To miasto jest nasze

[r.richelieu]

ściągnęłam pomysł od fnolla (jakby tu wpadł i pozwał mnie o plagiat ;), ale
myślę, że socjolog ma bardzo dużo do powiedzenia na ten temat

Kiedy miasto jest Twoje? Skąd wiesz, że jest Twoje?

[tak_zwany]

Tylko jako "ja", nie jako socjolog, bo nie mam dziś siły myśleć... Ja mam ten
problem, że nie mam "swojego" miasta. Po prostu. Mimo iż mieszkam w Warszawie od
urodzenia, nigdy nie mówię "w moim mieście" itp. Nie czuję związku. Równie
dobrze mógłbym mieszkać gdzie indziej. Gdziekolwiek, gdzie miałbym warunki do
przeżycia. I co więcej, chętnie bym się z Warszawy wyniósł...

Hmmm, coś mi się skojarzyło... Łehehehehehheheheheeeeeeeee...
mp3.wp.pl/p/strefa/sciagnij/39740.mp3
mp3.wp.pl/p/strefa/sciagnij/47623.mp3
Dobra, idę spać, bo coraz gorzej ze mną...

[r.richelieu]

czy bardziej brakuje Ci ludzi czy miejsc? Co musiałaby zaoferować Ci Warszawa
byś ją uznał za swoje miasto?
hm, to chyba trudne pytania, ale co tam, dla Ciebie nie ma trudnych pytań ;)

[tak_zwany]

"Moje miejsce", czy mówiąc szerzej "coś mojego" to element świata z którym się
identyfikuję, na którym mi zależy, z którym czuję związek. "Mój" to znaczy, że
mam poczucie "zakorzenienia", że jest jednym punktów odniesienia mojej
tożsamości, że powracam do niego jak "do siebie" to znaczy będąc w nim mam
poczucie bezpieczeństwa, a nawet wręcz zależności od niego. Ważna jest właśnie
chęć powrotu - do czegoś, co w pewnym sensie człowiek czuje, że było i jest dla
niego "dobre", "słuszne" czy jakokolwiek inaczej zwać "pozytywne". To jest
zawsze miejsce które mogę odnieść do siebie samego - gdzie splata się moja
pamięć, moje uczucia. Gdy myślę o czymś w kontekście czasowym, to pojawia się to
zarówno w przeszłości jak i w przyszłości - planach, marzeniach...

Miejsca... Miejsca przynoszą wspomnienia, dają wspomniane poczucie
bezpieczeństwa. Mogą nawet wiązać się z doznaniami estetycznymi. Jednak zawsze w
konsekwencji wiążą się z ludźmi - czy to z przeszłości czy teraźniejszości.
Poprzez ludzi zwykłem postrzegać miejsca, poprzez związki czy interakcje na nie
patrzeć. Ludzie decydują, o moim poczuciu "swojskości" - określa je siła
związków. Ludzie nadają sens symboliczny miejscom - ono samo takowej treści nie
posiada, chyba, że w kontekście wspomnianych doznań estetycznych, ale i one mogą
wiązać się z "innymi". I to chyba w zasadzie jest odpowiedź na Twoje pytanie...

[r.richelieu]

zakorzenienie, bezpieczeństwo. Czy więc oswajanie miejsc nie jest łatwiejsze
dla tych, którym wystarczą płytkie korzenie, dla których bezpieczeństwo to nie
dom a inne wartości.
Sama widzę po jakim czasie nazywam hotel domem. Po pierwszym wyjściu gdy
rozpakuję tobołki. Zabawne. Pierwszego dnia już wracam do domu. A jeżdżę
stosunkowo często, hm, ostatnio nie bardzo często;)
Badając więc oswojenie miejsca/miasta trzeba by najpierw sprawdzić stosunek
delikwenta do domu o do pojmowania domu.

Tu też wychodzi podział, może nie wykluczający, na patrzących w przyszłość i
przeszłość.

Interakcje, związki. A jeśli miejsce jest symbolem wartości ogólnych,
powszechnych, polskich na przykład to czy miejsce związane z Twoją małą
ojczyzną będzie ważniejsze od tamtego polskiego?

[tak_zwany]

Nie rozumiem o co Ci chodzi z tą "małą ojczyzną".

[r.richelieu]

Ossowski wymyślił, chociaż to żadna rewelacja i mógłby takimi głupotami
oczywistymi się nie zajmować, że ojczyzna jest
1. miejscem gdzie spędziło się znaczną część swojego życia, miejscem do którego
jest się przywiązanym osobiście i ma się sentyment czy innego rodzaju osobisty
stosunek
2. miejscem zamieszkania narodu, którego członkami jesteśmy, bo się
identyfikujemy lub zostaliśmy przypisani

[hng]

Miasto jest moje, kiedy stosunek miejsc przeze mnie "oswojonych", z którymi wiążą się jakieś wspomnienia, emocje itp. do reszty osiąga odpowiednio wysoką wartość.
Wystarczająco naukowo to ująłem? ;]

Dla mnie moim miastem jest Warszawa - a przynajmniej niektóre jej części - centrum, saska kępa, ochota, mokotów i jeszcze parę innych. I w przeciwieństwie od tak zwanego niespecjalnie chciałbym stąd wyjeżdżać (przynajmniej na stałe).
Pozdrawiam

[r.richelieu]

więc co to znaczy, że miejsce jest dla Ciebie oswojone?

ps. nie musi być naukowo przecież ;)

[hng]

Zbaczamy już chyba na psychologię ;].
Kiedy pierwszy raz pojawiasz się w jakimś miejscu wydaje ci się ono zupełnie obce, przez pewien czas gubisz się w nim, nie wiesz co gdzie jest itp.
Po pewnym czasie jesteś się już w stanie swobodnie przemieszczać, rozpoznajesz charakterystyczne punkty, potrafisz znaleźć drogę do domu.
Potem poznajesz różne zakamarki, miejsca o których tacy jak ty w początkowym okresie nie mieli pojęcia.
Z miejscami w których się poruszasz zaczynają wiązać się wspomnienia, emocje. Kiedy patrzysz na jakiś blok nie myślisz już tylko "o, moje mieszkanie już niedaleko!", ale np "o, tu się włóczyłem z kumplami w podstawówce!".
Zaczynasz wyczuwać coś tak ulotnego jak atmosfera danego miejsca.
Kiedy długo przebywasz poza tym miejscem, zaczynasz do niego tęsknić. Ja np. kiedy czasami wracam od rodziny ze wsi od razu wyczuwam zmianę powietrza w Warszawie. I jest to dla mnie zmiana na lepsze ;].
Jestem Warszawiakiem od urodzenia, więc proces oswajania u mnie zachodził chyba naturalnie. W tym momencie mam już oswojony całkiem spory (choć w porównaniu z całością niewielki) kawałek miasta :].
Pozdrawiam

[r.richelieu]

to ciekawe, bo gdy ja dojeżdżam do Katowic to nie czuję żadnej zmiany
powietrza, hihi. receptory węchowe się rozregulowały

czyli to samo jak z tak_zwanym, przeszłość, wspomnienia, korzenie. Od wejścia,
poprzez sieć punktów orientacyjnych do zakamarków. Może tak. Jak obecnie
widzisz te miejsca/budynki, które były punktami orientacyjnymi gdy byłeś na
początku poznawania miejsca. Wtedy stanowiły o Twoim być albo nie być, znaczy
dojść albo nie dojść, a teraz? O ile spadła ich ranga i czy nadal są
orientacyjne. No bo może orientacji już w ogóle nie trzeba a Ty zwracasz uwagę
na coś zupełnie niepozornego.
Tu przypomina mi się autobus wczesnym rankiem gdy jest -20. Szyby zamarznięte
więc każdy skrobie sobie kółko w szybie by poszerzyć perspektywę o 5 cm. I
wtedy zachowujemy się jak poznający nową przestrzeń wypatrując właśnie czegoś
charakterystycznego aby wiedzieć czy to już ten przystanek

[luvski]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=78&w=15622183
pod tym linkiem na forum muzyka znajduje się wątek 'kim jesteśmy'?
na 52 spontanicznie napisane posty
w żadnym nie znalazłem ani jednego odniesienia do jakiejkolwiek formy
przestrzeni, która byłaby częscią odpowiedzi na tytułowe,
fundamentalne pytanie 'kim jesteśmy'...
i tak okazuje się po raz kolejny, co na marginesie ilustruje swietna dyskusja
toczona na łamach Gazety o kryzysie miejskiej architektury i myslenia o
przestrzeni w polsce, ze dla wielu osób zamieszkiwana przestrzeń jest 'ukrytym
wymiarem' czy peryferiami własnych, codziennych identyfikacji podobnych do
numeru pesel w dowodzie.

[r.richelieu]

dobra uwaga, w sam raz na następny wątek

1. że odniesień nie ma do przestrzeni. Poza modą na studiowanie i licytowanie
się papierkami, zagrała tu też solidarność czy owczy pęd. Pierwszy podrzucił
opis siebie przez pryzmat kierunku studiów (nie wykształcenia, bo to coraz
bardziej dwie różne sprawy) a reszta skwapliwie przyjęła pałeczkę
Gdyby pojawiło się, jestem mieszkańcem miasta X, czy dzielnicy Y, czy nawet
jestem Polakiem (coraz rzadziej) to przynajmniej na poziomie tak dużej
ogólności reszta podporządkowałaby się, pewnie.

2. tak, z tych 3 artykułów, "kryjcie się to gargamel" był nasłabszy. Co za
problem napisać, że ludzie są estetycznie niedouczeni. Nie dość że
generalizacja to jeszcze nieprawdziwa. Bo estetyka to jedno, a koszt materiałów
budowlanych, architekta, czekanie na decyzje nadzoru budowlanego i mnóstwo
innych spraw gdzie na Zachodzie załatwiane są szybko, a u nas ślamazarnie, to
drugie.

Swoją drogą chyba trzeba by tu wkleić te teksty, bo same linki będą za chwilę
za jedyne... za smsa, heh

[anula36]

dla mnie Krakow jest moim miastem. takim miejscem ,gdzie czyje sie u siebie.
Nie konkretne miejsce czymieszkanie - bo te zmienialam do obrzydzenia:)Ale mam
wrazenie ze to miasto jako"moje miasto" zostalo mi narzucone- bo nigdy nei
mieszkalam gdzies indziej dluzej i ze jednak urodzilam sie na mieszkanca duuzo
mneijszego mista a nawet miasteczka.

[r.richelieu]

.