nie mam juz sily

[gabis1.2]

znowu pisze choc sama nie wiem juz co pisze.moje zycie to juz
koszmar.wyjechalam z polski .chcialam ulozyc sobie zycie tu na
obczyznie.ucieklam od ojca alkoholika.bylo mi ciezko tu sie
przystosowac ale mowilam sobie poczatki wszedzie trudne.jakos
ukladalam sobie zycie.w domu rodzinnym nie bylam przez 9
miesiecy.pojechalam z dziecmi -mam dwoch synow i z mezem na boze
narodzenie.mialam wolne z pracy ,maz rowniez.wspaniale
swieta ,odwiedziny itd.w ym czasie bedac w polsce stracilam prace.do
dzis nie wiem czemu.wrocilam z powrotem.syn do szkoly ,drugi ze mna
w domu.pracy szukam do dzis.w chwili obecnej to calkowicie sie
zagubilam i nie wiem co jest prawdziwe a co nie.sa u mnie
rodzice.mama zchorowana wykanczana przez ojca i ojciec alkoholik.sa
tu 3 miesiace
ojciec na poczatku przez sporo czasu no poprostu do rany
przyloz.myslam sobie a jednak mozna go jeszcze uratowac.dobry
czlowiek,nie pil ,dzieci za nim szalaly ,co trzeba to
zrobil .niestety to ze sie zmienil to tylko zludzenie.a ja teraz mam
pieklo.nie potrafie powiedziec zeby sobie pojechali ze juz tak
dluzej nie wytrzymam .tylko brne w coraz to gorsze klopoty.na
dodatek sama nie mam pracy.siedze w domu i dostaje na glowe.ostatnio
i zdrowie mi szwankuje i to dosc powaznie.wogole to jak w styczniu
tu wrocilam to do tej pory a mamy juz czerwiec to moje zycie leglo w
gruzach.najpierw stracilam prace,dostalam po glowie od rodakow (jest
tu duzo polakow ].nie wiem tylko za co .za to ze to jednym pomoglam
w trudnej sytuacji ,innym w kryzysie malzenskim -duzo by tu
wymieniac .nic w zamaian nie zadalam .myslalam sobie dobrze jest
miec tu jakis znajomych bo tak samemu to przykro .no i mam co
chcialam.jakos sobie z tym radzilam .ale wyczerpaly mi sie
baterie.przyjazd rodzicow .i tu sama pytanie sobie zadaje -na co ja
liczylam co chcialam osiagnac .przeciez ja z domu poprostu
ucieklam.bylo mi ciezko ale mialam spokoj.a teraz codzienna
walka ,walcze sama ze soba.nie wiem co juz robie dobrze a co
zle .sama nie wiem czego chce.pracy szukam ale nie wierze w
siebie .skoro inni pracuja a ja nigdzie nie moge dostac pracy ciagle
jakies ale a to nie znam dobrze jezyka a to cos.chyba nieudacznik ze
mnie .mam wrazenie ze wszyscy mnie tu znaja .boje sie z domu
wychodzic.czuje sie jak tredowata .dowiedzialam sie ze prace
stracilambo padla firma .niestety to oszustwo.szefowa okazala sie
zwykla klamczucha .a jej tez duzo pomagalam.nieuklada mi sie juz
nic .malzenstwo mi sie powoli rozpada ,dzieci boze wlasnie
dzieci .syn nie chce sie uczyc mam z nim klopoty .a ma dopiero 11
lat .a co bedzie dalej .mlodszy jeszcze wszystkiego nie rozumie ale
nie tak do konca.ja jestem dda ,powinnam chodzic na
terapie .niestety nie mam tu szans.do polski nie wroce bo nie mam
gdzie.naprawde nie mam juz sily.mam 32 lata a czuje sie jak
wrak .zupelnie nie wiem co robic.poradzcie cos bo lada dzien a
zwarjuje .co wy byscie zrobili na moim miejscu ?

[pielgrzym_dnia_wczorajszego]

Alkoholika won z domu.
Zająć się sobą.

[kajda28]

z tego co zrozumiałam to rodzice mieszkają teraz z tobą. I jest to
główny powód Twoich problemów.
Jesteś dorosła i musisz to rozwiązać.
Nie możesz ciągle odpowiadać za postępowanie innych ludzi. Jesteś u
siebie i to ty dytkujesz warunki, nawet jeżeli są to Twoi rodzice.
Myślę że gdybyś chciała wygonić tylko samego ojca, to i mama pójdzie
razem z nim- ona sama odpowiada za swoje życie.
Jeżeli nic nie zrobisz zostaniesz sama z dziećmi- które będą
sprawiać coraz większe problemy, mąż będzie miał dość i odejdzie- a
ty, tak naprawdę nawet nie będziesz się mogła skarżyć na swój los-
bo sama sobie taki wybierzesz, będzie to świadoma decyzja.
Wiesz dobrze że tak będzie, ty nie wytrzymujesz razem ze swoimi
rodzicami, to jak długo będzie to wytrzymywał Twój mąż? Twoje dzieci
będą miały takie same problemy emocjonalne jak ty.

Jesteś dorosła i sama decydujesz o swojej rodzinie- nikt nie zrobi
tego za ciebie. Już nie jesteś dzieckiem, teraz masz obowiązki wobec
własnych dzieci i nie możesz się zasłaniać tym że jesteś DDA.

[guzmania]

Skup się na sobie, zacznij pracować nad sobą, zapisz sie na terapie
i koniecznie odizoluj się od rodziców. Ty, Twój mąż i dzieci powinny
być dla Ciebie najważniejsze. Będziesz, albo już to robisz przenosić
swoje emocje na dzieci a jak sama pewnie wiesz będzie miało to duży
wpływ na ich przyszłość, na relacje z innymi i na osobowość.
Nie krzywdz siebie i dzieci.

[denita5]

Witaj Gabis. wiem co czujesz, tez jestem DDA, też uciekłam za
granicę,ciągle uciekałam- sama nie wiedząc przed czym! przeżywałam
podobne chwile...i byłam kompletnie załamana..chwilami myslałam, że
to juz koniec; koniec mojego zycia, koniec mnie! czasem nawet
wydawało mi się, że to by było najlepsze rozwiązanie, skończenie ze
sobą..Teraz wiem, ze to nie jest takie proste, nie łatwo skończyć ze
sobą kiedy mimo wszystko ma się w sobie tę "wielką siłę", którą my
wszyscy DDA musieliśmy mieć, żeby przeżyc to wszystko co Nas
spotkało w dzieciństwie. I wiesz co Ci powiem, my dalej mamy w sobie
tę siłę, to My- DDAowcy :)właśnie potrafimy walczyć z tymi
wszystkimi niepowodzeniami, przykrościami; nauczyliśmy się tego
dawno temu.
Odnajdź w sobie tę siłę! Idź do kościoła, módl się, myśl o dieciach.
To wszystko pomoze Ci odnaleźć, jak ja to nazywam "magiczną moc" i
zobaczysz, dasz rade.
ps. jeśli mozesz to napisz w jakim kraju jesteś.
pozdrawiam Cię serdecznie i jestem z Tobą.