lepiej czy gorzej ?

[stefanl]

Wyszedłem z domu w któym ojciec pił, bił, terroryzował, a matka była
bezradna (oprócz tego że była przez ojca po pijaku gwałcona).
Wyszedłem z domu w którym nie było uczuć oprócz wściekłości,
nienawiści i obojętności. Pamiętam że gdy w wieku już nie nastu lat
pierwszy raz zobaczyłem że ludzie którzy są razem potrafią, się do
siebie uśmiechać, być czuli dla siebie - byłem w szoku. Dla mnie
świat mojego rodzinnego domu był moim światem. Ale jakoś sobie
ułożyłem życie. Z tym że oczywiście jak się później okazało to co
odrzucałem z domu rodzinnego w dużym stopniu przeniosłem do własnej
rodziny. Nie piłem i nie piję do dziś. W wieku około 40 lat
poprzewracało mi się życie. Z różnych powodów. P okaims czasie
rozwód, samotność. Zacząłem się zastanawiać. Potem zacząłem chodzić
na terapie - różnego rodzaju, DDA też. No cóż wiem więcej. Tyle że
widzę swoje koszmarne niedostosowanie i nie jestem temu w żaden
sposób zaradzić. Żyłem w określony sposób przez wiele lat i będę żył
tak dalej, tyle że teraz jestem świadomy swoich braków i mogę coś
robić, starać się pomóc swoim dzieciom przed którymi jeszcze całe
życie i nie muszą powielać kłopotów swojego ojca.
Teraz powtarzam swoje pytanie: lepiej byłoby żyć bez świadomości
swoich kłopotów i dawać sobie jakoś radę po swojemu, czy tak jak
teraz widzieć te koszmarne różnice pomiędzy mną, a zwykłym
przeciętnym człowiekiem.
Pozdrowionka.

[anciax]

Koszmarne było by tak czy siak.

A teraz przynajmniej wiesz jak żyć, tzn posiadasz pewną wiedzę i umiałbyś użyć
narzędzi dzięki którym Twoje życie mogłoby być podobne do normalnego.

Sorry za bełkot.

[stefanl]

I w zassdzie masz rację, tyle że ja już nie mam 40 lat tylko ponad
50. W takim wieku naprawdę trudno coś zmieniać w sprawach osobistych.
Ale dzięki za dobre słowo :). Dodam jeszcze bo to może być ciekawe,
że dom z którego wyszedłem to w żadnym wypadku nie był dom jak to
kiedyś nazywano lumpenploretariacki, czy kryminogenny. To
był "porządny", "dobry" dom z porządnej rodziny. Mojego nieżyjącego
ojca wszyscy w rodzinie i znajomi z pracy super wspominają,
wychowywałem się w jednej z najlepszych dzielnic miasta.
Ot zwyczajne życie.
Pozdrowionka.

[lucyna50]

Ja też mam ponad 50 lat. Psychoterapię ukończyłam w lutym 2005.
Zawsze można zrobić coś dobrego dla siebie. Jest późno. Napiszę
więcej. Cieszę się, że nie jestem odosobniona. Ciepło pozdrawiam.

[stefanl]

Dzięki że się odezwałaś. Czekam na resztę dopisku. O następnym
pokoleniu zawsze się myśli i robi co się a żeby im było lepiej.
Gorzej właśnie jest z robieniem dla siebie.
Pozdrowionka.

[log222]

> lepiej byłoby żyć bez świadomości
> swoich kłopotów i dawać sobie jakoś radę po swojemu

I przekazywać te kłopoty następnemu pokoleniu. Słodkie

[stefanl]

Słodkie ? Myślę że niezrozumiałeś(łaś), albo jesteś cyniczny(a).
Pracuj nad sobą.
Pozdrowionka.

[log222]

:D No to może zacznij od siebie?

[stefanl]

No cóż jesteś jednak cyniczny. Dużo pracy....Pozdrowionka.

[log222]

No jassne :)
Ale fajnie tak pisać, żeby nie musieć odnieść się do niewygodnych treści, hmm? :))

[lucyna50]

Moje życie było bardzo podobne do Twojego. Różni nas to, że dla
mnie terapia to jedna z najlepszych rzeczy jakie mnie w życiu
spotkały. Dowiedziałam się dlaczego żyłam z niskim poczuciem
własnej wartości, z poczuciem winy, bez praw, dla innych nie dla
siebie. Dziś jest inaczej. Wiem, ze jestem godną szacunku, nie mam
poczucia winy, wiem, że mam prawa i korzystam z nich, potrafię
asertywnie powiedzieć NIE. Nie zgadzam się na destrukcyjne dla mnie
sytuacje. Ale ponoszę też koszty, dokonuję wyborów, nie zawsze
dobrych dla innych. Potrafię zadać sobie pytanie "czy to dla mnie
dobre" lub "czy mi sie to opłaca", pozostałe mi po przebytym
treningu asertywności. Jest mi z tym dobrze, czuję się wolna. Nie
porónuje siebie do innych, bo zawsze będą lepsi lub gorsi ode mnie
(DESIDERATA). Jesteśmy dziećmi wszechświata i jesteśmu tu, bo mamy
role do spełnienia (Możesz uzdrowić swoje życie - Louise L. Hay).
Nie mogę przewrócić swojego życia do góry nogami, ale mogę wpływać
na to co jest we mnie w środku, na moje mysli i uczucia. Miewam
wątpliwości i problemy i wtedy mogę pójść do psychologa
prowadzącego moją grupę, która ma dla mnie zawsze czas. Ostatnio
usłyszałam, że jestem na wyższym etapie rozwoju duchowego, cieszymy
się więc obie, bo ja się rozwijam a jej praca nie idzie na marne.
Dla mnie lepiej. Ale trzeba ciągle pracować bo warto chodzić na
własnych nogach z podniesioną głową. Nie chcę już żyć "jakoś".
Ciepło pozdrawiam.

[anoosha]

Lucynko50 - jestem pod wrazeniem i serdecznie Ci gratuluję tak wspaniałych
efektów Twojej pracy nad sobą!
Wymieniłaś w swoim poście Desideratę i Mozesz uzdrowic swoje zycie, ktore sa mi
znane. Uczestniczylas w treningu asertywnosci - to tez juz wiem.
Czy moglabys polecic cos jeszcze, co warto dla siebie zrobic? Moze jakąs
lekture, jakies szkolenie, trening?
Ja rowniez uczeszczam na terapie, duzo czytam i sporo nad sobą pracuje. Bardzo
chetnie poznam Twoje metody, jesli oczywiscie zechcialabys sie ze mna nimi
podzielic.
Pozdrawiam serdecznie!

[lucyna50]

Myślę, że każdy dochodzi do różnych rezultatów różnymi metodami.
Dziś wiem, że moje zdrowienie zaczęło się ponad 10 lat temu. W
przypadkowym biadoleniu w pracy usłyszałam, że nikt nie ma prawa
mnie poniżac nawet własny ojciec. Był to przełom i od tego się
zaczęło. Różni ludzie, sytuacje, okoliczności, czytanie książek,
artykułów, gazet nie o DDA ale o pozytywnym myśleniu motywowało
mnie do dalszych poszukiwań. Wtedy nie wiedziałam, że jestem DDA.
Wiedziałam, że jestem inna, gorsza, odosobniona. O terapi
dowiedziałam się kiedy zgłosiłam brata na leczenie. Terapię
ukończyłam za drugim podejściem i po wielu rozmowach z
psychologiem. Byłam wtedy bardzo zdeterminowana i całe swoje życie
podporządkowałam terapii. Rezultaty przchodzą róznie. Bywają
sytuacje, że jestem zdumiona i szczęśliwa zarazem, że tak dobrze
sobie radzę. Myślę, że każdy ma swoją drogę i cięzki wózek który
musi ciągnąć. Jesteś na dobrej drodze i tak trzymaj. Potrzeba dużo
pokory, cierpliwości i wytrwałośi i wiary. Pomagały mi też
Medytacje leczące dusze i ciało - Louise L. Hay. I modlitwa. Ale
tym czytałas pewnie we wspomnianej w poprzednim poście książce.
Ciepło pozdrawiam.

[stefanl]

To pięknie. To bardzo dobrze że tak czujesz i potrafisz to wyrazić.
Naprawdę, z tym że jeżeli chodzi o mnie to jest mi niestety trochę
trudniej. Co wcale nie znaczy że nie uważam że nie należy walczyć i
uczyć się przez całe życie. Nie będę pisał o tym wszystkim na tym
forum z pewnych względów. Jeżeli by Ci to odpowiadało to może
chciałabyś porozmawiać np. na skype. Wtedy wyjaśnię swoją sytuację,
bo tu wyglądałoby to na jedno wielkie narzekanie i nie wiem co
jeszcze.
Świat naprawdę czasami bywa piękny.
Pozdrowionka.

[lucyna50]

Stefan.
Jeżeli jeszcze mam ochotę napisz wiecęj o sobie. Jesteś jedną z
nielicznych osób, które są po psychoterapii DDA no i, co jest dla
mnie istotne, w podobnym do mojego wieku.
- [e-mail].