Terapia od nowa?

[7monly]

Witajcie.
Jestem chyba trochę"beznadziejnym przypadkiem"na swojej drodze do
"zdrowienia".Terapię grupową zaczynałam już dwa razy,pierwszy raz dwa lata
temu -trwała około 4 m-ce.Następna 1,5 roku póżniej trwała 2 m-ce.Nie ukrywam
że przyniosły one wiele korzyści dla mojej psychiki ale teraz znowu przechodzę
trudny okres w swoim życiu i czuję że chyba znowu potrzebuje terapii ale nie
jestem pewna czy jest sens skoro poprzednie do końca nie zadziałały.Jestem
ciekawa waszych opinii czy ktoś też tak miał?

[moniczka72]

7monly, co to za terapia byla? U nas DDA trwa 10 miesiecy, dla
wspoluzaleznionych niektore dziewczyny nawet dwa lata chodza? Czy moze Ty sama
zrezygnowalas z terapii na tamten czas?

[pojawaj]

Rzeczywiście, terapia DDA trwa dłużej. Nie wystarczy pochodzić
chwilę, podobno trzeba dotrwać do końca. Myślę, że jest sens iść tam
znowu, ale z postanowieniem, że wytrzymasz aż do ostatniego
spotkania.

[7monly]

Tak to prawda teraz mam tą świadomość że tak naprawdę nie dotrwałam do końca.Mam
z tego powodu okropne wyrzuty sumienia i mogę śmiało powiedzieć że jest to
kolejna niedokończona rzecz w moim życiu(a bywa ich wiele).Czuje się z tym
okropnie.To kolejna cecha za którą się nienawidzę,nie radzę sobie z tym;NIE
RADZE SOBIE SAMA ZE SOBA.

[ladynemeyeth]

A czemu rezygnowałaś?
Terapeuta Ci nie odpowiadał czy grupa może?

[moniczka72]

7monly, jesli dasz rade to doprowadz terapie do konca, bo dwa razy zaczelas i
przerwalas proces zdrowienia, i to chyba w najciezszych punktach. Czyli
rozgrzebalas co nieco, a pozniej musialas sobie radzic sama z tym rozgrzebaniem,
gdzie normalnie terapeuta Cie prowadzi i pomaga zamknac caly proces.
ja w terapii zaufalam mojej terapeutce i temu co mowi. Powiedziala ze pierwsze
kilka miesiecy bedzie ciezkie no i ja czuje ten ciezar.

[7monly]

Tak szczerze to nie rozumiałam pewnych zadań na terapii np.kiedy terapeutka
kazała opisać się cechami charakteru bądz swoje uczucia związane z daną
sytuacją,nie umiałam się do końca odblokować(ujawnić).Miałam wrażenie że odstaje
od grupy i nie potrafiłam się tam odnależć.Czułam a teraz ze zdwojoną siłą czuje
tylko ogromny ból i zal do siebie,męża(w którym nie mam żadnego oparcia i który
tylko mnie dołuje),swoich rodziców.Szkoda gadać.

[ladynemeyeth]

I taką odpowiedź powinnaś była napisać jak sądzę. Chodzi o to, żeby
być z soba jak najbardziej szczerym.

[7monly]

A co jeśli ta szczerość tak okropnie boli zżera cię od środka że nie potrafisz o
niczym innym myśleć i normalnie funkcjonować?

[ladynemeyeth]

A myślisz, że jak jej nie wyrazisz i będziesz ja probowała gdzieś
tam upchnąć na dnie świadomości albo zapomnieć, to ona Cię
przestanie zżerać, tak?
Nie bądź naiwna. Wyjdzie z Ciebie w najmniej oczekiwanym momencie i
wpierdzieli Cie razem z butami.
A tak, dopoki jest uświadomiona i świadomie wyrażana - podczas
terapii w sprzyjających warunkach wsparcia - nie zrobi Ci bałaganu w
życiu. Ktoś fachowy Cię przez to przeprowadzi, wesprze, pomoże
zrozumieć, przytuli i zwyczajnie da się wypłakać.
I tak siedzisz w tym bólu po uszy, on co i raz daje o sobie bardzo
znać, więc czemu go nie wyrazić, nie przyznać się, nie wykrzyczeć
swoich emocji?

[7monly]

To prawda,dziękuje za te słowa,wezmę je sobie do serca.Postanowiłam znowu iść na
terapię i ją w końcu skończyć.Mam nadzieje że mi się to uda.
Pozdrawiam.

[moniczka72]

gratuluje postanowienia :) i zycze ukonczenia terapii, choc wiem ze jest ciezko :*
Mi sie zdarza z zajec wracac z placzem, ale postanowilam sobie dac szanse na
wyzdrowienie :) i tego tez Tobie zycze :)

[ladynemeyeth]

Życzę Ci, żeby się udało!
Ja miałam okazję rozmawiać z kimś, kto przebył terapię grupową i ta
osoba powiedziała, że w ciężkich momentach pokusa porzucenia tej
terapii jest ogromna.
Wszystko zaczyna wkurzać - terapeuta, ludzie. Człowiek znajduje
sobie milion wymówek, że ta terapia niby nie pomaga, że jest
okropnie i wszystko jest takie denerwujące.
Zostałam przed tym przestrzeżona i spodziewam się takich momentów u
siebie.
Grupową dda zaczynam od stycznia, ale teraz jest możliwość
korzystania z edukacyjnej terapii dla współuzależnionych. Mój szef
musiałby się tylko zgodzić, żebym jeden dzień w tygodniu wychodziła
godzinę wcześniej z pracy. Dzisiaj go o to poproszę i trochę się
boję.

[7monly]

Ja na terapię idę już w piątek.A Tobie ladynemeyeth życzę żeby Ci się ułożyło
wszystko po Twojej myśli.
I wogóle wszystkim którzy wypowiadali się w mojej sprawie DZIEKUJE.
Pozdrawiam gorąco.

[ladynemeyeth]

Boże, przeżyłam tę rozmowę ... i nawet tak ciężko nie było!
Zgodził się bez mrugnięcia okiem! Od razu!

Pozdrawiam wszystkich!

[asaofetida]

7monly przeczytalam, ze nienawidzisz siebie...monly po pierwsze
zaakceptuj siebie taka jaka jestes. Ja robilam terapie juz kilka
lat temu ale na samym poczatku wyczytalam w madrych ksiazkach i to
mi bardzo pomoglo, ze nalezy zaakceptowac siebie i kochac siebie
taka jaka sie jest. I nie oceniaj siebie. Zawsze , w ktorymkolwiek
punkcie sie znajdujesz robisz najlepiej wszystko jak potrafisz. Na
dzien dzisiejszy wlasnie tak umiesz i jest to najlepsze. Ale zyjac
rozwijasz sie i zauwazasz pewne rzeczy. I one motywuja Cie do
rozwoju. I nie trzeba sie nienawidzic. Poprostu jest jak jest. Nie
mialas innych mozliwosci bo zabrano Ci dziecinswo. Kochaj siebie i
nie osadzaj.

[7monly]

To co piszesz to prawda ale dla mnie to trudne i jeszcze nie do
przezwyciężenia.Jak na razie ciężko przyjąć mi do wiadomości i zaakceptować fakt
abym mogła się polubić czy zwyczajnie pokochać.

[anhes]

JA zaczełam terapię niedawno, chodzę na indywidualne spotlania z terapeutką i
ona też sie skupia na uczuciach."co pani wtedy czuła" "jak się pani teraz
czuje", ona mi wytłumaczyła że dda bardzo często mają tak mocno zablokowane
uczucia że nie wiedzą co czują. I nawet jeżeli nie wiesz co czujesz to trzeba o
tym powiedzieć. Po to są te zajęcia, żeby uwolnić swoje uczucia, żeby nauczyć
się je odróżniać, rozpoznawać itp.

Na poprzednich zajęciach, rozmawiałyśmy o przeszłośći, o dzieciństwie i na
koniec padło pytanie "jaki wnioski pani wyciągneła z dzisiejszego spotkania" a
ja czułam taką burzę w mózgu a jednocześnie taką pustkę że nie miałam żadnych
wniosków. No i umówiłyśmy się ze się nad tymi wnioskami zastanowię na przyszłe
spotkanie. No ale nie mogłam za nic w świecie dojść do żadnych wniosków.
Zaczełam się zastanawiać "o co jej chodziło, czy chodziło jej o to że mam niskie
poczucie wartości" ... no i na tej podstawie doszłam do wniosku :-) że szukam w
niej aprobaty, próbuję znaleźć jakiś punkt odniesienia by móc się dopasować do
tej relacji i to był mój wniosek z zajęć :-)
I terapeutka powiedziała że fajnie, że zrobiłam to inaczej po swojemu ale to
dobrze :-)
tak więc nie ma się co bać i zniechęcać.
życzę ci wytrwałości.