samotny wieczór.....

[mairie]

witam. nie raz zaglądałam na forum, ale po raz pierwszy piszę. pewnie większość z was tak ma/miało, że w pewnym momencie poczuliście, że jesteście totalnie osamotnieni. miesiąc temu złożyłam pozew (z prawdziwą ulgą) i z niecierpliwością oczekuję na rozprawę.mąż chwilowo jeszcze w domu "pomieszkuje", co bardzo mnie dołuje. dziecko na wakacjach, atmosfera nie do zniesienia. facet, który zapewniał o swoim uczuciu w ciągu paru tygodni pokazał, kim tak naprawdę jest. szkoda pisać.... najgorsze chyba jest to, że nikt z bliskich nie wie jeszcze o tych problemach. jak pomyślę co się będzie działo, to mnie ciary przechodzą. na zewnątrz jestem wesoła, a w środku tylko ciemność. pewnie zanudzam, ale nie mam nawet komu się wygadać.

[lampka_witoszowska]

to może juz sobie gruchnij tę bombę do bliskich?
znmartwienie Ci odejdzie, bo juz będziesz wiedziała, jak zareagują -
a może wcale nei będzie sodomii i gomorii...

[zielona_ropucha]

Hej Ja też samotnie,ale jak pierwszy raz napisałam,to poczułam się
lepiej...a ciemność minie...już sie Lampka do Ciebie
odezwała...będzie jaśniej...rozjaśnią Ci w głowie,chociaż ja z moją
ciemnotą jeszcze jestem oporna,ale światełko w tunelu widzę,nadzieja
jest,więc pisz i rozgość się,tutaj jest naprawdę jak w domu...czasem
awanturki,ale zawsze wsparcie znajdziesz.Pozdrawiam.

[mala30latka]

witamy mairie
my to wszystko przeżyliśmy, ja przeżyłam i niecierpliwe oczekiwanie
na rozprawę (2,5 miesiąca od zlożenia pozwu)i atmosferę, i doły...
mnie eks zapewniał o miłości naprzemian z wyzwiskami na mnie i moją
rodzinę (bliższą i dalszą), kompletna huśtawka i brak równowagi,
który potrafi wykończyć bardziej niż cokolwiek innego. mam to za
sobą, ty też będziesz miała. najlepsze, że na miesiąc przed rozwodem
przypomniał sobie że mnie jednak kocha, że drugiej takiej jak ja nie
znajdzie... i rozwodu chciał, ale chciał też mnie... paranoja ;/
o reakcje bliskich się nie martw na zapas, był tu niedawno wątek na
ten temat, poczytaj...
osamotnieni pewnie wszyscy tu bywamy albo permanentnie jesteśmy...
dołączasz do zgranej grupy głowa do góry
ja siedzę sama z psem aktualnie, biorę piwo i idę na meczyk
popatrzeć

[mairie]

myślę, że z bliskimi sobie poradzę, zawsze twardo obstawałam przy swoim. mam 32
lata i decyzje, które podejmuję, są przemyślane. ale kiepsko jest ze mną i
widzę, że jednak ciężko to znoszę. mam jakieś ataki paniki itp. raz euforia, a
raz dół. myślę, że to też brak przyjaciół w wielkim mieście, bo znajomi, to
całkiem inna broszka. ps.też meczyk ogladam chociaż żałuję, że to nie Portugalia

[lampka_witoszowska]

jesooo, ta euforia na zmianę z dołem to jakas choroba przenoszona
drogą netową czy sądową?...
mam to samo i ciągle czytam, że w czasie przy rozwodzie tak się ma

ja to sobie w sobie obserwuję jak królika doświadczalnego i w
przypadku doła i tak wiem, że za niedługo przyjdzie euforia - i tak
mi jakos lepiej przez ten dystansik obserwatora

no, i jeszcze ryczę jako królik nad moim króliczym losem - też
pomaga...

[zaspana-cieciowa]

To się nazywa u życzliwych psychoza dwubiegunowa)))

[mairie]

hmmm, czyli to tak powszechna przypadłość wśród rozwódek, jak np. katar? ja
chciałabym czasem poryczeć, ale nie mogę. to chyba przez to, że ciągle udaję
przed wszystkimi, że jest fajnie, a jest do dupy tak się zastanawiam, czy
jeszcze coś miłego mnie spotka, bo jakoś wierzyć w to mi się nie chce.

[lampka_witoszowska]

kurczę - bo trudno w to wierzyc
ale przypomnij sobie jakąs straszną tragedię z młodosci wczesnej lub
dzieciństwa - a każde dzieciństwo obfituje w takie tragiczne
wydarzenia, które zdają sie byc końcem świata

a potem świat stanął na nogi i zdarzyło sie tyle dobrego!

teraz też tak będzie
tylko trzeba czasowi dac czas...

[zaspana-cieciowa]

Lubię samotne wieczory.Dzieci na podwórku, chłop się obraził i
poszedł...dobrze mi))

[manderla]

lampka_witoszowska napisała:

> kurczę - bo trudno w to wierzyc
> ale przypomnij sobie jakąs straszną tragedię z młodosci wczesnej
lub dzieciństwa

O rety! Ja do tej pory jak widzę niebieskie poręcze (takie
niebieskie-oczojebne) na schodach, to zaraz mi sie przypomina moj
żłobek. I z nerwow mi kark zaraz zaczyna sztywnieć.
nie wiem co sie tam dzialo w żłobku, bo nie pamiętam nic, ale mam
tak po dziś dzień, jak widze porecze w tym kolorze.
Tragedia słowem
Cholera, zepsulam sobie wieczór samotny.

[dsz27]

Dołączam się! Każdy z nas to przechodził, to jak coś nieuniknionego ale trzeba
przeżyć, wyjścia nie ma. Raz dolina a raz słoneczko, z czasem tych słonecznych
dni będzie więcej. Nie udawaj przed samą sobą bo tylko bardziej się
ranisz.Przyznaj się, ze jest do dupy i tak właśnie się czujesz. A coś miłego z
pewnością Cię spotka. Każdego z nas spotka
Pozdrawiam

[mairie]

przypomniałam sobie miałam ukochaną pidżamkę w myszki, strasznie już była
zniszczona, a ja tylko w niej chciałam spać. mama pokazała mi, że się dosłownie
rozłazi w rękach i się podarła kochana szmatka byłam przekonana, że już nigdy
nie zasnę bez niej. ale szybko okazało się, że kolejna była fajniejsza ))

[lampka_witoszowska]

)))
ja taką czarną rozpacz przeżyłam, jak dostąłam pierwszą dwóję,
łooomatko, myślałam, że świat mi sie skończył i teraz to już tylko
źle będzie, bo mi tej dwói nikt przecież nie wymaże i nie wykreśli

a wcale mi to jakoś nie przeszkodziło byc nadal piątkową uczennicą

[dzul1]

Ja, podobnie jak lampka, radze wyjsc z problemem na zewnatrz. Mnie
bardzo pomoglo, kiedy juz nie musialam robic dobrej miny do zlej gry
i zrzucilam z siebie ten ciezar. To wbrew pozorom nie takie trudne.
Oczywiscie Eksiowi nie bardzo to bylo na reke. A poza tym jestemy
chyba na podobnym etapie. Tez jeszcze pomieszkuje, chociaz pani
pocieszycielka przejmuje juz powoli obowiazki po mnie... A ja? mam
mniej pracy, wiecej czasu dla siebie. Powoli zaczniesz dostrzegac i
dobre strony. Ale bardzo powoli. Acha, i ja nie potrafilam byc na
zewnatrz wesola. Smutek, ktory mialam wypisany na twarzy od razu
sygnalizowal ludziom, ze cos jest "nie tak".