egoizm

[kaya_ja]

czy egoizm to waszym zdaniem aż taka zła cecha ?
czy zawsze "ja" ma być na dalszym miejscu...

[bellima]

błądzisz:
jesli zawsze "ja" na pierwszym miejscu jest złe
to tak samo jest złe
zawsze "ja" na dalszym miejscu

skrajności nigdy nie są dobre

może po prostu bądz asertywna
wyposrodkuj sie w to miejsce gdzie rownoczesnie tobie i twojemu otoczeniu z toba
bedzie dobrze.

[samowolny]

dla mnie "ono" jest na pierwszym miejscu a potem "ja"..:)

[bellima]

nie wolno przewozic dziecka na przednim siedzeniu samochodu!
przełóż natychmiast fotelik na drugie miejsce z tylu.

[samowolny]

moje dzieci sa juz w takim wieku że nie jeżdżą w fotelikach:))

[kaya_ja]

"one" są najważniejsze

[donkichot3]

"ja" i tak jest zawsze na pierwszym miejscu
nie oszukujmy sie

[duszka2]

bo w gruncie rzeczy gdy zrobisz cos dla kogos robisz tez dla siebie;-))

[ech_o]

Altruizm to bliźniaczy brat egoizmu, ale znacznie bardziej przyjazny dla
otoczenia i daje więcej satysfakcji niż egoizm;)

[white.falcon]

Moim zdaniem egoistą jest każdy z nas, ale nie jesteśmy stworzeni wyłącznie z
tej cechy, mamy wiele innych, które zebrane razem, czynią z nas takiego, a nie
innego człowieka.

Rozróżniałabym pojęcie "złego" egoizmu i "dobrego" egoizmu własnie, jak
zasugerowała jedna z Forumowiczek, kształtując w sobie zdrową asertywność. Nie
można pozwolić, by otoczenie "wlazło" Ci na głowę, stawiając np. tylko
wymagania, a nie dając nic w zamian. Wtedy czujemy się źle, czasem nie
rozumiemy, gdy otoczenie nie docenia naszego "poświęcenia". W istocie
postępujemy egoistycznie, wymagając poklasku dla swoich czynów. Na przykład w
sytuacji, gdy nadopiekuńcza matka chce wiedzieć wszystko o tym, co robi jej
dorosłe i żyjące swoim życiem dziecko. Ona obraża się, że pomimo dobrych
kontaktów już nie ma wpływu na decyzje dziecka, a dorosłe dziecko ciężko
wzdycha nad nadopiekuńczością matki, słusznie wybierając samodzielną drogę
życiową. Matce wydaje się, że jej wysiłki, jej poświęcenie dziecku nie zostały
stosownie docenione, nie otrzymała takich podziękowań, na jakie liczyła.
Dziecko zaś pragnęłoby normalnego kontaktu, nie polegającego na kurateli i
psychicznym ubezwłasnowolnieniu, tylko na wzajemnym zaufaniu. Matka w tej
sytuacji jest egoistyczna, choć nie wie o tym, bo jest przekonana o swojej
słuszności. A wystarczyłoby wobec samej siebie być asertywną.

Inna sytuacja z tymże hipotetycznym dzieckiem, które okazuje się mieć na tyle
zimne serce, że "handluje" z matką udzielaniem jej uwagi. Transakcja odbywa się
na zasadzie: "Jak mi dasz to i to (pieniądze, załatwisz mi coś i pt.), to ja
przyjadę, odwiedzę, pogadam z Tobą". Też sytuacja wynikła z egozimu i to
niezdrowego matki, ale ona do tego się nie przyzna, no bo przecież dziecku
należy pomóc. I tu też przydałaby się asertywność ze strony matki.

To od nas zależy stworzenie takich relacji z otoczeniem, gdy i otoczenie jest
zadowolone i my czujemy sie dobrze. Owszem, występują kłótnie (ktoś próbuje
egoistycznie zmusić nas do czegoś, czego np. zrobić nie chcemy z róznych
względów), ale od tego jesteśmy, by nauczyć się mówic "nie" wtedy, gdy nam tak
podpowiada zdrowy rozsądek. Trzeba tylko tak nauczyć się mówić to "nie", by
otoczenie nie utraciło wobec nas szacunku, ale też wiedziało, że my to "nie"
powiedzieć umiemy. Brak umiejętności mówienia "nie" mozna przyrównać do takiej
sytuacji, gdy złodziej namawia uczciwa osobę do kradzieży, a ta z braku
asertywności ją popełnia, choć jest to sprzeczne z jej kanonem moralnym, z jej
przekonaniami. Nauczmy sie nie być taką osoba, a będzie i otoczeniu dobrze i
nam sympatyczniej żyć na tym świecie. :-)