Zamykanie spraw

[konstatacja]

Dzisiaj w moim domu gruntowne porządki, Sama się dziwię, ile tego się
nazbierało - mam na przykład całe krzesło książek, które chętnie bym rozdała -
ale do tego może inny wątek.
W każdym razie; w moim najcięższym okresie i przez rok przed nim - przed
decyzją o rozpoczęciu terapii prowadziłam dziennik. Właśnie on i jego
późniejsza lektura w pewnym momencie w bardzo dużej części zdecydowały o
pójściu na terapię - nie jest on przyjemny, bardzo dużo w nim wyrzucań sobie
i destrukcyjnych myśli, są też - nieliczne - o znamionach proroctwa, jest
trochę ślepego bełkotu.
W każdym razie, co myślę i do czego zmierzam - do tej pory ten ogromny zeszyt
trzymałam. Ale z racji tego, co w nim jest, nie mam i nie miewam ochoty do
niego zaglądać. Tak go magazynuję. Z uwagi na to, ilu rzeczy się pozbywam - w
ramach zamykania spraw i ruszania do przodu: wyrzucić go, czy nie?

Argument na tak - w nim są moje smieci, jestem teraz w innym miejscu, więc po
co to trzymać.
Argument na nie - ale oprócz tych śmieci jest też i moje życie, zapis strona
po stronie tego, jak się rozwijałam i jak z tego wychodziłam. I z jak
niskiego stanu wychodziłam.

Czy Wy byliście w podobnej sytuacji? A jeśli tak, to co zrobiliście (z
pamiątkami "stamtąd")?

[miriam73]

Ja spaliłam swój pamiętnik. Czasem żałuję, bo poczytałabym o tym jak wtedy
myślałam. Ale tylko czasem. I żałuję, że zniszczyłam wtedy również swoje
wiersze. To jest niestety nie do odzyskania...

[ech_o]

Też spaliłam w myśl poetyckiego założenia "z ognia powstało, niech się w ogień
obróci".
Każde otwarcie i przeczytanie kawałka wpisu umniejszało moją świadomość i
otwierało na powtórne przeżywanie tamtego bólu na nowo.
To było jak trujący dym.
Oczywiście, pamiętam co tam było napisane, ale czytać już tego nie chciałabym.
Z pełną świadomością wyboru spaliłam.
Dla mnie to był jeden z elementów rytuału oczyszczenia, było mi to potrzebne.

Każdy jednak sam powinien rozeznać co będzie dla niego dobre.
Słuchanie swojego prawdziwego JA daje wiele wskazówek, robienie czegoś na
przekór sobie jest szkodliwe.

[magentka]

nie ma czego żalować - nie ma czego wspominać, to jest zaglądanie w przeszlość
od ktorej chcemy się odciąc, żeby teraz móc żyć inaczej, lepiej bardziej
swiadomie :)

[konstatacja]

Pamiętnik nadal leży w szufladzie i straszy, na razie nie mam odwagi do niego
zaglądać, ale myślę, że powoli dojrzewam do myśli o wyrzuceniu go vel
zniszczeniu. Myślę, że to będzie czy byłaby najlepsza decyzja.

[scania81]

A ja mam wszystkie 7, odkąd tylko się naumiałam pisać to pisałam, wszystko co
było dookoła więc są tam nie tylko moje bolączki, tych było chyba najmniej ze
steachu przed dekonspiracją, ale drobiazgi, o których czytam, spotkania z
osobami których wokół mnie już nie ma, wspomnienia z róznych miejsc, to jest
moja przeszłość i nie wymażę jej wyrzucenie zeszytu, więc po co go wyrzucać...