System

[Gość: Muzyk]

Jak napisać skuteczny system gry na kontraktach? Pomóżcie

[Gość: I-N-W]

Jak dobrze pisać? Zacznijmy od podstaw. W literaturze polskiej występują
zasadniczo trzy systemy wersyfikacyjne zwane numerycznymi. Są to: sylabizm
(wiersz sylabiczny), sylabotonizm (wiersz sylabotoniczny), tonizm (wiersz
toniczny) oraz nieregularne odpowiedniki tych wierszy. Poza tym wyróżniamy
także wiersze nienumeryczne: średniowieczny wiersz zdaniowo-rymowy oraz
współczesny wiersz wolny. Pierwszym regularnym systemem wersyfikacyjnym w
poezji polskiej był sylabizm. Mówiąc coś, musisz zrobić sobie co jakiś czas
przerwę na zaczerpnięcie powietrza. Jeśli chcesz podkreślić zdanie, to mówisz
głośniej, jeśli chcesz zadać pytanie - odpowiednio je intonujesz. W tekście
pisanym funkcję taką spełniają znaki interpunkcyjne. Kropki, przecinki,
średniki, wykrzykniki, nawiasy itp. znaki są po to, żeby odpowiednio oznaczyć
dany tekst, podzielić go na logiczne części. Dzięki temu części tekstu nie
zlewają się ze sobą i nie męczymy się podczas czytania. Pamiętaj, że posiadanie
zaświadczenia o dysleksji czy dysortografii nie zwalnia Cię z obowiązku
ćwiczenia poprawnego pisania. Może i ktoś spojrzy na te papierki w podstawówce
czy gimnazjum, ale na studiach czy w pracy po prostu wyśmieją taką wymówkę.
Pisząc poprawnie, pokazujesz swoją klasę. Drobna rzecz, a cieszy. Warto jest
pokazać się z dobrej strony! Powodzenia ! ! !

[Gość: Polonista]

Jak widać z tymi systemami to prosta sprawa. Ale zauważyłem pewien błąd w
poprzednim poście - przed sylabizmem był pro - sylabizm i jego to trzeba
traktować jako pierwszy regularny system wersyfikacyjny.

[o90]

dodam nieskromnie ze gdy chmura Altostratus daje opady, mają one zwykle
charakter ciągły i występują w postaci deszczu, śniegu lub gradu

[Gość: dd]

Co wy pieprzycie!! Zasada nieoznaczoności (zasada nieokreśloności) mówi, że
niepewność zawsze będzie częścią każdego przewidywania dokonanego przez naukę.
Postęp może ją tylko zmniejszać aż do pewnej granicy. Nieoznaczoność nigdy nie
będzie równa zeru. Dla niektórych problemów nie da się dokładnie wyliczyć, co
się stanie w przyszłości
Zasada nieoznaczoności mówi, że nie można z dowolną dokładnością wyznaczyć
jednocześnie położenia i pędu cząstki. Odkryta i sformułowana przez Wernera
Heisenberga w 1927 roku, jest konsekwencją dualizmu korpuskularno-falowego.
Matematyczna postać zasady:


gdzie:

Δx - nieokreśloność pomiaru położenia (wariancja położenia),
Δp - nieokreśloność pomiaru pędu (wariancja pędu),
h - stała Plancka,
π - pi.
Jest uogólniana na inne pary (kanonicznie sprzężonych) wielkości fizycznych,
np. czas i energię - nie można z dowolną dokładnością wyznaczyć jednocześnie
czasu życia nietrwałej cząstki i energii stowarzyszonej z nią fali de Broglie'a.

Ważne jest by podkreślić, że Δx, itd. nie są błędami pomiarowymi wynikającymi z
niedoskonałości urządzeń lub metody pomiarowych, ale rozrzutami wyników
(wariancją) wynikających z istoty samego pomiaru lub istoty samej mechaniki
kwantowej (interpretacja Kopenhaska). Z matematycznego punktu widzenia zasada
nieoznaczoności jest konsekwencją braku komutacji operatorów położenia i pędu


gdzie komutator [A,B]=AB - BA. W mechanice kwantowej operatory opisujące
wielkości fizyczne (obserwable) nie muszą komutować (być przemienne).
Konsekwencją tego jest zasada nieoznaczoności. Zachodzi ona dla dowolnych dwóch
obserwabli (A i B) gdy tylko [A,B] jest różne od zera.

[Edytuj]
Kwantowe implikacje
W świecie kwantowym nie ma możliwości dokładnego pomiaru jednocześnie położenia
i pędu cząstki, gdyż każdy pomiar z samej swojej natury wpływa na badany
obiekt, zmieniając jego właściwości. Można przewidywać jedynie średnie wyniki z
serii wielu pomiarów. Ważne jest by podkreślić, że Δx, itd. nie są błędami
pomiarowymi wynikającymi z niedoskonałości urządzeń lub metod pomiarowych, ale
niepewnościami wyników (wariancją) wynikających z istoty samego pomiaru.

Sam pomiar bowiem w przeważającej większości przypadków zmienia stan układu.
Przykładowo, obserwując dany obiekt oświetlamy go fotonami. Im dokładniej
chcemy zbadać położenie obiektu, tym krótsza musi być długość fali używanych do
obserwacji fotonów. Fotony o krótszej długości fali niosą większą energię i
pęd, a przez to bardziej zaburzają badany układ.

Stała Plancka h = 6.626 * 10 − 34Js wyznacza tu pewną charakterystyczną skalę.
Obiekty, dla których długość fali jest zbliżona do ich wielkości, nabierają na
skutek działania niesamowite własności. Przykładem może być tu elektron, który
na skutek tunelowania, może przejść przez odpowiednio wąską barierę potencjału
mimo, że jego energia jest mniejsza od wysokości tej bariery.

Jednak obiekty fizyczne znacznie większe od długości Plancka nie mają takich
własności. Przykładowo, mrówka o masie 0,1 g i długości 1 mm, która w czasie 1
s pokonuje drogę 1 mm ma pęd równy 0,1 g mm/s. Zgodnie z zasadą nieoznaczoności
jej pozycję i pęd można równocześnie zmierzyć z dokładnością nie większą niż do
10 miejsca po przecinku. Taka dokładność jest zupełnie wystarczająca w
codziennych doświadczeniach, dlatego efekty kwantowe nie są tu możliwe do
zaobserwowania.

[Edytuj]
Minimalna długość i czas
Naukowcy spierają się co do skutków zasady nieoznaczoności. Jedną z jej
implikacji jest istnienie pewnej elementarnej długości Plancka, która wyznacza
granice pomiarów. Jej wartość szacuje się na 10-35 metra. Wartość tą można
interpretować w ten sposób, że każda inna długość jest jej wielokrotnością.
Idąc dalej niektórzy naukowcy uważają, że czas też nie płynie w sposób ciągły,
lecz zmienia się skokowo. Na jedną sekundę przypada ok. 5 x 1044 elementarnych
kroków, w których zmienia się stan naszego otoczenia. Odwrotność tej liczby
określa się jako czas Plancka. Jednak długość Plancka i czas Plancka znajduje,
się daleko poza zasięgiem dokładności pomiarów nawet w największych
akceleratorach cząstek.

[Edytuj]
Praktyczne implikacje
Zasada nieoznaczoności wydaje się mieć niewielki wpływ na codzienne życie.
Postęp techniki i nauki zdaje się dowodzić, jak precyzyjnie fizyka determinuje
wszystkie cechy świata wokół nas. Jednak obraz ten jest bardzo zwodniczy.
Osiągnięcia w technice sprowadzają się do zdolności budowania maszyn, których
konstrukcja redukuje do minimum element niepewności. Jeżeli jakieś zjawisko,
jest zależne od kwantowych fluktuacji, to nie jest ono stosowane w technice.
Technologia nie wymaga całkowitego zrozumienia otaczającego nas wszechświata,
żeby budować działające maszyny.

Istnienie elementu losowego powoduje jednak, że ogromna ilość zjawisk wokół nas
jest bardzo nieprzewidywalna. Niektóre wytwory natury są bardzo podatne na
efekt motyla. Oznacza to, że małe przypadkowe zdarzenie w kwantowym świecie
prowadzi do bardzo dużych zmian. Zjawisko to dotyczy wytworów ewolucji, a więc
i ludzi.

Przykładem może tu być proces replikacji DNA, w którym zasada nieoznaczoności
nieuchronnie prowadzi do błędów i starzenia oraz śmierci. Podobnie jest z
działaniem ludzkiego mózgu. Gdybyśmy postawili obok siebie dwóch ludzi będących
identycznymi co do atomu kopiami, to po kilku latach okazało by się, że obaj
staliby się zupełnie innymi osobami. Kwantowa niepewność spowodowała by, że ich
umysły w kluczowych momentach podejmowały by zupełnie inne decyzje i ich drogi
życiowe potoczyły by się w różnych kierunkach.

[Edytuj]
Ogólna postać zasady
Jeżeli w danym stanie kwantowym wektory i są prawidłowo określonymi
wektorami stanu, to zachodzi:



gdzie:

σ - wariancja - dowolne obserwable