Zaloba

[czarnapodpalana]

Czy mozecie powiedziec mi jaka pomoc sluzba zdrowia w Polsce oferuje osobom w
zalobie? Czy lekarze (rodzinni np.) oferuja takim pacjentom jakiekolwiek
doradztwo, wsparcie? Przy przysluguje im zwolnienie z pracy, jesli tak to jak
jak dlugi okres. Czy po powrocie do pracy traktowani sa lagodniej przez
pewien okres czasu?
Napiszcie prosze jak to jest w Polsce?

[alergenzb]

Napiszę krótko.
W tym kraju nikogo, nikogo, nikogo to nie interesuje.
Przepraszam, ze tak napisalam ale w Polsce w takim przypadku musisz radzić
sobie sama, lub korzystać z pomocy rodziny i przyjaciół, ale napewno nie
instytucji.
Chyba, że będziesz " wariować" to psychiatra, poza tym nie licz na nikogo w tym
Kraju.
Oczywiście mając pieniądze możesz prywatnie zwrócić się o pomoc do psychologa,
ale kazda wizyta kosztuje.
To są Polskie realia. W tym Kraju wszystko jest dziwne i nie uporządkowane,
jeden wielki chaos.

[olejowy.bogacz]

Mocne realia rusko-partyznackie i nikt sie nie obcyngala. A jak jest z
operacjami piersi? U nas to gin z psycho w jednym stoja domku. A u was w
Polsce ?

[alergenzb]

olejowy.bogacz napisał:

> Mocne realia rusko-partyznackie i nikt sie nie obcyngala. A jak jest z
> operacjami piersi? U nas to gin z psycho w jednym stoja domku. A u was w
> Polsce ?
Podobnie
Wielkie reklamy TV o bezplatnych badaniach piersi, nowotworach itd...
Po zgloszeniu się pacjentek terminy cho cho cho.
Operacje jeszcze wieksze cho cho cho. :-))
To Kraj ludzi silnych, slabi nie maja prawa do dłuzszego zycia, ponieważ
terminy zbyt odlegle. Kto się "załapie" ten zyje, drugi wybór to kasa kasa kasa.
Jak masz to długo pozyjesz:-)))

olejowy.bogacz

[alergenzb]

Dodam jeszcze, ze powstaly nowe metody psychologow w szpitalu ( oczywiscie nie
wszyscy)
Podsłuchiwanie pod drzwiami pacjentow, wzywanie na forum lekarzy i oglaszanie
publiczne co usłyszeli.
Widzisz, w tym Kraju wiele sie zmienia, jak pacjent nie chce to nalezy
podsłuchiwać:-))) Może to nowe metody.
Kraj piekny, ludzie sympatyczni, tylko te nowe czasy w tym Kraju trudne do
zrozumienia:-((

[1951b]

Taką otrzymałam pomoc

-grudzień 2002 - śmierć ojca -lekarz wypisuje receptę - Rudotel jedno opakowanie,
-grudzień 2003 - umiera mama - dostaję receptę na Rudotel jedno opakowanie,
-grudzień 2005 - odchodzi siostra mamy - do lekarza nie poszłam, miałam Rudotel.

do 1951b :-))))))

[alergenzb]

[aga857]

Kiedyś przez godzinę rozmawiałam w gabinecie z matka, której coóka popełniła
samobójstwo. Ale... akurat tak się złożyło, że przez pierwsze pół godziny nie
było innego pacjenta, potem zaczęli się kolejni dobijać. Poza tym tej osobie
wcale nie chodziło o pomoc lekarską, tylko o opowiedzenie o córce. Taką osobą
"wysłuchującą" mogą być też przyjaciele. Dlaczego pretensje, że musi to być lekarz?

[reszka2]

A jakiego rodzaju pomocy w takiej sytuacji oczekiwałabyś?

Bo ja nie za bardzo wiem, co w przypadku żałoby "niepatologicznej" moglabnym
zrobić, poza wysłuchaniem, wyrażeniem współczucia. Prochy? Nie wszyscy uważają,
że naćpanie sie benzodiazepinami to najlepszy sposób na przetrwanie.Owszem,
objawy żałoby przedłużonej to wskazanie do konsultacji, nawet psychiatrycznej,
nawet włączenia leków przeciwdepresyjnych, ale nie wszyscy to przechodzą w taki
sposób.

Czy osoby w żałobie sa łagodniej traktowane w pracy? To już wydaje mi sie
kwestia kultury w miejscu pracy, bo poza 2 dniami wolnego, przysługującymi z
powodu smierci w rodzinie Kodeks Pracy nie przewiduje o ile pamiętam, żadnych
dodatkowych rzeczy.

[1951b]

Reszka napisała:
"A jakiego rodzaju pomocy w takiej sytuacji oczekiwałabyś?"

Chciałabym porozmawiać z lekarzem.
Chciałabym, aby mi odpowiedział w miarę swoich możliwości i wiedzy na kilka pytań.
Ludzie w żałobie zadają sobie często pytania, na które nie znajdują odpowiedzi.
Dlaczego tak się stało? Czy musiało się tak stać?
Czy mogłem/mogłam coś jeszcze zrobić, aby zapobiec tej tragedii?
Myślę, że osobie potrzebującej wsparcia, więcej ulgi w cierpieniu przynosi pół
godziny szczerej rozmowy niż łykanie tabletek.

Reszka napisała:
"Bo ja nie za bardzo wiem, co w przypadku żałoby "niepatologicznej" moglabnym
zrobić, poza wysłuchaniem, wyrażeniem współczucia."

Poza wysłuchaniem i wyrażaniem współczucia można jeszcze porozmawiać.

Reszka napisała:
"Prochy? Nie wszyscy uważają, że naćpanie sie benzodiazepinami to najlepszy
sposób na przetrwanie."

Zgadzam się z Tobą.
Dlatego też nie poszłam do lekarza, nie potrzebowałam kolejnej recepty na prochy.

Olejowy bogacz napisał:
"A jak jest z operacjami piersi?
U nas to gin z psycho w jednym stoją domku."

W Polsce to tylko Paweł i Gaweł w jednym stoją domku.

Do Alergenzb - bardzo dobrze mnie zrozumiałaś :))))

[agawamala]

Przysiadłam ze zdumienia. Co jeszcze mają robić lekarze? Załatwiać formalności
pogrzebowe? Robić zakupy pogrążonej w bólu rodzinie? A może masz jakieś inne
pomysły?
Jest jakaś granica. Sa pracownicy socjalni, psycholodzy, terapeuci.

[1951b]

Bardzo Ci dziękuję, że mi otworzyłaś oczy na moją roszczeniową postawę.
Pytasz, więc odpowiadam:
Co jeszcze mają robić lekarze? - Szczerze.... to aż się boję powiedzieć
Załatwiać formalności pogrzebowe? - Nooooooo niekoniecznie, od tego są firmy
pogrzebowe.
Robić zakupy pogrążonej w bólu rodzinie? - Czy ja wiem......... może czasami
A może masz jakieś inne pomysły? - Mam, ale Ci nie powiem :)
Na głupie pytania znajduję jedynie tego typu odpowiedzi.
Przepraszam, jeżeli Ciebie uraziłam.

A tak bardziej poważnie, to muszę Ci powiedzieć, że ja też przysiadłam ze
zdumienia po przeczytaniu Twojego postu.
Zupełnie nie rozumiem tego napastliwego tonu.
Jeśli uważasz, że pół godziny rozmowy z lekarzem, po śmierci bliskiej osoby,
jest bardzo wygórowanym oczekiwaniem z mojej strony, to nie mamy o czym rozmawiać.
Uważam temat pomocy w żałobie za wyczerpany.