PRAWO O SZKOLNICTWIE WYŻSZYM - stanowisko

debata - SZKOLNICTWO WYŻSZE

[Gość: czytelnik]

free.p4u.pl/f/102/n_viewtopic.php?forum=f905&dz_id=1&id=115&lps=

Niedoszli doktorzy pod sąd - co wy na to ?

[Gość: czytelnik]

www.dziennik.lodz.pl/
Niedoszli doktorzy pod sąd
Uniwersytet Łódzki pozwał do sądu pięciu byłych doktorantów, którzy nie
obronili prac doktorskich lub przerwali studia. Ponieważ nie zgodzili się na
zwrot pobranych stypendiów, uczelnia postanowiła skierować sprawy na drogę
sądową. W każdym przypadku chodzi przeciętnie o kilkanaście tysięcy złotych.


Niewykluczone, że przed oblicze Temidy trafi wkrótce więcej niedoszłych
doktorów, gdyż siedemnastu osobom termin zwrotu pieniędzy mija we wrześniu i
grudniu.


Sąd grozi także jedenastu byłym doktorantom Politechniki Łódzkiej, którzy -
mimo ponagleń uczelni - nie kwapią się do oddania pieniędzy. Spośród 27 osób,
które nie obroniły prac doktorskich, siedem już spłaciło zadłużenie, czterem
rozłożono spłatę na raty, a pięciu umorzono po odwołaniu do rektora. Podstawą
umorzenia były m.in.: kontynuacja działalności naukowej za granicą, publikacje
i odbyte zajęcia dydaktyczne.


- Najczęstszą przyczyną przerwania studiów doktoranckich jest znalezienie
stałej pracy, a wśród kobiet - macierzyństwo. Doktoranci zakładają rodziny i
nie mogą ich utrzymać za 900 lub 1000 złotych stypendium doktoranckiego -
wyjaśnia Joanna Sołtysiak z działu spraw studiów doktoranckich Politechniki
Łódzkiej.

Na Uniwersytecie Medycznym co roku rezygnuje ze studium doktoranckiego kilka
osób. Z reguły albo oddają od razu pieniądze, albo spłacają je w ratach. I
tutaj najczęstszą przyczyną przerwania studiów jest znalezienie stałej pracy.


Dochodzenie zwrotu wypłaconego stypendium umożliwia uchwalona w marcu ubiegłego
roku ustawa o stopniach naukowych.

Data publikacji: 17.08.2004

Kuriozum na skalę światową

[khmara]

To jest głęboko przemyślane posunięcie reformatorskie. Następnym razem wszyscy
będą wiedzieli, że trzeba szybko jakiegoś gniota napisać. Najlepiej przepisać od
kogoś (ale własnymi słowami, żeby nie było plagiatu). I wszyscy to zgodnie
przyklepią, bo przecież nikt nie będzie chciał biednego doktoranata narażać na
koszta. I prezydencki ekspert do spraw reformy, prof. Woźnicki, twierdzi w
parlamencie, że ta ustawa o stopniach naukowych jest tak doskonała, że pod
żadnym pozorem nie wolno jej zmieniać! Kuriozum na skalę światową!!! A mnie się
wydawało, że już tragiczniej być nie może!

[Gość: jw]

Kilka pytań
Dlaczego ustawy nie umozliwiają ( w praktyce) dochodzenia zwrotu wypłacanych
kwot :
- za fikcyjne etaty
- za fikcyjne godziny 'dydaktyczne'
- ze fikcyjne ( lub niekompetentne) promotorstwa ( przepuszczane plagiaty,
beznadziejne mgr, dr, hab , prof )
- na 'poszukwianie prawdy' poprzez zamykanie jest w sejfach
- na walke w nieuczciwością poprzez jej promowanie
- na niszczenie nauczycieli akademickich i ich warsztatów pracy
- na aparture zamykana przed zainteresowanymi badaniami

itd itp

Po niedzieli zaczyna pracę Sejm - i kolejna ustawa - tym razem o
finansowaniu nauki. Na te i podobne pytania w tym projekcie nie znalazłem
odpowiedzi:
www.sejm.gov.pl/prace/2004r/pos82p.htm

Kolejna ustawa

[khmara]

Gość portalu: jw napisał(a):

> Po niedzieli zaczyna pracę Sejm - i kolejna ustawa - tym razem o
> finansowaniu nauki. Na te i podobne pytania w tym projekcie nie znalazłem
> odpowiedzi:
> www.sejm.gov.pl/prace/2004r/pos82p.htm

Ten projekt, który niedługo będzie ustawą, faktycznie niczego nie zmienia. Kto
będzie decydował o sposobie wydatkowania środków na badania własne i statutowe?
Kto chce i kto jest bliżej koryta. Według jakich kryteriów organy kontrolne będą
kontrolowały zasadność wydatkowania środków przez kontrolowaną jednostkę? W
przypadku badań własnych i statutowych według kryteriów ustalonych przez tę
jednostkę, czyli patrz jak wyżej. Całość tych środków będzie można przeznaczyć
na turystyczne wojaże jednej osoby.

[Gość: mały]

Takie jest prawo, trudno więc winić uczelnię, że stara się "pozyskać"
pieniądze. Pozyskuje tam, gdzie łatwo to zrobić. Problemem są natomiast saame
przepisy dotyczące doktorantów, ich nieokreślony i niekorzystny status. Studia
doktoranckie to zwykle bardzo wytężony okres działalności naukowej, czyli
PRACY. Za pracę należy się zapłata, a nie stypendium!

[khmara]

A czy ktoś zna drugi kraj, w którym za studia doktoranckie trzeba płacić? Bo ja
nie, ale moja wiedza może być niepełna. Nawet w Ameryce za doktorat się nie płaci.

[Gość: xyz]

To jest faktycznie curiosum, bo jeszcze do tego mozna oddać pracę niewykończoną
i dostać recenzje za dwa tygodnie - z przyczyn finansowych oczywiście, a co
jest w rzeczonej pracy i tak nikogo nie interesuje. Ogólnie rzecz biorąc
zalecane jest pisanie doktoratów bez uzwzględnienia aktualnego stanu badań,
poniewaz zapoznanie się z literaturą przedmiotu zabiera zbyt wiele czasu, więc
nie sposób stwierdzić, w jakim stopniu praca w ogóle wnosi coś nowego.

Niedoszli doktorzy

[m_i]

Bardzo chetnie skontaktowalabym sie z innymi niedoszlymi doktorami, gdyz sama
mam takie problemy.
Magi

[e-mail]

[Gość: kontest]

ttp://www.nauka-edukacja.p4u.pl/index.php

Nowy portal internetowy poświęcony działaniom na rzecz nauki i edukacji w Polsce.
Niezależne opinie o kondycji nauki i edukacji, o uwarunkowanych systemowo
patologiach , o możliwościach zmiany obecnego, osobliwego systemu nauki i
edukacji w Polsce.


W portalu można zamieszczać swoje opinie na forach. Równiez forum dla studentów
i doktorantów

[Gość: jw]

www.kontrateksty.pl

KONTRATEKSTY. NIEZALEŻNY MAGAZYN PUBLICYSTÓW

Cenzurę prewencyjną zlikwidowano w 1990 roku. Od 14 lat media są wolne. Dziś
jednak wiele tytułów, redakcji, zespołów dziennikarskich jest poddanych presji
wydawcy, jego działów marketingu, albo po prostu – właścicieli, którzy nie
dopuszczają do publikacji artykułów, mogących – ich zdaniem – zaszkodzić
interesom. Obok zapisów finansowych czy handlowych są też ograniczenia
salonowe. Cenzura zatem wciąż istnieje, choć może nie jest tak widoczna, jak za
ancien regime’u. W efekcie spora grupa autorów nie ma gdzie publikować.
Uznaliśmy, że czas pomóc tym wszystkim, którym uniemożliwiają to lokalne
władze, chciwi wydawcy, niechętni znajomi. Udostępniamy im łamy „Kontratekstów”
pod dwoma warunkami: teksty mają być dobre i nie mogą naruszać niczyjej
godności.
Opublikowane przez nas materiały mogą być wykorzystane, pod warunkiem wszakże
uzyskania zgody redakcji lub autora. Z autorami też należy negocjować
honoraria.
Prosimy o powiadomienie przyjaciół, znajomych i wrogów o istnieniu naszej
internetowej gazety.
Jej istnienie zawdzięczamy autorom oprogramowania i grafiki z Montowni
Pomysłów, którzy społecznie opracowali "Kontrateksty".

Stefan Bratkowski
Krzysztof Łoziński [e-mail]
Andrzej W. Pawluczuk [e-mail]
Piotr Rachtan [e-mail]

Hity numeru
www.kontrateksty.pl/index.php?action=show&type=news&newsgroup=3&id=257

Polska nauka w cenie?

Józef Wieczorek, Cezary Wójcik :: Polska :: 18 sierpnia 2004, 23:59
Mylący jest tytuł "Polska nauka w cenie" - artykułu omawiającego ranking nauki
w czasopiśmie NATURE (Gazeta Wyborcza 15.07.2004
serwisy.gazeta.pl/nauka/1,34148,2181974.html).
Ani tekst w Nature, ani nawet tekst w GW, nie usprawiedliwia takiego tytułu,
który jest wykorzystywany w mediach do niezbyt rzetelnego przedstawiania stanu
nauki w Polsce.

Wypada się zastanowić, dla kogo polska nauka jest w cenie? Jeżeli chodzi o ogół
obywateli to jest ona nie tyle "w cenie" ile jest kosztowna, a jej praktyczne
zastosowania niestety, przynoszą niewspółmiernie mało zysków. Przemysł w Polsce
w ogóle nie ceni sobie polskiej nauki i dlatego jej nie finansuje. Zresztą
polskiego przemysłu prawie już nie ma, a zagraniczne firmy inwestujące w Polsce
wolą opierać się na własnych zespołach badawczych w innych krajach. Wreszcie -
czy świat ceni naukę polską? W cenie jest nie tyle polska nauka, ile polscy
naukowcy, którzy wespół z Chińczykami, Hindusami i Rosjanami stanowią jedną z
dużych grup najemników naukowych w bogatych laboratoriach USA. Sukcesy polskich
naukowców poza krajem świadczą, że są oni cennymi nabytkami, ale pracującymi na
korzyść innych krajów.

Dziewiętnaste miejsce na światowej liście pod względem publikacji nie jest,
naszym zdaniem, powodem do samozadowolenia, zwłaszcza że zapewne wiele z prac,
które ujęto w tym opracowaniu jako dorobek "polskiej nauki" zostało w
rzeczywistości wykonanych w zagranicznych laboratoriach przez goszczących tam
polskich naukowców.

Niestety, sytuacja w Polsce nie jest przyjazna dla naukowców, a to ze względu
na niskie uposażenia, jak i rozwiązania systemowe nadal przyjazne dla
negatywnej selekcji kadr akademickich.

Pomimo tego mamy w Polsce przykłady naukowców pozbawionych finansowania, a
jednak mających osiągnięcia, którymi można by obdarzyć niejeden finansowany
zakład naukowy. Niestety, w Polsce nie finansuje się wybitnych naukowców, lecz
instytucje, które pożerają ogromną część nakładów przy małych osiągnięciach.
Sporą część kadry profesorskiej tworzą ludzie wykreowani w czasach PRL-u
zgodnie z kryterium "mierny, bierny ale wierny" i ich ´lojaliści´. Ludzie ci w
większości nie przystają do nowej rzeczywistości społeczno-ekonomicznej.
Wybitny naukowiec publikujący w czasopismach na światowym poziomie jest
zagrożeniem dla ich status quo.

Brak w Polsce rozwiązań systemowych, które by zmieniły obecny ustrój nauki i
edukacji w Polsce. Prezydencki projekt ustawy o szkolnictwie wyższym lansowany
przez media utrwala jedynie obecny patologiczny system.

W artykule GW nie wspomniano nawet o rankingu uniwersytetów, o którym jest mowa
w Nature. Ranking ten jest dla nas bardzo niekorzystny, bo naszych
uniwersytetów nie ma w pierwszej setce uniwersytetów europejskich, a pojawiają
się dopiero w 4 setce uniwersytetów światowych. To taki niechciany, "niecenny",
wskaźnik rangi nauki polskiej. Rankingi zawsze są dyskusyjne, ale u nas wartość
rankingów jest jasno rozumiana - jak w jakimś rankingu przy jakimś wybranym
kryterium stoimy nieźle, to o tym rankingu trąbimy głośno, jeśli w rankingu
stoimy źle - to cisza, jak makiem zasiał. Niestety, media nie dają prawdziwego
obrazu nauki w Polsce na tle nauki światowej i najwyższy czas, aby to się
zmieniło. Istnieje ogromny rozziew w opiniach na temat nauki w Polsce
przedstawianej w mediach przed decydentów i prezentowanych przez niezależnych
naukowców na otwartych forach internetowych.

Kondycja nauki i edukacji w Polsce winna być znana rzetelnie, bo to ma wpływ na
projekty reformowania tej sfery. Dobrze by było, aby w ramach tworzenia
społeczeństwa obywatelskiego GW umożliwiła prezentowanie na swoich łamach
niezależnych poglądów na temat stanu i przyszłości nauki i edukacji w Polsce.

Józef Wieczorek, Kraków
Cezary Wójcik, Dallas

Tekst przesłany do Redakcji Gazety Wyborczej, ale nie został wydrukowany

kara za zrobienie dyplomu

[Gość: czytelnik]

dzis.dziennik.krakow.pl/?2004/08.23/Kraj/10/10.html

Kraj 23-08-2004

Uczyć się, ale powoli

Kto wcześniej obronił dyplom, nie dostanie pieniędzy


(INF. WŁ.) Studenci studiów zaocznych, wieczorowych i eksternistycznych
wszystkich typów szkół wyższych oraz studenci studiów dziennych szkół
niepublicznych, którzy zaplanowali zakończenie studiów w tym roku akademickim,
powinni poczekać przynajmniej do 30 września. W przeciwnym razie mogą stracić
należną im pomoc materialną.

czy tylko prawo?

[bum_cyk_cyk.hey]

Prawdziwym problemem jest nie tyle bylejakość prawa (np. sygnalizowane przez
prof Turskiego zapisy by kontakty naukowe z zagranicą akceptowane musiały byc
przez przełożonych), ale powszechne przyzwolenie na łamanie KAŻDEGO prawa. W
uczelniach skandale pojawiają sie częsciej niż AIDS w afryce i nic sie nie
dzieje. Tak mi sie przynajmniej wydaje. Ale moze ja sie myle i ktoś wyprowadzi
mnie z błędu pokazując jak po każdym (ujawnionym, bo o tych utajnionych i tak
nie ma co gadać) przekrecie czy naruszeniu różnych kodeksów etycznych winny
ponosi kare i np. staje przed komisja dyscyplinarną. Ja strasznie lubię się
mylić!! Pokazcie mi, proszę, że sie pomyliłem .

[Gość: jw]

Zgodnie z moja znajomością rzeczy winny ujawnienia przekrętow w uczelni z reguły
staje przed komisją dyscyplinarna i zostaje usunięty z uczelni oczywiście z
powodow etycznych. np. w Akademickim Kodeksie Wartości UJ najwazniejsza
wartością jest lojalnośc pracownika akademicka. Jesli pracownik ujawnia
przekręty rektora w sposób oczywisty narusza ten ( albo inny) kodeks etyczny i
traci prace gdyż postępuje nieetycznie. Tak się działo i przed AKW i to jest
aprobowane przez tworcow AKW.
Kodeksy etyczne maja znaczenie praktyczne i sluża trzymającym wladze do jej
jak najdluzszego utrzymania.

dyskusja w Polityce

[Gość: jw]

Ostatnia Polityka opublikowala listy w sprawie artykułu - Cezary Wójcik i Józef
Wieczorek . „Prof. dr hab. dożywotni” (nr 30) .
Pełne wersje znajduja się w internecie, gdzie mozna nad nimi dyskutować !
Artykuł został opublikowany w w okresie kanikuły stąd może nie wszyscy mogli z
nim polemizować. Obecnie jest taka mozliwość, zarowno pod samym artykulem w
archiwum Polityki polityka.onet.pl/162,1176405,1,0,2462-2004-
30,artykul.html
jak i pod poszczególnymi listami obecnie
opublikowanymi.polityka.onet.pl/162,1181578,1,0,2467-2004-
35,artykul.html Gorąco do tego zapraszamy i prosimy o jak najszersze
poinformowanie innych

[Gość: LK]

Poniewaz nie ma czasu na zakladanie kont na "onecie", wiec publikuje ma
odpwoiedz tutaj.
Co mnie zdenerwowalo w dyskusji na ramach forum "polityki" to to, ze jakis tam
stetryczaly prof (re)habilitowany napisal, iz profesor bez habilitacji to
nieprawdziwy, albo gorszy profesor. A ja jestem wlasnie takim profesorem (AE w
Krakowie) BEZ habilitacji (mam tylko MA i PhD uzyskane za granica - w Australii
na tamtejszych czolowych uniwersytetach: Melbourne i Monash). Poczulem sie wiec
dotkniety takimi uwagami. Ow profesor poczynil tzw. fallacy of composition,
czyli osadzil WSZYSTKICH profesorow nie-habilitowanych na podstawie kilku
znanych mu przypadkow. Uwazam, ze osoba popelniajac tak elementarny blad
(wskazuje go studentom I roku) nie powinna sie w ogole zajmowac nauka.
A co do habilitacji, to sluza one wylacznie do utrzymania kontroli nad kasa
przez grupe stetryczalych profesorow, ktorzy uzyskali habilitacje albo w
krajach b. ZSRR, albo na podstwie rozpraw typu "O wyzszosci rachunkowosci
socjalistycznej nad burzuazyjna" (jeden z moch b. szefow na SGPiS, teraz SGH).
Pozdr.
LK, prof. dr. niehabilitowany

[bum_cyk_cyk.hey]

Gość portalu: LK napisał(a):

> Poniewaz nie ma czasu na zakladanie kont na "onecie", wiec publikuje ma
> odpwoiedz tutaj.
> Co mnie zdenerwowalo w dyskusji na ramach forum "polityki" to to, ze jakis
tam
>
> stetryczaly prof (re)habilitowany napisal, iz profesor bez habilitacji to
> nieprawdziwy, albo gorszy profesor. A ja jestem wlasnie takim profesorem (AE
w
> Krakowie) BEZ habilitacji (mam tylko MA i PhD uzyskane za granica - w
Australii
>
> na tamtejszych czolowych uniwersytetach: Melbourne i Monash). Poczulem sie
wiec
>
> dotkniety takimi uwagami. Ow profesor poczynil tzw. fallacy of composition,
> czyli osadzil WSZYSTKICH profesorow nie-habilitowanych na podstawie kilku
> znanych mu przypadkow. Uwazam, ze osoba popelniajac tak elementarny blad
> (wskazuje go studentom I roku) nie powinna sie w ogole zajmowac nauka.
> A co do habilitacji, to sluza one wylacznie do utrzymania kontroli nad kasa
> przez grupe stetryczalych profesorow, ktorzy uzyskali habilitacje albo w
> krajach b. ZSRR, albo na podstwie rozpraw typu "O wyzszosci rachunkowosci
> socjalistycznej nad burzuazyjna" (jeden z moch b. szefow na SGPiS, teraz SGH).
> Pozdr.
> LK, prof. dr. niehabilitowany

Warto przeczytac ponizszy tekst. To oczywiście nie jest zadna tytułomania ani
megalomania ale obiektywna wypowiedż. Wiem, ze poszukiwane sa
przedhabilitacyjne dziełła panaprofesoradoktorahabilitowanego Andrzeja Szplita.
Jak dotad bez rezultatu. Samej habilitacji tez zobaczyc sie nie da. Byc moze
gdyby prof. LK podobnie zadołował swoje prace i doktorat, to tez miałby szanse
dołączyć do eksluzywnego grona podobnych profesorów i nikt by Mu niczego nie
wytykał? Warto pomysleć.



forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=33&w=12624498&a=12624498
Wybitna skromność profesora!
Autor: bango6
Data: 13.05.2004 17:06 + dodaj do ulubionych wątków

+ odpowiedz na list

--------------------------------------------------------------------------------
W ramach relaksu proponuję Wam ciekawą lekturę:
Pochodzi z książki "Leksykon przedsiębiorczości" pod redakcją profesora
Andrzeja Szplita. Pozycja nie jest z lat zamierzchłego PRL-u, lecz sprzed
kilku lat

cytuję fragment:
Szplit Andrzej odgrywa poważną rolę wśród grona współczesnych ekonomistów i
działaczy zajmujących się problematyką organizacji i zarządzania.
Urodził się 3 listopada 1942 r. W Kielcach w rodzinie inteligenckiej. Tutaj
wychowywał się i ukończył szkołę średnią.
W 1960 roku rozpoczął studia w Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu.
Jego nauczycielem był Józef Kaleta, jeden ze zwolenników transformacji
systemowej w Polsce, który wpajał mu nie tylko gruntowną wiedzę z ekonomii
klasycznej, (J.A.Schumpetera, J. Burnhama, D. Bella i J.K. Galbraitha), ale i
zasady funkcjonowania gospodarki wolnorynkowej.
Wpływ Józefa Kalety na Andrzeja Szplita był bardzo znaczący, gdyż nie tylko –
napisał pod jego kierunkiem pracę doktorską, ale i w pierwszym okresie swojej
działalności naukowej przejął od swego mistrza poglądy na metodę badań i
istotę zjawisk społeczno-gospodarczych.
Uważa się za ucznia J. Kalety i jest zwolennikiem gospodarki rynkowej, szuka
jednak dróg własnych.
W 1967 r. Andrzej Szplit wrócił do Kielc. Przez 4 lata pracował jako
nauczyciel ekonomii w szkole średniej, następnie awansował na stanowisko
dyrektora przedsiębiorstwa produkcyjno-handlowego.
W latach 1975-1980 pracował w służbach inwestycyjnych, pełniąc funkcję
zastępcy dyrektora ds. ekonomicznych kieleckiego INWESTPROJEKTU. Pilnie
obserwował życie gospodarcze i społeczne, dużo czytał, zapoznając się z
dorobkiem światowej myśli ekonomicznej, filozoficznej i społecznej.
Praca na stanowiskach kierowniczych w handlu i budownictwie stała się bodźcem
do ukończenia Studium Podyplomowego z zakresu organizacji i zarządzania na
Wydziale Zarządzania Uniwersytetu Warszawskiego.
W 1980 r. Rozpoczął pracę w Politechnice Świętokrzyskiej, początkowo jako
adiunkt w Instytucie Technologii i Organizacji Budownictwa, a następnie –
zastępca dyrektora ds. dydaktycznych w instytucie Nauk Społecznych.
W 1984 r. Odbył 5 miesięczny staż naukowy w Uniwersytecie w Lipsku, gdzie
napisał „Studium o finansach w budownictwie”. Praca ta zrodziła się pod
wpływem niedoskonałości zarządzania mieszkalnictwem w systemie nakazowo-
rozdzielczym i była wstępem do przygotowywanej ogólnej teorii efektywności i
rozwoju tego działu gospodarki.
Dzięki znajomości języków obcych i dużemu dorobkowi naukowemu otrzymał
stypendium habilitacyjne w Hochschule fuer Oekonomie w Berlinie, gdzie
powstała obszerna praca habilitacyjna pod charakterystycznym dla tego okresu
tytułem: „Porównywalne badania efektywności inwestycji mieszkalnictwa w
krajach europejskich”. Był pierwszym Polakiem, który na tej berlińskiej
uczelni zdobył tytuł doktora habilitowanego nauk ekonomicznych.
Andrzej Szplit w pracy habilitacyjnej wykazał nie tylko ogrom erudycji i
zdolności pisarskich, ale również dowiódł, że jest ekonomistą samodzielnym i
zwolennikiem efektywnej gospodarki rynkowej. Przeciwstawiając się przeżytkom
centralnego zarządzania i planowania opowiedział się za rozwojem własności
prywatnej w budownictwie, zarówno w mieście jak i na wsi.
W czasie pobytu na stażu i stypendium habilitacyjnym w Niemczech wykładał na
Uniwersytecie w Lipsku, w Hochschule fuer Oekonomie w Berlinie i Hochschule
fuer Technik und Wirtschaft w Mittweidzie.
Po powrocie z Berlina w 1990 r. Był organizatorem dwóch zakładów w
Politechnice Świętokrzyskiej: na Wydziale Budownictwa Lądowego –
Samodzielnego Zakładu Ekonomiki i Marketingu w Budownictwie oraz
Ogólnouczelnianego – Samodzielnego Zakładu Ekonomii, Zarządzania i
Marketingu. W tym samym roku otrzymał nominacje na stanowisko profesora
nadzwyczajnego i wychodząc naprzeciw potrzebom kształcenia ustawicznego
utworzył w uczelni Szkołę Przedsiębiorczości i Biznesu. Doprowadził także do
pomyślnego stanu kształcenie podyplomowe
Jest jednym z inicjatorów opracowania założeń dydaktycznych i organizacyjno-
finansowych kierunku studiów Zarządzanie i Marketing. Ostatnio spełnia
statutowe obowiązki wynikające z zajmowanych stanowisk, m.in.: kierownika
Samodzielnego Zakładu Ekonomii, Zarządzania i Marketingu; prodziekana
Wydziału Mechanicznego, dyrektora Szkoły Przedsiębiorczości i Biznesu.
Współpracuje z uczelniami krajowymi i zagranicznymi. Jest autorem wielu
publikacji w opracowaniach krajowych i zagranicznych. Pełni funkcję
przewodniczącego Zarządu Oddziału Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego w
Kielcach i jest członkiem Regionalnej Rady Naukowo – Gospodarczej przy
Wojewodzie Kieleckim.
Żonaty, ma dwoje dzieci, syn jest magistrem ekonomii, ukończył krakowską
Akademię Ekonomiczną, córka kończy medycynę w Akademii Medycznej w Warszawie.
Jest optymistą i ma duże poczucie humoru. Dla przedsiębiorczych rodaków w
warunkach gospodarki rynkowej upatruje ogromne możliwości rozwoju.

[Gość: KK]

Poczytaj dokladnie: jaki ma sens robienie habiliatcji przez kogos, kto ma PhD,
a wiec najwyzszy stopien naukowy nadawany a krajach anglosaskich (np. w USA i w
W. Brytanii)?

[Gość: jw]

Czy są gdzieś badania nad poziomem prof hab i nie hab ?
Niedawno mowiono w Sejmie orka.sejm.gov.pl/Biuletyn.nsf -


Członek Forum Elektorów do Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego z grona doktorów
Bogdan Dzierżawski : Chciałbym zwrócić uwagę na kilka kwestii, które są dla
mnie niezrozumiałe szczególnie w projekcie prezydenckim. Jest tam piękne
odniesienie do autonomii uczelni we wszystkich zakresach, po czym wprowadza się
w ustawie 200 delegacji dla ministra, w których minister: zgadza się, określa,
upoważnia, ustala, podejmuje. Uważam, że prowadzi to do sytuacji nieco
kabaretowej. Jest to ustawa o autonomii ministra w szkolnictwie wyższym,
ponieważ większość decydujących ustaleń podejmuje minister przy wstępnej
deklaracji autonomii uczelni. Sprawa modelu kariery naukowej wydaje się
istotna, ale jest tu bardzo wiele dodatkowych i powierzchownych odniesień czy
określeń tego problemu. Chciałbym przypomnieć, że jednak w całej tradycji
szkolnictwa wyższego - i tak jest na całym świecie tam, gdzie nauka się liczy -
są trzy stopnie naukowe: bakałarz, magister i doktor. Instytucje wyższych
stopni zostały wprowadzone w Polsce w roku 1951 przez ówczesny Sejm
Rzeczypospolitej, bo wtedy nie było jeszcze PRL. Wtedy wprowadzono drugi
stopień naukowy pod nazwą niższy kandydat nauk. Nie była to lokalna inicjatywa,
ale od Łaby do Władywostoku we wszystkich państwach przyjęto dwustopniowy
system doktoratu, doktora samodzielnego i niesamodzielnego. Do roku 1956 był to
kandydat nauk jako niższy stopień i doktor jako wyższy stopień. Po 1956 roku w
związku ze zmianą sytuacji politycznej i wprowadzeniem nazewnictwa narodowego w
formie, a socjalistycznego w treści, zlikwidowano tytuł kandydata nauk i
wprowadzono tytuł doktora jako niższy stopień i doktora habilitowanego jako
wyższy stopień naukowy, odwołując się do procedury habilitacji przedwojennej,
która znaczyła kompletnie co innego, to znaczy dopuszczanie w drodze wyjątku
osób spoza uniwersytetu do jednorazowego wygłoszenia wykładu lub cyklu wykładów
z możliwością prolongaty. I tak to regulowała ustawa z okresu międzywojennego.
Nigdy nie był to stopień naukowy. Druga sprawa wiążąca się z tym to
stwierdzenie, na ile te stopnie mają wpływ na realne efekty działania. Mniej
więcej od 50 lat funkcjonują trzy systemy: anglosaski, który był kiedyś
powszechny w Europie, ale zachował się już tylko w krajach anglosaskich,
kontynentalny czyli europejski i wschodnioeuropejski. Jeżeli będziemy wyliczać
nagrody Nobla z dziedziny nauki przyznane w okresie ostatnich 50 lat, to jest
ich 250 z kręgu państw anglosaskich dla osób bez tytułów i bez habilitacji,
jest 50 z kręgu krajów kontynentalnych, gdzie szkoły zostały upaństwowione i
profesorowie są członkami służby państwowej nominowanymi przez władze
publiczne. Oznacza to, że porównawczo przy podobnych potencjałach nauki,
ludności i gospodarki efektywność nauki spada tam więc pięciokrotnie. Jest
jeszcze zaścianek wschodnioeuropejski, gdzie w tym czasie uzyskano 10 nagród
Nobla, czyli jest to współczynnik wyrażający zmniejszenie efektywności
pięciokrotnie. Warto zaznaczyć, że wszystkie te 10 nagród Nobla jest związanych
wyłącznie z budową bomby atomowej. Jeżeli proponujemy to, do czego omawiane
ustawy przywiązują dużą wagę, okaże się, że w liczbie tytułów i habilitacji
bijemy Amerykanów na głowę. Jest natomiast zupełnie odwrotna relacja niż
relacja osiągnięć uczonych anglosaskich do osiągnięć naszych uczonych.

Jest to zjawisko bardzo niebezpieczne wymagające bardzo poważnego zastanowienia
się, co zrobić i jakie mechanizmy zastosować, aby to zmienić. Zwracamy uwagę,
że mechanizm, jaki funkcjonuje w naszym systemie, prowadzi do tego, że w
najbardziej czcigodnym Uniwersytecie Jagiellońskim i w Krakowie szwęda się
kilku laureatów nagrody Nobla, którzy niestety nie mają habilitacji i nie mogą
być profesorami Uniwersytetu Jagiellońskiego, natomiast mogą być tak jak
Czesław Miłosz przez 40 lat profesorami jednego z najlepszych uniwersytetów
świata. On nie mógł być u nas profesorem, natomiast mógł być profesorem ktoś,
kto ma stopień naukowy ale niczym się nie wyróżnia. I tacy profesorowie są
podstawą prywatnych szkół wyższych np. zarządzania i ekonomii, którzy uzyskali
doktorat w Kijowie z prac na temat wyższości gospodarki socjalistycznej nad
gospodarką kapitalistyczną, a habilitację robili w Lipsku z nieuchronnego
upadku kapitalizmu. Te doktoraty i habilitacje są nadal ważne i są podstawą
funkcjonowania takich uczonych i nikt nie ma do nich pretensji. Jest to hańba
naszej nauki. I jeszcze jedna sprawa dotycząca odpowiedzialności. Uważam, że w
projekcie prezydenckim jest mnożenie bytów instytucjonalnych, ministrów, Rady
Głównej Szkolnictwa Wyższego, Państwowej Komisji Akredytacyjnej, Konferencji
Rektorów. To niezwykle rozmywa odpowiedzialność i pozwala na złe funkcjonowanie
uczelni

[Gość: adiunkt]

Jestem adiunktem na jednej z państwowych uczelni.
O przyznaniu habilitacji w większości przypadków decydują nie kompetencje,
ale "wypracowany układ".Ponieważ wiem, że chce się zajmować nauką, a
nie "wypracowywaniem układów", poprostu mam zamiar wyjechać. Z przerażeniem
patrzę, jak "dożywotnie belwedery" czytają z notatek o wartości najwyżej
historycznej - co prawda historia danej dziedziny też jest ważna, ale nie
najważniejsza.
To nie jest również normalne, by aby utrzymać siebie i rodzinę na jakimś
poziomie, było konieczne łączenie pracy na co najmniej dwóch etatach - tym
bardziej, że praca na uczelni prywatnej jest pracą dydaktyczną, a nie naukową.
Wszelkie dyskusje nad ustawą taką, czy owaką są tylko dyskusjami. Lobby
chroniące istniejący stan rzeczy jest poprostu zbyt silne (ministowie bardzo
często i gęsto to przecież profesorzy- musza dbać o swój interes, gdy przestaną
już być ministrami: profesorem się jest dożywotnio, a ministrem bywa).

pozdrawiam wszystkich młodych adiuntków :-)

projekt ustawy o finansowaniu nauki

[Gość: czytelnik]

Sprawozdanie Komisji Edukacji, Nauki i Młodzieży oraz Komisji Finansów
Publicznych o rządowym projekcie ustawy o finansowaniu nauki (druki nr 2794 i
3124) - 5-minutowe oświadczenia klubów i kół
- sprawozdawca poseł Krystyna Łybacka.


ks.sejm.gov.pl:8009/search97cgi/vtopic

[Gość: czytelnik]

PAP o ustawie:
Przede wszystkim zwiększyć środki na naukę


Ustawa o zasadach finansowania nauki jest niezbędna. Niewiele jednak zmieni,
jeśli rząd nie zwiększy środków budżetowych na naukę, a sama ustawa nie
zagwarantuje minimum dotacji z budżetu na ten cel - mówili 25 sierpnia w Sejmie
posłowie.

Posłowie dyskutowali nad sprawozdaniem z prac sejmowych komisji: edukacji oraz
finansów publicznych nad rządowym projektem ustawy o finansowaniu nauki.

NAUKA W NOWYCH WARUNKACH

Projekt dostosowuje sposób finansowania nauki do nowych warunków związanych
m.in. z przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej.

Przewidziane w nim zmiany mają ułatwić wykorzystanie środków na badania i
rozwój pochodzących z unijnych funduszy strukturalnych i funduszy spójności,
inwestycji offsetowych i programów badawczych UE.

Odpowiedzialność za decyzje o rozdzielaniu budżetowych środków na naukę projekt
przekazuje Ministrowi Nauki i Informatyzacji.

Obecnie decydują o tym zespoły Komitetu Badań Naukowych. Ich uchwały minister
może jedynie wetować.

Ustawa ma tworzyć warunki dla koncentracji środków na badaniach ważnych dla
gospodarki.

W tym celu minister ustali krajowe programy ramowe określające priorytetowe
kierunki badań.

O ZASADACH FINANSOWANIA

Posłowie z komisji pracujących nad projektem zaproponowali kilka zmian.

Zasadnicza dotyczy modyfikacji tytułu ustawy z "o finansowaniu nauki" na "o
zasadach finansowania nauki".

"Druga zmiana uwzględnia apele środowisk artystycznych i twórczych, aby także
ich środowiska mogły korzystać z ustawy" - mówi poseł-sprawozdawca Krystyna
Łybacka (SLD).

Kolejna zmiana jest korzystna dla młodych pracowników nauki. Zaproponowano, by
do finansowania projektów badawczych można było zgłaszać także projekty prac
habilitacyjnych.

Przedstawiciele większości klubów parlamentarnych uznali, że projekt ustawy
jest bardzo potrzebny.

CO Z GWARANCJĄ ŚRODKÓW Z BUDŻETU

Sugerowano jednak, że brak w nim zapisu gwarantującego minimalny procent
środków budżetowych na naukę.

"Lata 90. doprowadziły do tego, że nauka polska utraciła około 50 proc. środków
i do dziś nie może ich odzyskać" - przypomina Edward Wojtalik (SdPl).

Apeluje, by parlamentarzyści zrobili wszystko, aby nakłady na naukę wzrosły
choćby o jeden proc. PKB.

"Zmieniono tytuł z +Ustawy o finansowaniu nauki+ na +Ustawę o zasadach
finansowania nauki+, bo tego finansowania po prostu nie będzie. Minister będzie
miał rozsądne zasady rozdziału środków na naukę, ale nie będzie miał środków" -
obawia się Kazimierz Marcinkiewicz (PiS).

OKREŚLIĆ MINIMALNE ŚRODKI

Z wnioskiem o wpisanie w projekt ustawy "minimalnych nakładów na naukę"
wystąpił Kazimierz Wójcik (Samoobrona), a Zbigniew Jacyna-Onyszkiewicz (LPR)
zaproponował, by w ustawie znalazł się zapis zapobiegający obniżaniu tych
nakładów.

Posłowie zauważyli, że projekt nie gwarantuje podmiotom gospodarczym, które
wspomagają rozwój nauki ulg podatkowych.

"Brak jest mechanizmów zwiększania środków z gospodarki na naukę" - podkreśla
Marcinkiewicz.

Projekt ustawy został ponownie skierowany do prac w komisjach.

opór starych struktur

[Gość: czytelnik]

www.sprawynauki.waw.pl/?section=article&art_id=484
Prof. Aleksander Wolszczan, Katedra Radioastronomii UMK:
- Młodzi polscy naukowcy nie powinni mieć absolutnie najmniejszych kompleksów -
Polacy są całą pewnością przygotowani, żeby podejmować karierę zagranicą. Może
nawet ,przynajmniej na jakiś okres, będzie lepiej, jeśli oni tam zostaną,
wszakże pod warunkiem, że nie zerwą kontaktu z krajowymi placówkami naukowymi.
Nie należy wykluczać, iż polska nauka będzie w stanie wykorzystać ich lepiej,
gdy są tam, aniżeli gdyby byli tutaj. Oczywiście mam nadzieję, że ewolucja
pójdzie w kierunku powrotów, choć - gdy się człowiek zakorzeni - wracać
niełatwo. Byłaby to naprawdę rozpacz, gdyby stało się odwrotnie. Jeśli chodzi o
powolne tempo kariery młodych polskich naukowców w kraju, to wydaje mi się, że
ciągle jeszcze brak jest warunków, które by ten szybki awans powodowały. I to w
bardzo szerokim sensie, bo oczywiście najłatwiej jest powiedzieć: - Trzeba nam
więcej pieniędzy i wszystko będzie dobrze. - Każdy przecież wie, że to nie jest
tak. To nie tylko brak funduszy. Potrzebne są dalsze, głębokie zmiany
strukturalne w organizacji polskiej nauki i uczelni, ażeby do tego doszło.
Chciałbym też powiedzieć, ryzykując może trochę własną głowę, że opór starych
struktur wobec zmian jest kolosalny. To nie pozostaje bez znaczenia. Sam się o
tym przekonałem i sam tę głowę o ów opór rozbiłem. Jest to na pewno sytuacja
trudna.

Któż śmiał być tym drugim - konkursy na etaty

[Gość: czytelnik]

www.sprawynauki.waw.pl/?section=article&art_id=484
Prof. Tadeusz Gadacz, Instytut Filozofii i Socjologii PAN, laureat subwencji
profesorskiej FnRNP:
- Z obserwacji własnych wiem, że młodzi wracają. W Szkole Nauk Społecznych PAN
otwieramy w br. kierunek filozofii. Ostatnio z prośbą o zatrudnienie zwróciły
się osoby, które zrobiły doktoraty na Sorbonie, w Berlinie, w USA, w Canaberze,
mają publikacje zagraniczne, nawet dorobek dydaktyczny na zagranicznych
uniwersytetach. Niestety, z przykrością stwierdzam, że nie mają szans na
zatrudnienie w polskim środowisku naukowym, także ze względu na mechanizmy
negatywne, o których była mowa. Przytoczę anegdotę, dotyczącą pewnie nie
wszystkich instytucji i instytutów, ale zapewne sporej ich liczby. Otóż, w
radzie naukowej instytutu w państwowym uniwersytecie ogłoszono wyniki konkursu
na adiunkta katedry logiki. Godzina była późna i większość członków rady
instytutu zmogło zmęczenie, część być może lekko przysypiała. Aż nagle
wszystkich zelektryzowała wiadomość, że oto na konkurs wpłynęły dwa podania.
Wszyscy, jak jeden mąż, zapytali ze zdumieniem: "Któż śmiał być tym drugim?!".
Dopóki tego typu anegdoty będą faktami, nie zaistnieją jasne reguły
rozstrzygania konkursów (są różne w różnych krajach), dopóty przed młodymi
ludźmi nie będzie absolutnie możliwości robienia kariery w Polsce. Szczególnie
przed tymi, którzy zrobią doktoraty za granicą i zechcą wrócić do kraju. Wtedy
jedyną ich wadą będzie to, że - o paradoksie! - nie są stąd. Pomimo że
niejednokrotnie mogliby swoim dorobkiem przewyższyć swoich starszych kolegów

[Gość: czytelnik]

serwisy.gazeta.pl/edukacja/1,52282,2245702.html

Niepełnosprawni studenci bez stypendiów


Magdalena Kula 24-08-2004, ostatnia aktualizacja 23-08-2004 20:23

Większość niepełnosprawnych studentów nie dostanie w tym roku żadnej pomocy od
uczelni.

To efekt krzywdzących zapisów w znowelizowanej ustawie o szkolnictwie wyższym

[Gość: czytelnik]

serwisy.gazeta.pl/edukacja/1,52282,2258668.html

Nie wszyscy studenci dostaną stypendium socjalne
Katarzyna Kolska 30-08-2004, ostatnia aktualizacja 30-08-2004 17:51

Nie warto było wcześniej kończyć studiów i otrzymywać wysokich ocen - żali się
były student, któremu przejdzie koło nosa przynajmniej kilkaset złotych.

Sprawa dotyczy byłych studentów studiów zaocznych i wieczorowych w uczelniach
państwowych oraz wszystkich studentów, którzy jeszcze w tym roku kształcili się
w uczelniach niepaństwowych. Zgodnie ze znowelizowaną w maju tego roku ustawą o
szkolnictwie wyższym wszystkie te osoby mają prawo do stypendium socjalnego (z
wyrównaniem od stycznia 2004 r.), jeśli dochód na jednego członka w rodzinie
nie przekracza 569 zł netto. To nowość, bo do tej pory stypendium socjalne
dostawali jedynie studenci studiów dziennych w uczelniach państwowych.

RANKING UNIWERSYTETÓW a ustawa

[Gość: jw]

ed.sjtu.edu.cn/rank/2004/top500list.htm
Top 500 World Universities

Prace nad ustawą zdaje się mają utrwalić pozycję naszych uniwersytetów ( UW,UJ -
4 setka). Rektorzy nie chcą rewolucji - modelu amerykańskiego

[Gość: jw]

Jak się uchwali projekt prezydencki ( lub jego nieco zmodyfikowany klon) to nic
się nie zmieni. To co się dzieje w środowiku decydentow naukowych to jest
schizofrenia. Dajcie nam więcej pieniędzy a będziemy potęga. Nic podobnego. Na
nauke trzeba łozyc wielokrotnie więcej niż obecnie ale łożenie na nauke to nie
to samo co się pod tym obecnie rozumie To co się księguje po stronie wydatkow
na nauke nierzadko nie ma nic z nauka wspólnego a ma wiele wspólnego z
niszczceniem nauki i uprawiających nauke. Uczeni inaczej tego nie chca zmienić
bo im z tym dobrze.

[Gość: jw]

Dyrektorzy PAN piszą w: Apel dyrektorów instytutów Polskiej Akademii Nauk
serwisy.gazeta.pl/nauka/1,34148,2266886.html
: 'Nie widzimy żadnej wyraźniejszej tendencji do tworzenia w naszym państwie
systemu nastawionego na wykorzystanie osiągnięć nauki, na wykorzystanie kadry
naszych naukowców.'

To chyba jest słuszna ocena prezydenckiego (rektorskiego, profesorskiego)
projektu ustawy 'Prawo o szkolnictwie wyzszym' ktorego prof są autorami i
domagaja sie poparcia przez rząd i zatwierdzenia przez parlament. Czy nie
należałoby zmienic tendencji prof do nietworzenia w naszym państwie systemu
nastawionego na wykorzystanie osiągnięć nauki, na wykorzystanie kadry naszych
naukowców' ? Jeśli prof taka tendencję zmienią i opracuja projekt wiodący w
kierunku tworzenia w naszym państwie systemu nastawionego na wykorzystanie
osiągnięć nauki, na wykorzystanie kadry naszych naukowców to wowczas i apel
będzie zasadny i poparcie środowiska akademickiego zapewnione.
Póki co to jest schizofrenia

PLAGI POLSKIE

[Gość: czytelnik]

PLAGI POLSKIE

Cholera w Sejmie ( tekst Łukasza Turskiego - tygodnikWprost 32
www.wprost.pl/ar/?O=64288&C=57 ), dżuma w służbie zdrowia, trąd w
pałacu sprawiedliwości oraz w pałacu nauki i edukacji - to tylko część z plag,
które spadły na III RP. Co gorsza niektóre plagi utrwalane są ustawowo w
ramach przeprowadzanych ‘reform’ m.in. w prezydenckim projekcie ‘Prawo o
szkolnictwie wyższym’. Z ‘kwiatków’ w tym projekcie można by ułożyć spory
pierwszomajowy bukiet dla przystrojenia tego PRL-owskiego skansenu jaki
stanowi system nauki i edukacji w Polsce. Na cale szczęście Sejm jeszcze tego
prawa nie uchwalił, a z dwóch ortogonalnych projektów ustawy komisja ma zrobić
jeden. Nie wiadomo czy wyjdzie z tego projekt pentagonalny czy heksagonalny,
ale jedno jest pewne, że nie wyjdzie z tego żaden projekt, który by uzdrowił
polskie szkolnictwo wyższe. Niedobrze by było aby ta ustawa była ostatnim
tchnieniem konającego sejmu czego jednak domagają się rektorzy grożąc czarną
procesją.Ten sejm nie jest w stanie ‘zdemontować korby do zatrutej akademickiej
studni’.

Prof. Turski słusznie proponuje likwidację bubla konstytucyjnego w postaci
artykułu o bezpłatnych studiach. Trzeba by jednak stworzyć fundusz stypendialny
dla naprawdę chcących się kształcić studentów. Stypendia na ogół funduje
przemysł lub filantropijni bogacze. W Polsce jednak przemysłu prawie już nie
ma, a żadna ustawa nie zmusi naszych milionerów do zmiany orientacji
filantropijnej.Fundusz mógłby powstać z odpisów podatkowych, a także ze
środków obecnie księgowanych co prawda po stronie wydatków na naukę ale
marnowanych w m.in. w jednostkach badawczo- rozwojowych nie wykazujących ani
skłonności do badań ani rozwoju czy w wielu bezwartościowych jednostkach PAN-
owskich. Do przeprowadzenia takich zmian potrzebny jest jednak sejm bardziej
zatroskany o losy kraju, niż o swoje własne.

Józef Wieczorek, Kraków, e-mail: [e-mail]

[Gość: czytelnik]

www.niniwa2.cad.pl/BI.HTM

Polemika z prof. Samsonowiczem

[khmara]

Gość portalu: czytelnik napisał(a):

> www.niniwa2.cad.pl/BI.HTM

Świetny tekst i bardzo aktualny, niestety. Jedynie z głosem profesora
Samsonowicza trudno się zgodzić.

"- Czuję się odpowiedzialny za ustawę o szkolnictwie wyższym z 1990 roku -
stwierdza profesor Samsonowicz - i widzę jej niedostatki. Ustawa była reakcją na
restrykcyjną ustawę poprzednią, na brak samorządności, na brak demokracji
ustrojowej. Głód samorządności zaspokoiła i teraz najwyższy czas poddać ją
rewizji. W nauce demokracja się nie sprawdza, w nauce nie ma racji większość,
tam rację mają lepsi. Według nowej ustawy wiele spraw jest w gestii rad
wydziału, a są to ciała liczące i ponad sto osób, z istoty swej niezdolne do
podejmowania właściwych decyzji."

Prawda. Bardzo celna analiza.

"Coraz bardziej dochodzę do wniosku, że w nauce sprawdza się najlepiej system
absolutyzmu oświeconego, wystarczyłoby ograniczenie, żeby władza nie była
dziedziczna."

Niestety, wniosek nie przystaje do sytuacji zastanej. Chętnych do sprawowania
władzy absolutnej nie brakuje, ale tylko znikomy procent tych potencjalnych
tyranów sprawowałoby władzę w sposób oświecony. Propozycja prof. Samsonowicza to
przykład naiwnego konserwatyzmu, który to kierunek myślenia reprezentują
skądinąd znakomici uczeni starszej generacji. Analiza Anny Bikont wykazuje
dobitnie, że potencjalnym kandydatom na władców absolutnych nauki polskiej
najczęściej tej właśnie iskry oświecenia brakuje najbardziej. Skutecznie zdusiła
ją pogoń za mamoną na pięciu etatach. Przejawem naiwnego konserwatyzmu,
reprezentowanego przez prof. Samsonowicza, jest błędne założenie, że osoba z
tytułem profesora jest wzorem cnót wszelkich. Nie w czasach, kiedy tytuł
przyznawany jest automatycznie, bez względu na jakość dorobku naukowego.
Wystarczą właściwe koneksje i układy personalne.

kolejny bubel legislacyjny

[Gość: czytelnik]

www.rzeczpospolita.pl/gazeta/wydanie_040913/prawo/prawo_a_2.html

13.09.04 Nr 215

Świadczenia społeczne
Niepełnosprawni studenci bez stypendiów

Rzecznik praw obywatelskich postuluje przywrócenie stypendiów specjalnych dla
studentów niepełnosprawnych, które zniknęły po nowelizacji ustawy o
szkolnictwie wyższym. Interweniuje w tej sprawie u ministra edukacji narodowej
i sportu.

finansowanie nauki

[Gość: czytelnik]

orka.sejm.gov.pl/opinie.nsf/nazwa/2794_u/$file/2794_u.pdf

Tekst ustawy przekazany do Senatu zgodnie z art. 52 regulaminu Sejmu

USTAWA z dnia 10 września 2004 r.

o zasadach finansowania nauki

orka.sejm.gov.pl/SQL.nsf/glosowania?OpenAgent&4&83&42


WYNIKI GŁOSOWANIA Nr 42 - POSIEDZENIE 83

[Gość: czytelnik]

dzis.dziennik.krakow.pl/?2004/09.15/Nauka/01/01.html

Dziennik akademicki 14-09-2004

Dwie propozycje


Rozmowa z prof. Franciszkiem ZiejkĄ, rektorem UJ


- Panie Rektorze, rząd przekazał do Sejmu projekt ustawy o szkolnictwie
wyższym. Czy to znaczy, że wreszcie są szanse na jej uchwalenie, a potem
realizacje?

- W moim głębokim przekonaniu - tak. Jeśli przetrwa ten Sejm, to jest szansa na
to, aby ustawa o szkolnictwie wyższym była uchwalona w tej kadencji sejmowej. Z
dotychczas docierających do mnie informacji wynika, że taka nadzieja jest
bardzo realna. Oczywiście, wszystko na to wskazuje, że sejmowa Komisja
Edukacji, Młodzieży i Sportu będzie pracować na dwóch dokumentach, ale ja wciąż
mam nadzieję, że wiodącym dokumentem będzie projekt prezydencki.

Rozmowa z F. Ziejką

[khmara]

> dzis.dziennik.krakow.pl/?2004/09.15/Nauka/01/01.html

Dwie propozycje

Rozmowa z prof. Franciszkiem ZiejkA, rektorem UJ

FZ: ...zamiar zlikwidowania habilitacji. To jest podstawowy problem rozniacy te
dwa projekty. Mysle, ze tutaj znajdzie sie jakis kompromis, bo za wczesnie jest
likwidowac swego rodzaju sito w momencie, gdy rocznie przybywa nam okolo 5 tys.
doktorow rocznie. Musi istniec sposob ich weryfikacji, zanim przejma opieke nad
innymi pracownikami naukowymi.

To Pan Rektor nie wie, że nie wszyscy z tych doktorów są zatrudniani na uczelni?
Że to jest bardzo dobry moment na ustawienie tego sita właśnie tutaj? Że
wystarczy jasno określić, jakie wymagania ma spełniać doktor, żeby go zatrudnić
na uczelni? Że zamiast spełniać postulaty kolegów-profesorów dotyczące
zatrudnienia, wystarczy zrobić rzeczywisty konkurs i przyjąć najlepszego
kandydata? No, ale to by wymagało kontroli jakości doktoratów, a to oznaczałoby
dodatkowe, całkiem wysokie wymagania wobec kolegów-profesorów. I żadnych
krewnych nie można by w ten sposób zatrudnić.

FZ: Trzeba tez pamietac o tym, iz habilitacja ma tradycje europejska,
uksztaltowana zostala w pierwszej polowie XIX wieku i sprawdza sie. Twierdzenie
o tym, ze habilitacja ogranicza rozwoj naukowy jest absolutnie nieprawdziwe, bo
mlody czlowiek rozwija sie przygotowujac okreslona rozprawe.

Młody człowiek? Ludzie naprawdę młodzi to nieznaczny procent wszystkich
habilitantów. Chyba, że pan profesor wymyślił cudowny sposób na przedłużenie
młodości. Pan profesor uważa chyba, że trzeba się uczyć dwadzieścia lat, żeby
zostać habilitowanym naukowcem, a potem to już pewnie nie trzeba. A mnie się
wydaje, że trzeba się uczyć całe życie, będąc naukowcem i niepotrzebna
habilitacja, żeby to potwierdzić. Wystarczy regularna, okresowa ocena dorobku
naukowego. Ale dla obecnej profesury to znowu może być uciążliwe, przecież ich
już nikt dawno nie oceniał jako naukowców.

FZ: Nastepna sprawa nas rozniaca jest stosunek do procesu bolonskiego. Projekt
prezydencki konsumuje wszelkie zalozenia procesu bolonskiego, wynikajace z
dokumentow przyjetych przez ministerstwa edukacji 40 panstw, podczas gdy projekt
poselski wlasciwie tylko margines tych spraw zalatwia.

Konsumuje całkiem bezkrytycznie. Np. po co komu licencjat z biologii, chemii czy
fizyki? Przecież absolwent z takim papierkiem żadnej pracy nie znajdzie.

FZ: Istotna sprawa jest takze kwestia zatrudnienia nauczycieli akademickich.
Wedlug projektu poselskiego mianowani maja byc pracownicy na wszystkich
stanowiskach nauczycieli akademickich, poczawszy od asystenta. Natomiast projekt
prezydencki proponuje, aby z mianowania byl zatrudniany tylko profesor, a
pozostale osoby zatrudniane na zasadzie kontraktow.

Ściema. Projekt prezydencki pozwala również na zatrudnianie profesorów bez
mianowania, a wiadomo, że niemianowany nie może pełnić żadnych funkcji, nie
będzie też członkiem senatu czy rady wydziału. Tu chodzi tylko i wyłącznie o to,
żeby chronić dostęp do władzy na uczelniach dla dotychczasowych elit i nie
dopuścić do wykształcenia się nowych.

FZ: Chodzi po prostu o inne pojecie rozumienia zawodu nauczyciela akademickiego.
To nie jest zawod zwyczajny, to jest powolanie. Konkurencja jest wpisana w ten
zawod. Osoby, ktore sie nie sprawdza, musza odejsc. Natomiast projekt poselski
zaklada pelne mianowanie, a wiec w konsekwencji obnizenie poziomu rozwoju nauki
w Polsce. Bo jak sie ma rozwijac nauka, jesli trudno bedzie zwolnic slabego
pracownika. To zasadnicze linie rozniace.

Tu nie chodzi o to, KTO SIĘ NIE SPRAWDZA, tylko o to, KTO SPRAWDZA. Warto
przypomnieć opisywany kilka miesięcy temu przez GW przypadek zwolnienia z
uczelni medycznej w Gdańsku adiunkta, którego dorobek naukowy był wart 250
punktów wg zasad KBN. Oficjalnym powodem wystawienia przez przełożonego
dwukrotnej oceny negatywnej, będącej podstawą zwolnienia, było to, że ten
adiunkt śmiał publikować poza macierzystą jednostką wyniki badań prowadzonych
razem z zagranicznymi współpracownikami. To też umożliwia projekt prezydencki -
zwalnianie pracowników, którzy są za dobrzy dla macierzystych jednostek.

FZ: ...likwidacja habilitacji oznacza, ze profesury beda zatwierdzane bez
posrednictwa Centralnej Komisji do spraw Stopni Naukowych. Bylaby to likwidacja
bariery, ktora sprawdza kompetencje kandydata do profesury. Kazda uczelnia
moglaby wowczas mnozyc profesorow, ale czy kazdy profesor bylby madry...

A teraz każdy jest mądry?

FZ: Chodzi o stworzenie normalnego rynku edukacyjnego. Jesli nie stworzymy
okreslonych zasad, pozbedziemy sie wszelkich rygorow, to wowczas byc moze
komitety zakladowe okreslonego zwiazku zawodowego beda decydowaly o tym, komu
dac profesure a komu nie.

Zlikwidowanie habilitacji NIE OZNACZA pozbycia się wszelkich rygorów. Chodzi o
to, żeby stworzyć sensowne rygory w miejsce likwidowanych, a nie uprawiać
demagogię, powtarzając w kółko to samo każdemu, kto chce słuchać.

Wolszczan głupi, Żylicz głupi -tylko Ziejka mądry!

[Gość: itakdalej]

> Zasadnicza różnica leży w tym, że projekt prezydencki zamierza uregulować
> zasady szkolnictwa wyższego, nie zajmując się sprawą tytułów i stopni
> naukowych, ponieważ pół roku temu Sejm znowelizował ustawę ich dotyczącą.
> Natomiast projekt poselski jest projektem, który miesza te dwie sprawy -

I bardzo źle, że sprawy nauki i szkolnictwa wyższego nie były potraktowane
łącznie. Że nie powstało spójne prawo. A może taki był właśnie
zamysł "supercwaniaków"? Wszak oni się uważają za mistrzów m.in. manipulacji.

> za wcześnie jest likwidować swego rodzaju sito w momencie, gdy rocznie
> przybywa nam około 5 tys. doktorów rocznie. Musi istnieć sposób ich
> weryfikacji, zanim przejmą opiekę nad innymi pracownikami naukowymi.

Nie ma lepszej weryfikacji niż publikacje w dobrych, recenzowanych
czasopismach, czytanych przez naukowców całego świata. To co my proponujemy
przy awansowaniu jest znacznie trudniejsze niż napisanie gniota zrecenzowanego
przez zaprzyjaźnionego profesora i ocenionego na podstawie występu, głównie za
walory pozamerytoryczne. Awansować będzie dużo trudniej - połowa obecnych hab.
nie podołałaby tej próbie. Niech JM nie rżnie głupa.

> Trzeba też pamiętać o tym, iż habilitacja ma tradycję europejską,
> ukształtowana została w pierwszej połowie XIX wieku i sprawdza się

Dla nas jest to raczej tradycja azjatycka. Przyszła do nas z kraju dzikiego i
wrogiego. A ci którzy ją kiedyś w Europie wprowadzili, doszli do wniosku, że
jest to jeden z powodów, że nauka europejska pozostaje w tyle i już wycofują
się z niej tak szybko jak to jest możliwe.
Poza tym liderem nauki europejskiej jest Wielka Brytania, gdzie habilitacji nie
ma i nigdy nie było.

> Twierdzenie o tym, że habilitacja ogranicza rozwój naukowy jest absolutnie
> nieprawdziwe, bo młody człowiek rozwija się przygotowując określoną rozprawę.

G. prawda. Jest to zawracanie głowy i strata czasu, w którym można by
przeprowadzić wiele ciekawych badań i napisać kilka dobrych artykułów.
Większość osób które piszą tego gniota mówi, że im zbiera na wymioty jak to
robią.

> Osoby, które się nie sprawdzą, muszą odejść.
...
> likwidacja habilitacji oznacza, że profesury będą zatwierdzane bez
> pośrednictwa Centralnej Komisji do spraw Stopni Naukowych. Byłaby to
> likwidacja bariery, która sprawdza kompetencje kandydata do profesury.

To jest bezczelność, gdy mówi coś takiego Rektor uczelni z której wywalono dra
Wieczorka. Jak JM ocenia czy ktoś się sprawdził? Tym jak nisko się kłania i z
jaką gorliwością przytakuje władzy?
Rozumiem, że zdaniem JM Rektora UJ Pana Profesora dr hab. zw. tyt. Franciszka
Ziejki Profesorowie doktorzy habilitowani: Łapiński, Owoc, Jarosz, Potępa,
Dolata, Płachta i inni "bohaterowie" tego wątku sprawdzili się.
To tylko pogratulować dobrego samopoczucia! Ale jednocześnie przerażenie
człowieka ogarnia, jak pomyśli że najstarszą uczelnią w kraju kieruje osoba bez
kontaktu z rzeczywistością.

Ten system awansowania jest zły, a u nas doprowadził do selekcji negatywnej.
Mądrzy profesorowie światowej sławy np. ci wymienieni w tytule postu (nie
sądzę, żeby Ziejkę ktoś znał poza Polską, na pewno nie ma sławy ani pozycji
tamtych) mówią to wyraźnie. Czy to tak trudno zrozumieć?

> Chodzi o stworzenie normalnego rynku edukacyjnego.
> Jeśli nie stworzymy określonych zasad, pozbędziemy się wszelkich rygorów,
> to wówczas być może komitety zakładowe określonego związku zawodowego będą
> decydowały o tym, komu dać profesurę a komu nie.

To taka prymitywna, a przy tym kompletnie niecelna, uszczypliwość. Przecież my
chcemy wprowadzić najbardziej konkurencyjny i rynkowy system amerykański.
Rygory będą jasne, obiektywne i takie jak tam. W USA związki zawodowe nie mają
żadnego znaczenia. A dzięki temu związkowi, którego Ziejka tak nie lubi, upadła
komuna i mamy w Polsce wolność, należymy do NATO i UE.
Możliwe, że prof. zw. tyt. dr hab. Franciszek Ziejka nie zauważył tych zmian...

Errata

[Gość: itakdalej]

Gość portalu: itakdalej napisał(a):

> Rozumiem, że zdaniem JM Rektora UJ Pana Profesora dr hab. zw. tyt. Franciszka
> Ziejki Profesorowie doktorzy habilitowani: Łapiński, Owoc, Jarosz, Potępa,
> Dolata, Płachta i inni "bohaterowie" tego wątku sprawdzili się.

Przepraszam, chodziło mi oczywiście o wątek:

LIST OTWARTY W SPRAWIE PATOLOGII W NAUCE !!!

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=32&w=12951752

moje skromne zdanie

[mn7]

Jeśli chodzi o habilitację, to więcej argumentów przemawia za jej zniesieniem.
Zastanawiam się jednak, czy we wszystkich dziedzinach. O ile w naukach ścisłych
habilitacja może być z powodzeniem zastąpiona kompleksowa oceną dorobku
naukowca, o tyle w naukach humanistycznych i społecznych (w tym ekonomicznych i
prawnych) skutek mógłby być odwrotny do zamierzonego. Nagle w różnych
prowincjonalnych półuczelniach ujrzelibyśmy profesorów, których dorobek
ograniczałby się do słabiutkiego doktoratu w 100 egzeplarzach i dwóch wtórnych
tekstów w Zeszytach Naukowych Szkoły Gotowania na Gazie. Prowincjonalne szkoły
potrzebują kadry (choćby do "minimum kadrowego") i ujrzelibyśmy wiele
takich "szybkich karier".
Jeśli chodzi o powszechność mianowania, to jest to przesada. Mianowanie powinno
dotyczyć profesorów, a i to "strategicznych" dla uczelni, o wielkim,
niekwestionowanym dorobku. Jeśli chodzi o młodszą kadrę, to byłoby to
utrwalanie obecnych patologii. Trzeba zresztą zauważyć, że już dziś art. 92
ustawy daje możliwość omijania wymogu nominacji (niestety) - można wiele razy
zatrudniac na umowę czasową osobę, która spełnia warunki do mianowania, a
nawet - w skrajnym przypadku - wygrała konkurs na stanowisko adiunkta (tak było
np. na uczelni właśnie przez F.Ziejkę kierowanej...), ale z jakichś powodów nie
chce się jej trwale zatrudnić. Jest to oczywiście praktyka wysoce naganna (choć
moraliście F.Ziejce jakoś nie przeszkadza). Chodzi mi o to, ze powinny istnieć
jasne reguły gry - prawdziwe konkursy i terminowe (3-4 lata?) kontrakty, po
których pracownik byłby po prostu rozliczany ze swoich postępów, zarówno
badawczych jak i dydaktycznych. W tej chwili miernot nikt nie rusza a ludzie
naprawdę wybitni w swej dziedzinie są traktowani niekiedy w oburzający sposób.

[Gość: Szczepan]

Pozwalam sobie zwrócić się do "mn7" (autorki/autora postu: "moje skromne
zdanie").
Bardzo cenię spokojny ton wypowiedzi i dlatego - czując bratnią duszę -
pozwalam sobie polecić mój tekst, który dotyczy tych samych lub pokrewnych
tematów. Chodzi o tekst zamieszczony w "Głosie Uczelni" Akademii Rolniczej we
Wrocławiu, numery 81 i 82 z roku 2000. Można je znalezć na stronach
internetowych w/w uczelni.
Dodam jeszcze, że w tamtym kraju, jest się profesorem danej uczelni i to ona
sama dbając o swoją reputację pozwala nazywać się tak tylko tym, którzy na to -
jej i tylko jej zdaniem - zasługują. A jeśli uczelnia "zejdzie na psy" to
przecież jej programy nie dostaną akredytacji, absolwenci nie znajdą pracy itd.
itp. Tamtejszy "belweder" nie ma nic do stopni i tytułów. To jest zapewne
jakieś "asekuranctwo" z ich strony: no bo co wart jest Pan Prezydent,
który "nadał" stopnie czy tytuły, jeśli "namaszczeni" są słabi itd.

[mn7]

Zaraz tam zajrzę i chętnie odpowiem.

Mianowanie - za i przeciw

[khmara]

mn7 napisała:

> Jeśli chodzi o habilitację, to więcej argumentów przemawia za jej zniesieniem.
> Zastanawiam się jednak, czy we wszystkich dziedzinach. O ile w naukach
> ścisłych habilitacja może być z powodzeniem zastąpiona kompleksowa oceną
> dorobku naukowca, o tyle w naukach humanistycznych i społecznych (w tym
> ekonomicznych i
> prawnych) skutek mógłby być odwrotny do zamierzonego. Nagle w różnych
> prowincjonalnych półuczelniach ujrzelibyśmy profesorów, których dorobek
> ograniczałby się do słabiutkiego doktoratu w 100 egzeplarzach i dwóch wtórnych
> tekstów w Zeszytach Naukowych Szkoły Gotowania na Gazie.

Przecież takie habilitacje też już mamy: słabiutki gniot w nakładzie 60 egz. w
wydawnictwie ReklamaPress i parę artykułów przyczynkowych w Zeszytach Naukowych
Wyższej Szkoły Obróbki Termicznej Żywności. Ocena dorobku jest częścią przewodu
habilitacyjnego. Specjalne traktowanie nauk humanistycznych/społecznych nie jest
w żaden sposób umotywowane, po prostu brak (w miarę) obiektywnych warunków oceny
dorobku. Chodzi o to, żeby pisanie gniota nie było obowiązkowe, a jak ktoś czuje
nieodpartą potrzebę pisania książki, to niech pisze, ale z własnej
nieprzymuszonej woli.

> Jeśli chodzi o powszechność mianowania, to jest to przesada. Mianowanie
> powinno dotyczyć profesorów, a i to "strategicznych" dla uczelni, o wielkim,
> niekwestionowanym dorobku. Jeśli chodzi o młodszą kadrę, to byłoby to
> utrwalanie obecnych patologii.

Mianowanie to temat zastępczy. Młodsza kadra jest mianowana na czas
nieokreślony, ale z obowiązkiem zrobienia habilitacji w określonym terminie jako
warunkiem przedłużenia zatrudnienia. Samo w sobie mianowanie nie jest źródłem
żadnych patologii, natomiast daje namiastkę ochrony przed samowolą przełożonych.
Patologia jest dopiero wtedy, kiedy adiunktem można być przez 20 lat, ale do
tego niektóre uczelnie wręcz zachęcały jakiś czas temu i trudno winić o to tych
"przeterminowanych" adiunktów.

> Trzeba zresztą zauważyć, że już dziś art. 92
> ustawy daje możliwość omijania wymogu nominacji (niestety) - można wiele razy
> zatrudniac na umowę czasową osobę, która spełnia warunki do mianowania, a
> nawet - w skrajnym przypadku - wygrała konkurs na stanowisko adiunkta (tak
> było np. na uczelni właśnie przez F.Ziejkę kierowanej...), ale z jakichś
> powodów nie chce się jej trwale zatrudnić.

BEZPRAWIE.
Art. 85 ust. 1. Stosunek pracy z nauczycielem akademickim nawiązuje się na
podstawie mianowania, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.
Art. 92. Nawiązanie stosunku pracy z nauczycielem akademickim, który ma być
zatrudniony w uczelni jako dodatkowym miejscu pracy, w niepełnym wymiarze czasu
pracy albo też dla wykonania określonych zadań, następuje w drodze umowy o pracę.
Zapis dotyczący wykonania określonych zadań jest niezbyt precyzyjny, ale nie
daje podstaw do zatrudnienia osoby spełniającej wymagania na podstawie umowy o
pracę ZAMIAST mianowania. Tzn. osoba zatrudniona w ten sposób nie może mieć
obowiązków identycznych z osobą zatrudnioną na podstawie mianowania.

> Chodzi mi o to, ze powinny istnieć
> jasne reguły gry - prawdziwe konkursy i terminowe (3-4 lata?) kontrakty, po
> których pracownik byłby po prostu rozliczany ze swoich postępów, zarówno
> badawczych jak i dydaktycznych. W tej chwili miernot nikt nie rusza a ludzie
> naprawdę wybitni w swej dziedzinie są traktowani niekiedy w oburzający sposób.

No właśnie. Terminowe kontrakty i okresowa ocena dorobku dla wszystkich, nie
tylko dla adiunktów. Zatrudnienie i awans tylko w drodze rzeczywistego konkursu
z możliwością unieważnienia konkursu, jeżeli zgłosi się za mało kandydatów. Brak
rzeczywistych konkursów to fundament feudalnych zależności i całkowitej
uznaniowości w polityce kadrowej. Terminowe kontrakty - tak, ale pod warunkiem
wprowadzenia rzeczywistych, a nie fikcyjnych konkursów. Obecnie, jeżeli jesteś
adiunktem i szef ci nie odpowiada, to możesz zmienić zawód, bo zmiana miejsca
pracy praktycznie nie wchodzi w rachubę.

Jasne reguły oraz ocena wszystkich pracowników

[Gość: ekostar]

Chodzi mi o to, ze powinny istnieć
> jasne reguły gry - prawdziwe konkursy i terminowe (3-4 lata?) kontrakty, po
> których pracownik byłby po prostu rozliczany ze swoich postępów, zarówno
> badawczych jak i dydaktycznych. W tej chwili miernot nikt nie rusza a ludzie
> naprawdę wybitni w swej dziedzinie są traktowani niekiedy w oburzający
sposób.

No właśnie. Terminowe kontrakty i okresowa ocena dorobku dla wszystkich, nie
tylko dla adiunktów.

Sprawdź czy jesteś dobrym kierownikiem zakładu naukowego?

1. Czy wszyscy Twoi pracownicy czytają publikacje naukowe w języku angielskim?

Tak Nie

2. Czy zatrudniasz przynajmniej jednego pracownika, który jest z Tobą
spokrewniony, bądź jest dzieckiem Twoich znajomych, kwestora uczelni lub innych
osób od których w jakiś sposób jesteś lub możesz być w przyszłości
uzależniony, a jednocześnie możesz mieć do niego zaufanie?

Tak Nie

3. Czy urządzasz regularnie (zlecając zastępstwo prowadzenia zebrania komu
innemu jeśli nie możesz w nim uczestniczyć), raz w tygodniu zebrania naukowe
zakładu, na których kolejni pracownicy prezentują zarówno postęp swoich badań
jak też przeglądu literatury zawiązanej z tematem zagadnienia?

Tak Nie

4. Czy rezerwujesz sobie odpowiednią ilość czasu w tygodniu, na indywidualne,
nawet niezaplanowane rozmowy naukowe z Twoimi pracownikami?

Tak Nie

5. Czy o Twojej decyzji zatrudnienia młodego kandydata przesądzają jego stopnie
w indeksie, wyniki konkursów oraz opinie ewentualnych pracodawców?

Tak Nie


6. Czy rezerwujesz sobie kilka godzin w miesiącu na spotkania czysto
towarzyskie ze swoimi pracownikami?

Tak Nie

7. Czy chronisz starszych pracowników naukowych przed krytycznymi uwagami
młodszych pracowników?

Tak Nie

8. Czy urządzasz regularnie (zlecając zastępstwo prowadzenia zebrania komu
innemu jeśli nie możesz w nim uczestniczyć), raz w tygodniu zebrania klubowe,
na których kolejni pracownicy prezentują według uznania ciekawą, nową lub
starszą publikację naukową, która w jakiś sposób prezentuje problemy badawcze
waszego zakładu i wspólnie przeprowadzacie krytyczną analizę tej publikacji?

Tak Nie

9. Czy sympatia oraz dostrzeżenie w kandydacie potencjału na pracownika nauki
pozostają bez wpływu na Twoją decyzję zatrudnienia?

Tak Nie

10. Czy zapewniasz Twoim pracownikom nieograniczony dostęp do Internetu,
telefonów oraz korzystania z biblioteki naukowej (nawet w sytuacji kiedy jest
ona zlokalizowana w miejscach odległych od zakładu) w godzinach pracy?

Tak Nie

11. Czy jesteś jedyną osobą w zakładzie, która w ciągu ostatnich trzech lat
wyjechała na zagraniczna konferencję naukową?

Tak Nie

12.Czy udostępniasz swoim pracownikom ogólne informacje dotyczące możliwości
stypendialnych w formie broszur, ulotek, adresów internetowych?

Tak Nie


Odpowiedzi prawidłowe:
1. tak 2. nie 3. tak 4. tak 5. nie
6. tak

7. nie 8. tak 9. nie 10. tak 11. nie 12. tak

Opracowanie testu: dr n. Ewa Kostarczyk

recenzja

[mn7]

Drugie pytanie jest sformułowane nieprawidłowo. natomiast w pierwszym chyba
Pani przeoczyła, że naprawdę nie w kazdej nauce język angielski jest lingua
franca, więc powinno być raczej "w językach obcych, w którzych odbywa się
miedzynarodowa wymiana myśli w danej nauce"
Poza tym OK.

[Gość: ekostar]

Sprawdź czy jesteś dobrym kierownikiem zakładu naukowego?

1. Czy wszyscy Twoi pracownicy czytają publikacje naukowe w języku angielskim?

Pani przeoczyła, że naprawdę nie w kazdej nauce język angielski jest lingua
> franca, więc powinno być raczej "w językach obcych, w którzych odbywa się
> miedzynarodowa wymiana myśli w danej nauce"

Nie wiem jaki język miedzynarodowej wymiany myśli, ma Pan na myśli?
Czy Pan uważa, że na przykład iberysta zwolniony jest ze znajomości jezyka
angielskiego?

Specyfiką współczesnej nauki jest jej interdyscyplinarność. Jest to
nieuniknione i dotyczy nawet nauk, w których interdyscyplinarność nie jest
jeszcze widoczna. Do nauk uznawanych kiedyś za wybitnie humanistyczne
przedzierają się nauki przyrodnicze.
Podstawowym językiem wymiany myśli naukowej, jest współcześnie język angielski
i nikt tego nie kwestionuje.


> Drugie pytanie jest sformułowane nieprawidłowo.

Dziekuje, za uwagę. Proponuje zmianę:

2. Czy zatrudniasz przynajmniej jednego pracownika do którego możesz mieć do
zaufanie (jest z Tobą spokrewniony, jest dzieckiem Twoich znajomych, kwestora
uczelni lub innych znaczących dla Ciebie osób?

akademicki chów wsobny

[Gość: ekostar]

Cytuję wypowiedź z polityki/onet:


polityka.onet.pl/1,1,8,8067927,24075951,1255947,0,forum.html
akademicki chów wsobny

"'Piękne' przykłady takiego stanu rzeczy mamy w szkolnictwie wyższym. Konkursy
ustawiane pod kandydata z kryteriami tak wybranymi aby tylko on je spełniał
najlepiej. Kto ma większe osiagnięcia nie ma szans bo warunki spelnia
gorzej !!! Rektorzy biadola, że nie mozna wprowadzić u nas systemu
amerykańskiego bo tam na 1 miejsce i 100 lub nawet więcej kandydatow,
oczywiście nie informuja, ze u nas wlaśnie tylko na 1 kandydata rozpisali
konkurs o którym inni zainteresowani na ogól nie moga się dowiedziec.
Monstrualna hipokryzja. Cały system zresztą ustawiony na wchow wsobny -
wychowywanie swoich dla siebie i rozpaczliwa walka aby tak zostało jak
najdłużej. Ustawy ten stan rzeczy petryfikują bo tym ktorzy je układają to
odpowiada.

[e-mail]"

DODAM TYLKO, ZE KAŻDY CHÓW WSOBNY PROWADZI DO POWAŻNYCH DEWIACJI NA POZIOMIE
GENETYCZNYM!!!

[mn7]

Gość portalu: ekostar napisał(a):

> Sprawdź czy jesteś dobrym kierownikiem zakładu naukowego?
>
> 1. Czy wszyscy Twoi pracownicy czytają publikacje naukowe w języku
angielskim?
>
> Pani przeoczyła, że naprawdę nie w kazdej nauce język angielski jest lingua
> > franca, więc powinno być raczej "w językach obcych, w którzych odbywa się
> > miedzynarodowa wymiana myśli w danej nauce"
>
> Nie wiem jaki język miedzynarodowej wymiany myśli, ma Pan na myśli?
> Czy Pan uważa, że na przykład iberysta zwolniony jest ze znajomości jezyka
> angielskiego?

Nie wypowiadam się tu na temat tego kto jest z czego zwolniony, stwierdzam
tylko fakt, że nie w kazdej szczegółowej dyscyplinie język angielski jest
językiem podstawowym w wymianie międzynarodowej. Jeśli Pani tego nie wie -
przykro mi.


>
>
> > Drugie pytanie jest sformułowane nieprawidłowo.
>
> Dziekuje, za uwagę. Proponuje zmianę:
>
> 2. Czy zatrudniasz przynajmniej jednego pracownika do którego możesz mieć do
> zaufanie (jest z Tobą spokrewniony, jest dzieckiem Twoich znajomych, kwestora
> uczelni lub innych znaczących dla Ciebie osób?

Dalej źle. Przeciez nie chodzi Pani o sytuację, że ma się zafanie do pracownika
(co przecież powinno być regułą) ale o sytuację, że to zaufanie ma się DLATEGO,
że jest to "swoisty" pracownik (co jest patologią).
Pozostaję z szacunkiem

[Gość: ekostar]

mn7 napisała:
że nie w kazdej szczegółowej dyscyplinie język angielski jest
> językiem podstawowym w wymianie międzynarodowej. Jeśli Pani tego nie wie -
> przykro mi.
>
MÓWIMY O OGÓNEJ MIEDZYNARODOWEJ WYMIANIE MYSLI W INTERDYSCYPLINARNIE
ROZWUJAJACEJ SIE NAUCE - i pojmując nauke w ten sposób nie ma wyboru. Nie
mówimy tu o "... w każdej szczegółowej dyscyplinie..." tylko o przejściu z tej
szczegółowości na poziom otwartego dyskursu we wszystkich kierunkach, które
umozliwiaja tej dziedzinie rozwój.

Dalej źle. Przeciez nie chodzi Pani o sytuację, że ma się zafanie do pracownika
>
> (co przecież powinno być regułą) ale o sytuację, że to zaufanie ma się
DLATEGO,
>
> że jest to "swoisty" pracownik (co jest patologią).

Chodzi o to, żeby wypełniajacego ankietę zaplątać i aby odpowiedział TAK dając
wyraz swojemu nepotyzmowi.

[mn7]

Gość portalu: ekostar napisał(a):

> mn7 napisała:
> że nie w kazdej szczegółowej dyscyplinie język angielski jest
> > językiem podstawowym w wymianie międzynarodowej. Jeśli Pani tego nie wie
> -
> > przykro mi.
> >
> MÓWIMY O OGÓNEJ MIEDZYNARODOWEJ WYMIANIE MYSLI W INTERDYSCYPLINARNIE
> ROZWUJAJACEJ SIE NAUCE - i pojmując nauke w ten sposób nie ma wyboru. Nie
> mówimy tu o "... w każdej szczegółowej dyscyplinie..." tylko o przejściu z
tej
> szczegółowości na poziom otwartego dyskursu we wszystkich kierunkach, które
> umozliwiaja tej dziedzinie rozwój.

Ja to doskonale rozumiem, co jednak nie zmienia faktu, że w niektórych
dyscyplinach podsatwowym językiem wymiany jest inny język niż angielski. Jaki
jest stopień miarodajności pytania o teksty anglojęzyczne w sytuacji, gdy
naukowiec zajmujący się nauką X ma 85% piśmiennictwa w języku Y? Mądry szef nie
skłania ich do czytania akurat po angielsku, lecz właśnie w języku Y.


>
> Dalej źle. Przeciez nie chodzi Pani o sytuację, że ma się zafanie do
pracownik
> a
> >
> > (co przecież powinno być regułą) ale o sytuację, że to zaufanie ma się
> DLATEGO,
> >
> > że jest to "swoisty" pracownik (co jest patologią).
>
> Chodzi o to, żeby wypełniajacego ankietę zaplątać i aby odpowiedział TAK
dając
> wyraz swojemu nepotyzmowi.

Otóż to, mnie chodzi o dokładnie to samo, w związku z tym pytanie powinno być
tak sformułowane, żeby odpowiedź TAK wskazywała na nepotyzm odpowiadającego a
nie na przykład na to, że ma do kogoś zaufanie, albo że syna kwestora "zastał"
obejmując zespół i do tej pory go nie wyrzucił z roboty (choć Pani zdaniem
powinien to był zrobić pierwszego dnia).

[Gość: ekostar]

mn7 napisała:
Jaki
> jest stopień miarodajności pytania o teksty anglojęzyczne w sytuacji, gdy
> naukowiec zajmujący się nauką X ma 85% piśmiennictwa w języku Y? Mądry szef
nie
>
> skłania ich do czytania akurat po angielsku, lecz właśnie w języku Y.
>

TAKI, ŻE POZOSTEŁE 25% PISMIENNICTWA POWINIEN ŁATWO PRZYSWAJAĆ W JEZYKU
ANGIELSKIM ABY NIE POPAŚĆ W STUDNIĘ HERMETYCZNEH SPECJALIZACJI

nie na przykład na to, że ma do kogoś zaufanie, albo że syna kwestora "zastał"
> obejmując zespół i do tej pory go nie wyrzucił z roboty (choć Pani zdaniem
> powinien to był zrobić pierwszego dnia).

DOBRY KIEROWNIK ZAKŁADU NIE MA DO NIKOGO ZAUFANIA, JEDYNIE MOZE JE
DYPLOMATYCZNIE UDAWAĆ DLA ZACHETY.
A co do syna kwestora, to najpierw bym go przetestowała...

[mn7]

Gość portalu: ekostar napisał(a):

> mn7 napisał:
> Jaki
> > jest stopień miarodajności pytania o teksty anglojęzyczne w sytuacji, gdy
>
> > naukowiec zajmujący się nauką X ma 85% piśmiennictwa w języku Y? Mądry sz
> ef
> nie
> >
> > skłania ich do czytania akurat po angielsku, lecz właśnie w języku Y.
> >
>
> TAKI, ŻE POZOSTEŁE 25% PISMIENNICTWA POWINIEN ŁATWO PRZYSWAJAĆ W JEZYKU
> ANGIELSKIM ABY NIE POPAŚĆ W STUDNIĘ HERMETYCZNEH SPECJALIZACJI

A kto mówi że nie? Ja na pewno niczego takiego nie pisałem.
Zgadzam się natomiast z Panią w całej rozciagłości, że w czytaniu obcej
literatury trzeba wyrabiać 110% normy (85% + 25 % daje 110 %).

>
> nie na przykład na to, że ma do kogoś zaufanie, albo że syna
kwestora "zastał"
>
> > obejmując zespół i do tej pory go nie wyrzucił z roboty (choć Pani zdanie
> m
> > powinien to był zrobić pierwszego dnia).
>
> DOBRY KIEROWNIK ZAKŁADU NIE MA DO NIKOGO ZAUFANIA, JEDYNIE MOZE JE
> DYPLOMATYCZNIE UDAWAĆ DLA ZACHETY.

Naprawdę? A ja naiwnie sadziłem, że właśnie powinien mieć do wszystkich, chyba
ze ktoś nie zasługuje... A może Pani w jakiś niestandardowy sposób rozumie
słowo "zaufanie"?

> A co do syna kwestora, to najpierw bym go przetestowała...

Uuu...

PS - "co do zaufania"

[mn7]

W historii o wyrzuceniu z pracy znakomitego adiunkta (pisałem powyżej w
wymianie z khmarą i bezpośrednio poniżej) jedynym uzasadnieniam ze strony
kierownika jednostki - mobbera było, że "utracił zaufanie". Traktował więc
jednostkę jako swój prywatny folwark a pracowników - jako swą służbę. Jeżeli
mówiąc o zaufaniu miała Pani na myśli coś takiego, to rozumiem i zgadzam się.
Ja miałem na myśli zaufanie w zdrowym, nieskażonym komunizmem znaczeniu tego
słowa.

[mn7]

khmara napisał:

> mn7 napisał:
>
> > Nagle w różnych
> > prowincjonalnych półuczelniach ujrzelibyśmy profesorów, których dorobek
> > ograniczałby się do słabiutkiego doktoratu w 100 egzeplarzach i dwóch wtó
> rnych
> > tekstów w Zeszytach Naukowych Szkoły Gotowania na Gazie.
>
> Przecież takie habilitacje też już mamy: słabiutki gniot w nakładzie 60 egz. w
> wydawnictwie ReklamaPress i parę artykułów przyczynkowych w Zeszytach
Naukowych
> Wyższej Szkoły Obróbki Termicznej Żywności. Ocena dorobku jest częścią
przewodu
> habilitacyjnego. Specjalne traktowanie nauk humanistycznych/społecznych nie
jest
> w żaden sposób umotywowane, po prostu brak (w miarę) obiektywnych warunków
oceny
> dorobku. Chodzi o to, żeby pisanie gniota nie było obowiązkowe, a jak ktoś
czuje
> nieodpartą potrzebę pisania książki, to niech pisze, ale z własnej
> nieprzymuszonej woli.

Zgoda, nie zmienia to jednak faktu, że odpowiedni próg musi istnieć, jeśli nie
będzie oficjalnie przewidziany, może się ukształtować w sposób nieoficjalny.


> Mianowanie to temat zastępczy. Młodsza kadra jest mianowana na czas
> nieokreślony, ale z obowiązkiem zrobienia habilitacji w określonym terminie
jako
> warunkiem przedłużenia zatrudnienia. Samo w sobie mianowanie nie jest źródłem
> żadnych patologii, natomiast daje namiastkę ochrony przed samowolą
przełożonych

Jeśli się to mianowanie ma - zob. poniżej.



> > Trzeba zresztą zauważyć, że już dziś art. 92
> > ustawy daje możliwość omijania wymogu nominacji (niestety) - można wiele
> razy
> > zatrudniac na umowę czasową osobę, która spełnia warunki do mianowania, a
>
> > nawet - w skrajnym przypadku - wygrała konkurs na stanowisko adiunkta (ta
> k
> > było np. na uczelni właśnie przez F.Ziejkę kierowanej...), ale z jakichś
> > powodów nie chce się jej trwale zatrudnić.
>
> BEZPRAWIE.
> Art. 85 ust. 1. Stosunek pracy z nauczycielem akademickim nawiązuje się na
> podstawie mianowania, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.
> Art. 92. Nawiązanie stosunku pracy z nauczycielem akademickim, który ma być
> zatrudniony w uczelni jako dodatkowym miejscu pracy, w niepełnym wymiarze
czasu
> pracy albo też dla wykonania określonych zadań, następuje w drodze umowy o
pracę.

Bóg zapłać za zacytowanie odpowiednich przepisów. Ja te przepisy akurat znam,
ale może rzeczywiście innym uczestnikom tej dyskusji się one przydadzą.

> Zapis dotyczący wykonania określonych zadań jest niezbyt precyzyjny, ale nie
> daje podstaw do zatrudnienia osoby spełniającej wymagania na podstawie umowy o
> pracę ZAMIAST mianowania. Tzn. osoba zatrudniona w ten sposób nie może mieć
> obowiązków identycznych z osobą zatrudnioną na podstawie mianowania.

To absolutnie oczywiste.
W przypadku, o którym wspomniałem osoba ta miała zakres obowiązków najzupełniej
normalny, łącznie z prowadzeniem proseminariów, seminariów i egzaminowaniem.
Nie była emerytem, było to jej pierwsze (i jedyne) miejsce etatowej pracy,
zatrudnienie było w pełnym wymiarze (+ mnóstwo godzin nadliczbowych). Przez
kilka lat dopominała się ta osoba co roku o należne mianowanie, na co słyszała,
że się dziekan sprzeciwia (!?), co nie było prawdą. Gdy w końcu wydębiła ta
osoba rozpisanie konkursu, konkurs ten wygrała, ale szef zablokował mianowanie
a następnie wyrzucił tę osobę z pracy.
Z prawnego punktu widzenia sprawa jest oczywista. I co z tego?

> > Chodzi mi o to, ze powinny istnieć
> > jasne reguły gry - prawdziwe konkursy i terminowe (3-4 lata?) kontrakty,
> po
> > których pracownik byłby po prostu rozliczany ze swoich postępów, zarówno
> > badawczych jak i dydaktycznych. W tej chwili miernot nikt nie rusza a lud
> zie
> > naprawdę wybitni w swej dziedzinie są traktowani niekiedy w oburzający sp
> osób.
>
> No właśnie. Terminowe kontrakty i okresowa ocena dorobku dla wszystkich, nie
> tylko dla adiunktów.

Ewentualnie prawie wszystkich, ale ogólnie nie ma między nami sporu.

> Zatrudnienie i awans tylko w drodze rzeczywistego konkursu
> z możliwością unieważnienia konkursu, jeżeli zgłosi się za mało kandydatów.

Możliwością, nie koniecznością, bo może być jaden kandydat, ale świetny.

> Brak
> rzeczywistych konkursów to fundament feudalnych zależności i całkowitej
> uznaniowości w polityce kadrowej. Terminowe kontrakty - tak, ale pod warunkiem
> wprowadzenia rzeczywistych, a nie fikcyjnych konkursów. Obecnie, jeżeli jesteś
> adiunktem i szef ci nie odpowiada, to możesz zmienić zawód, bo zmiana miejsca
> pracy praktycznie nie wchodzi w rachubę.

W przypadku o którym pisałem osoba ta była wystarczająco wybitna, żeby znaleźć
następnego dnia pracę "u konkurencji", ale rzeczywiście zmiana miejsca pracy
jest niezwykle trudna, co zresztą wiąże się z ogólnie małą mobilnością kadr i
jest "częścią większej całości".

[khmara]

Gość portalu: itakdalej napisał(a):

> > Zasadnicza różnica leży w tym, że projekt prezydencki zamierza uregulować
> > zasady szkolnictwa wyższego, nie zajmując się sprawą tytułów i stopni
> > naukowych, ponieważ pół roku temu Sejm znowelizował ustawę ich dotyczącą.
> > Natomiast projekt poselski jest projektem, który miesza te dwie sprawy -
>
> I bardzo źle, że sprawy nauki i szkolnictwa wyższego nie były potraktowane
> łącznie. Że nie powstało spójne prawo. A może taki był właśnie
> zamysł "supercwaniaków"? Wszak oni się uważają za mistrzów m.in. manipulacji.
>
Manipulacja to bardzo dobre określenie. Cała nowelizacja ustawy o tytule i
stopniach naukowych sprowadza się dododania tytułu i stopnia w zakresie sztuki,
nic poza tym się nie zmieniło. Ziejka rżnie głupa na całego.

[Gość: nieprzekonany]

'Ziejka rżnie głupa na całego.' A czy naprawdę musi ?

[khmara]

Ja nie wiem, czy on musi. Może na przykład nie miał czasu przeczytać tej nowej
ustawy o tytule i stopniach (nie jest długa). Ale jak nie wie, o co chodzi, to
lepiej niech się publicznie nie wypowiada. Wtedy na pewno nikt go nie posądzi o
celową dezinformację.

[Gość: nieprzekonany]

Chyba nie zostałem zrozumiany. Głup nie musi rżnąć głupa, bo nim jest i cała w
tym filozofia.

Nauka polska - jakie zmiany są jej potrzebne?

[Gość: czytelnik]

tygodnik.onet.pl/1547,1188412,1,dzial.html


Nim dostaniemy Nobla

Nauka polska - jakie zmiany są jej potrzebne?

Wiele lat temu, gdy studiowaliśmy fizykę na Uniwersytetach Jagiellońskim i
Warszawskim, żyliśmy w radosnym przekonaniu, że nasze uczelnie należą do
najlepszych w Europie, a polska nauka reprezentuje światowy poziom. Po ponad 25
latach akademickich doświadczeń okazuje się, że były to poglądy naiwne.

Aleksander Wittlin, Karol Życzkowski /2004-09-19

prawo o szkołach wyższym przyjazne kryminalistom

[Gość: czytelnik]

kiosk.onet.pl/art.asp?DB=162&ITEM=1189077&KAT=241

Szkoła kryminalisty

Ministerstwo Edukacji Narodowej i Sportu twierdzi, że uczelnię założyć może
każdy, nawet kryminalista, byleby spełnił formalne warunki.

'obecnie trwają prace w komisjach sejmowych nad nowelizacją ustawy o
szkolnictwie wyższym. Być może dopiero w niej znajdą się zapisy zabraniające
przestępcom uruchamiania szkół wyższych'

Nauka polska - jakie zmiany są jej potrzebne

[Gość: czytelnik]

tygodnik.onet.pl/1547,1188412,1,dzial.html
Nim dostaniemy Nobla

Nauka polska - jakie zmiany są jej potrzebne?
------------
burzliwa dyskusja !!!

Zbędne tytuły 'belwederskie' i habilitacje

[Gość: czytelnik]

www.przeglad-tygodnik.pl/index.php?site=opinie&name=23
prof. Józef Kalisz

Po co nam tyle uczelni?


Zbędne tytuły 'belwederskie' i habilitacje

'Trzeba jak najszybciej zrezygnować z 'belwederskich' tytułów profesorskich i
habilitacji. Trzeba również rozwiązać niepotrzebną 'Centralną Komisję' do spraw
tytułów naukowych. Są to przestarzałe i absolutnie zbędne procedury,
niestosowane ani w innych krajach europejskich, ani w USA. Profesorowie powinni
być nominowani wyłącznie przez wyższe uczelnie (senaty), a więc w żadnych
innych jednostkach naukowych. Trzeba przywrócić właściwy sens słowu 'profesor',
które oznacza nauczyciela. Warkoczyki tytułów (prof. zw. dr hab. inż.) są
zbędne i odbierane już jako nieco śmieszne. Wystarczy albo profesor (który,
rzecz prosta, musi mieć doktorat), albo doktor. Aby uniknąć masowego
powoływania profesorów (których powinno być dwa lub trzy stopnie), wystarczy
wprowadzić ostre kryteria w postaci zarządzenia do ustawy, np. minimum pięć
artykułów z LF z nazwiskiem kandydata jako głównego autora (na pierwszym
miejscu), aby wyeliminować efekty 'dopisywania'. Ponadto w odniesieniu do
najwyższego stopnia (profesora zwyczajnego) powinny być niezbędne pozytywne
rekomendacje od dwóch profesorów z uczelni zagranicznych. Habilitacje stanowią
historyczny przeżytek. W Polsce oznacza to niekiedy demoralizującą stratę
czasu, gdy „osiągnięcia” opisywane w rozprawie habilitacyjnej nie nadają się do
publikacji w prestiżowych czasopismach naukowych, a 'dorobek' jest naciągany.
Nie mówiąc o fikcji w nierzadko spotykanych 'rytualnych' recenzjach od
zaprzyjaźnionych recenzentów. Uchwalona w 2003 r. 'nowa' ustawa o stopniach
naukowych i tytule naukowym i projekt 'prawa o szkolnictwie wyższym' niestety
petryfikują stare zasady, umacniając Centralną Komisję i w pewnej mierze
promując dalszy rozwój naukowego pozoranctwa. Oczywiście, jest w Polsce wielu
bardzo dobrych naukowców, ale ilu ich jest w stosunku do pozostałych? Dobrze
zorganizowany ranking ludzi nauki odsłoniłby prawdę.

[Gość: Stary]

Opinie prof. Kalisza na ogół podzielam, zaś stawiane przez niego wymagania
uważam za bardzo niewygórowane. Odnoszę jednak wrażenie, że można je zastosować
do tej części nauki, którą anglosasi określają mianem "science". A co z "arts"?
Za niepotrzebny uważam też wtręt o poziomie nauki w Rosji. Może choć próba
większego obiektywizmu. Rosja to być duży kraj i uczelnie są tam też bardzo
różne. Zwracam uwagę, że Uniwersytet Moskiewski znalazł się w pierwszej setce
opublikowanego niedawno rankingu, a wię znaaacznie wyżej od najlepszego
polskiego uniwersytetu. Powtórzę swą starą śpiewkę: nie możemy twierdzić, że co
rosyjskie to be, ale już na przykład litewskie, łotewskie czy estońskie (kraje
UE) - cacy. Co do marnotrawstwa czasu na habilitację i niezbędności jej
zniesienia - absolutna zgoda.

[khmara]

Gość portalu: Stary napisał(a):

> Opinie prof. Kalisza na ogół podzielam, zaś stawiane przez niego wymagania
> uważam za bardzo niewygórowane. Odnoszę jednak wrażenie, że można je
> zastosować do tej części nauki, którą anglosasi określają mianem "science". A
> co z "arts"?

A po co komu stopień doktora habilitowanego w dziedzinie sztuki? Wielkim artystą
albo się jest, albo nie, i prof. zw. dr hab. tego nie zmieni. A poloniści mogą
wybrać spośród siebie najwybitniejszego uczonego choćby w plebiscycie. Z resztą
tzw. "humanities" problem będzie mniejszy.

[khmara]

Zamieszczam tekst Ewy Kostarczyk. Życiorys w bardzo obrazowy sposób
egzemplfikuje wszyskie systemowe patologie obecnego stanu nauki w Polsce. Na
takie marnotrawstwo potencjału ludzkiego i finansowego pozwala obecny stan
prawny. Tekst zasługuje na rozpowszechnienie.
https://forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=32&w=15945573&a=16032975

MOJE TRZY POWROTY DO KRAJU

Ewa Kostarczyk

Czy w Polsce można zrobić karierę naukową? to kwestia definicji.
Pojęcie kariery (z francuskiego carriѐre, czyli tor wyścigowy; bieg) posiada
dwa znaczenia. Pierwsze – to szybkie zdobywanie coraz wyższych stanowisk w
działalności zawodowej, naukowej i społecznej, czyli po prostu osiągniecie tzw.
dobrej pozycji życiowej. Drugie – to zawód, fach.
Kultura anglosaska jest nowożytną kolebką nauk, a szczególnie nauk ścisłych
oraz eksperymentalnych. Kultura polska jest cudownie żyzną glebą dla
karierowiczów, czyli tych, których celem nadrzędnym jest zrobienie kariery w
omówionym powyżej, pierwszym znaczeniu słowa carriѐre. Dodam, za słownikiem
wyrazów obcych (PWN 1977), że karierowicz do sukcesów życiowych dąży bez
skrupułów.

Nie ulega wątpliwości, że w Polsce można zrobić karierę naukową przełożoną na:
estymę w rodzinie, promowanie przez wąskie środowisko, całkiem zadawalające
finanse, status gwiazdy w środowisku polskiej nauki (np. można zaistnieć w
którymś z polskich słowników uczonych (choćby na przykład takim internetowym
publikowanym przez Gazetę), ilość uzyskiwanych stypendiów naukowych a w
najgorszym razie dyrektorski etat jakiegoś naukowego instytutu.
Nauka jest jednak nie sprawą kariery lecz ogólnoświatowym dobrem i albo spełnia
jego kryteria albo nie.
Nauka polska te kryteria spełnia rzadko. Polskie konfabulacje naukowe były
niejednokrotnie bohaterem skandali na łamach tak renomowanych czasopism jak
Science czy Nature. Czystość polskich badań naukowych pozostawia wiele do
życzenia: za małe próbki populacyjne, nieodpowiednia aparatura, brak
wiarygodności zapisu badań, nieodpowiednie warunki przeprowadzania
badań, „mnożenie” danych. To nie jest efekt niskich nakładów finansowych na
naukę. Zazwyczaj jest to wynik lenistwa. To nie jest fenomen specyficznie
polski. Takie zjawiska występują na całym świecie. Od kilku miesięcy jesteśmy
bombardowani coraz nowszymi doniesieniami związanymi z aferą pogłębiających
stany depresyjne antydepresantów. To tylko przykład groźnych w wymiarze
ludzkim konsekwencji do jakich prowadzi najoględniej mówiąc lenistwo naukowców.
.
Powrót pierwszy

Jestem naukowcem. Jestem być może wyposażona w to najnowsze odkrycie genetyki
jakim są genomy wzorców zachowań. Nauką, bowiem zajmowali się nie tylko moi
rodzice lecz również dziadek, choć w innych niż moja specjalnościach. Jestem
absolwentką Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Na psychologię przeniosłam
się na drugim roku studiów medycznych – wiedziałam, że mózg i ludzkie
zachowanie interesuje mnie bardziej niż perspektywa zostania lekarzem. Studia
kliniczne w zakresie psychopatologii pogłębiałam na Uniwersytecie Kartezjusza w
Paryżu, gdzie w latach siedemdziesiątych studiowałam psychoanalizę oraz
techniki terapii behawioralnych. I w tym sensie należę do pionierów tak
psychoanalizy jak i psychoterapii behawioralnej w Polsce. Nie miałam
stypendium, nie utrzymywała mnie też rodzina. Pracowałam: na recepcji w hotelu,
pilnując dzieci, czasem nawet sprzątając. Kiedy jesienią 1976 roku wróciłam do
Polski z moją rzeczywiście mało konkurencyjną wówczas wiedzą oraz dyplomem moje
środowisko zawodowe sugerowało mi, że lepiej zrobię jak załatwię sobie pracę w
charakterze sekretarki w Ambasadzie Francuskiej. Kiedy mówiłam o terapii, o
możliwości leczenia pacjentów, o aparaturze do biofeedbacku - oczekiwano ode
mnie badań poziomu inteligencji pacjenta albo z wyższością demonstrowano brak
zainteresowania. Nie rozumiano o czym mówię. Nie chciałam dobrze zarabiać w
Ambasadzie Francuskiej. Chciałam wykorzystać moją nowo zdobytą,
bezkonkurencyjną, fachową wiedzę. Nie chciałam też być pomocą dla leczącego
psychiatry. Wiedziałam, że posiadam znaczną wiedzę na temat anatomo-
fizjologicznych mechanizmów zachowania oraz że również potrafię leczyć.
Znalazłam jednak wyjście na stabilizację oraz dalszy rozwój naukowy. Doktorat w
zakresie neurofizjologii w Instytucie Biologii Doświadczalnej im. Nenckiego
PAN w Warszawie. To było niewątpliwie nadzwyczajne rozwiązanie mojej sytuacji.
Mechanizmy ludzkiego zachowania mogłam wziąć pod lupę na przykładzie zachowań
psów lub szczurów. Z klimatu języka francuskiego szybko przerzuciłam się w
strefę anglojęzyczną. Umiałam się porozumieć z uczonymi wielkiej klasy, którzy
wizytowali Instytut Nenckiego w ramach naukowej współpracy. Traktowali mnie jak
partnera – dawali mi szansę. To było cudowne otwarcie możliwości, jak na
ówczesne czasy. Byłam zbyt skupiona na samorealizacji by koncentrować się wtedy
na czynnikach negatywnych (niechęć, zawiść, brak współpracy), które
niewątpliwie były zauważalne. Życzę każdemu młodemu człowiekowi, żeby przeżył
właśnie owo intensywne przeżycie własnego potencjału współgrające z realnymi
możliwościami: dobrze zaopatrzona biblioteka naukowa, nieograniczone możliwości
korespondencji naukowej, indywidualna organizacja czasu pracy, otwarci na
pomysły przełożeni, częste spotkania naukowe.
Bardzo szybko zrealizowałam również moje skryte postanowienie, powzięte jeszcze
w Paryżu podczas obsługiwania w recepcji hotelu przybyłych na międzynarodową
konferencję niemieckich psychologów. Nie trudno się domyślić, że marzeniem tym
był oczywiście wyjazd na międzynarodową konferencję naukową. Moje szczęśliwe
wyjazdy naukowe zapoczątkował wyjazd do Brighton w Anglii gdzie stojąc przed
posterem dumnie prezentowałam moją pracę. Nauczyłam się sama zdobywać
stypendia, nie czekając aż ktoś mnie wypromuje. Nie miałam na to szans –
promowano zawsze innych, miałam tego bolesną świadomość.

Powrót drugi

Powrót z mojego dwuletniego stażu na Uniwersytecie w Cambridge w Anglii, na
który wyjechałam po doktoracie, trwał długo i graniczył ze skandalem. Trwał
stan wojenny. Posiadałam paszport służbowy, który nie uprawniał mnie do
podróżowania poza Wielką Brytanię. Przez dwa lata pobytu w Cambridge nie
odwiedziłam nawet Oxfordu. Z perspektywy lat nie mogę tego odżałować. Byłam
jednak stypendystką dwóch prestiżowych organizacji: Europejskiej Fundacji
Naukowej oraz The Wellcome Trust, a to zobowiązywało.
Nie zobowiązywało to jednak Polskiej Akademii Nauk oraz mojego macierzystego
Instytutu do niczego: na kilkutygodniowy naukowy wyjazd do Bostonu (USA) w
ramach pracy w Cambridge nie uzyskałam zgody. Nikt również nie chciał mi
ułatwić kontaktów w Polsce, które pomogłyby mi rozwinąć po powrocie temat
badawczy, w który zagłębiłam się w Cambridge. Żądano po prostu powrotu, który
przeciągałam. Mogłam też nie wrócić, tak jak to uczyniło w tym okresie wielu
moich znajomych, miałam przecież w kieszeni kontrakt na wyjazd do USA i
wystarczyło wtedy podjęcie decyzji o emigracji. Bilet powrotny Londyn-Warszawa
zarezerwowałam w odpowiedzi na telefon mojej prawie 90-letniej Babci. Nie
słyszałam jej głosu przez 2 lata. To właśnie na jej adres wysłano informację o
moim zwolnieniu z pracy. Telefonowała od szewca z dołu, bo sama nie miała
telefonu. To było nie do przebicia. Znajomi powitali mnie zgryźliwie na
lotnisku: Wróciłaś żeby zrobić tu Nobla!
Po powrocie, przez 6 miesięcy w pracowni zajmującej kilka pomieszczeń nie
znaleziono dla mnie stałego biurka. Znalazłam miejsce na szerokim parapecie
okna. Południowe słońce podnosiło mi nieco nastrój. O kontynuowaniu tematyki
badań które dotyczyły innej, nowo powstającej, fascynującej dziedziny:
psychoneuroendokrynologii, nie było mowy. Powtórzyła się sytuacja z powrotu
pierwszego: choć ponownie byłam mało konkurencyjną specjalistką, to moim
zadaniem było uczestniczenie w aktualnym programie pracown

[khmara]

Ciąg dalszy:

Powtórzyła się sytuacja z powrotu pierwszego: choć ponownie byłam mało
konkurencyjną specjalistką, to moim zadaniem było uczestniczenie w aktualnym
programie pracowni oraz pomaganie w pisaniu, poprawianiu najnowszej książki
profesora.
W miesiąc po powrocie miałam świadomość klęski, powzięcia błędnej decyzji oraz
zmarnowania szansy. 10 lat do tyłu. Nie zaadoptowałam się przez następnych 7
lat. Pracowałam sama w mojej
słonecznej niszy, zaczęłam pocieszać się dydaktyką, podtrzymywałam kontakty,
dużo pisałam i ciągle udawało mi się publikować w czasopismach naukowych o
randze międzynarodowej. Zapraszano mnie do wymiany myśli na łamach dyskusji
problemowych, a nawet zaproszono do napisania rozdziału książki wydawanej przez
prestiżowe wydawnictwo naukowe. To były moje sukcesy i tylko one dawały mi
napęd. Mój ukochany Instytut, którego wciąż czułam się dzieckiem w niczym nie
przypominał tego z końca lat 70-tych i bardzo niemile wspominam ten okres,
który przecież był tak znaczący dla budowania naszej demokracji. Na szczęście
zakochałam się, a potem uciekłam w macierzyństwo, co niewątpliwie wypełniło mi
pustkę, brak intensywnych, prawdziwych kontaktów naukowych, do których
przywykłam w Cambridge. Po odchowaniu dziecka problem jednak wrócił, więc czym
prędzej wyjechałam na tzw. wymianę naukową z Uniwersytetem Stanu Minnesota w
USA. Wyjeżdżając, wstrzymałam moją habilitację, na którą i tak krzywo
spoglądano – byli inni desygnowani, którzy przecież powinni zrobić habilitację
przede mną, by uzyskać odpowiednie stanowisko. Czy warto było wtedy walczyć?
Wolałam się nauczyć czegoś nowego, poznać nową metodykę badań. Tęskniłam do
ludzi, których praca naukowa fascynuje i wypełnia im życie, do tematów badań,
które odzwierciedlają aktualne problemy nauki, do ludzi podróżujących po
świecie a nie kurczowo trzymających się stołków i awansujących przez eliminację
potencjalnych przeciwników.

Powrót trzeci

I znowu, weszłam w nadzwyczaj ciekawe środowisko naukowe, poznałam nową dla
mnie metodykę badawczą i stałam się specjalistką w mało rozpowszechnionej w
Polsce dziedzinie. Za datę graniczną powrotu uznałam możliwość podjęcia nauki w
polskiej szkole przez moje dziecko. Istnieje taki czas przełomu, którego nie
należy przekraczać, bo po nim, powrót będzie bardzo, bardzo trudny, prawie
niemożliwy. Poszukiwanie odpowiedniego dla moich kwalifikacji miejsca pracy w
Polsce podjęłam na dwa lata przed planowanym powrotem. Oznaczało to dużą ilość
poważnych listów oraz spotkań podczas moich wakacyjnych pobytów. Nie chciałam
spudłować. Znałam już złą stronę powrotów. Moje przykre doświadczenia drugiego
powrotu zniechęcały mnie jednak do powrotu do macierzystego Instytutu PAN i w
końcu podpisałam umowę o pracę z Akademią Medyczną w Poznaniu, z którą
korespondowałam przez ponad rok. Wszystko wyglądało poważnie, nawet zaproszono
mnie do wygłoszenia gościnnie wykładu. Do tej decyzji zachęciła mnie
perspektywa prowadzenia dydaktyki w języku angielskim na tamtejszej Akademii
Medycznej. Poznań, z perspektywy moich wakacyjnych przyjazdów do Polski wydawał
mi się bardziej cywilizowany niż rodzinne Kraków i Warszawa. Europejski. W
mediach szczycił się czystością ekologiczną, wydawał się łatwiejszy do życia
dla dziecka, które nigdy nie korzystało ze środków komunikacji miejskiej w
wielkim mieście.
Zatrudniona zostałam na etacie asystenta (choć z Polski wyjechałam jako
kilkuletni adiunkt PAN) i już w ciągu pierwszych trzech miesięcy okazało się,
że nie tylko nie odpowiada ono moim kwalifikacjom (pracę asystenta podejmują
często studenci wyższych lat AM), lecz również nie daje możliwości do
kontynuowania mojej pracy badawczej. Profesorowie, którzy mnie zapraszali i
obdarzali hojnie epistolarnymi komplementami, na miejscu okazali całkowity
brak zainteresowania sprawą współpracy. Zapraszano mnie natomiast na
charytatywne koncerty gdzie byłam witana z puszką na datki na rozwój
instytucji. Pomimo iż moje małe projekty badawcze zostały zatwierdzone przez AM
i uzyskałam nawet drobne fundusze na badania, przez dwa lata nie zostałam
wpuszczona do laboratorium, ani też nie udostępniono mi materiału badawczego.
Rozmowy przenoszono na dalsze terminy. Mój duży, autorski projekt badawczy
rozpisany na kilka zakładów AM bardzo spodobał się Komitetowi Badań Naukowych.
Polecono jednak rewizję kosztorysu oraz redukcję osób, które miały w projekcie
uczestniczyć, a te sprawy nie zależały już ode mnie. Zrezygnowałam widząc jak
mój projekt rozmienia się na pazerność osób, które po prostu chcą dostać
dodatkowe pieniądze, a ja nadal nie jestem wpuszczana do laboratorium.
Po dwóch latach zdecydowałam się zawierzyć szefowi innej pracowni, który
zaoferował mi całkowicie nie odpowiadające mojemu wykształceniu stanowisko
pracy (starszy specjalista naukowo-techniczny czyli tak naprawdę laborant) w
zamian za możliwość pracy badawczej oraz ułatwienie zrealizowania mojego
wymarzonego celu dydaktycznego (wprowadzenie przeze mnie na AM wykładów z
dziedziny, którą aktualnie reprezentowałam). Pracownię znałam z publikacji w
renomowanych czasopismach naukowych, ponieważ posługiwano się podobną metodyką
badań. To było ryzykowne, ale profesor odchodził za kilka miesięcy na
emeryturę, w związku z czym w sposób oczywisty zwalniał się etat, na którym
mogłabym być zatrudniona. Ta logika szybko jednak okazała się błędna, ja miałam
po prostu być pomocą techniczną dla następcy szefa oraz jego doktorantki,
dostarczać informacji naukowych, opracowywać projekty naukowe na ich konto, bez
prawa głosu do uwag krytycznych co do funkcjonowania pracowni i aparatury,
które całkowicie nie nadawały się do prowadzenia wiarygodnych badań naukowych.
O mojej habilitacji nie było już oczywiście mowy – zostałam z „własnego wyboru”
laborantką. Próby otwarcia przewodu habilitacyjnego poza AM spełzły na niczym.
Mój dawny Instytut PAN, który mnie ukształtował naukowo, odesłał moją aplikację
z sugestią żebym otworzyła przewód w uczelni macierzystej, ponieważ mają
kolejki! To była kpina. Z innej instytucji do której wysłałam dokumentację
zatelefonowano prosząc o jej wycofanie. Nie zgodziłam się. Nie po to od lat 10
starałam się zostać niezależnym pracownikiem naukowym, żebym ją miała
wycofywać. Po kilku miesiącach odesłano mi rozprawę habilitacyjną stwierdzając,
że nie spełnia ona wymogów, a szczególnym zaś zarzutem było, że tytuł nie
odpowiada treści. Moi pracodawcy uznali, że skoro mam ambicje i nie będę im
służyć wypędzą mnie mobbingiem, który choć był groteskowy, to kosztował mnie
zdrowie.
Dzięki interwencji oraz naciskom z zewnątrz, zostałam jednak zatrudniona w
Szpitalu Klinicznym AM na stanowisku psychologa. Ten etat już nic nie miał
wspólnego z pracą naukową, miał jednak dostarczyć mi dalszej dawki mobbingu
żebym wreszcie zrezygnowała. Nie dałam za wygraną, dysponowałam przecież
możliwościami mojego prywatnego warsztatu psychologicznego. Szpital zaskoczony
faktem pojawiania się pod moim gabinetem kolejek pacjentów rozwiązał ze mną
umowę biorąc na siebie winę braku pieniędzy na finansowanie etatu.
Interwencje Zespołu do spraw Etyki Komitetu Badań Naukowych PAN w mojej
sprawie, a nawet uciekanie się do autorytetu Ministra Nauki okazały się
śmiesznie bezskuteczne wobec paragrafów oraz moich podpisów pod precyzyjnymi
acz niezrozumiałymi dla mnie w chwili ich podpisywania umów o pracę.

[Gość: ekostar]

Dziękuję, właśnie po to go napisałam. A oto, mój trzeci odcinek. Epilog:

Czy przestałam być naukowcem?

Nie przestałam. Piszę, publikuję. Wydałam książkę. Piszę następną. Zajmuję się
dydaktyką. Zrealizowałam swoje marzenie wprowadzenia mojej tematyki do cyklu
nauczania uniwersyteckiego. Podtrzymuję kontakty naukowe. Jestem nadal
członkiem zorganizowanego środowiska międzynarodowego, które doceniając mój
wkład w dziedzinę opłaca mi dostęp do specjalistycznej wiedzy. Nie rozmieniłam
na drobne moich wymagań w stosunku do pracownika nauki. Nie sprzedałam się. Z
mojego punktu widzenia odniosłam więcej sukcesów naukowych niż ci, którzy
codziennie nie muszą liczyć swoich wydatków, których nazwiska pojawiają się
wśród autorów publikacji, z którymi nic nigdy nie mieli do czynienia. Nie muszę
siedzieć na przerwach pomiędzy zajęciami z koleżankami czytającymi prasę
kobiecą oraz kolegami opowiadającymi niewybredne kawały. Nie muszę też wstydzić
się mojego autorstwa w miałkich publikacjach. Nie muszę podpisywać
anachronicznych list obecności, ani też drżeć tak jak inni przed szefem z
powodu 10 minutowego spóźnienia. Nie muszę też robić „coś za coś”.

Moje dziecko czuje się w Polsce lepiej niż ja

Fantastycznie funkcjonuje w kilku różnych środowiskach, jest „zakorzenione” i
czuje się Polakiem. Twierdzi, że ma przyjaciół i choć jest z dziada pradziada
rodem z Warszawy, nie chce wyjeżdżać z Poznania. Co więcej, wbrew mojej
nieukrywanej niechęci do polskich uczelni chce studiować w Polsce. Przyznam
się, że sprawia mi to satysfakcję, do tego właściwie dążyłam.

Choruję

Uczulenie na człowieka. Bunt układu odpornościowego, autoagresja. Typowa
reakcja na przewlekły stres. W sumie lepszy bunt niż depresja, bo jeśli walka
to zawsze jakiś cel.

Klepię biedę

Jest to bolesne. Walka o każde 50 PLN zajmuje dużo czasu, pochłania sporo
intelektualnej energii. Na szczęście pozostałam osobą kreatywną. Organizatorzy
koncertów charytatywnych, na które chętnie zapraszają światowych gości mają
małe pojęcie o tym, że naukowcy na całym świecie zarabiają całkiem średnio. Nie
mogą oszczędzić, jeśli samotnie wychowują dziecko nie na tekturowych paczkach
tylko na kanapie, kształcą je dodatkowo artystycznie, wysyłają na wakacje do
kraju by je wychować na Polaka, a przede wszystkim zapewniają babysittera
podczas długich, bardzo długich godzin pracy doświadczalnej. Wróciłam więc bez
oszczędności – lecz błędnie sądziłam, że z kapitałem, którego nikt mi nie jest
w stanie odebrać. A jednak trochę zabrali dopóki się nie zorientowałam.
Moje 10 lat pracy i studiów za granicą wypadły całkowicie z mojego ZUS-
owskiego dorobku pomimo, że znacznie przekraczały standardy intensywności pracy
do jakiej wszyscy są tutaj przyzwyczajeni. Niestety, nie zostałam nigdy
poinformowana jakie są konsekwencje nie płacenia składek. Obciążam więc swoją
osobą państwo – bo przecież ktoś musi mnie i moje dziecko utrzymać przy życiu,
jeśli jestem tak totalnie nieprzydatna zawodowo!

Cierpię

Bieda lub doświadczenie intensywnego bólu niekoniecznie wywołują cierpienie.
Według definicji z cierpieniem mamy do czynienia wtedy, kiedy sytuacja zagraża
osobie człowieka, jego samorealizacji.

Mam jednak więcej czasu na zadumę

Mieszkam w bardzo pięknej architektonicznie lecz zniszczonej i zamieszkałej
przez lumpenproletariat dzielnicy Poznania. Ludność wędrująca z siatkami
butelek po piwie do Żabki i z powrotem, albo z łokciami opartymi na poduszkach
(sic!) wyglądająca przez okno. I tak jak ja bez perspektyw, na zasiłkach
państwa.
Mogę też wrócić do ulubionych lektur. Ostatnio zdjęłam z półki „Wielki Świat”
profesora Kozieleckiego, który przed laty wzbudził we mnie marzenie
doświadczenia pracy w Stanach. Pocieszyły mnie pewne tytuły jego refleksji:
Tyrania hierarchii, O tych skazanych za wybitność, Ta totalna, dręcząca
niepewność… Zachęcam do lektury, to dobre intelektualne pendant do moich zbyt
konkretnych i osobistych zwierzeń.

Kto tak naprawdę stracił?

?

Powrót czwarty

Będzie z całą pewnością. Jestem specjalistką w realizacji marzeń.

[Gość: Ewa Kostarczyk]

Wśród wykazu dokumentów do otwarcia przewodu habilitacyjnego punkt wieńczący
zasługi dotyczy oświadczenia o pokrycie kosztów przewodu – oczywiście nie
gwarantując jego pozytywne zakończenie.
Koszty na rok 2003 dla osób z zewnątrz instytucji, przedstawiały się
następująco:
3 recenzje po 1620 PLN każda plus około 200 PLN na dojazd recenzenta = 5460
PLN. Na czysto. Bez bombonier, butelek oraz prywatnych dojazdów delikwenta na
konsultacje.
Od kilku lat najczęściej (przynajmniej dotyczy to mojej dziedziny) habilitują
się osoby, które siedzą od lat za granicą i nie potrzebują żadnych habilitacji.
Po co to robią?
1. dla własnych ambicji, no bo jednak jak się już tam zostanie to można
świetnie funkcjonować ale trochę z KOMPLEKSAMI
2. mają kasę
3. chcą na wszelki wypadek przygotować sobie grunt do odwrotu
4. mają furtkę otwartą: nie zagrażają bowiem decydentom bezpośrednio
5. decydenci mogą się w dodatku wykazać ilością przeprowadzonych przewodów
habilitacyjnych

Habilitacja ogranicza rozwój nauki

[khmara]

Gość portalu: Ewa Kostarczyk napisał(a):

> Koszty na rok 2003 dla osób z zewnątrz instytucji, przedstawiały się
> następująco:
> 3 recenzje po 1620 PLN każda plus około 200 PLN na dojazd recenzenta = 5460
> PLN.

I tu jest klucz do odpowiedzi, dlaczego Twoja habilitacja przepadła. Koszty te
pokrywa instytucja zatrudniająca habilitanta.
1. Jeżeli Twoja uczelnia nie chciała Twojej habilitacji, wystarczył telefon do
dziekana z "przyjmującego" wydziału z informacją o problemach z finansowaniem.
2. Jeżeli nie uzyskałaś zapewnienia o finansowaniu ze swojej uczelni i
zobowiązałaś się zapłacić z własnej kieszeni, to uczelnia "przyjmująca" już
wiedziała, że koledzy sobie tej habilitacji nie życzą.

Dlatego Twój przypadek jest klasycznym przykładem na to, w jaki sposób
habilitacja faktycznie ogranicza rozwój nauki, wspiera zaś kumoterstwo
uprzywilejowanych naukowców. Doktorat może zrobić każdy, habilitację jedynie
osoba, której pozwolą na to przełożeni.

[Gość: Ewa Kostarczyk]

I dlatego od 1991 jestem przeciwko - bo wtedy własnie, po raz pierwszy rzucono
projekt zniesienia u nas habilitacji. I właśnie, dlatego, że taki projekt
wówczas zaistniał, tak łatwo mi było machnąć ręką na tę pierwszą habilitację i
wyjechać. PODOBNYCH, NIEZREALIZOWANYCH PROJEKTÓW z tego okresu niestety mamy
sporo.
W Europie, habilitacje istnieją tylko (mogę się tu mylić) w Niemczech.
Podczas mojego 7 letniego pobytu w Stanach spotkałam wielu młodych ludzi z
mojej branży, często, a może przeważnie lekarzy, którzy wogóle nie mieli szans
na pracę w Niemczech. U niektórych decyzja o zostaniu w Stanach trwała latami.
Jechali, wracali z podobnymi odczuciami o których tutaj mówimy.
Problem ograniczeń nie jest więc wynikający z naszej polskiej nieprzyjaznej
sukcesowi natury lecz z samego ponadnarodowego fenomenu ograniczeń.

[Gość: Ewa Kostarczyk]

A co do dobrze zorganizowanych rankingów...
Sytuacja, którą opisałam w moim trzecim, ostatnim powrocie miała miejsce na
uczelni, która w taki a nie inny sposób prezentuje się w mediach:

Akademia Medyczna im. Karola Marcinkowskiego
Nasze strony dostępne również przez WAP - wap.amp.edu.pl

Akademia Medyczna im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu to legitymującą się
ponad 80-letnią historią, jedna z największych tego typu uczelni w kraju.
Stanowi liczący się ośrodek edukacyjny, naukowy i leczniczy. Kształci lekarzy,
stomatologów, farmaceutów i analityków medycznych, a także specjalistów z
zakresu pielęgniarstwa, położnictwa, zdrowia publicznego i fizjoterapii.


Kolejny rok z rzędu nasza Uczelnia została wybrana Najlepszą Uczelnią Medyczną
w Polsce w rankingach Wprost w latach 2003 i 2004 oraz Rzeczpospolitej i
Perspektyw w latach 2002 i 2003.

mediator niepotrzebny

[Gość: czytelnik]

www.gazetaprawna.pl/dzialy/6.html?numer=1297&dok=1297.6.3.2.1.1.0.1.htm

Dialog spoŁeczny. RozwiĄzywanie sporów zbiorowych
Mediatorzy na bruk?

'Przed 156 mediatorami, których lista leży w Ministerstwie Gospodarki i Pracy,
stanęło widmo bezrobocia. Nie dlatego, że w Polsce brak konfliktów i sporów
między pracodawcami i pracownikami. Tych raczej przybywa.
W Europie mediacja, arbitraż są najpopularniejszymi sposobami rozładowywania
napięć społecznych, u nas coraz rzadziej sięga się po tę metodę.'

Komentarze czytelników

jó[e-mail]:
No cóż. W sejmie mamy nowy bubel ' Prawo o szkolnictwie wyższym' w którym nie
ma nawet mowy o instytucji mediatora akademickiego. W uczelniach amerykańskich
i wielu europejskich istnieja biura 'University Ombudsman'. Przykłady na
stronach internetowych: ombudsman.binghamton.edu/
www.umanitoba.ca/staff/ombudsman/details.shtml
www.virginia.edu/eop/ombudsman.html
www.sc.colostate.edu/ombudsman/frequently.htm
www.wmich.edu/bernhard/ombudsman.html
www.wsu.edu/~ombuds/faq.html
www3.niu.edu/u_council/annualreports/ombudsman.html www.ku.edu/%
7Eombuds/questions.htm web.cornell.edu/Ombudsman/questions.htm
www.ua.es/en/servicios/defensor/defensor.htm
www.ua.es/es/servicios/defensor/otros-defensores.html

Zadaniem takiego mediatora (i zespołu) jest rozwiazywanie konfliktów wsród
społecznosci akademickiej, prowadzenie mediacji, zapobieganie mobbingowi itd. U
nas takich biur nie ma. Sa powoływane niekiedy komisje etyczne, ale te
prezentuja raczej interesy rzadzacych i w najlepszym razie nie mieszaja się do
konfliktów między władzami a podwładnymi - pracownikami najemnymi w uczelniach.
Niekiedy te komisje tworza Dobre Obyczaje, których same nie maja zamiaru
przestrzegać. Niekiedy te przepisy mające regulować etyczną stronę uczelni
służa jedynie dla umocnienia władzy rządzących i zamykania ust nonkonformistom
Niewatpliwie w naszych uczelniach potrzebni sa mediatorzy (rzecznicy)
akademiccy niezależni od władz uczelnianych a umocowani np. przy Państwowej
Inspekcji Pracy czy przy urzędzie Rzecznika Praw Obywatelskich, lecz nie ma
woli tworzących prawo aby takie instytucje powołać. Trudno się temu dziwić.
Prezydencki projekt ustawy 'Prawo o szkolnictwie wyższym' opracowali rektorzy,
którzy nie są zainteresowani ograniczeniem swojej absolutnej i niekontrolowanej
władzy. Co więcej rektorzy idąc w ślady swojego'profesora' - Leppera grożą, ze
jak sejm tego bubla nie uchwali to pójdą na Warszawę. Tak się u nas tworzy
prawo aby było wygodne dla tych, którzy go stanowią. Gdzies czytałem,ze
jesteśmy w Unii Europejskiej, ale nie wiem czy to nie była kaczka
dziennikarska.

Zmniejszenie pola do nadużyć przy rekrutacji

[Gość: itakdalej]

W związku z nadużyciami na Wydziale Prawa UG:
wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/1,53600,2303879.html
wnioskuję o zapisanie explicite w nowej ustawie, że wyniki odwołań muszą być
ujawnione wraz z uzasadnieniem. Dzięki temu, nawet jeżeli nadal będą uczelnie
za statutami pozwalającymi na przyjmowanie słabo zdających dzieci znajomych
(tak jak teraz UG), to będzie wiadomo gdzie tak jest.
Fragmenty starej pozwalające na falandyzację i przyjmowanie kogo się chce
poprzez odwołania są w moim poście:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=32&w=12951752&a=16107850