Wpływ psychoterapii na "zdrowienie"

[a.guzia]

Witajcie. Tak się właśnie zastanawiam, czy są wśród nas tacy, którym borelioza
do takiego stopnia "zryła" psychikę, że aby móc do końca wyzdrowieć, musiały
skorzystać, bądź korzystać z pomocy psychoterapeutów, psychiatrów, psychologów.
Jeśli macie w tym temacie coś do powiedzenia, to piszcie. Nie ukrywam, że
rozważam taką opcję, by skorzystać z takiej pomocy.

[szila2008]

Osobiście nie korzystam ale sądzę,że wszystko jest dla ludzi.Jeśli
czujesz taką potrzebę to nie ma się nad czym zastanawiać.Niektórzy
ratują się antydepresantami.

[wroteknowynick]

Leczenie fizycznych dolegliwości rozmową ?

[rzepcia3]

Ja osobiście nie wierzę w złe samopoczucie z powodu depresji, nerwicy itd
połowa z nas przeżywała taką diagnostykę na początku.
I kupa z tego wyszła. Oczywiście mogę się mylić i zapewne każdy człowiek jest
inny, ale ja osobiście nie wierzę.

[anyx27]

Gdyby nie było to potrzebne, to forum chorych na bb Grupa Wsparcia nie
istniałoby tak długo zresztą przyszpilony wątek na górze, też jest potrzebny
wszystko jest dla ludzi. Mi osobiście taka "psychoterapia" pomogła dużo.

[1.teresa]

rzepcia3 napisała:

> Ja osobiście nie wierzę w złe samopoczucie z powodu depresji, nerwicy itd
> połowa z nas przeżywała taką diagnostykę na początku.
> I kupa z tego wyszła. Oczywiście mogę się mylić i zapewne każdy człowiek jest
> inny, ale ja osobiście nie wierzę.
I życzę Ci abyś tego nie doświadczyła-Pozdrawiam

[mryg1212]

Mój chory na boreliozę mąż niedawno "zaliczył" taki dół psychiczny, że bardzo
poważnie się wystraszyłam... Moim zdaniem mądrością jest skorzystać z porady
specjalisty, jeśli sytuacja tego wymaga. Pozdrawiam serdecznie

[rzepcia3]

Tylko teraz tak, rozróżnijmy dwie rzeczy, dół psychiczny przy tej chorobie nie jeden z nas miał, ale czy on może blokować leczenie? Doły miałam sama, nie chce mi się tylko wierzyć że mogą one powodować faktyczny "zastój" w leczeniu.

Na pewno może pomagać w lepszym znoszeniu choroby taka sesja psychologiczna i pewnie sama bym poszła jakby mnie jeszcze było na coś stać oprócz antybiotyków

O to mi tylko chodzi.

Ci co mnie znają z forum od paru lat już wiedza że nie raz czułam totalne załamanie, dół, na pewno nie raz zahaczyłam o stany depresyjne. Ja byłabym jednak daleka od tego, żeby stwierdzić że to dół psychiczny może nam blokować wyzdrowienie. Mimo wszystko bardziej bym oskarżała zasra** borelkę.

Wiem chyba a.guzia o co ci chodzi, bo czytałam twój wątek ostatnio i tam piszesz o bólu psychogennym. Ja bym z tą chorobą uważała. Sama kończyłam leczenie dwa razy bo myślałam podobnie a chyba powinnam potrzymać kolejne miesiące leczenie aby to jednak wybić. Pamiętasz ile miesięcy Sylwia Misi kończyła leczenie? parę dobrych miesięcy bo coś jej tam jeszcze dokuczało.

I 1.tereska - to tylko polemika, nie trzeba od razu komuś życzyć bólu czy doła. Spokojnie - przeżywam go co jakiś czas Bez obaw, nie jestem wyjątkiem

Takie dyskusje zawsze pomagają aby to zasraństwo tylko lepiej poznać.

[rzepcia3]

Z doświadczenia wam tylko powiem, ze byłam przed leczeniem u dwóch psychologów i
opowiadałam im o bólu, o strachu przez śmiercią, przed chorobą ale mi nie
pomogli, argumentem psycholożek było że one są starsze i się nie boją
Ale może źle trafiłam

O antydepresantach myślałam, ale jakoś zawsze przyszło czy polepszenie fizyczne,
czy inne problemy ze nie zrealizowałam.

[a.guzia]

Rzepcia, nie chodzi mi o to, żeby od razu biec do psychologa, bądź psychiatry,
odstawić abxy i przerzucić się na psychoterapię, Nie Chodzi o to, że niektórzy
z nas, a doświadczenia dr Beaty to potwierdzają, że może być tak, że choroba
(obojętnie jaka, którą ciężko przeżywamy emocjonalnie), negatywne emocje z nią
związane, mogą "hamować" proces leczenia. Tak jak w wielu przypadkach, pozytywne
myślenie przyspiesza proces zdrowienia np. z ciężkich nowotworów. Chodzi mi o
ten mechanizm. A co do Sylwii, to z tego co mi wiadomo, to jej objawy były na
tyle specyficzne, że raczej nie było wątpliwości o kontynuacji leczenia U mnie
jest tak, że mam jeden jedyny objaw, który się mnie trzyma jak pijany płota i
po prawie 14 miesiącach ciągłego leczenia minimalnie zelżał, stąd też pomysł
Pani dr o wdrożeniu leczenia przeciwdepresyjnego (nie był to mój pomysł,
zaznaczę) Aha i nie trzeba mieć specyficznych objawów depresji czy nerwicy, by
ją mieć. Mój mąż jest tego świetnym przykładem, że mając ku temu predyspozycje
(słabą śluzówkę jelit), "dzięki" wielu sytuacjom stresowym ostatnimi czasy,
nabawił się nerwicy wegetatywnej jelit.

A co do mnie, to oczywiście nie mam zamiaru przerywać zasadniczego leczenia.

[maroli1]

Witam serdecznie!!!
Niestety nie mam zbyt wielkiego doświadczenia w leczeniu boreliozy gdyż jestem
na początku drogi. Przed rozpoczęciem leczenia miałam problem z atakami paniki i
lęku, myślę że po części miało to związek z boreliozą. Nadszedł jednak moment,
że nie dawałam sobie już rady i zdecydowałam się odwiedzić psychiatrę. Przepisał
mi lek antylękowy o nazwie Citabax, który muszę powiedzieć bardzo mi pomógł.
Jest to lek nieuzależniający i można go brać w trakcie antybiotykoterapii. Moje
zdanie jest takie, że większość osób zazwyczaj bez problemów sięga po
antybiotyki (oczywiście przy boreliozie z konieczności)i nie zastanawia się nad
skutkami ubocznymi a boją się brać leki antydepresyjne i anty lękowe. Wystarczy
tylko spojrzeć na ulotkę jednego i drugiego leku, skutki uboczne brania
antybiotyków często są o wiele większe niż antydepresantów. Poza tym współczesne
leki antydepresyjne i anty lękowe są o wiele bezpieczniejsze niż te sprzed 20 a
nawet 10 lat. Pozdrawiam

[rzepcia3]

Czyli masz na myśli wspomaganie leczenie boreliozy, jakimś środkiem pomagającym
w poprawie samopoczucia - jestem jak najbardziej za, tak jak pisałam czasami
sama o tym myślę.

Chodziło mi o coś trochę innego, ale wspomaganie jest na pewno ok i pewnie
niejednemu by się przydało.

[ada122]

Z pomocy psychoterapeuty nie korzystam ale od dwoch miesiecy biore
leki antydepresyjne i mam wrazenie ze dopiero teraz leczenie ruszylo
do przodu. Nie wiem czy to co mam to depresja boreliozowa czy
normalna ale faktem jest ze odkad biore lekarstwa czuje sie
psychicznie o wiele silniejsza i nie dostaje ataku paniki przy
kazdym nowym bolu. W ogole w naszej chorobie nastawienie psychiczne
ma duze znaczenie i teraz naprawde mam sily walczyc. Jezeli trzebaby
bylo- poszlabym do psychoterapeuty.
Acha- dodam jeszcze ze cos dziwnego dzieje sie z moim umyslem-
kiedys ciagle snila mi sie przeszlosc, potem do elementy z
przeszlosci mieszaly sie z terazniejszosci a teraz od jakiegos czasu
snie o tym z czym mam na co dzien do czynienia.

[a.guzia]

Renatko, a co bierzesz?

[ada122]

Citalopram. Nie wiem czy w Polsce to tez sie tak nazywa.

[babaelka-0]

Witam!
Moja metoda na stresujace objawy /typu dziwaczne bole ,tachykardia/ to totalne
lekcewazenie.
Pewnie ,ze nie jest to proste,ale uwierzcie da sie zrobic.Bardzo pomocna jest
autosugestia.
Jak mnie lapia te dziwne dolegliwosci,to mowie sobie ,ze to nie zawal, nie udar
czy cos w ten desen, tylko objawy zakazenia.
Troche to trwalo ale warto bylo.Teraz juz nic z tych dziwnosci mnie nie rusza.

Z depresja sprawa nie jest taka prosta.Jak czujecie potrzebe wspomoc sie
farmakologicznie to robcie to i juz.
Tak samo jak w bolu.Bol zle znosze,dlatego ratuje sie p/bolowymi.
Silna depresja rowniez wiaze sie z bolem ,tylko innym.Ten kto przechodzil
depresje to wie co mam na mysl

Pozdrawiam
Elka