Kryzus walutowy

[Gość: mateusz]

Napływ dolarów do RFN wiosną 1971 r. spowodował zamknięcie rynku
walutowego i chaos notowań. RFN i Holandia upłynniły kursy swoich
walut, a Belgia i Luksemburg wprowadziły podwójny rynek walutowy,
broniąc kursów transakcji bieżących. 15 sierpnia 1971 r. prezydent
Nixon zawiesił wymienialność dolara na złoto, dewaluując go
następnie o 7,9% (cena złota: 38 USD za uncję). Kraje EWG na
marcowej konferencji w Brukseli (1972 r.) zredukowały możliwość
wahań wzajemnych kursów do 1,125% w górę i w dół, tworząc "węża w
tunelu" (pasmo wahań walut krajów członkowskich EWG względem siebie
miało wynosić maksimum 2,25%, a względem USD maksimum 4,5%). Po swym
początkowym akcesie do porozumienia Wielka Brytania i Irlandia
opuściły "węża" w czerwcu 1972 r. W lutym następnego roku, po
kolejnej fali spekulacji, ponownie zdewa-luowano dolara o 10% (cena
złota: 42 USD za uncję), w rezultacie czego rynki walutowe w Europie
Zachodniej dwukrotnie były zamykane. Po uelastycznieniu przez
EWG "węża" wobec dolara (marzec 1973 r.) oraz zrezygnowaniu z
ustalania oficjalnej ceny złota (listopad 1973 r.) gwarantujący
płynną międzynarodową współpracę walutową system z Bretton Woods
faktycznie się rozpadł. Nową sytuację utrwaliła i zalegalizowała
Druga Poprawka do Statutu MFW, przyjęta 30 kwietnia 1976 r. w
Kingston na Jamajce. Wprowadzała ona swobodę zasad ustalania kursów
przez kraje członkowskie, eliminowała złoto jako pokrycie i miernik
wartości walut krajowych, a SDR-om przyznawała status jedynej
jednostki rozliczeniowej i głównego składnika rezerw.