kryzysy

[moschie]

Zauwazylam ze w sytuacjach kryzysowych lepiej sie odnjduje niz w "czasie pokoju".

[jazz-use1]

podobno to dlatego, że nasze dzieciństwo było jedym wielkim kryzysem.
Poruszyłem ten emat na którejś z sesji terapeutycznych, podobno łąduję sięw kłopoty po to, żeby czuć się bezpiecznie, to paradoks, ale podobno tak jest.
Rzekomo działa to w ten sposób - przez całe dziecińśtwo byliśmy ciągle władowywani w jakąś sytuację, któa była zagrożeniem dla naszego poczucia bezpieczeńśtwa. Z biegiem czasu, wypracował nam się mechanizm, mówiący że taka sytuacja jest normalna i bezpieczna. Czyli, że kiedy nic złego się nie dzieje, kiedy jest "pokój"- czujemy się paradoksalnie zagrożeni, bo jest to dla nas sytuacja stanowiąca zagrożenie - "obca", czyli taka, w której się nie odnajdujemy, która jest zagrożeniem dla naszego poczucia bezpieczeństwa :)

Pozdrawiam cieplutko.

[moschie]

no tak, to by wiele tlumaczylo.
Dziekuje i pozdrawiam cieplo w ten zimny dzien;)

[melba_piszczykowa]

a czy takie tlumaczenie w czasie pokoju ze jest nudno strasznie i trzeba by cos
porobic tez podpada pod maskowanie uczucia zagrozenia ta spokojna sytuacja?
mnie sie to zdarza na polu relacji damsko-meskich...

[jazz-use1]

Nie.
W tymwypadku mamy do czyniena z "lękiem przed bliskością".
Bojąc się porzucenia ( któe w naszym mniemaniu na pewno nastąpi, bo tak było
zawsze), na wszelki wypadek nie dopuszczamy do siebie nikoog zbyt blisko. A w
sytuacji, kiedy jednak "przypadkiem" kogoś dopuścimy, zaczynamy jakąś
gierkętoczyć, żeby nie nastąpiło odrzucenie z tej drugiej strony.No i lęk przed
spokojem też tu ma swoje znaczenie, znane nam jest tylko to, że od bliskich
dostajemy kopniaki, a nie ciepło i milość.
Tak mi mówili na terapii, coś w tym chyba jest.
Ostatnio się właśnie z takim problemem mocno borykam :) Ale ciii...;)

Pozdrawiam gorąco.

[melba_piszczykowa]

no wlasnie, ja tez sie borykam.
troche mi tylko przykro ze sama tak zrecznie potrafie siebie oszukac :( ze tak
naprawde nie wiem co jest prawdziwym powodem, co lezy na dnie takiego
zachowania.
wydawalo mi sie ze jestem dosyc otwarta osoba, dopuszczam rozne wytlumaczenia
na to samo zjawisko. ale podczas terapii ucze sie ze granice otwartosci sa o
wiele dalej niz przypuszczalam ;) staram sie nie odrzucac zadnej sugestii
terapeuty z miejsca, tylko troche z nia pobyc i czesto sie okazuje ze prawda w
tym jest.
a w internecie malo jest o leku przed bliskoscia, moze macie jakies materialy?