Dzban ciotki Becky

[sowca]

Ostatnio nabyłam w antykwariacie paskudne wydanie "Dzbana..."
(ściślej rzecz biorać, w tłumaczeniu "W pajęczynie życia") i muszę
powiedzieć, że jestem bardzo przyjemnie zaskoczona. Jakoś nie
spotkałam się na forum z jakimiś żywszymi uczuciami wobec tej
książki, a tymczasem to naprawdę pierwszorzędna rzecz. Dorbze
napisana, z dużą dawką ironii, obnażająca hipokryzję, ale przy tym
lekka, sympatyczna i wzbogacona o kilka pięknych wątków miłosnych
(Gay, Roger, Nan i Noel - mój ulubiony motyw, trochę może ckliwy,
ale naprawdę wzruszający). Czyta się naprawdę świetnie, fabuła
faktcyznie przypomina pajęczynę, spleciona z wielu wątkow i postaci.
Naprawdę szzcerze wszystkim polecam.
Jakie są Wasze opinie?

[dolmadakia]

Ja też b.lubie tę powieść.Jest tam parę świetnie zarysowanych
charakterów,np.moi ulubieni Samowie,John Topielec,pełna temperamentu
Donna,fascynujący Człowiek Księżycowy i inni.Szalenie wzruszający
jest dla wątek małego Briana-płaczę jak bóbr nad nim i jego
kociakiem, a potem jeszcze ze wzruszenia,gdy Margaret mówi mu,że
zamieszka z nią w Szepczących Wiatrach. To książka dla dorosłych,a
nie dla panienek-tak mi sie wydaje....

[klymenystra]

Ja uwielbiam, jedna z moich ulubionych ksiazek w ogole :) No i nie
spodziewalabym sie po LMM wyrazen typu "naga dziwka" ;)

[supervixen]

Wow, naprawdę jest wersja z 'nagą dziwką'? U mnie (wyd. Novus Orbis)
jest 'goła ladacznica', co chyba bardziej odpowiada stylowi LMM (i
oryginalnemu wyrażeniu 'naked hussy')

Tez lubię tę książkę, najbardziej chyba wybuchową parę, Donnę i
Piotra. Wątek Gay też jest bardzo ładny. I lubię outsiderskie
komentarze Stantona Grundy'ego.

[klymenystra]

Ja mam wydanie z NK. I co chwila epitet "cholerny" sie pojawia. A zamiast Gay
jest Gaja.
Tez uwielbiam Donne i Piotra, lubie motyw Gai i Nan. I wlasnie sobie odswiezam
te ksiazke :)

[supervixen]

A tak, w mojej wersji też lecą cholery:) Co, tak swoją drogą, nie
oddaje religijnych konotacji tego przekleństwa i może czasem trudno
zrozumieć polskiemu czytelnikowi, czemu te 'damn' i 'damned' takie
straszne były.

[sowca]

Cieszę się, że nie jestem osamotniona w moich przekonaniach ;)
Faktycznie, dość odważna jest ta książka - cholery to mały pikuś,
ale i sama naga figura Aurorki to dość odważne, wyobrażacie sobie
taki posążek w nobliwym Srebrnym Nowiu? ;) Albo Margaret na karuzeli.
Donnę i Piotra też bardzo lubię, i Joscelyn i Hugha. Ach, wszystkie
wątki są cudne. John Topielec to też jedna z moich ulubionych
postaci, lubię też wujka Pippina. Trochę gorzkie natomiast wydają mi
się napomknienia o tym, co starość robi z ludźmi - na przykład opisy
Pennycuika, który postrzegany jest jako komiczny, choć sam uważa się
nadal za przystojnego łamacza serc. Podobnie z reakcją Joscelyn na
widok Franka albo Tomasza Ashleya na widok Cliffordowej.

[klymenystra]

Ale z drugiej strony zauwazcie, jak bardzo w tej LMM jest pogodzona z ludzkim
losem (w innych zreszta tez, ale tu mi sie to najbardziej rzuca w oczy) -
kazdego spotka starosc, smierc. Te dobre postaci starzeja sie piekniej, to
prawda - ale starzeja sie. Moga byc samotne, niezrealizowane zyciowo - i to
wszystko jest takie normalne, takie ludzkie:) Bardzo pocieszajaca ksiazka :)
Pennycuik to w moim wydaniu Ptys, Pippin to Pyszniak :) Tlumaczka chyba byla
starszej daty :)

[supervixen]

Historia Joscelyn i Hugh jest mocna emocjonalnie, i to mi się w niej
podoba, ale samych bohaterów jakoś nie mogę polubić, zwłaszcza
Joscelyn. Nie żebym chciała poprawiać LMM, ale gdyby Frank okazał
się po latach równie przystojny i czarujący jak na ślubie J&H, a
mimo to Joscelyn zrozumiałaby, że go nie kocha, to jej 'nawrócenie'
byłoby chyba bardziej znaczące. A tak, to się w sumie nie dziwię, że
Hugh jeszcze jej kazał po suknię wracać (mocna scena zresztą).
Ogólnie, dosyć przerażająca historia o ludzkiej naturze:)

A jeszcze a propos figurek, to Ania i Gilbert mieli z kolei figurkę
Artemidy/Diany, którą dostali od Małej Elżbiety. Ciotka Mary Maria
też nazwała ją 'shameless hussy' (NK - po prostu 'bezwstydnica'),
ale sądzę, że Artemida była trochę bardziej przyodziana niż figurka
Sama:)

[klymenystra]

Tak, ta scena jest mocna. A Joscelyn jest idiotka, ktora poleciala na piekne
oczy. Mozna to zrozumiec u mlodziutkiej Gai, ale u Joscelyn? W chwili slubu? I
przez tyle lat zyc zludzeniami? Dziwie sie Hugonowi, ze jej nie kopnal w tylek,
przeciez to swiadczy o niej jak najgorzej.

[supervixen]

Dziwie sie Hugonowi, ze jej nie kopnal w tylek,
> przeciez to swiadczy o niej jak najgorzej.
>

Mam podobne odczucia:D

Poza tym wydaje się, że Joscelyn bardziej spędza sen z powiek myśl o
tym, że jakaś kobieta może zająć jej miejsce jako 'pani na
Treewoofe', a nie że ta sama kobieta może być żoną Hugh...

[sowca]

No Joscelyn jest dziwna, to prawda, jej obsesyjne pragnienie
bycia "panią na Treewoofe" rzeczywiście jest chyba silniejsze niz
uczucie do Hugha. Ale wątek sam w sobie jest naprawdę, jak to ktoś
określił, mocny. Jak wracała z domu Hugha w ślubnej sukni... uch, aż
dreszcze przechodzą.
Ale i tak moje ulubiony motyw to Gay. Tak pięknie jest opisane to
jej szczęście, ta miłoścć, to sypanie płatków róży do dzbanuszka. A
potem powoli, powoli, skrada się cień, który mozna dostrzec kątem
oka. Wreszcie zerwanie zaręczyn, cierpienie i chęć po prostu jazdy
samochodem gdzieś daleko. I olśnienie, miłość do Rogera - "czasem
udaje się złapać księżyc". Genialnie jest to opisane, pięknie,
wzruszająco, ale bez niepotrzebnego patosu. Tak strasznie żal mi
młodziutkiej, niewinnej Gay...

[klymenystra]

Mi jest zal, ze sie w Gibsonie zakochala, a nie od razu w Rogerze. ROger to
jeden z moich idealow.
No i bardzo bardzo lubie watek Briana i Malgorzaty... Tak mi zal ich obojga, i
tego kotka, ktorego zabito :(

[simply_z]

najbardziej lubie watek donny i Piotra ,taka fajna szalona milosc.I
to zgorszenie przyjaciolki Donny ,ze osmielila sie zniewazyc pamiec
o zmarlym mezu i zakochala sie na dodatek w Piotrze
awanturniku.Podoba mi sie tez jedno ze zdan opisujacych oczarowanie
Donny piotrem ,cos w stylu: ¨i znow jej udzialem staly sie
milosc ,przygoda i tajemnica.Trzy najwazniejsze rzeczy¨.

[filifionka-listopadowa]

Z ogromną przyjemnością przeczytałam "W pajęczynie życia" rozkoszując się
nekrologiem Theodorowej Dark i tymi zagmatwanymi relacjami, jakie występowały
między członkami. Dobrze opisane uczucie Gay, ten jej zachwyt i szczęście a
potem rozpacz i wyrastające z niej, coraz większe zrozumienie.

Dreszcz mnie przebiegł przy zdaniu ,że w ciągu 3 pokoleń 60 osób zawarło związki
małżeńskie miedzy tymi rodzinami. Nie potrafiłam nie pomyśleć o konsekwencjach
genetycznych tego chowu wsobnego.

[sulika]

filifionka-listopadowa napisała:

> Dreszcz mnie przebiegł przy zdaniu ,że w ciągu 3 pokoleń 60 osób zawarło związk
> i
> małżeńskie miedzy tymi rodzinami. Nie potrafiłam nie pomyśleć o konsekwencjach
> genetycznych tego chowu wsobnego.

O tak, mnie tez to przeraziło.

[bez_zarzutu]

Ojezu, tak. Przybywam z odległej galaktyki, ale kiedy na tamtejszym forum wyczerpały się wątki, zanurkowałam głębiej. Dzień dobry! Wczoraj odświeżyłam sobie książkę, i naprawdę, ten wątek był mocno obrzydliwy. Joscelyn, która w każdym prawie zdaniu podkreślała, że Hugon jak Hugon, ale ten dom! Jak ktoś tam (złośliwy, brzydki i w ogóle) może w ogóle mieć nadzieję na bycie panią tego domu!!! Jej zakochanie we Franku, o ile dość mocne na początku, to hm, po 1o-ciu latach było dość śmieszne. Nawet nie próbowała zweryfikować swoich wyobrażeń o Franku? Hugon też okropny w swoim postanowieniu, że jeżeli nie on, to ŻADEN. Okropność, a nie miłość! I to, jak LMM opisała Franka, którego największym przewinieniem okazało się, że zbrzydł. Oczywiście musiał pić (jak wielu pozytywnych w sumie bohaterów z rodziny), oczywiście hajtnął się dla pieniędzy (a sympatyczna w sumie scena, kiedy razem z żoną i maleńkim dzieckiem przychodzą na spotkanie rodzinne oczywiście jest ośmieszona). Czy gdyby dalej był ognistym brunetem, to Joscelyn dalej by wzdychała do papierowego wyobrażenia? Był przyjacielem (a w każdym razie bliskim kolegą Hugona), musiał mieć dobre cechy, ale trzeba było go zniszczyć, jakby Joscelyn nie mogła po prostu stwierdzić, że jest przystojny, dalej miły, ale to nie to. Że jednak to Hugon. Z drugiej strony, ona jak Pat na pierwszym miejscu stawiała chyba ten dom. Ogólnie, tej parze kibicowałam najmniej. Wolałabym poczytać o Thorze, albo Naomi, mniej toksyczni.

[marutax]

Dla mnie jedną z największych zalet "W pajęczynie życia" jest właśnie to, że Montgomery pokazuje miłość i związki bez romantycznych okularów. Właściwie każda para ma problemy i żadne uczucie nie jest idealne. Nie ma też miłości uniwersalnej, dla wszystkich. Zaczynając od samej ciotki Becky, która z perspektywy wieku trzeźwo ocenia swoje wielkie zakochanie i rozsądne małżeństwo, poprzez różnego typu relacje pozostałych członków rodu, wybuch między Piotrem i Donną, który przegrywa z charakterem obojga, romantyczne zauroczenie Gay... Aż po Margaret, której problemy nie wynikają z braku faceta, ale z braku zabezpieczenia finansowego i niskiej pozycji społecznej.

[kooreczka]

Wyobraź sobie te noce- O czym myślisz Joy? O niczym, o niczym...
Generalnie nie lubię motywu "stara miłość się postarzała"- o ile pokazuje, że nie warto tkwić w marzeniach to rzeczywiście zostawia pytanie co by było gdyby ta druga osoba zestarzała się ładnie. Inaczej rozegrane widziałam to chyba tylko trzy razy: w Parasolkach z Cherebourga, Stowarzyszeniu Wędrujących Dżinsów (matka jednej z bohaterek jedzie zobaczyć licealną miłość, gadają trzy godziny, facet jest ok, ale ona rozumie, że go idealizowała) i u Rumiko Takahashi gdzie facet jedzie na rocznicę matury obiecując się oświadczyć niedawno rozwiedzionej sekretnej miłości- na miejscu okazuje się, że rozwiodła się jej kuzynka, a sama zainteresowana jest szczęśliwą mężatką i bohater dochodzi do wniosków jw.

[mamuka_z_boru]

Dołączam do fanklubu " Dzbana". Nie rozumiem, czemu jest tak mało znany. I jestem cicha wielbicielką wujka Pipinka. Właśnie w tej wersji tłumaczenia - no powiedzcie, czy jak czytacie "wujek Pipinek", to nie staje Wam przed oczyma mały staruszek - ścichapęk o krzywym uśmieszku?

[pi.asia]

mamuka_z_boru napisała:

> Dołączam do fanklubu " Dzbana". Nie rozumiem, czemu jest tak mało znany. I jest
> em cicha wielbicielką wujka Pipinka. Właśnie w tej wersji tłumaczenia - no powi
> edzcie, czy jak czytacie "wujek Pipinek", to nie staje Wam przed oczyma mały st
> aruszek - ścichapęk o krzywym uśmieszku?

O tak - Pipinek to świetny przydomek! Pipinka wszyscy lubią, choć troszkę się z niego podśmiewają.
W tym drugim przekładzie jest wujek Pyszniak - no widzę nadętego grzdyla, przekonanego o własnej doskonałości.

[marutax]

kooreczka napisał:

> Generalnie nie lubię motywu "stara miłość się postarzała"- o ile pokazuje, że n
> ie warto tkwić w marzeniach to rzeczywiście zostawia pytanie co by było gdyby t
> a druga osoba zestarzała się ładnie.

Sądzę, że to zależy od nadrzędnego celu. Najczęściej taka historia ma dość proste przesłanie. Po pierwsze - zdemaskować wady podejścia "co by było gdyby...", po drugie pokazać, że należy doceniać to, co mamy, a nie zerkać na trawę po drugiej stronie ulicy. W obu przypadkach schemat opiera się na idealizowaniu czegoś, np. "jakbym wyszła za X, a nie za Y, to byłabym bogatsza, szczęśliwsza i piękniejsza". I dlatego najłatwiej pokazać błędność takiego podejścia zohydzając to, co było idealizowane.
Zresztą w "W pajęczynie życia" wszelkie opisy czy oceny należy odbierać ostrożnie. Montgomery ochoczo korzysta z możliwości subiektywnej narracji, więc wygłaszane opinie zależne są od osoby "autora". To, że Joscelyn widzi we Franku odrażającego, pospolitego faceta wynika raczej z jej oczekiwań i ich niespełnienia, niż obiektywnych faktów. Owszem, Frank jest w kiepskiej formie, nie powiodło mu się w życiu, ale nie zmienił się tak koszmarnie. Hugh zauważa, że nadal jest przystojny, zresztą szybko znajduje bogatą żonę. To dla Joscelyn następuje zwrot o 180 stopni, bo ona przechodzi od stawiania go na ołtarzu do świadomości, że rozwaliła sobie życie dla kogoś, kto nigdy nie istniał.

[isk.ierka]

Moja ulubiona książka L. M. Montgomery. Pełna humoru, ironi.
Najlepsza nyła dla mnie końcowka.

[pontecorvo]

up

[the_dzidka]

To fantastyczne zdanie o Janie "Topielcu" Penhallow: "Część rodziny uważała, że statek, który go wyłowił, miał zbytnią skłonność do wtrącania się w cudze sprawy" :D

Właśnie sobie odświeżam tę cudowną książkę :)

[pi.asia]

Czytałam oba przekłady i gorąco polecam "W pajęczynie życia". Jest o niebo bardziej zabawna niż "Dzban Ciotki Becky". W dodatku w "Dzbanie" kłótnia Samów jest napisana literackim językiem, a w "Pajęczynie" - zabawną gwarą (to figurka z alabastra, prawdziwego alabastra, co żem jo wygrał wczoraj wieczorem na loterii na piąte nagrode) a najzabawniejszy fragment tej kłótni tłumaczka w ogóle pominęła.

[ponis1990]

Pamiętam, że bardzo mi się spodobalo. Ale było to już 20 lat temu, muszę sobie wszystko odświezyć ;p