zawiedziona

[choraona]

miałam kiedyś nick hashimotka i rozpoczęłam wątek o tym, czy uważacie, że choroba ma jakiś związek z tym jak się wasze życie potoczyło. i odpowiedzi były pełne oburzenia, że to geny i tylko geny. a teraz wszystkie rozpatrują swój typ osobowości, bo w czasopiśmie i może jednak coś w tym jest. więc może jednak zastanówcie się zanim zaczniecie komuś wmawiać, że nie ma racji, bo ja poczułam się urażona kiedy przeczytałam odpowiedzi, miałam wrażenie, że panie pomyślały, że powinnam się leczyć na główke, pisały mi o jakiś ciemnogrodach. a teraz napisała o tym pani psycholog i objawienie!! tak samo jak piszecie, że wątek i już był i ktoś tam powinien sobie poszukać, zamiast rozpoczynać nowy. na litość Boską. jak to komuś przeszkadza, to niech poprostu nie odpowieda. co to dla Was za problem?? niech sobie piszą. wolność!

[hashi-tess]

Nie obrażaj się na forum.
Nikt tu nikogo nie chce obrażać.
Jeśli to nastąpiło, to zapewniam
Cię, że nie było to napisane rozmyślnie.
Na podstawie Twoje postu mogę przypuszczać,
że jesteś w dalszym ciągu na etapie
ustalania swojej optymalnej dawki syntetycznego T4.

Naprawdę nie powinnaś tak mocno przejmować się jakąkolwiek krytyką.
To forum jest do wspierania się, pomagania
osobom, które są na etapie początkowym powrotu do
"zdrowotności".

Proszę napisz jak mogłybyśmy Ci pomóc.

Serdecznie Cię pozdrawiam
Tess

[hashi-tess]

choraona napisała:

> miałam kiedyś nick hashimotka i rozpoczęłam wątek o tym, czy uważacie, że choro
> ba ma jakiś związek z tym jak się wasze życie potoczyło.


Moja choroba ujawniła się po ogromnym stresie /nie pogodziłam się
z odejściem bardzo bliskiej mi osoby/.
Poza tym z linii żeńskiej mojej rodziny wszystkie
kobiety mają problem z tarczycą.
Czy u wszystkich choroba ujawniła się po
przejściach?
Trudno mi powiedzieć.
Niemniej staram się pilnować, aby moje dzieci robiły kontrolne
badania pod kątem tarczycy.

Tess

[morgana_le_fay]

Przepraszam bardzo, ale kiedykolwiek jest mowa o związku hashimoto z psychiką
zawsze staram się odezwać i nigdy nie krytykuję takich wypowiedzi. Jednym
słowem "to nie ja" )

U mnie choroba ujawniła się dokładnie w tej sekundzie kiedy lekarz oznajmił mi
diagnozę nieoperacyjnego raka u bliskiej osoby. Uścisk w gardle trwał 1.5
miesiąca bez przerwy, po czym dołączyła reszta objawów.

[ankab29]

witaj...o Boziu jeszcze nie śpię
Pamiętam Twój wątek i wyraziłam w nim podobne odczucia do Twoich.(Stres, stres
i praca na 200% normy przez parę lat - i tarczyca się zbuntowała. U mnie w
całej rodzinie nikt nie miał kłopotów z tarczycą- jestem piersza) Nie obrażaj
się na forum i na inne hashimotki. Więcej na nim chęci pomocy i dobrych rad niż
uszczypliwości. A jeśli spotkały Cię te ostatnie to spróbuj potraktować to z
wyrozumiałością - czasem człowiek w przypływie złego samopoczucia potrafi swoje
złe emocje wrzucić tam, gdzie nie powinien. Przecież kto lepiej zrozumie
chorego jak nie inny chory? Pozdrawiam ciepło. Pisz, pytaj, czytaj i odwiedzaj
forum.I zdrowiej przede wszystkim

[rosteda]

Witaj Choraona
Przykre to jest, ze wlasnie na forum dla chorych z taka sama choroba jaka masz
Ty otrzymalas taka wlasnie odpowiedz.
Ale nie przejmuj sie tym bo ta osoba ktora do Ciebie tak napisala czesto jeszcze
gorzej odpowiadala innym. Przylatuje na forum jak "po ogien", namiesza i znika
zeby po jakims czasie znowu sie pojawic i na kims wyzyc.
Przeczatalam tez Twoj post z wynikami.
Niestety Zajacowna miala racje ze Twoje TSH z lutego bylo za wysokie.
Po takim czasie warto zebys zrobila nowe wyniki TSH, fT3 i fT4 i sprawdzila jak
wygladaja Twoje hormony.
Nastepna sprawa, to nie jest najlepsze wyjscie ze tarczyce leczysz u
endokrynologa-ginekologa.
Poszukaj i poczytaj jakich lekarzy polecaja inni z Trojmiasta.
Wazne jest znalezc endokrynologa ktory dobrze zna sie na chorobach tarczycy.
Ginekolodzy to raczej zajmuja sie hormonami plciowymi.
Pozdrawiam Rosteda

[advancia]

Większoś z Pań pisze, że choroba została odkryta po przeżytym przez Was stresie.
Myślę, że jest trochę inaczej: to stres, trudne przeżycia, somatyzajce nerwicy
etc. spowodowały, że zaczęłyście odwiedzać lekarzy i szukać źródła złego
samopoczucia. Można więc powiedzieć, że hashimoto wykryto u Pań "przy okazji". I
całe szczęście, że tak się stało.
Kilka z Pań tylko w tym wątku wspomina swoje najgorsze, traumatyczne
doświadczenia, zapewniam Was, że to one i inne sprawy, które plączą Wam życie,
powodują, że nadal czujecie się źle. Nie tarczyca! Tarczycę codziennie
"karmicie" hormonem i dajcie jej w końcu spokój. Zajmijcie się leczeniem swojej
psyche. Poczujecie niewyobrażalną ulgę. Piszę to bez złośliwości, atakowania
kogolwiek, choć chwilami mam wrażenie, że moje pisanie jest jak walka z
wiatrakami, bo Panie ciągle powtarzają swoje, a co gorsze nie czytają moich słów
dokładnie i wyrywają kawałki wypowiedzi z kontekstu.
Mimo to wciąż mam nadzieję, że moje słowa trafią choć do jednej osoby.

[hashi-tess]

A ja proponuję abyś poczytała
jaki wpływ na psychikę ma brak hormonów tarczycy.
Gdybyś nic nie znalazła, chętnie wkleję Ci link strony medycznej,
mówiącej o naszych problemach psychicznych,
który wielokrotnie był już na naszym forum cytowany.

Tess
Podczas moich przeżyć traumatycznych moje TSH wynosiło 28,
przy normie standardowej.
Więc mi tu nie insynuuj, że moja tarczyca nie miała
wpływu na moje samopoczucie.
Tym zdaniem kończę z Tobą dyskusję.
Nie nadajemy na tych samych falach.
Nie dogadamy się.
Życzę Ci, aby w przyszłości tarczyca nie dała Ci popalić.
Choć sama w to nie wierzę.
A Ty z podkulonym ogonem tu wrócisz.

[rumpa]

Myślę, że jest trochę inaczej: to stres, trudne przeżycia, somatyzajce nerwicy
> etc. spowodowały, że zaczęłyście odwiedzać lekarzy i szukać źródła złego
> samopoczucia.
Znowu pudło - jak miałam traumatyczne przeżycia, to przenosiłam góry.
Moja tarczyca wyskoczyła z pełnym rozpędem, gdy traumatyczne przeżycia się skończyły.
Tak się rozpędziłaś że poprawiasz psychiatrów i psychologów ? W liczbie mnogiej! Bo właśnie mi
fachowcy w tych dwu dziedzinach powiedzieli, że żadnej nerwicy i depresji u mnie nie ma. A niedawno
czepiałaś się o brak zaufania do lekarzy?
I jeszcze jedno - mnóstwo ludzi ma traumatyczne przeżycia, ale w depresje i inne jazdy nie popadają.
Może właśnie dlatego że ich tarczyca jest zdrowa jak koń? Może zanim można to wychwycić w
badaniach, tarczyca już źle funkcjonuje i dlatego te traumatyczne przeżycia robią taką szkodę, bo
działają jak dopalacz? Zdajesz sobie sprawę że często pierwszym objawem stwardnienia rozsianego
jest depresja? Ilu ludzi dzięki takim "mądrym" jak ty zostało zdiagnozowanych parę lat póżniej?
Depresja i nerwica to dla mnie już coś takiego jak upuszczanie krwi - tak jak kiedyś wszystko tym
leczono, tak teraz wszystko się tym tłumaczy. Moja babcia umarła, bo gdy po samobójczej śmierci syna
miała bóle żołądka to stwierdzono k... m.ć nerwicę. Bardzo uzasadniona diagnoza, nieprawdaż?
Oczywiście był nowotwór złośliwy. Zmarła w mękach, a na "nerwicę" leczono ją ponad rok!!!!!
Poczujecie niewyobrażalną ulgę.
Zgadza się - poczułam niewyobrażalną ulgę, ale sił od tego nie nabrałam.
Piszę to bez złośliwości, atakowania
> kogolwiek,
Twoje słodkie marzenia, Advancia - jak dla mnie generalnie robisz sobie dobrze kosztem innych
przyjmując patronującą pozę i wykazując się zerową empatią ( vide sprawa żelatyny) i delikatnością
walca drogowego. Zdrowy rozsądek to twój rozsądek, nieprawdaż? I całkiem złośliwie - nie pomyślisz
sama o terapii, żeby nauczyć się trochę wychodzić poza czubek własnego nosa i własnych przekonań?
Wiesz byłam kiedyś świadkiem takiej sceny, koło Stawki, gdzie wydział psychologii - jechała panna,
perfekcyjna i dopracowana, studentka i rozmawiała ze swoim chłopakiem - no ale czemu ty się
denerwujesz? ten coś się starał jej wytłumaczyć, a ta znowu swoje z tymi nerwami i patrzy się na niego
takimi okragłymi oczkami...Im bardziej on się wściekał tym bardziej ona była spokojna - istny wampir.
A z tą terapią - ja tak miałam po pierwszym roku terapii że wszystko chciałam tym leczyć. Po piątym
już nie. Z czasem człowiek mądrzeje.

Do Advancii

[morgana_le_fay]

W swoich poprzednich postach krytykujesz rzekome stawianie diagnozy i leczenie poprzez internet, które jakoby odbywaćby się miało na tym forum. Pytam zatem: Jakim prawem to Ty teraz stawiasz diagnozę osobom, których nie tylko nie widziałaś na oczy ale i nie znasz ich problemów nawet w takim stopniu w jakim znają je tutejsze stałe bywalczynie.
Moja droga, ktoś wreszcie musi ci to powiedzieć. Zachowujesz się wyjątkowo arogancko. Wygląda na to, ze Twój problem jest albo natury psychicznej albo jest nim kompletny brak podstaw kultury współżycia między ludźmi. Jeśli uważasz, że masz misję, którą jest oświecenie kilkudziesięciu ciemnych bab, to zapewniam cię, że źle trafiłaś. Wiele z nas bije cię na głowę zarówno wiedzą, jak i życiowym doświadczeniem i tylko przez delikatność nie mówi ci tego wprost. Okazuje się jednak, że jesteś odporna na niuanse. Powiem Ci więc otwarcie. Nie dręcz więcej porządnych ludzi. Zajmij się czymś pożytecznym.

[mary_lu]

rosteda napisała:

> Ale nie przejmuj sie tym bo ta osoba ktora do Ciebie tak napisala czesto
jeszcz
> e
> gorzej odpowiadala innym. Przylatuje na forum jak "po ogien", namiesza i znika
> zeby po jakims czasie znowu sie pojawic i na kims wyzyc.

Masz na myśli mnie, Rostedo?

Przykro mi, że Choraona poczuła się niezrozumiana, ale naprawdę uważam, że
wpędzanie się w poczucie winy na zasadzie "sama jestem sobie winna, że
zachorowałam, bo nie potrafiłam zapanować nad swoją psychiką i zyciem i przez
zły nastrój, stres, przepracowanie wpędziłąm się w Hashimoto" to już lekka
przesada. Nie znamy dokładnych przyczyn swojej choroby! A poczucie winy jest
często spowodowane nastrojem depresyjnym...

[kaczka78]

Wniosek z tego taki, że warto też odwiedzić psychologa a nie taki że macie się
pozabijać.

A ja już nie wiem. Dzisiaj z rana podjęłam decyzję o terapi. Nie wiem od czego
to wszystko ale to bardzo trudne do zniesienia. Ta walka pochłąnia całą radość
z mojego życia. Czas zadziałąć bardziej kompleksowo. Od operacji niedługo minie
rok. Mam spieprzone życie. Powodem może być tarczyca ale też moja osobowość. Ja
nie wiem czy moja osobowość to ja czy ten organ. Zbiór chormonów. Jestem już
zmęczona. Jestem spokojniejsza bo zrezygnowana. Mam 28 lat i 29 na karku.
Wszystko zaczęło się od liceum. Wiem jedno. Kolejnego takiego roku nie
wytrzymam.- I pisze to serio, świadomie i nie jest to efekt przemijającego doła.

[rumpa]

Terapia może byc fascynującą przygodą i ja na pewno nie będę jej Ci odradzać. Przeważnie najpierw
jest olśnienie, potem - pot i łzy, czasem załamanie, potem znowu pot i łzy i lekkie czasem silniejsze
rozczarowanie...aż któregoś dnia reagujesz inaczej i wtedy wiesz że coś się stało...coś dobrego. W
między czasie oczywiście jest ten etap gdy wszystkich chcesz nawracać, zazwyczaj po pierwszym
olśnieniu a przed pierwszym załamaniem.Wyobrażam sobie jak musiałam być wtedy irytująca )))
Jedyny problem jaki widzę jest taki że w pewnym momencie , jest taki etap, zaczynasz olewać ciało i
wpadasz w sidła pomysłu że wszystko zależy od psychiki. innymi słowy coś cię dusi w gardle - od razu
jest gotowa olbrzymia teoria dlaczego, mnóstwo wyjaśnień z wyjątkiem jednego - wole mi rośnie.
włosy wypadają - na pewno stres, a nie brak fosforu, nie mam siły - na pewno ojciec i matka coś
powiedzieli, a teraz przypomina mi ich szefowa, ale na pewno nie brak żelaza itd.
Gdy trafisz na dobrego terapeutę to mogą być jedne z najbardziej fascynujących chwil życia. Jeśli nie
trafisz - szukaj dalej. Ja zaliczyłam najpierw idiotkę, która mi dała leki nasenne, potem kretyna, który
zgodnie zs szkołą amerykańską kazał mi powtarzać sobie że jestem świetna, wreszcie trafiłam na
sensowne egzemplarze. I było super, naprawdę, choć nielekko. i naprawdę długo - kilka lat.Trzymam
kciuki.
A tak półżartem półserio, to mało jest ludzi którym terapia jest zbędna, tyle że nie wyleczy ona na
przykład braku fosforu, który jest odpowiedzialny za moje pełzanie, wypadanie włosów i cerę jak u
zmurszałego trupa. Dodatkowo, po terapii widzisz ile osób totalnie porąbanych psychicznie jest
gejzerami energii stuprocentowo przekonanymi o własnym zdrowiu, inteligencji i jakości porad które Ci
serwują. I wtedy lecisz do lekarza źeby jednak sprawdzić te pierwiastki w krwi i inne rzeczy, które
jednak być może są również odpowiedzialne za to, że na te ciosy które cie spotykają reagujesz tak a
nie inaczej. Pozdrawiam- Ewa

[mary_lu]

Rumpa, podpisuję się pod Twoim postem... W dodatku - jestem psychologiem...

Nie uważam, aby Hashimoto miało być automatycznie wskazówką do terapii. Procent
chorych na Hashi potrzebujących psychologa jest może nieco wyższy, niż w całym
społeczeństwie, ale najczęściej psycholog może tylko nieco pomóc w walce z
objawami. A leczyć powinien endokrynolog.

[advancia]

Czy w takim razie, panie psycholog, uważacie, że zaburzenia nerwicowe, lęki,
niepokoje są przypisane chorobie Hashimoto?

[mary_lu]

Nie są przypisane. Są jednym z możliwych objawów. Tak samo, jak nie każda z nas
ma zaburzenia depresyjne.

Nerwice i lęki to zaburzenia bardzo popularne i jest mnóstwo czynników
spustowych. Hashimoto, niestety, świetnie na taki czynnik się nadaje...

[advancia]

A dlaczego się nadaje?

[madziulaw]

"A dlaczego się nadaje?"

Aaaa, Advancia - trza troche się douczyć ........... jest dużo publikacji
lekarskich w językach różnych. Mam nadzieję, że Rosteda podeśle ci trochę
linków, ale są już na forum tylko trzeba je gruntownie zczytać, tyle że, z
twoim podejściem, nie wiem czy zdzierżysz....

A jeszcze jedno pytanie ---co ty na tym forum jeszcze robisz, skoro jest to
miejsce hipochondryków i znachorów?

Masz swoich lekarzy, w tym 2 moich ulubionych, co włosy z głowy rwą, czy łapią
się za nią (coś koło tego) i trzymaj się ich.

A tak gwoli wyjaśnienia - bo temat jest prosty - poczytaj/ szukaj informacji o
wpływie zaburzeń hormonalnych na psyche i fizis.

Czy ty wiesz co to jest hashi, na czym polega, jak przebiega, w jaki sposób się
uwidacznia? Radzę poczytać, bo wszelka wiedza medyczna bierze się z książek
(nie jest to jak sądzisz dar od boga, geniusz czy cóś) + z doświadczenia i
pracy z ludżmi. Trzeba być non stop na czasie a to wymaga i znajomości języków
i ciągłego uczenia.

Żegnaj, bo jak to hashii tess napisała "nie nadajemy na tych samych falach".

[madziulaw]

Charaona, przepraszam że zapomniałam o tobie, ale Advancia całkowicie mnie
ostatnio angażuje tym swoim widzeniem świata oczami innych. Nic samodzielnego
myślenia, nic z chęci zgłębiania świata, posiądnięcia wiedzy.

Charaona - wydaje mi się, ze jesteś przewrażliwiona, na forum prowadzimy
dyskusje - czasami mniej czy bardziej obcesowe (bo czasu brak i czasem trzeba
krótko), ale nie ma co się obrażać,a a warto przemyśleć i wyciągnąć własne
wnioski. Czasem warto podsumować.. Tak się poznajemy przecież..

Co do reszty - dziedziczność czy nie - wsio rawno. Jesteśmy tutaj z konkretnymi
problemami - i dobrze że mozemy się spotkać i o tym porozmawiać, podzielić się
wiedzą...

Ucałowania.

Dobrego humoru życzę

Pozdrawiam

do Mary_lu

[advancia]

Czy możesz napisać z punktu widzenia psychologa, jakie widzisz czynniki
wywołujące zaburzenia lękowe przy chorobie Hashimoto?
Zakładając, że chory jest leczony i wyniki hormonów mieszczą się w granicy normy
laboratoryjnej (nie zagłębiając się w analizowanie, czy norma jest właściwa, czy
nie).

[rumpa]

Rozumiem że zakładasz że jeśli rzeczywistość nie pasuje do teorii, tym gorzej dla rzeczywistości. Ja
odwrotnie - taka sytuacja oznacza że teoria jest do doopy, mamy kiepskie narzędzia do jej sprawdzenia,
albo ...pominęliśmy ważny element. Fantastycznie, ciekawe jaki ?...
Ale to frajda tylko dla tych których myślenie nie odstrasza...

[mary_lu]

Zaburzenia lękowe maja tendencję do utrwalania się, więc często po ustaniu
bezpośredniego czynnika je wywołującego - trwają nadal.

Wiele zachowań lekarzy, rodzin chorych na hashimoto, czy rózne dolegliwości
związane z chorobą mają działanie "anterapeutyczne", czyli mają działanie
przeciwne do tego, jakie należy zapewnić w terapii tych dolegliwości (chodzi
choćby o przysłowiowe "wsparcie i zrozumienie").

Zbyt mało wiadomo o tym, co się naprawdę dzieje w organizmie o sztucznie
substytuowanych hormonach - np. ja miewam bardzo kiepskie dni, dalej nie
odzyskałam pełnej sprawnosci pamięciowej, więc mimo tego, że zazwyczaj czuję
się całkiem normalnie, to nie napadam na dziewczyny, które czują się gorzej niż
ja.

Utrzymujemy bardzo niskie TSH, przecież teoretycznie takie wyniki wskazują
nadczynność - więc można się spodziewać lęków...

Ja mam za mało danych aby negować informacje o samopoczuciu większości
forumowiczek, bardzo mnie dziwi, że Ty to robisz - i to z jakim zacięciem.
Tylko na podstawie tego, że sama robisz za gieroja? Może ja zacznę się udzielać
na jakimś forum dla alergików - kilka miesięcy temu samoistnie ustapiło mi
paskudne atopowe zapalenie skóry... Zacznę im wymyslać od hipochondryków i na
własnym przypadku bedę udowadniać, że to samo mija bez śladu

[grassa]

Witam! Nie było mnie tu chwilę i musiałam poczytać zaległości) Nie będę dziś
marudzić na temat swoich wyników, bo muszę chyba zrobić komplet nowych (coś
mnie zatyka znowu)Zafrapowało mnie coś innego>>> a propos kłopotów z
nabraniem głębokiego oddechu, czyli moich najbardziej irytujących przypadłości
>>> nijaka advancia stwierdziła, w komentarzu skierowanym do kogoś, że to może
być zołądek! Chachachacha. Drogie dziewczyny, nie ma właściwie po co sie
obrazać i nad czym debatować. Choraona! Głowa do góry i nie szarp sobie nerwów
mągrościami advanci czy innych podobnych. A propos advanci. Droga Pani, tak mi
się jakoś wydaje, że jest Pani ekspertką od wszystkiego. Można Twoj posty
poczytać na przedziwnych forach - „Oszczędzamy", „Forumkowe Przyjaźnie"
czy „Biegnąca z wilkami". Grunt to mieć poglądy!!!Chachacha. I dobrze, że je
masz, szkoda tylko że wyrażasz je z gracją słonia. Życzę ci advancia
wszystkiego najlepszegoI wyluzuj dziewczyno Choraona - będzie dobrze, ja to
wiem, bo jak większość forumowiczek, różne stany przeszłam i są już dni,że
czuję się szczęśliwa- bo prawie zdrowa) Też tego doświadczysz. I to nic, że 5
dni później bywa gorzej. To nic. Wydaje mi się, że to forum jest po to, żebyśmy
w swoim stanie nie czuły się samotne. Ja nie szukam tu porad lekarskich, tylko
takiego czysto ludzkiego zrozumienia. Nie psujcie tego złudzenia, bo chyba jest
nam jednak potrzebne. Sciskam.

[zossia2]

Przepraszam Charona ,ze w twoim poscie dzieje sie mala zadymka,ale jakos nie
moge sie oprzec ,mam kilka pytan do Advanci.
Czy kiedykolwiek przezylas jakikolwiek stres,duzego i malego kalibru???czy
smierc najblizszej osoby nie moze sprawic ,ze przez jakis czas czujesz sie
przygnebiona ,pozbawiona motywacji do zycia jednym slowem -masz depresje?
czy kiedykolwiek troszczylas sie o swoje dziecko i martwilas jednoczesnie czy
ta wredna przypadlosc tarczycy nie wplynie w jakikolwiek sposob na twoja
pocieche9chyba nie trzeba ci mowic jakie moga byc skutki)?
czy poczytalas sobie dokladnie troche medycznych pozycji o hashi,w ktorych
jasno jest napisane ,ze lekarze nie znaja przyczyn powstania tej choroby
(innych chorob z autoagresji rowniez)ale wskazuja ,ze bardzo silny
stres ,wysilek ,jakies traumatyczne przezycie moze ja wywolac ?

sama jestes chora i nie masz 100% pewnosci ,ze hashi cie kiedys niepowali,nie
zycze ci tego ,
poza tym jestes kobieta ,a tak malo w Tobie zrozumienia ,
udajesz twardzielke ,a jednak szperasz po necie w poszukiwaniach hashi,czyli
cos tam cie jeszcze interesuje poza opinia Twoich lekarzy.
Pozdrawiam

[advancia]

Widzę, że faktycznie zrobiła się niezła burza. Pomimo ataków i obelżywości pod
moim adresem, staram się zrozumieć punkt widzenia kilku Pań, które tak bardzo
walczą o status osoby ciężko chorej. Proszę mnie nie zrozumieć źle - mam sporą
wiedzę na temat hashimoto i nie pragnę jej pogłębiać. Zdaję sobie sprawę, że są
ciężkie przypadki i że dolegliwość ta naprawdę potrafi dopiec. Próbowałam
wytłumaczyć swój punkt widzenia osobom z lekką niedoczynnością tarczycy, które
potwornie wyolbrzymiają problem. Skala cierpienia jest niezmierzalna, ale we
wszystkim należy zachować zdrowy rozsądek. Ja nie udaję twardzielki, po prostu
normalnie żyję. Łykam co rano leki i koniec. Z czego mam robić dramat?
Cieszę się, że moje hashimoto zostało zdiagnozowane tak wcześnie (choć nie wiem,
od ilu lat choruję), ale leki biorę ok. 3 lat. Moje życie nie jest usłane
różami, nie chcę tu o nim pisać, ale gdybym miała doszukiwać się przyczyn
powstania u mnie choroby Hashimoto w traumach z przeszłości, to znalazłabym je
bez problemu. Jednak nie w tym rzecz.
Czasami czuję się trochę gorzej, są dni, że jest źle, nie chce mi się wstać z
łóżka. Mimo to nie łączę każdego kichnięcia z tarczycą. A niestety często na
forum takie zachowania można spotkać.
Cała ta dyskusja jest niepotrzebna i dziwię się, że tyle z Pań zareagowało z
taką wielką agresją. Nie zmienię mojego podejścia do Hashimoto, bo są dużo
większe problemy, choroby i zmartwienia niż niedoczynność tarczycy, którą leczy
się całkiem dobrze. Po co więc dzielić włos na czworo i analizować wyniki TSH do
kilku miejsc po przecinku?
Zastanawiam się, co wzbudziło taką wielką wściekłość niektórych Pań z forum? To
że czuję się dobrze? To że mam odwagę o tym pisać? Że śmieję się w oczy mojej
chorobie Hashimoto i żyję pełnią życia? Że się nie boję?
Bardzo ucieszył mnie pomysł jednej z Was na stworzenie wątku, w którym można by
było pisać, jak świetnie sobie radzą osoby z chorą tarczycą. Uważam, że ten
temat powinien być na pierwszym miejscu, aby widziała go każda świeżo
zdiagnozowana osoba, która tu przychodzi z całą listą pytań.

[rumpa]

astanawiam się, co wzbudziło taką wielką wściekłość niektórych Pań z forum? To
> że czuję się dobrze? To że mam odwagę o tym pisać? Że śmieję się w oczy mojej
> chorobie Hashimoto i żyję pełnią życia? Że się nie boję?

Nie, absolutnie nie to. Raczej zadzieranie nosa/święte przekonanie że wiesz lepiej .
I nie piszesz o tym że świetnie ci się żyje i jak sobie radzisz - deprecjonujesz tylko doswiadczenia
innych, twierdząc że jeśli się źle czują to na własne życzenie, bo się niezdrowo podniecają. Możliwe że
jest to twój sposób na wyrażanie radości życia. Tylko skąd te gadki o strachu itd Jak dla mnie -
"projekcja". Bo ja tu nie widzę strachu na tym forum, raczej dość szybko likwidowane przez nasze
ekspertki zaniepokojenie.
Powtarzam. można mieć lekki poród i - albo dziękować bogu za farta - albo potraktować wszystkie
kobiety z koszmarnym porodem jako histeryczki. Ty robisz to drugie i dlatego wywołujesz niechęć. Nic
nie piszesz jak sobie świetnie radzisz. Piszesz tylko że każda inna kobieta która chwilowo radzi sobie
gorzej , bo nie ma jeszcze wiedzy albo po prostu gorzej się czuje , jest zapatrzoną w chorobę
mitomanką.

Nie zmienię mojego podejścia do Hashimoto, bo są dużo
> większe problemy, choroby i zmartwienia niż niedoczynność tarczycy, którą leczy
> się całkiem dobrze. Po co więc dzielić włos na czworo i analizować wyniki TSH d
> o
> kilku miejsc po przecinku?

I nie zmieniaj, popieram z całego serca. ZMIEŃ PODEJŚCIE DO LUDZI! BO NA TYM POLU TO SUKCESÓW
NIE MASZ ŻADNYCH, PRZYNAJMNIEJ TUTAJ.
Tutaj nikt nie dzieli włosa na czworo, tsh ma być niższe niż 1, a z ostatnich doniesień wynika że na
zachodzie już obniżyli normę do 3 nawet w normalnym przypadku, tzn bez przeciwciał.

Advancia. przykro mi, lansujesz się jak złoto i nic nie rozumiesz. Za to ja rozumiem bo dostałam
prawdziwej furii gdy moja terapeutka zasugerowała mi że jestem agresywna i że zamiast innym
pomagać, jeszcze im dokopuję. Przepłakałam z wściekłości, oburzenia, przemyslałam i przyznałam jej
rację. Uważam podkreślam to po raz kolejny - nie jesteś tutaj po to żeby pomagać - ty robisz sobie
dobrze naszym kosztem . I być może są za to odpowiedzialne te traumatyczne przeżycia o których nie
chcesz pisać. Być może zaszkodziły ci o wiele bardziej niż myślisz. Może byłaś wtedy bardzo bezradna
i teraz popisujesz się swoją siłą i niezależnościa, tak to wygląda dla mnie.

Mimo to nie łączę każdego kichnięcia z tarczycą. A niestety często na
> forum takie zachowania można spotkać.

To nieprawda, takie zachowanie spotyka się rzadko i być może powodem takich zachowań sa właśnie
stany lękowe uwarunkowane źle pracująca tarczycą - ale jeśli się chce komus dokopać, a raczej, jestem
tu niesprawiedliwa, bo pierwotna intencja to zapewne przekonanie siebie jaka jestem dzielna, to te
zachowania nagle się mnożą. To tak jak z homoseksualizmem - dla kryptogaya swiatem rządzą
homoseksualiści i sa wszędzie , a na pewno więcej niż standardowe 5%. Ja tam znam może dwóch i
generalnie mi wisi i powiewa - bo tu akurat nie mam problemu.

Ja nie udaję twardzielki, po prostu
> normalnie żyję.

Może zamiast "normalnie żyję" napisz "żyję w sposób mnie satysfakcjonujący".
Bo wiesz, to pierwsze okreslenie sugeruje że są sposoby na życie normalne i nienormalne, pojawia się
pytanie - a kto ustali normy? ( ach to twoje zaufanie do norm - zdaje się że problem sposobu ustalenia
norm nie spędza ci snu z powiek). I nic nie mówi o tym, czy ci z tym dobrze czy nie, ewentualnie
informuje że sposób na życie z którym TOBIE jakoś tam dobrze czy wygodnie JEST normalny. W obu
tych wypadkach - no cóż, nie jesteś przekonywujaca i tyle.

I już widzę ( piszę to absolutnie złosliwie) jak rozjeżdżasz 120 lat temu jakieś durne i wiecznie
niezadowolone baby, które chcą studiować albo pracować - bo przecież norma jest tak że się wychodzi
za mąż, gotuje i prasuje...

Nic nie piszesz o sobie , tylko o normach - tak jakbyś chciała dostać wieniec laurowy za swoją
normatywność.

[grassa]

advancia napisała:

Zastanawiam się, co wzbudziło taką wielką wściekłość niektórych Pań z forum? To
> że czuję się dobrze? To że mam odwagę o tym pisać? Że śmieję się w oczy mojej
> chorobie Hashimoto i żyję pełnią życia? Że się nie boję?


Droga Advancio, mylisz się. Ja właściwie nie wiem co mam - hasi czy GB >>>
jestem wciaż w fazie nadczynności, niekiedy bardzo ostrej, z zerowym TSH i
skaczącymi wartościami FT3, FT4. Więc pewnie trudniej mnie leczyć, niż Twoje
ustabilizowane, jak rozumiem hasi. Nie jest jednak zła, i założę się, że żadna
z dziewczyn takze, z tego powodu, że Ty się dobrze czujesz! Ja już tu kiedyś
pisałam na ten temat i zachęcałam inne hasimotki do „olania" choroby. Bywa, że
jak się czuję źle - to na złość pcham się w największy tłok, ide na impreze,
czy pakuje w długą podróż. Tak pojmuję, moze błędnie, walke z chorobą i
własnymi słabościami Jeszcze nie umarłam, nie zemdlałam, i właściwie
prztrwałam wszystkie narzucone sobie, bądź nie sytuacje. A to niezwykle
wzmacnia psychicznie! Nie masz pojęcia, jak w stanie kiepskawym, podnosi na
duchu to, że z południa Polski powlokłam się na przykład do Gdańska - i nic mi
się nie stało) Żyję pełnią życia, na przekór objawom i wierzę, że sobie z
nimi w końcu poradzę.
Musisz jednak zrozumieć, że każda z nas ma inną konstrukcję psychiczną. Ja czy
Ty pójdziemy w tłum, a ktoś inny nie wyjdzie z domu, bojac się o siebie. To
naturalne! i nie trzeba dobijać innych dziewczyn, tylko dlatego, że Ty akurat
teraz sobie radzisz.Nie są z tego powodu hipohondryczkami - bo czują się gorzej
od Ciebie, a Ty uważasz, że niedoczynność to drobiazg. Zrozum tylko to i myślę,
że będzie Ci na tym forum łatwiej funkcjonować. A widać z jakiś podwodów jest
Ci to potrzebne, skoro tu zaglądasz. Albo taką frajdę sprawia Ci zadyma.
Zdrowia życzę. I tym samym z mojej strony to już wszystko. Pozdrawiam inne
forumowiczki. )

[choraona]

Nie chodzi mi o dręczenie się i wpędzanie w poczucie winy z powodu choroby. Chodzi o to, że szukanie przyczyn może pozwolić zmianę i polepszenie kontaktu ze sobą.
Zamierzam iść na badania w przyszłym tygodniu. Ale jeśli chodzi o Endo – gino. Mam też problemy ginekologiczne i nie stać mnie na płacenie 2 razy. Przynajmniej za 1 razem załatwiam 2 sprawy. Ale myślę intensywnie o terapii. Czuję tyle złości, że mogłabym iść na wojnę, albo drzeć się w wygłuszonym pomieszczeniu przez 3 godziny. Poza tym niezależnie od tego czy te wszystkie lęki i agresja w środku jest chorobą czy mną samą, warto coś z tym zrobić.
Advancia!! Jestem przerażona!! jak możesz pisać
„próbowałam wytłumaczyć swój punkt widzenia osobom z lekką niedoczynnością tarczycy, które potwornie wyolbrzymiają problem”
Osoba o dużo lepszych wynikach może czuć się gorzej niż ta z mega złymi wynikami. Sprawa indywidualna. I jak słyszę od mojej mamy, która też choruje, że ona jak się dowiedziała o chorobie miała dużo gorsze wyniki, więc ja nie mam prawa się tak źle czuć. Co to ma w ogóle znaczyć!! To nie jest żadne prawo, to jest fakt.
Każdy ma prawo do subiektywnego odczuwania. Jeśli dla kogoś choroba jest na ten moment tragedią to nie można mu tego odbierać.

[mary_lu]

Choraona, jeżeli czujesz potrzebę pójścia na terapię, to z pewnoscią powinnaś
to zrobić. Każda z nas jest inna. Ja mówię otym, co uważam za jakiś ogólny
wzór, pewnie, że jest od niego wiele wyjątków...

Nie bierz tak bardzo do siebie wszystkiego, co przeczytasz w postach... Nie
jest do doskonałe źródło komunikacji, wybacz, ale naprawdę tamten post wyglądał
mi na "dręczenie się i wpędzanie w poczucie winy z powodu choroby". Czytałam go
przed chwilą i dalej mam takie wrażenie. Ale przecież nie jestem nieomylna

[rumpa]

Czuję t
> yle złości, że mogłabym iść na wojnę, albo drzeć się w wygłuszonym pomieszczeni
> u przez 3 godziny

TO SUPER! Uwierz mi, prawdziwy problem to byś miała gdybyś żadnej złości nie czuła tylko chciała tak
z życzliwości pomagać innym. Masz kontakt z emocjami i nie jesteś zombi - a to już dużo! Co
oczywiście nie znaczy, że twierdzę że Ci terapia nie potrzebna, bo nie mam po temu najmniejszych
danych. Z doświadczenia mojego tylko wynika że najgorzej z tymi co tak bardzo chcą pomagać światu i
ludziom i w ogóle ale to w ogóle się nie złoszczą, nie czują gniewu, są pokrzywdzone i niezrozumiane,
a przecież chcą tak dobrze, nigdy nie robią krzywdy nikomu, bo są do tego niezdolne i można tak
długo...One nigdy nie idą na terapię tylko wysyłają tam innych.A jeśli już idą, to wykopanie z roli
kamienowanej za mądrość i dobre serce męczennicy wymaga geniusza psychoterapii.Tak nawiasem
mówiąc, takiego geniusza sama kiedyś spotkałam )))) Miała na imię Basia i pracowała w Otiro - rany to
już ponad 10 lat :o
Zdrówka życzę i udanej ewentualnej terapii - Ewa