłem na swoje życie. Wybaczyć można każdemu i trzeba. Ale traktując na
równi osobę która starała się przez całe życie (moja mama, syn który został z
ojcem) z osobą która w pewnym momencie odeszła(ojciec, syn marnotrawny) i to nie
w momencie rozwodu, bo znudziło mu się dużo wcześniej. Dla mnie traktowanie tych
dwóch osób na równi jest krzywdzące dla tej pierwszej.
Ja nie chcę go karać, po prostu czułbym się źle gdyby myślał że jest dla mnie
tak samo ważny jak moja mama. Od dwóch lat sam mam syna i teraz jeszcze bardziej
widzę jego obłudę, bo z jednej strony opowiadał wielkie pierdoły o miłości do
nas. A z drugiej miał dwie kochanki- dal mnie niesamowite jest to kiedy miał na
to czas. Bo mi żal poświęcić czas który spędzam z dzieckiem na wyjście z kumplem
na piwo. A jemu nie było żal na kochanki?

[sibeliuss]

egon26 napisał:

> Bo mi żal poświęcić czas który spędzam z dzieckiem na wyjście z
kumplem na piwo. A jemu nie było żal na kochanki?
--
A to Ci wpółczuję, bo w życiu powinien być czas na wszystko, a
higiena psychiczna nakazuje mieszać towarzystwo w którym się
przebywa. Z czasem możesz unieszczęśliwić dziecko rolą najlepszego
kumpla.

[egon26]

sibeliuss napisał:
> Z czasem możesz unieszczęśliwić dziecko rolą najlepszego kumpla.

Wiem o tym i zdaje sobie z tego sprawę. Mój syn ma dopiero 2 lata i to dopiero
za 4 dni W jego wieku ciężko jest mieć dużo kumpli, ale jak dorośnie nie mam
zamiaru mu ich zastępować, choć będę próbował z nim jakoś część czasu spędzać.
Ale mam nadzieje że uda mi się zrobić to tak by nie było to narzucenia się- może
pomogę mu w lekcjach i raz na jakiś czas pójdziemy w góry lub na narty.
Zobaczymy jak się sytuacja rozwinie Teraz w tygodniu po pracy mam dla niego
2-3 godzin, czasem trzeba coś załatwić więc też odpadają. A weekendy są rodzinne
najczęściej, z wyjazdami gdzieś lub do znajomych.
Ale może masz racje, równowaga musi być. Tyle że czasem trzeba ją zawiesić,
jeśli chce się coś osiągnąć. Jedni zawieszają ją dla pracy a inni dla rodziny. I
celowo napisałem tutaj zawiesić bo z czasem mały znajdzie swoich znajomych,
dziewczynę a my wrócimy do swoich.

[sibeliuss]

Zawiesic się nie da, bo za kilka lat nie będziesz miał o czym z tymi
ludźmi rozmawiać. Mój szwagier powiedział kiedys kumplom, ze przy
piwie nie ma tematów pieluszkowych. Pochwalić się dzieckiem i
przejść do tematów, o których faceci rozmawiaja przy browarku.

[egon26]

Wszystko zawiesić się da, a jeśli wspólnie z żoną decyduje się na potomstwo to i
wspólnie decyduje się na wychowanie ich. Jeśli stare towarzystwo piwne odpadnie
to kiedyś znajdzie się nowe. Jeśli jednak jacyś przyjaciele opuszczą mnie przez
to że ma teraz dla nich mniej czasu to już ich problem nie mój. A przy piwie nie
muszę rozmawiać o pieluchach o czym przekonasz się jeśli kiedyś spotkamy się
przy piwie Bycie aktywnym ojcem to mój cel, ale nie mam zamiaru na siłę
wtłaczać go wszystkim znajomym.

[sibeliuss]

Ano zobaczymy
ps. czy rozmiawiałeś szczerze z ojcem, dlaczego nie potrzebujesz
jego pomocy?

[egon26]

sibeliuss napisał:
> ps. czy rozmiawiałeś szczerze z ojcem, dlaczego nie potrzebujesz
> jego pomocy?

Nie. Ale zbieram się do tej rozmowy

[sibeliuss]

Największą wagę przyłóż do zapanowania nad emocjami obu stron.
Powiedz co masz rzec, ale nie rań. Nie mentoruję, ale ja jestem po
takiej rozmowie.

[sibeliuss]

egon26 napisał:

> sibeliuss to nie tak W ogóle nie tak;D

Dopiero teraz załapałem - Twój ojciec nie zamieszkał z Twoją mamą.

[kirkwall]

Chcesz uslyszec prosbe o przebaczenie?

[egon26]

kirkwall napisała:
> Chcesz uslyszec prosbe o przebaczenie?

Nie. Bo tu o wybaczanie w ogóle nie chodzi, tylko o zwykła ludzką uczciwość Na
razie i tak mi to nie grozi bo ojciec tylko czasem próbuje się starać Ale
chodzi mi o to że nawet gdyby teraz był takim ojcem jakiego zawsze chciałem
mieć, nie mógłbym już spotykać się z nim częściej, rozmawiać szczerzej, być z
nim bliżej itd. Dlatego że uważam że byłoby to nie w porządku wobec mojej mamy,
ja oceniam ich przez całokształt a nie ostatnie kilka miesięcy
Moje stosunki z ojcem są całkiem normalne jak z każdym obcym facetem Jak mnie
zaprosi to czasem go odwiedzę, jak wpadnie bez zapowiedzi to wpuszczę do domu.
Jak jest miły to ja jestem miły, jak jest niegrzeczny też jestem niegrzeczny.
Choć ostatnio nawet przemilczałem jak mnie wkurzał. Opiekowali się na zmianę z
moją mamą córkami brata i spotkałem się z nim u mamy. Byłem z małym który
naprawę bardzo ładnie i wyraźnie mówi jak na swój wiek. Ojciec zaczął się go
pytać: "A czemu ty w ogóle nie seplenisz, dzieci w twoim wieku powinny seplenić.
Pewnie rodzice krzyczą na ciebie byś mówił ładnie." - to już mnie wkurzyło, ale
olałem. Potem przy kawie moja mama wyskoczyła że już dawno nie zostawialiśmy jej
małego. Więc jaj powiedziałem z żartem że po tym co zrobiła parę miesięcy temu
po prostu się boimy - mały spadł jej ze schodów, stała koło niego, nie mam
pojęcia jak to się stało. Zaczęła się śmiać że ja to strasznie pamiętliwy
jestem, na co stary: "Tak tak pamiętliwy, mi to pamięta rzeczy z przed 20 lat" i
tu już miałem ochotą puścić wiązankę, wziąć za fraki i wywalić z domu. Bo
chodziło mu o to że kiedyś w kłótni przypomniałem mu jak to w zimie wyrzucił
mojego starszego brata z domu, za to że brat przezywał swoją koleżankę. Mój
ojciec nigdy nie pił był dyrektorem szkoły. Wkurzył mnie tym bo to naprawdę
ciężko zapomnieć, a on to próbuje obrócić w żart lub jakiś sposób oczernienia
mnie że ja dalej pamiętam taką "błahostkę" bo przecież on jak zwykle nie winny.
A te kilka godzin gdy nie wiedziałem co się dzieje z moim na tamten czas
ukochanym bratem, pamiętam dokładnie do dziś i tamto wspomnienie nawet teraz
potrafi doprowadzić mnie do łez- teraz ryczę

[magdmaz]

Rozumiem Cię doskonale.
Być może to jakaś nieumiejętność wybaczenia. Ale może niekoniecznie. Bo
"wybaczyć" to nie znaczy dać z siebie ponownie nabijać w butelkę. Nie wiem, może
ten przypadek jest inny niż mój. Ale chodzi o to, że dziś Twój ojciec ponosi
konsekwencje swojego postępowania sprzed lat i wg mnie to JEST sprawiedliwe. Nie
wiem, może ktoś mi udowodni, ze jeśli wybaczę do końca, przyjmę pod dach i
zapomnę o tym, co było, to konsekwencje dosięgną go w innym życiu. Możliwe,
wierzę w Boską sprawiedliwość, bo mi tak łatwiej. Ale nie zgadzam się na
przyzwolenie społeczne dla takiego postępowania, jakie opisałeś. Nie zgadzam się
na przyzwolenie społeczne dla rozbijania rodzin, dla niealimentacji, dla
opuszczania dzieci, czy "obrażania się" na dzieci, kiedy małżeństwo się rozpada.
A wybaczenie-zapomnienie to powiedzenie:"nic ważnego się nie stało". Nie prawda.
Stało się i nic tego nie cofnie, dlatego twój stosunek do ojca jest tego czystą
konsekwencją, a nie zemstą czy oczekiwaniem na pokajanie się.

[egon26]

magdmaz napisała:
> Rozumiem Cię doskonale.

No na reszcie mnie ktoś rozumie Tu naprawdę nie chodzi o wybaczanie. Bo gdybym
mu jakoś tam nie wybaczył pewnych spraw to po prostu bym się z nim nie widywał i
tyle. Dziś byłem u niego na urodzinach kupiłem mu wino i cmoknąłem w policzki,
nawet syna zabrałem by się nim trochę nacieszył. Byłem tam z bratem który miał
bardzo mało czasu, chyba nawet nie byliśmy pół godziny- ja bym dla przyzwoitości
został troszkę dłużej. Ojciec chciał bym zostawił małego u nich i odwiezie mi go
później. Na to już zgodzić się nie mogłem, bo według mnie nigdy na to nie
zasłużył. Wydaje mi się że rodzice przez całe życie pracują na późniejsze
relacje z dziećmi. On sie zbytnio nie starał

[sibeliuss]

Dziś ten brat juz nie jest ukochany?

[egon26]

sibeliuss napisał:
> Dziś ten brat juz nie jest ukochany?

Tak nie jest. Każdy z nas ma swoje życie i swoje interesy. Wtedy byliśmy
dziećmi, teraz każdy z nas ma swoją rodzinę i swoje zobowiązania. Dalej kocham
mojego brata lecz podejście do życie już jest zupełnie inne. Teraz kocham moja
żonę, syna. I jeśli była by taka potrzeba oddałbym za nich życie, za brata już
chyba nie. Bo ktoś inny mojego życia potrzebuje.

[sibeliuss]

Jesteś młody, może jeszcze nie umiesz stopniować uczuć.
Każdego z bliskich należy kochać, nie tylko kobietę która daje Ci
miłość, dziecko, seks i coś tam jeszcze. No, ale do tego trzeba
czasu

[egon26]

Miło mi że twierdzisz że jestem młody. Tylko trochę źle mnie zrozumiałeś, a może
ja trochę źle to napisałem. Kocham mojego brata dalej. Tyle że w tamtym czasie
był dla mnie jedną z najważniejszych osób w moim życiu- jeśli nie najważniejszą.
Teraz przeszedł już na dalszy plan. Jako dziecko byłem w niego bardzo zapatrzony
i nie dostrzegałem cech negatywnych, tak jak często dzieci robią względem swoich
rodziców. W zasadzie mój brat trochę pełnił też rolę mojego ojca. Kiedyś byliśmy
bardzo zgrani, głównie dlatego że we wszystkim go słuchałem. Z wiekiem
przestawałem go słuchać i trochę relacje się pogorszyły.

[sibeliuss]

Normalne jest, że kryteria się zmieniają. Podobnie jest z tym, że z
czasem przestajemy ślepo czerpać ze wzorców i te wzorce czują się
oburzone - do obrażenia włącznie. C'est la vie powiedziała
koniczynka znikając w krowim pysku.

[kirkwall]

Rozumiem - czyli nie ma z tego wyjscia, po prostu status quo. Bo tego co bylo on
juz nie naprawi. Moze ja po prostu zle do tego podchodze - ty piszesz jak jest,
ja od razu kombinuje jakby tu zrobic, zeby bylo lepiej

[kirkwall]

Zapomnialam - historia o synu marnotrawnym konczy sie przebaczeniem. I ten
'dobry' syn nie moze tego zrozumiec - jak mozna wybaczyc. Stad moje wczesniejsze
pytanie.

[sibeliuss]

Z wybaczeniem jest trudno, trzeba pogodzić się z często silnymi
emocjami. U mnie nie widać skruchy i dlatego wybaczam, ale pamiętam
i biorę wszystko pod uwagę. Czas goi rany, ale zostawia blizny.

[egon26]

A jaki jest twój ojciec? Z moim cały problem polega na tym że to on zawsze uważa
się za ofiarę i według niego wszyscy są winni tylko nie on. Poza tym
przypuszczam że się od razu obrazi bo jakim prawem cokolwiek mogę mu mówić skoro
on był takim dobrym ojcem- w jego przekonaniu. Najlepiej to by mu było list
napisać Na połowę swojego rodzeństwa jest obrażony bo kiedyś tam zwrócili mu
uwagę. Obawiam się też że będzie się zarzekał i obwiniał o wszystko moją mamę.
Przez kilka lat wmawiał mi że mama go oczernia mówiąc że ją bił, ja tego nie
widziałem i przyznam ze czasem zaczynałem się nad tym zastanawiać, do czasu aż w
chwili słabości przeprosił przy mnie mamę za to że ją bił. Oczywiście że mama
też nie jest bez winy bo trzeba było zacząć go wychowywać a nie usługiwać przez
pół życia. Stary ogólnie ma bardzo ciężki charakter i należy do grupy ludzi
którzy uważają że im wolno wszystko powiedzieć, z wszystkiego żartować a gdy
ktoś im coś powie to jest wielkie obrażanie się. Pamiętam jak kupiłem dom, było
jeszcze sporo pracy by go wykończyć ale cieszyłem się nim jak dziecko. Przyszedł
ojciec i wszystko skrytykował, nie powiedział ani jednego dobrego słowa. W końcu
się wkurzyłem i mniej kulturalnie wyprosiłem go z domu. Inna sytuacja. Urodził
mi się syn, zadzwoniłem do niego i powiedziałem że został prawdziwym dziadkiem
(brat ma dwie córy-a ponoć dziadek musi mieć wnuka) Pogratulował mi i tyle. Po
miesiącu, zadzwonił do mnie wieczorem że chce zobaczyć wnuka, mały właśnie miał
iść spać, więc mu powiedziałem by przyszedł następnego dnia. Obraził się bo on:
"tak strasznie chciał zobaczyć dziecko" - po miesiącu, wtedy mieszkaliśmy u
teściów i miał góra 2 km do nas, a facet jest na emeryturze- wiec raczej
zapracowany nie był. Kiedyś zawsze powtarzał że pierwszemu wnukowi jak tylko się
urodzi przepisze las - ma jakiś kawałek. Śmiać mi się chce bo odkąd mały się
urodził już o tym nie wspomina. Był wychowany w rodzinie gdzie ojciec jadł
pierwszy obiad a potem mogły jeść dzieci i te wzorce chyba mus się okropnie
podobały. Tyle że dziadek utrzymywał cały dom, u nas dom utrzymywała mama, nawet
do tego stopnia że prezenty dla nas kupował za jej pieniądze Mama raz- dwa
razy w tygodniu dyżurowała całą noc w szpitalu, wtedy miał się nami zajmować
ojciec. Najczęściej wtedy wracał bardzo późno z pracy bo bawił się z kochankami,
do czego przyznał się mamie po rozwodzie. Rozpisałem się, ale gość ma naprawdę
straszny charakter. Ale faktycznie będę mu musiał kiedyś powiedzieć dlaczego nie
chcę by zajmował się moim dzieckiem i był dla niego dobrym dziadziem. Choć
trochę się też boje że może mały potrzebuje dwóch dziadków, tyle że jakoś nie
mam przekonania do tego by faktycznie taki był. Wiem że straszny z niego szpaner
i lubi by ludzie myśleli że jest wspaniałym dziadkiem, ojcem.