pesymizm

[Gość: gość]

Własciwie to wachałem sie czy podzielić sie z forumowiczanmi niniejszym
wątkiem. Wydaje sie on trochę wyswiechtany i wzbudzi zapewne ironiczny
uśmiech politowania na twarzach niektórych czytających. Ale jednak spróbuję.
Zastanawiam sie czasem nad zyciem swoim i w ogóle. Oczywiście w kontekście
tzw. wyższych uczuć. Tak jak wielu innym mnie także brakuje tej prawdziwej M.
Kiedyś ją spotkałem - nawet odwzajemnioną. I to było uczucie tak wspaniałe,
że wspominam te czasy do dzisiejszego dnia.Niestety było i sie skończyło juz
kilka ładnych lat temu z przyczyn ode mnie niezaleznych. Od tamtej pory
usilnie staram sie znaleść nową ale cos nie wychodzi. Za kazdym razem kiedy
spotykam dziewczynę, która mnie powaznie interesuje - to niestety jest to
nieodwzajemnione. I vice versa. Suma sumarum zastanawia mnie czy naszym losem
kieruje zasada, ze prawdziwą M. mozna spotkać w zyciu tylko raz. Potem sa juz
tylko daremne poszukiwania, rozczarowania, odtrącenia i ciągłe żebranie o
czyjąś uwagę. Ogarnia mnie pesymizm. Może lepiej wyjechac do Tybetu i zostać
jakimś cholernym mnichem ?
Czasem sobie tłumaczę, że przecież można dalej zyć nawet bez miłości i tylko
ją sobie wspominać - tą prawdziwą z dawnych lat, zając sie sobą, pracą,
karierą, sportem, zainteresowaniami itd.. Ale potem łapie sie na tym, że
jednak nie da sie się z tym lekko zyć.
Pozdrawiam wszystkie samotne i zagubione serca na niniejszym forum i
wszystkim zyczę powodzenia w życiu.
Gość

[Gość: bajka_32]

Witaj :-)
Każda miłość jest pierwsza, każda to nowe doświadczenia, nowe zachowania, inny
rodzaj uczucia. Czasami wydaje się, że wszystko już było, że nic co piękne już
się nam nie zdarzy, że przeszłość była snem, do którego nie ma już powrotu...
Też jestem sama, mam ze sobą wielką miłość, parę razy w życiu byłam cudownie
zakochana i bardzo kochana - wiesz co? - ciągle wierzę, że to co najpiękniejsze
jest jeszcze przede mną. Też mam chwile zwątpienia, bo człowiek jest tylko
człowiekiem, ale nie poddają się, czego i Tobie, z całego serca, życzę....

[Gość: E333]

No cóż... takie jest życie. Gdybyśmy zawsze mogli kochać, czy byli kochani, to
za czym byśmy tęsknili, czego pragnęli, co doceniali... Chyba najważniejsze w
tym wszystkim, jest kochać siebie... Wtedy przychodzi miłość do innych... wtedy
masz szansę, że Cię ta prawdziwa miłość sama znajdzie... Ale nigdy nie
przestawaj za nią tęsknić... Trochę to boli... ależ jaka potem radość...
trzymaj się...

[Gość: BELBO]

Nie musisz jechać do tybetu by zostać mnichem..
Masz jakieś wypaczone wiadomości. W Polsce ( jak na całym świecie) jest mnóstwo
zakonów, do których można wstąpić. Więc i na miejscu będziesz miał niezły wybór
np. kolorystyczny. Bo przecie może Ci w jakimś kolorze nie być do twarzy.

[Gość: Gość]

Sądze że moje wiadomości sa dobre i jestem przekonany ze bycie mnichem w
Tybecie jest znacznie ciekawsze i bardziej uduchowione niz w tym czarujacym
kraju.
Pozdrawiam życzliwych kolegów forumowiczów. Tylko mała propozycja. Jesli ktoś
chce wcisnąc swoja kąśliwą uwage zamiast czegoś rzeczowego - to niech przypomni
sobie co to za forum i z ironizowaniem niech sie odpier....
Pozdr. Gość.

[Gość: Betty]

Przyznam, że równiez sie zastanawiam nad problemem tej jednej miłości.
Znalazłam ja i niestety zakończyła sie parę miesięcy temu. Spotkałam
wspaniałego człowieka , kochającego, nie mozna mu nic zarzucic a jednak... To
nie "ON" ten poprzedni! Szkoda, że nie mozna sie zmusic do miłości. Ciagłe
porównanie i żal. Pozdrawiam. Mimo wszystko, głowa do góry!!

[Gość: BELBO]

Jasne .. uduchowienie tylko w tybecie.. idac dalej tym tokiem to po miłóśc to
tylko do paryża.

Przypominam sobie nazwe forum.. i jakos z ironizowac nie przestaje..
Może wiekszy dystans do siebie i otoczenia ułatwił by Ci zycie.

Szerokiej drogi Ci życze.. i napisz z Paryza!

[Gość: B180]

Zakładam, że do pełni życia niezbędna jest miłość. Ja nie żyję w pełni, bo
jeszcze miłości nie spotkałam. Może po prostu przeleciała mi koło nosa, a ja
jej nie zauważyłam? Czy można jej nie zauważyć?

[Gość: Gość]

Nie nie można jej niezauważyć. Problem tylko w tym że chyba zbyt czesto ulegamy
zauroczeniu osobą, która nam tego w ogóle nie odwzajemnia lub w stopniu, który
nas bardzo rozczarowuje.
Życie jest smutne.
Po pierwsze boję sie, ze prawdziwa "M" zdarza się tylko raz. Po drugie boje się
że jak juz bym się ożenił to już tylko z rozumu a nie z prawdziwej 'M" bo
człowiek jest wystarczajaco zniechęcony i stara się bardziej mysleć racjonalnie
niż sercem. Po tylu kopach po prostu inaczej patrzy sie na innych ludzi...
GOść

[samowolny]

> Po pierwsze boję sie, ze prawdziwa "M" zdarza się tylko raz.

A ile chciałbys w życiu mieć tych wielkich milości? liczba ma byc dwucyfrowa
czy trzy????:))) A nie lepiej RAZ a dobrze?

> Po drugie boje się

> że jak juz bym się ożenił to już tylko z rozumu a nie z prawdziwej 'M" bo
> człowiek jest wystarczajaco zniechęcony i stara się bardziej mysleć
>racjonalnie niż sercem.

racjonalne myślenie i wielkiej miłosci nie przeszkadzawręcz pomaga:))

[Gość: cathy]

no jasne, ze lepiej raz a dobrze, ale to chyba nie bylo dobrze jezeli sie
skonczylo??
najlepiej byloby spotkac ta wielka milosc i trwac w tym stanie do konca
zycia... czy cos takiego jest mozliwe?
ja ciagle czekam i boje sie, ze nade mna wisi jakas klatwa :-( bo ja juz
kochalam, ale to byla ZAWSZE milosc nieodwzajemniona. czy to uczucie mozna w
zwiazku z tym w ogole nazwac miloscia?
pozdrawiam poszukujacych samotnych czasem zniecheconych :-)

[Gość: magda]

Miłości nie można nie zauważyć. I ja mam nadzieję, że ją spotkam. Jestem z
mężczyzną 4 lata i chcę skończyć tę znajomość. Czuję się niedoceniana i
wykorzystywana. Nie mogę liczyć na wspólną przyszłość. Nie jestem wymagająca,
ale tak dłużej nie mogę. Mam 34 lata nie chcę tracić życia ale boję się
przyszłości. Ale trzeba wierzyć... Pozdrawiam Wszystkich.