25 X 1983. Lecimy po studentów!

[dudagrzegorz]

"Wzgórze rozdartych serc" z Clintem Estwoodem- wypisz wymaluj...:-)

[...]

[Gość: qaz]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

Uwaga do Ferbego

[Gość: Admiral]

Bardzo dobrze i bardzo celnie wypunktowale wszystkie "niescislosc" red.
Kalickiego.
Pozostaje mi tylko uscislic i dopowiedziec 2 sprawy;
- smiglowce mialy przewiezc rangersow po studentow, a plk Marines odmowil,
poniewaz chcial, aby ich odbicia dokonali zolnierze Korpusu, tyle, ze
znajdowali sie oni po drugiej stronie wyspy. Pisze o tym bodajze Shwarzkopf w
swojej autobiografi "Nie trzeba bohatera". Zreszta, w trakcie calej operacji
doszlo do szeregu absurdalnych incydentow (zo zreszta jest dowodem na jej
pospieszne przygotowywanie). Np. juz po rozpoczeciu calej operacji Glowny
Ksiegowy US Navy przyslal do dowodzacego nia admirala pismo, w ktorym zakazywal
wydawania paliwa smiglowcom US Army, poniewaz nie uzgodniono z Departamentem
Armii zasad roliczen finasowych.
- warto rowniez dodac, ze spora czesc owych "uzbrojonych robotnikow" dziwnym
trafem byla ubrana w mundury Armii Kubanskiej.
Nie moge rowniez do konca zgodzic sie z Twoim ostatnim zdaniem; operacja
Market - Garden i 8000 chlopakow z brytyjskiej 1 Powietrznodesantowej mi na to
nie pozwala;-(
Ale poza tym wszystko super!

[Gość: Fereby]

) Pozostaje mi tylko uscislic i dopowiedziec 2 sprawy;
) - smiglowce mialy przewiezc rangersow po studentow, a plk Marines odmowil,
) poniewaz chcial, aby ich odbicia dokonali zolnierze Korpusu, tyle, ze
) znajdowali sie oni po drugiej stronie wyspy.

Rzeczywiście tak przedstawia sprawę część źródeł. Jest to wcale
prawdopodobne, choć oczywiście US Navy Proceendings dwa lata
później (1985 rok) przedstawia sprawy inaczej niż Shwarzkopf (np.
duży akcent na działania Seals). Rywalizacja między rodzajami sił
zbrojnych zawsze była silna, scalenie Departamentu Wojny
i Departementu Marynarki w Departament Obrony za Trumana, wcale
jej nie zmniejszyło (zwłaszcza że doszło Lotnictwo - w końcu
trzeba było uchwały Kongresu ustalającej w co kto może się uzbroić;
w rezultacie zmontowanie grupy bojowej śmigłowców szturmowych
i myśliwców wielozadaniowych poprzedzone jest negocjacjami
między rodzajami sił zbrojnych).

) Zreszta, w trakcie calej operacji
) doszlo do szeregu absurdalnych incydentow (zo zreszta jest dowodem na jej
) pospieszne przygotowywanie).

Jak podczas II wojny światowej - na Pacyfiku takie kuriozalne incydenty
występowały nawet i podczas starannie planowanych operacji. Po prostu mapy
były często sporządzane jeszcze w XIX wieku i niedokładne, a wyspy podobne
więc np. podczas przygotowań do lądowania na Kwajalein oddział rozpoznawczy
zabrał się za zdobywanie wyspy na której miano rozmieścić artylerię
korpusu. W trakcie twardej walki z Japończykami, Marines otrzymali sygnał
że wylądowali nie na tej wyspie co trzeba i mają wracać. Potem wszakże Gehh
zdecydowano się zdobyć - jak to określa Flisowski - "nadprogramowym
desantem", co okazało się strzałem w dziesiątkę - po walce znaleziono
bardzo dokładne japońskie mapy, ułatwiające kolejne operacje.

) Np. juz po rozpoczeciu calej operacji Glowny
) Ksiegowy US Navy przyslal do dowodzacego nia admirala pismo, w ktorym
) zakazywalwydawania paliwa smiglowcom US Army, poniewaz nie uzgodniono z
) Departamentem Armii zasad roliczen finasowych.

To by mnie nie zdziwiło, od Guadalcanal żarcie się o zaopatrzenie było
normą. Właściwie zawsze Marynarka i Armia utrzymywały oddzielne "ogony
logistyczne" - w rezultacie czołgi M4 Armii jeździły na benzynie lotniczej,
zaś M4 Marynarki na oleju napędowym. Sprawę miano dopiero ostatecznie
załatwić modelem M4A6 z silnikiem akceptującym oba te rodzaje paliw, ale
akurat wtedy pojawił się M26, a wkrótce potem skończyła wojna. Żołnierze
obu Armii i Piechoty Morskiej prowadzili więc ze sobą swoisty handel
wymienny - ci pierwsi pożądali noży "Kabar", drudzy armijnych skarpetek
(to ostatnie opisuje Sledge, który zdobył swoje za tabliczkę czekolady).
Racje żywnościowe - gorące "C" i zimne "K" były wszakże podobne w obu
formacjach (ku pewnej frustracji).

) - warto rowniez dodac, ze spora czesc owych "uzbrojonych robotnikow"
) dziwnym trafem byla ubrana w mundury Armii Kubanskiej.

Castro utworzył takie oddziały "zawodowych rewolucjonistów" znacznie
wcześniej na podstawie doświadczeń Północnych Wietnamczyków, którzy
po klęsce Ofensywy Tet i praktycznym końcu Vietcongu (40 tysięcy
zabitych, 5 tysięcy wziętych do niewoli, 120 tysięcy "dezereterów"
którzy skorzystali z programu "otwartych rąk" i przeszli na stronę
Aliantów, co najmniej 10 tysięcy "dezercji neutralnych"), stworzyli
oddziały "Vietcongu" w których ponad 90% żołnierzy stanowili...
poborowi z Demokratycznej Republiki Wietnamu. Takie odziały
"Vietcongu" służyły w roli niejako figowego listka, kryjącego
dominującą rolę w "partyzantce ludowowyzwoleńczej" wojsk
północnowietnamskich. Kubańczycy stosowali podobną taktykę np.
w Angoli. Budujący lotnisko byli w rzeczywistości jednostkami
inżynieryjnymi armii kubańskiej, udającymi cywilnych specjalistów.
Nawiasem mówiąc, Castro oficjalnie odmówił komunistycznym
spiskowcom poparcia, nieoficjalnie zaś nakazał "uzbrojonym
robotnikom" zbrojne wsparcie miejscowych sił. Co ciekawe,
amerykański wywiad (najprawdopodobniej nie do końca wyzwolony
jeszcze z odprężeniowego otępienia) zakładał iż Kubańczycy...
powstrzymają się od walki (wiara w prawdomówność Castro?).

) Nie moge rowniez do konca zgodzic sie z Twoim ostatnim zdaniem; operacja
) Market - Garden i 8000 chlopakow z brytyjskiej 1 Powietrznodesantowej mi na
) to nie pozwala;-(

Dlatego pisałem "często" - nie zawsze się to sprawdza. Natomiast dobrym
przykładem potwierdzającym tę maksymę jest porównanie zdobycia Trewiru
i przejścia przez Ren wojsk Pattona, z zakrojoną na wielką skalę operacją
przejścia przez tę rzekę, jaką przygotował Montgomery.

***

Zajmijmy się ponownie artykułem - autor pisze o desance Marines 25
października "Przez całą noc aż do południa następnego dnia trwają
utarczki, ale najsilniejsza armia świata nie potrafi pokonać garstki
uzbrojonych w kałasznikowy żołnierzy pospolitego ruszenia.". Problem
w tym że znane mi źródła uparcie twierdzą, że desant przebiegł bez
przeszkód, do 23:00 zajęto podstawy wyjściowe do ataku na wzgórza,
po czym żołnierze okopali się na noc. Natarcie wznowiono o świcie
i wtedy napotkano pierwszy opór. Natarcie rozwijało się w ślimaczym
tempie - jednak o 10:00 pozycje przeciwnika zostały ostatecznie
przełamane i Marines wyszli na przedmieścia miasta, co daje czas
rzędu pięć godzin, nie pozwalając na wystawianie jakiś laurek obrońcom
(oddziały Vietcongu potrafiły zdecydowanie bardziej opóźniać
działania US Army, choć w miarę wykruszania się weteranów poprzednich
kampanii, ich zdolności w tej mierze sukcesywnie spadały i w 1968 roku
były jedynie cieniem dawnych czasów), wszak teren niezwykle sprzyjał
zażartej obronie (Japonczycy potrafili dłużej się utrzymać w podobnych
warunkach pod bombami napalmowymi i ogniem czołgowych miotaczy płomieni).
Rzeczywiście po 10:00 pozostało kilka grup okrążonych niedobitków, które
metodycznie eliminowano - tyle że te poniosły klęskę w chwili przełamania
ich linii o dziesiątej, trudno więc mówić o "niemożności pokonania".

Co do amerykańskich oficerów, "szkolonych do walki z kolumnami sowieckich
czołgów", to chyba znalazłem źródło (książeczka wydawnictwa Altair).
Wydaje mi się to celowym eufemizmem amerykańskich historyków - dokładnie
tak samo walczyła 27 dywizja piechoty na Saipanie. Prawdopodobnie nie szło
o szkolenie, tylko po prostu brak przebojowości i umiejętności improwizacji.
Oficer "szkolony do walki z kolumnami czołgów" prawdopodobnie usiłowałby
zająć wzgórza jak najszybciej za wszelką cenę (znakomite pozycje do odparcia
ewentualnego kontraataku), natomiast obserwowane tam zachowania,
(okopanie się i rezygnacja z działań nocnych, czekanie aż artyleria
i lotnictwo wszystko załatwią), są właśnie rutynowym postępowaniem
względem oddziałów nieregularnych oraz ich pozycji obronnych.

Zasadę wymarszu o świcie, ataku w dzień, okopania się o zmierzchu,
obrony w nocy wypracowano jeszcze na Guadalcanal i stosowano przez
całą II wojnę, a potem w Korei i Wietnamie. Problem w tym, że Japończycy
szybko się dostosowali do tak zrutynizowanych działań (co zaprezentowali
na Marianach) - zajmowali swe pozycje obronne pół godziny przed świtem,
wiedząć że Amerykanie nie zaatakują w nocy. Parę razy się na tym sparzyli
- niekiedy dowódcy amerykańscy decydowali się na nocny atak i zdobywali
opuszczone pozycje (Corregidor, Iwo Jima, Okinawa). Gdyby na Grenadzie
miast okopania, zdecydowano się na nocny atak na wzgórza, to
prawdopodobnie zajęto by je znacznie szybciej - Amerykanie dysponowali
zdecydowanie lepszym sprzętem noktowizyjnym, a większość obrońców
prawdopodobnie nie zajęła jeszcze swych pozycji.

"Przed czterema laty lewicujący Ruch Nowego Diamentu dokonał bezkrwawego
zamachu stanu. Na czele państwa stanął umiarkowanie lewicowy polityk Maurice
Bishop. Waszyngton od początku patrzył na jego rządy krzywo.". Problem
w tym, że W

[Gość: Fereby]

"Przed czterema laty lewicujący Ruch Nowego Diamentu dokonał bezkrwawego
zamachu stanu. Na czele państwa stanął umiarkowanie lewicowy polityk Maurice
Bishop. Waszyngton od początku patrzył na jego rządy krzywo.". Problem
w tym, że Waszyngton (administracje G. Forda i J. Cartera) "patrzyły
krzywo" już na poprzednika Bishopa. Gaire (szef Partii Pracy), był nawet
bardziej lewicowy od Bishopa i również dbał o dobre stosunki z państwami
"demokracji ludowej", ale w dobie "Detente" to akurat nie wzbudzało
niepokoju. Szkopuł w tym, że Gaire od 1974 roku przekształcał Grenadę
w jednoosobową dyktaturę o profilu coraz bardziej lewicowym (etapu kultu
jednostki osiągnąć już nie zdążył). Nawiasem mówiąc Ronald Reagan
krytykował totalitaryzm Gairego i bierną politykę USA względem niego
(choć nie tak ostro jak np. "bohatera walki antykolonialnej" Mobutu
Sese Seko, którego - ku oburzeniu lewicowców i działaczy Partii
Demokratycznej - nazwał bodaj "zbrodniczym dyktatorem, za nic mającym
demokrację i ludzkie życie").

Na zakończenie, warto zauważyć iż wszelkie taktyczne błędy Amerykanów,
zostały aż nadto zniwelowane kompletną beztroską nowych, komunistycznych
włodarzy wyspy. Negliżowali oni zagrożenie atakiem w takim stopniu, że
nie przygotowali (nawet pobieżnego) planu obrony wyspy! Autentycznie
wierzyli iż w razie ataku co dopiero spacyfikowana karabinowymi kulami
ludność stanie po ich stronie i będzie "walczyć z najeźdźcą do ostatniej
kropli krwi" - gdy doszło co do czego miejscowi owszem ochoczo
współpracowali... z Amerykanami, wskazując pozycje obrońców i służąc
za przewodników! Przykłady możnaby mnożyć. Tak to już na ogół bywa, że
błędy na poziomie strategicznym, miewają zdecydowanie większą wagę
niźli niedoróbki taktyczne.

[Gość: Fereby]

Przyznam że nie spodziewałem się po GW profesjonalnych artykułów na tematy
historyczne - zwłaszcza już po przesławnym "pancerniku Robin Hood" - ale to już
są szczyty. Artykuł tonie w błędach, wykazując dziwne podobieństwo do pewnego
dokumentu telewizji "Planete".

Jedźmy więc po kolei. Autor stwierdza "Administracja Ronalda Reagana miała
związane ręce. Brakowało pretekstu do interwencji." po czym
"Waszyngton błyskawicznie, w ciągu czterech dni, przygotował plan
interwencji.". To kompletnie nie trzyma się kupy - gdyby Reagan tak pragnął
interwencji i intensynie szukał doń przetekstu, to kilka alterantywnych planów
interwencji zostałoby przygotowane na całe miesiące wcześniej. Wystarczyłoby
jedynie nieco zmodyfikować któryś z nich. Modyfikowanie planu rozpoczętoby
natychmiast po przewrocie - dwa tygodnie, nie zaś cztery dni przed "godziną
zero". W ogóle cała teza jest najpewniej typowym wytworem sowieckiej
propagandy, który szybko przeniknął do lewicującej części prasy w USA, a
następnie został użyty podczas kampanii Mondale'a 1984 roku, dla
wykazania "nieczystych intencji" Reagana (to samo robiono zresztą te
dwadzieścia pięc lat wcześniej administracji Johnsona). Niestety do dziś
pokutuje on w części literatury historycznej, mimo kompletnego braku dowodów na
poparcie tej tezy.

"W Grenadzie - zaraza. Komunistyczna." - zastanawiam się czy to cytat z dzieła
jakiegoś historyka "zaangażowanego, czy też twór własny autora. Główną
przyczyną interwencji było zapobieżenie dalszym masakrom ludności cywilnej,
przywrócenie porządku konstytucyjnego (część działaczy Partii Demokratycznej
oraz prasy oskarżała Reagana o bezczynność i "nowy Iran"; pojawiły się nawet
głosy, że Reagan wyznaje względem Grenady zasadę "niech komuniści się
powyrzynają między sobą"). Wystarczy zapoznać się z relacjami ze spotkania
przywódców państw regionu - większość sąsiadów Grenady domaga się od USA
radykalnych kroków w celu rozwiązania kryzysu. Zaprezentowane na konferencji
stanowisko Reagana jest tu zdecydowanie bardziej wyważone.

Odrębną sprawą było uniemożliwienie uczynienia z amerykańskich studentów
zakładników. Reagan świetnie pamiętał co spotkało Cartera, nie miał zamiaru
słuchać w telewizji - "Jest 1 stycznia 1984 - już sześćdziesiąty dzień
amerykańscy zakładnicy są przetrzymywani na Grenadzie". Ryzyko że przywódcy
wojskowego zamachu stanu uczynią ze studentów narzędzie gróźb rosło z każdym
dniem. Ludzie którzy zabili co najmniej pięćdziesiąt, w większości
przypadkowych i najzupełniej niewinnych osób (to liczba szacunkowa - na co
najmniej tyle oceniali ilość ofiar uczestnicy demonstracji, prawdopodobnie jest
ona wyższa), rozstrzelali prezydenta pod zupełnie bzdurnymi zarzutami (miał być
rzekomo zdrajcą i... agentem amerykańskim!), nie mieliby specjalnych oporów
przed wzięciem zakładników, w celu zdobycia międzynarodowego rozgłosu i
zagwarantowania sobie władzy. Nie należy też zapominać o Sowietach - ci
zrobiliby autentycznie wszystko, by tylko pozbyć się Reagana z Białego Domu. W
ogóle zakładnicy na Grenadzie dawaliby im wielki atut propagandowy -
wystarczyło zaoferować pośrednictwo w negocjacjach. Reagan mógłby się zgodzić
lub nie - w pierwszym przypadku musiałby dokonać sporych przewartościowań w
swej polityce zagranicznej, w drugim oberwałby "w imię antykomunistycznej
krucjaty naraża niewinnych". W obu przypadkach prezydent USA straciłby na
prestiżu, a ZSRS zyskał.

"Siły zbrojne Grenady liczą przecież raptem 2100 marnie wyszkolonych żołnierzy
wyposażonych w broń strzelecką, trzy przestarzałe transportery opancerzone
radzieckiej produkcji i tuzin leciwych radzieckich działek przeciwlotniczych" -
jest to dalekie od prawdy. Poziom wyszkolenia obrońców był zupełnie niezły,
duża część została przeszkolona przez kubańskich intruktorów, wielu oficerów
przeszło przeszkolenie na Kubie (szkolili ich również instruktorzy sowieccy).
Jeszcze lepiej wyszkoleni byli kubańscy "uzbrojeni robotnicy" (przynajmniej
teraz wiem, że ich amerykański odpowiednik - zwany "Morskie Pszczoły" -
to "uzbrojeni robotnicy"), z których część przeszła już próbę walki w lokalnych
konfliktach w Afryce.

Oczywiście byli to żołnierze co najmniej o klasę gorsi od desantowanych
oddziałów amerykańskich, ale lepsi np od większości wojaków Castro podczas
rewolucji, a "uzbrojeni robotnicy" charakteryzowali się ogólnie rzecz biorąc
zdecydowanie lepszym wyszkoleniem niż żołnierze odziałów obrony lokalnej
Vietcongu.

"Amerykańscy planiści nie przewidzieli, że na utwardzonych pasach startowych
spadochroniarze nie mogą się okopać i są widoczni jak kaczki na stawie."
Amerykańscy planiści to akurat przewidzieli - problem w tym, że nie bardzo
mogli na to coś poradzić. Desantowanie się na pasach startowych lotnisk, jest
bardzo wygodne i często spotykane, zwłaszcza w terenach gęsto zalesionych, bądź
na wyspach, przykładowo z trzech desantów powietrznych wojny na Pacyfiku -
Nadzab, Noemfor, Corregidor - tylko ten ostatni nie odbył się na pasach
startowych lotniska.

Utwardzone pasy startowe mają tylko jedną zasadniczą wadę - twarda nawierzchnia
sprzyja "twardym lądowaniom" (złamania!), uniemożliwia także okopanie się.
Amerykańscy sztabowcy nie zapomnieli o tak podstawowej sprawie - po prostu z
desantowania się na pasach startowych, płynęły spore korzyści strategiczne i
logistyczne.

"Żołnierze grenadzcy i Kubańczycy zaszyli się na obrzeżach płyty lotniska i
bezkarnie grzeją do rangersów tkwiących na środku pasów startowych." Typowe
wishful thinking - amerykańscy sztabowcy nie zakładali specjalnego oporu na
lotnisku, uważając iż Kubańczycy pomni komunistycznych doświadczeń z Wietnamu,
nie postawią na tak bezsensowne rozwiązanie. W II wojnie indochińskiej
dowiedziono dobitnie, iż z obroną lotniska przed desantem, jest podobnie jak
obroną plaży. Tak samo jak niegdyś Japończykom nigdy nie udało się zniszczyć
lądującej piechoty na plażach, podobnie nikomu nie udało się zniszczyć
atakujących z powietrza jednostek w powietrzu i bezpośrednio w miejscu
lądowania (patrz atak japońskiej jednostki "Giretsu" na Okinawie).

Vietcong i Północni Wietnamczycy próbujący kilka razy tej sztuki, stwierdzili
iż od razu mają na karku klasyczne wsparcie powietrzne oraz "Gunshipy", co
owocuje kompletnie bezsensowną masakrą własnych żołnierzy, wystarczająco dobrze
widocznych z góry i kompletnie bezbronnych przed atakiem z powietrza. Dlatego
też rychło zmienili taktykę - pozwalali Amerykanom wylądować, po czym wciągali
ich w zasadzkę i przeprowadzali kontratak odcinający od strefy lądowania.

Kubański dowódca najwidoczniej o tych smutnych doświadczeniach Północnych
Wietnamczyków nie wiedział, zdając się kompletnie nie rozumieć, że jego
przeciwnik dysponuje absolutną przewagą w powietrzu, znakomitą łącznością i
dopracowywanymi przez niemal pół wieku procedurami wsparcia powietrznego,
podjął kompletnie bezsensowną decyzję o obsadzeniu pozycji tuż przy pasach. W
pierwszej chwili, jego taktyka zdawała się skutkować, Rangersi zostali
przyciśnieci do płyty lotniska i zmuszeni do ukrycia za porzuconym sprzętem
budowlanym.

W chwilę jednak potem, nastąpiła zwyczajowa już powtórka z Pacyfiku, Zachodniej
Europy, Korei, Wietnamu - znajdujący się na ziemii oficerowie łączności z
lotnictwem, błyskawicznie ustalili stanowiska przeciwnika po pociskach
smugowych i wybłyskach broni, po czym przekazali koordynaty
krążącym "gunshipom". Te, dzięki dopracowanym w Wietnamie systemom, bez trudu
odnajdują cele dla swych działek i automatycznych granatników, metodycznie
eliminują kolejne stanowiska obrońców, śledzą z powietrza każdy ruch, niwecząc
wszelkie próby przegrupowania - to zwykła rzeź, a nie walka.

Kubański dowódca rozumie swój błąd - podwładnym, którzy jeszcze nie padli
ofiarą tysięcy pocisków wystrzeliwanych przez "gunshipy", nakazuje wycof

[Gość: Fereby]

Kubański dowódca rozumie swój błąd - podwładnym, którzy jeszcze nie padli
ofiarą tysięcy pocisków wystrzeliwanych przez "gunshipy", nakazuje wycofanie
się na drugą linię i przejście do działań opóźniających. Tę decyzję uznać
należy za słuszną - szanse na zniszczenie rangersów na płycie lotniska od
początku były skazane na niepowodzenie, walka natomiast w trudnym terenie daje
niemałe szanse powstrzymania Amerykanów i zadania im wymiernych strat. Tak
nawiasem mówiąc, Kubańczycy mieli naprawdę wiele szczęścia - te ćwierć wieku
wcześniej, oprócz "gunshipów" mieliby na karku całą watahę A-1 "Skyrider",
zrzucających hektolitry napalmu, w rezultacie czego zdecydowanie niewielu
dożyłoby następnej godziny.

Oddziały kubańskie nadal mają wysokie morale, nie idą w rozsypke (część
miejscowych - przerażona masakrą urządzoną przez AC-130 - już zdezerterowała),
prowadzą z pewnym powodzeniem działnia opóźniające - ich kolejnie obronne
pozycje nie są jednak w stanie na dłużej powstrzymać nacierających Amerykanów,
którzy po prostu obchodzą je skrzydłami, lub nacierają na słabe punkty linii
Kubańczyków, korzystając ze wsparcia powietrznego. Kubańczycy cofają się na
kolejne pozycje - jest ich coraz mniej i zwolna kończy im się amunicja, ale
wciąż bronią się zacięcie. Liczą na posiłki, ale to płonna nadzieja - w Moskwie
i Hawanie nie spodziewano się, że Amerykanie zdołają przeprowadzić tak szybko
atak na tak wielką skalę.

Jeśli idzie o desant na siedzibę gubernatora, to paradoksalnie okazał się on
dla Amerykanów bardzo szczęśliwy. Początkowo dowodzący miejscowymi żołnierzami,
kompletnie nie docenił SEALS i rzucił swych ludzi do gwałtownego ataku. SEALS
podpuścili ich blisko i starannie mierzonym, oszczędnym ogniem, wystrzelali
większość nacierających na otwartej przestrzenii ogrodu rezydencji. Reszta
spanikowała i uciekła. Dowódca atakujących podjął wtedy wyjątkowo głupią
decyzję - postanowił sciągnąć posiłki i wziąć Amerykanów długotrwałym szturmem.
Na jego szczęsie SEALS nie mieli początkowo łaczności z samolotami wsparcia.
Potem wszakże dodzwonili się poprzez cywilną sieć telefoniczną do dowództwa (co
zakrawa już na kompletny idiotyzm, oblegający nawet nie pomyśleli o jej
zerwaniu) i żołnierze armii Grenady zaczeli obrywać ciężkie razy z powietrza.
Do tej chwili pod rezydencję ściągnięto około stu żołnierzy i transporter
opancerzony, trwoniąc bezsensownie środki, które bez wątpienia byłyby bardziej
przydatne toczącym ciężkie walki Kubańczykom.

"Sprawy idą dla Amerykanów kiepsko." - chyba ich własnym (?) zdaniem. Obrońcy
są w sytuacji nieporównanie gorszej - walczą w kilku odrębnych grupach, nie
mogących specjalnie współdziałać, ze względu na niemal kompletny brak łączności
i amerykańskie panowanie w powietrzu, nie wiedzą zbytnio jaka jest liczebność
przeciwnika, gdzie się znajduje, wciąż obawiają że podczas kolejnego odwrotu
natkną się na przeważające siły amerykańskie, otacza ich pamiętająca ostatnią
masakrę, nastawiona nieprzyjaźnie ludność.

"Amerykańscy generałowie tracą cierpliwość i zarządzają lądowanie piechoty
morskiej z ciężkim sprzętem." Nie stracili cierpliwości (choć oczywiście któryś
z dowódców mógł to tak przedstawiać "ku własnej chwale"), to było starannie
skalkulowane przedsięwzięcie. Wykorzystanie tej częsci sił było uzależnione od
rozwoju sytuacji. Ze strategicznego punktu widzenia okazało się bardzo udanym
posunięciem, angażując ostatnie rezerwy przeciwnika - od tej chwili bardzo
trudne położenie obrońców, stało się już kompletnie beznadziejne.

"O 19 na plażach desantują się setki marines z ciężkimi haubicami,
transporterami, czołgami. Amerykańscy oficerowie, szkoleni do walki z kolumnami
sowieckich czołgów, nie dają sobie rady ze świetnie znającymi teren niedużymi
grupkami obrońców.". Tak się składa, że w wypadku marines największy nacisk w
szkoleniu kładziono nie na walkę "z kolumnami sowieckich czołgów", a własnie na
działania desantowe, partyzanckie i przeciwpartyzanckie - było tak co najmniej
od czasów Johna F. Kennedy'ego. Owszem - piechoty morskiej użyto (ze sporym
powodzeniem) na frontach I wojny światowej, ale tego doświadczenia nikt nie
zamierzał powtarzać (Marynarka uważała ten aspekt walk za domenę Armii)!

Poszło w rzeczywistości o coś zupełnie innego - obrońcom sprzyjał teren,
uniemożliwiający wykorzystanie na większą skalę czołgów i lotnictwa. Zwanie
ich "pospolitym ruszeniem", jest uzasadnione mniej więcej w tym samym stopniu,
jak względem tworzonych przed wojną, sowieckich oddziałów partyzanckich. Wielu
z nich było wyszkolonymi do działań partyzanckich w Ameryce Środkowej
specjalistami. Owszem było tam trochę nieostrzelanych i niewyszkolonych cywili,
wcielonych do armii często przymusem, ale ci akurat w dużej części po prostu
uciekli, bywało nim ujrzeli pierwszego Amerykanina, wyznając najwidoczniej
zasadę - lepiej być żywym tchórzem, niż martwym bohaterem.

Ci którzy wyznawali poglądy odwrotne, bronili się w różnych niedostępnych
miejscach, po ich oskrzydleniu natychmiast się wycofując na kolejne, jeszcze
bardziej niedostępne pozycje. Kilka szaleńczych kontraataków, nie dało żadnych
efektów - piechota morska była lepiej wyszkolona i dysponowała zbyt wielką siłą
ognia oraz wsparciem powietrznym. Ten etap walk trudno oceniać jednoznacznie -
z jednej strony obrońcy bardzo opóźniali marsz Amerykanów, drugiej jednak
strony tracono wyszkolonych w działaniach nieregularnych ludzi, którzy w
pierwotnych założeniach mieli stać się rdzeniem antyamerykańskiej partyzantki
na wyspie.

"Przez całą noc aż do południa następnego dnia trwają utarczki, ale
najsilniejsza armia świata nie potrafi pokonać garstki uzbrojonych w
kałasznikowy żołnierzy pospolitego ruszenia." - nie wiem co w tym takiego
dziwnego. Dobrze znający teren i korzystający z przygotowanych pozycji obrońcy
potrafią na jakiś czas zatrzymać doborowe jednostki. Przykładowo, paruset słabo
wyszkolonych i niedożywionych obrońców Betio (atol Tarawa) potrafiło na
naprędce zbudowanych z pni palmowych i pustych beczek po paliwie, zatrzymać w
drodze na plaże cały pułk 2 Dywizji Piechoty Morskiej - zaprawionych w bojach
weteranów z Guadalcanalu, którzy uprzednio mimo koszmarnych warunków, braku
amunicji i wody pokonali doborowe jednostki japońskie podczas walk o
oczyszczenie Guadalcanal. Cały - parutysięczny garnizon - wiązał siły całej
dywizji naprawdę sporo czasu.

Słynna "Wieka Czerwona Jedynka" została zatrzymana na całe tygodnie przez słabo
wyszkolonych żołnierzy Volkssturmu (części żołnierzy brakowało palców u rąk,
wielu nie miało nóg, słabo widzieli, chorowali na atmę, mieli po siedemdziesiąt
lat), obsadzających bunkry Linii Zygfryda, charakteryzujące się ogólnie
niespecjalną jakością.

Uzbrojeni wyłącznie w granaty ręczne i miny cywile na Ie Shima, potrafili
całymi dniami powstrzymać wzmocniony pułk doświadczonej 77 dywizji piechoty
dysponujący czołgowymi miotaczami ognia (którymi na Grenadzie nie dysponowano) -
co więcej, rzucając się pod amerykańskie czołgi obwiązani materiałami
wybuchowymi w samobójczych atakach znisczyli dwa "Shermany" i zmusili
Amerykanów do opuszczenia z takim trudem zdobytego terenu. W tym kontekście
dwudziestoczterogodninną epopeję pospolitego ruszenia z Grenady, trudno oceniać
jako specjalne osiągnięcie.

"Na pokładzie USS "Guam" rangersi szykują się do lotu helikopterami na pomoc
uwięzionym studentom. Ale pułkownik piechoty morskiej odpowiedzialny za
śmigłowce odmawia wpuszczenia rangersów." - podobny incydent miał miejsce,
jednak literatura przedmiotu uparcie twierdzi, że chodziło o transport rannych
żołnierzy Armii, nie zaś studentów.

Tak na zakończenie - zadziwia niesłychany wprost podziw bijący z artykułu
dla "sił zbrojnych Grenady". Jeśli rozważać całą rzecz na chłodno, okaże się iż
jedyną częścią tych wojsk walczącą naprawdę

[Gość: Fereby]

Tak na zakończenie - zadziwia niesłychany wprost podziw bijący z artykułu
dla "sił zbrojnych Grenady". Jeśli rozważać całą rzecz na chłodno, okaże się iż
jedyną częścią tych wojsk walczącą naprawdę dobrze i sensownie byli...
Kubańczycy. Dowodzący nimi oficer, podjął właściwie tylko jedną, kiepską
decyzję - zajęcia pozycji obronnych wokół lotniska. Jego późniejsze działania
(walki odwrotowe) ocenić należy jako prowadzone umiejętnie i z wielkim
wyczuciem sytuacji. Ostatecznie jego północnowietnamscy odpowiednicy potrafili
w analogicznej sytuacji rzucać swe oddziały do szaleńczego ataku na znajdujące
się na lądowisku śmigłowców oddziały, licząc iż w zwarciu Amerykanie nie będą
mogli korzystać ze wsparcia artyleryjskiego i powietrznego - kończyło się to na
ogół dokumentnym wystrzelaniem atakujących, przy niewielkich stratach własnych
Amerykanów.

Przy całkowitej pewności dysponowania przez przeciwnika przewagą powietrzną,
należało pozostawić lotnisko nie bronione, szpikując jego otoczenie pułapkami,
przygotować szereg umocnionych, zamaskowanych pozycji na drodze
przypuszczalnego marszu Amerykanów (jak czynili to Japończycy i Wietnamczycy).
Jeśli już koniecznie chciano bronić lotniska, nalezało zbudować szereg ziemnych
bunkrów z miejscowych materiałów, które szachowałyby pasy startowe ogniem,
bedąc zdecydowanie trudniejszymi do wykrycia i zniszczenia przez lotnictwo
(Japończycy czynili tak nagminnie na wyspach Pacyfiku). Prócz tego, takie
bunkry angażowałyby mniejsze siły obrońców, niż pozycje odkryte, dając szanse
stworzenia dodatkowych odwodów, których Kubańczykom później zabrakło.

Próby rozprawienia się kilkunastoma SEALS w rezydencji gubernatora, trudno
uznać za sensowne - jej ewentualne odbicie i eliminacja SEALS nie miałaby i tak
większego znaczenia strategicznego. Rezydencję należało zablokować niewielkim
odziałkiem z pewną ilością snajperów, prowadzących ostrzał nękający, a
uwolnione siły skierować na zagrożone kierunki.

Tak po prawdzie, podjęcie decyzji o ataku na Grenadę w błyskawicznym czasie i
jej zaplanowanie w jeszcze krótszym, zniwelowało większość błędów Amerykanów,
dając im w rezultacie przekonujące zwycięstwo. Choć nie udało się osiągnąć
taktycznego zaskoczenia, uzyskano zdecydowanie cenniejsze zaskoczenie na
poziomie strategicznym - zarówno Moskwa, jak Hawana spodziewały się
amerykańskiej akcji na wyspie, ale zakładały że bedzie ona wyglądać podobnie
do "Miski Ryżu" (próba odbicia zakładników w Iranie), toteż szeregu oczywistych
działań wzmacniających obronę (budowa umocnień na zagrożonych kierunkach, pól
minowych, przeszkód podwodnych, itp.) nie podjęto, aż było za późno. Można
jednak być pewnym, że gdyby Amerykanie zaatakowali np. dopiero w styczniu,
natknęliby się na bardziej skonsolidowaną obronę.

Trudno nie snuć tu porównać z działaniami Halseya na Filipinach. W rezultacie
szeregu jego błędów, bitwa pod Leyte była wyjątkowo chaotyczna i toczona w
trudnych warunkach, jednak przyśpieszenie terminu lądowania na Leyte o parę
miesięcy sprawiło, iż Japończycy nie mogli wystawić większej liczby
wyszkolonych pilotów oraz skonsolidować obrony kluczowych wysp - w rezultacie
operacja filipińska zakończyła się przekonującym zwycięstwem Amerykanów. Tak to
juz na wojnie bywa, że pośpiesznie przygotowana, przeprowadzona wcześniej
operacja okazuje się często zdecydowanie skuteczniejsza od akcji zaplanowanej w
każdym szczególe, lecz przeprowadzonej później...

[Gość: Tom]

Swietny tekst, Fereby- przeczytalem go z duza wieksza przyjemnoscia, niz ten
wyjatkowo niekompetentny i pelny bzdur artykul. W przeciwienstwie do autora z
GW wiesz, o czym piszesz.

Dzieki!

[Gość: lech]

Zgadzam się z poprzednikami. Fereby pisz częściej. Swoją drogą skąd masz takie
wiadomości?

[Gość: Fereby]

Ponad dwadzieścia lat studiowania różnych konfliktów (głównie
II wojna na Pacyfiku), dość dobra pamięć, co pozwala na znajdywanie
często zaskakujące analogie. Oprócz tego brat - jeden z największych
znawców okrętów II wojny światowej w tym kraju, koledzy specjalizujący
się w innych aspektach wojen.

[Gość: vile]

Mimo to sa pewne logiczne bledy (niescislosci) takze w twoich komentarzach ? raz piszesz iz grenadzkie sily zbrojne wcale nie byly ?marnie wyszkolone?, jednak z dalszej czesci komentarzy wynika, ze jednak tak bylo: wiekszosc Grenadczykow zdezerterowala, nonsensowna proba szturmu palacu gubernatorskiego. Kubańczycy ? według ciebie doświadczeni i wyszkoleni w wojnach postkolonialnych ? tez podejmuja bezsensowna decyzje obrony lotniska. Wydaje mi się ze te nieliczne bledy wynikly chyba z pośpiechu i checi udowodnienia z gory zalozonej tezy (tylko jakiej? ze Amerykanie stoczyli bohaterska walke z 2 czy 3 tysiacami komunistow? niekwestionuje potrzeby tej interwencji, kwestionuje jej "bohaterski" charakter). Zdarza się. Mimo wszystko komentarze sa lepsze od tekstu. Gratuluje.

[Gość: Fereby]

> Mimo to sa pewne logiczne bledy (niescislosci) takze w twoich komentarzach ?
> raz piszesz iz grenadzkie sily zbrojne wcale nie byly
> ?marnie wyszkolone?, jednak z dalszej czesci komentarzy wynika, ze jednak tak
> bylo: wiekszosc Grenadczykow zdezerterowala,

Żołnierze północnowietnamscy byli wyszkoleni zdecydowanie lepiej, a w pewnych
okresach nawet 1/4 dezerterowała po przejściu "Szlakiem Ho Chi Minha", nie
wytrzymując nerwowo amerykańskich bombardowań. Z Vietcongu do 1968 roku rocznie
dezerterowało nawet 20% żołnierzy (do Tet 108 tysięcy przeszło na stronę rządu,
nie wiadomo ile wybrało "dezercję neutralną", zdezerterowawszy z Vietcongu, ale
nie korzystając z "otwartych ramion"). Wyszkolenie ma pewien wpływ na liczbę
dezercji, ale zdecydowanie większy ma poczucie sensu stawiania oporu,
kalkulacja możliwości skutecznego powstrzymania przeciwnika i zadania mu strat.
Istotne jest też doświadczenie bojowe - świetnie wyszkolony oddział nowicjuszy,
któremu ogień artyleryjski zada poważne straty, może się załamac szybciej, niż
słabo wyszkolony, który już wielkrotnie był pod ogniem. Wielu dezerterów na
Grenadzie po prostu nie wytrzymało psychicznie huraganowego ognia "gunsipów",
Północni Wietnamczycy też miewali tu poważne problemy, względnie nie widziało
możliwości stawiania skutecznego oporu przy tej przewadze przeciwnika.

> nonsensowna proba szturmu palacu gubernatorskiego.

Broni się obiektów o znaczeniu strategicznym - ewentualne zdobycie pałacu
gubernatora nie miałoby praktycznie żadnego znaczenia dla obrońców wyspy,
zwłaszcza przy omalże pewności poniesienia nieadekwatnie wysokich strat od
ataków lotnictwa i kul obrońców.

> Kubańczycy ? według ciebie
> doświadczeni i wyszkoleni w wojnach postkolonialnych
> tez podejmuja bezsensowna decyzje obrony lotniska.

Podejmuje ją ich dowódca - najwidoczniej nie znał doświadczeń II wojny
indochińskiej. Japończycy też nigdy nie bronili w ten sposób lotnisk -
na ogół (Peleliu), pozwalali zając Amerykanom jego płytę, ciężkim ogniem ze
starannie zamaskowanych bunkrów na sąsiadujących wzgórzach, uniemożliwiając
jego wykorzystanie. Kubańczycy nie podjęli szeregu oczywistych przygotowań
obronnych - prawdopodobnie nie otrzymali odpowiednich instrukcji z Hawany.

> Wydaje mi się ze te nieliczne bledy wynikly chyba z pośpiechu i checi
> udowodnienia z gory zalozonej tezy (tylko jakiej? ze Amerykanie stoczyli
> bohaterska walke z 2 czy 3 tysiacami komunistow?
> niekwestionuje potrzeby tej interwencji, kwestionuje jej "bohaterski"
> charakter).

Błędy obrońców wynikły z kompletnej niefrasobliwości (brak planu obrony wyspy),
rozdrabniania sił do obrony obiektów nie majacych znaczenia strategicznego,
hurraoptymistycznego założenia o pełnym poparciu ludności. Błędy atakujących
wynikły z ogromnego pośpiechu, braku zgrania, złej oceny sił przeciwnika
(uważano że żołnierze kubańscy pozostaną neutralni, ponieważ Castro nie
udzielił oficjalnego poparcia nowym władzom Grenady, zakładano że do walki
stanie kilkuset obrońców, a reszta nie będzie chciała ginąć w imię przegranej
sprawy), braku inicjatywy i przebojowości części dowódców, niedostatków sprzętu
(choćby brak ciężkich jednostek wsparcia - pancerniki dopiero miano
reaktywować). Owszem, przy okazji tej operacji miano pokazać, że USA będzie
zdecydowanie odpowiadać na działania ZSRS i państw bloku, ale nie chodziło
o "bohaterstwo", a skuteczność. To założenie udało się zrealizować - wyspę
zajęto szybko i bez większych strat własnych. Pewne błędy nie okazały się
decydujące - większe popełniano podczas II wojny.

Wysłanie doborowych jednostek i wielokrotna przewaga liczebna w oczywisty
sposób wypływały już z doświadczeń desantów lat 1942-45. Nikt nie chciał
powtórzyć doświadczeń z Biaku, gdzie kilka tysięcy żołnierzy cesarskich,
tygodniami broniło lotniska (zwyczajowo jego teren znajdował się w rękach
Amerykanów, ale ogień z bunkrów i jaskiń uniemożliwiał nie tylko korzystanie z
pasów startowych przez samoloty, ale nawet jakikolwiek ruch piechoty).

Podobnie jak rajdy na Wake w 1943, operacja miała również znaczenie
szkoleniowe. Sprawdzono sprzęt, nowinki taktyczne, współdziałanie. W rezultacie
podczas zdecydowanie trudniejszej operacji w Panamie 5 lat później, popełniono
zdecydowanie mniej błędów.

Do Ferbyego

[Gość: arci]

Musisz częsciej komentować stary.

[Gość: Fereby]

Spróbuję, choć mam mało czasu - w zasadzie to piszę w nieco
innych tematach (japoński komiks i animacja - wiąże się to
zresztą z moim zainteresowaniem II wojną światową na Pacyfiku,
starałem się zgłębić psychologię Japończyków poprzez ich
kulturę masową, w końcu zaproponowano mi pisanie tekstów
historycznych i recenzji).

[Gość: zenek]

Smierc amerykanskim wladzom i zolnierzom!!!

[Gość: Fereby]

Niezłe! Można się co najwyżej zastanawiać, czy to jakiś "bohaterski partyzant
ludowowyzwoleńczy" z Grenady, który zwiał gdy tylko usłyszał pierwsze strzały
Amerykanów i po 20. latach wylazł ze swej nory, grając wielkiego,
antyimperialistycznego herosa, czy też raczej kolejny rodzimy biedaczek, gotowy
walczyć z Amerykanami do ostatniego Irakijczyka. Rachunek prawdopodobieństwa i
znajomość języka polskiego wskazują na to drugie.

Tacy na ogół myślą że na wojna to zabawa, na której powystrzelają sobie
Amerykanów do woli. Wyobrażają sobie że to jakieś "Czterech Pancernych", gdzie
wrogowie są głupi i przyślepawi (rzadko w coś trafiają). A gdy już na wojnę
trafiają, przerażeniem odkrywają, że nim udaje się dotrzeć do amerykańskich
pozycji większa część oddziału ginie lub zostaje ranna wskutek bomb i ognia
artylerii, kule nie robią małych "filmowych" ranek dających się łatwo zakryć
plasterkiem, a wystrzeliwują gigantyczne dziury, urywają palce, wyrzucają na
zewnątrz zawartość czaszki. Stwierdzają, że wojna to wielogodzinne krycie się
za niskim murkiem, chroniącym przed kulami karabinu maszynowego, ale nie przed
palącym słońcem i nawałami moździeży, wdychając smród zaczynającego już gnić
ciała kolegi z oddziału, który poprzedniego dnia pozwolił sobie nieostrożnie
wyjrzeć zza kamienia i kula snajpera trafiła go prosto w czoło, zaś żołnierzy
amerykańskich trudno jest dostać, można wystrzelać kilkanaście magazynków i nie
mieć pewności że się kogokolwiek trafiło. Na koniec doświadczają na własnej
skórze, że śmierć rzadko bywa szybka i bezbolesna, często cierpi się godzinami,
zanim inni żółnierze z oddziału, którzy uprzednio uznali "jemu nic już nie
pomoże", postanawiają skończyć sprawę przy pomocy pojedynczej, starannie
mierzonej kuli. Niektórzy wtedy, na progu śmierci, zdają sobie sprawę że ich
decyzja o wyruszeniu na "wojnę z amerykańskim imperializmem", była kompletną
głupotą - tyle że wtedy dla antyamerykanisty-naiwniaka jest już stanowczo za
późno.