ulubione.

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

Na wesoło

Upij się ze mną na wesoło.
Zechcesz coś chlapnąć, no to chlap.
I niech raz się zamknie
koło moich mężczyzn, twoich bab.

Upij się ze mną na wesoło.
Zechcesz coś zburzyć, no to zburz.
I niech raz się zamknie koło,
jak przebaczać, no to już...

Moje oczy zapłakane,
twoje szansę zmarnowane
i wydatki ponad stan.
Jakaś pani, jakiś pan,
długie listy od tej pani,
przeprowadzki z walizkami,
jakieś nieba, czyje, gdzieś
Niewesołe gwiazdy dwie.
Nowi ludzie, nowe sprawy,
niebezpieczne gry, zabawy,
jakieś noce, jakieś dni,
nieudane rififi.
I wycieczki do Podkowy,
zawracanie ludziom głowy,
odbijanie się od dna,
z jakąś ty i z tamtym ja...

Upij się ze mną chińską wódką
i złotą rybkę dla mnie złów.
Życie zazwyczaj trwa za krótko,
chcesz coś powiedzieć - no to mów.

Upij się ze mnš za niewinność,
kilka zabawnych nieprawd złóż.
Zapominanie - miła czynność,
jak zapominać - no to już.

Moi chłopcy, twoje baby,
i to życie aby aby,
i to picie, nigdy dość,
i ta jędza - głucha złość.
Nagłe wstydy i bezwstydy,
i uśmiechy - okryjbidy,
i pieniądze. Jakie, skąd?
Telefony. To był błąd.
Długich kaców poniewierka,
kruchy talent jak iskierka,
samolotem nagle w dal,
do rozwodu - jak na bal.
Jakieś listy, jakieś kwiatki
i ucieczka - gdzieś do matki.
Późnej klęski gorzki smak.
Przekonanie, że nie tak.
Uprzątanie bałaganu
bez jasności i bez planu.
I tęsknoty - za kimże?
I powroty - takie złe...


Agnieszka Osiecka

[kwasna_cytryna]

Zima - arak, poncz błękitnooki komuś,
Komuś - wino z korzeniami, z aromatem,
Komuś wreszcie gwiazd okrutnych wyrok słony
W zadymioną pozwolono przenieść chatę.

Trochę ciepła z sierści owiec na pociechę,
Trochę ciepła, jakim pomiot tchnie z kurnika;
Ja za życie oddam wszystko - za opiekę,
I zapałka mnie potrafi ogrzać zwykła.

Spójrz: mam w ręku tylko mały dzban chropawy,
A pisk gwiezdny wciąż łaskocze słabe ucho,
Ale ciepło sypkiej glinki, żółcień trawy
Muszę kochać nawet skroś te marne puchy.

Lekko głaskać runo, wzruszać słomę,
Zimą głodną trwać w rogoży jak jabłonie,
Ku obcemu lgnąć z czułością nieświadomą,
Szperać w pustce i wciąż czekać nieprzytomnie.

O. Mandelsztam

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

Powiedz mi, powiedz,
Jaki cię ku mnie sprowadził manowiec?
Z za jakiej góry, z za jakiej rzeki
Przybyłaś tutaj, w świat mój daleki,
Pewny swej drogi wędrowiec?

Co za wyrocznie
Rzekły ci prawdę, tak dzisiaj naocznie
Zadowoloną z przynęty swojej,
Że w mego domu cichej ostoi
Znużona stopa twa spocznie?

Złóż-że, me dziecię,
Sakwę podróżną, co barki ci gniecie,
I pokrzep siły czarą miłości:
Dla najprzedniejszej jest ona z gości,
Dla jednej już tylko na świecie...

A jeśli padnie
Kropla goryczy, co leży gdzieś na dnie,
Zawiedzionemi nie krzyw się usty:
Ja-ć nie poszedłem między oszusty,
Nie chciałem ubiedz cię zdradnie.

Takie są dzieje,
Że i najczystsza fala, co jaśnieje
Odblaskiem nieba, ciemno się skłębi
I muł i zielsko wyrzuci z głębi,
Gdy wichr niezwykły zawieje...

Lecz pocóż o tem?
Dzięki ci, dzięki, że takiem mnie złotem
Obdarowujesz, wybranem z skrzyni,
Gdzie się na życie ofiara czyni,
Gdzie niema paktów z odwrotem.

Oczy ci płoną
Na myśl, że, taką niepowszednią stroną
Przybywszy z kądsiś w te progi,
Bogacisz dom mój ubogi
Swą wiarą nieprzemożoną.

Lico-ć się pali,
Kiedy mi szepcesz, że widzisz gdzieś w dali,
Jak za tą skonów powłoką ciemną
Jakąś światłością świecim wzajemną
Śród tych, co dnia nie zaspali.

O, nie bogato
Za miłościwe odpłacam się lato:
Idąc w tę przyszłość za twymi tropy,
Chciałbym ci słońca rzucać pod stopy,
A daję li pieśni ci za to.

Ale ty właśnie
Mówisz, że przy nich wszelki skarb ci gaśnie,
Albowiem celem twoim przybycia
Było uczynić hymn z mego życia,
W wieczyste zmienić je baśnie.

Powiedz mi, powiedz,
Jaki cię ku mnie sprowadził manowiec?
Z za jakiej góry, z za jakiej rzeki
Przyszłaś z tą wolą w świat mój daleki,
Zwycięstwa pewny wędrowiec?...

Kasprowicz

[kwasna_cytryna]

"Pokusa"

W dłoni masz różę, w włosach perły winogrona,
A usta purpurowe, wilgotne od wina.
Na mchy mnie wabisz, naga wśród lasu dziewczyna,
Żądnie wyciągasz ku mnie tęskliwe ramiona.

Pręży cię nadmiar pragnień, łuk twych biódr przegina,
Uwypukla dwa śnieżne wzgórza twego łona,
Na których, jak całowań pamięć zróżowiona
Zdwojony pąk różany usta me zaklina.

Czyś ty łaska, czy zguba, zbawienie czy zdrada,
Nie wiem. Wiem jeno: rozkosz w ramiona mi pada.
Ponęty moc i groźby czar ku tobie prze mię.

Dreszcz najsłodszy, że pragnę i razem się boję!
Bo ileż upojniejsze są mi róże twoje,
Że całując je nie wiem, czy w nich wąż nie drzemie.

L. Staff

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

z rep.Bajora

Tak chciałbym poznać twoje myśli
Aż po rozsądku kres
Lecz takich marzeń, miła, ziścić
Nie umie nawet bies
Tu diabłu patrzą wciąż na ręce
Ty w cieniu chowasz twarz
Dla ciebie z piasku bicz ukręcę
Gdy tylko znak mi dasz

To moja miłość
Słodka, szalona
Piekielna miłość
Grzeszna
To moja miłość
Wskroś potępiona
Przegrana
Co tu kryć
To moja miłość
Trochę wstydliwa
W dodatku
Niebezpieczna
Ta karczma, miła
Rzym się nazywa
I będzie, co ma być
Co ma być

Chociaż czekają na mnie w piekle
Choć ze mnie drwi twój mąż
Dziurką od klucza nie ucieknę
Będę cię kusił wciąż
A gdy już będę twym kochankiem
Na względzie miej, że ja
Ja jestem diabłem na dnie szklanki
Trzeba mnie pić do dna

[mandaryn_ka]

Z repertuaru Ireny Jarockiej

"Wymyśliłam cię nocą przy blasku świec,
nauczyłam się ciebie po prostu chcieć.
Wystarczyła mi chwila niewielka,
byś imię miał, byś po prostu się stał.

Wymyśliłam cię z cienia, nim nastał świt,
powierzyłam się niemal aż po sam wstyd.
Nie wahałam się ani minuty,
byś imię miał, byś nareszcie się stał.

Dobrze wiem, co oznacza samotność,
osobna noc, osobny dzień...
Gdy samotność dokuczy zbyt mocno,
niech dzieje się co chce, co chce!

Wymyśliłam cię w gniewie na parę chwil,
nauczyłam się ciebie - no cóż, to styl.
Nie wierzyłam w to ani przez moment,
byś imię miał, byś naprawdę się stał.

Pomyliłam się - tak przecież bywa też,
wymyśliłam cię, więc zostań - jeśli chcesz.
Wystarczyła mi chwila niedługa,
byś imię miał, byś na zawsze je miał.

Dobrze wiem, co oznacza samotność,
osobna noc, osobny dzień...
Gdy samotność dokuczy zbyt mocno,
niech dzieje się co chce, co chce!

Pomyliłam się - tak przecież bywa też,
wymyśliłam cię, więc zostań - jeśli chcesz.
Wystarczyła mi chwila niedługa,
byś imię miał, byś na zawsze je miał."

[kwasna_cytryna]

UCIEKAJ MOJE SERCE

Gdzieś w hotelowym korytarzu krótka chwila,
splecione ręce gdzieś na plaży, oczu błysk,
wysłany w biegu krótki list,
stokrotka śniegu, dobra myśl,
to wciąż za mało, moje serce, żeby żyć.

Uciekaj skoro świt, bo potem będzie wstyd
i nie wybaczy nikt chłodu ust twych.

Deszczowe wtorki, które przyjdą po niedzielach,
kropelka żalu, której winien jesteś ty,
nieprawda, że tak miało być,
że warto w byle pustkę iść,
to wciaż za mało, moje serce, żeby żyć.

Uciekaj skoro świt, bo potem będzie wstyd
i nie wybaczy nikt chłodu ust, braku słów,
Uciekaj skoro świt, bo potem będzie wstyd
i nie wybaczy nikt chłodu ust twych.

Odloty nagłe i wstydliwe, niezabawne,
nic nie wiedzący, a zdradzony pies czy miś,
żałośnie chuda kwiatów kiść
i nowa złuda, nowa nić,
to wciąż za mało, moje serce, żeby żyć.

Uciekaj skoro świt.....

A. Osiecka

[jmx]

wystarczy cichy wiatru szept
wystarczy biały konar brzozy
i już we mnie kręci się
ten o tobie film

znów idziesz ze mną drogą
znów słyszę twoje słowa
co są jak prochy na sen
na bardzo długi sen
znów idziesz ze mną drogą
znów słyszę twoje słowa
co są jak prochy na sen
na bardzo długi sen

wystarczy czyjś daleki śmiech
wystarczy liścia nikły promyk
i już we mnie kręci się
ten nasz wspólny film

...


T. Nalepa

[m.c.q]

"JESTEM NICZYJ

Miałem ojca, miałem matkę,
Miałem braci, miałem siostrę,
Miałem też,
Miałem też przyjaciół trzech.
Było dobrze, było źle,
Ale zawsze jakoś było.

Potem ona się zjawiła,
Wszystko dla niej porzuciłem
I kochałem ją, kochałem,
Śmierci nic się nie lękałem,
Potem poszła, luty był,
Już nie żyje ten, co żył.

Nie mam ojca, nie mam matki,
Nie mam braci, nie mam siostry,
Nie mam też (szum wietrze, szum),
Nie mam też przyjaciół już.
Chodzę tu, chodzę tam,
W tłumie ludzi zawsze sam.

Nie mam już nic.
Nie mam już nic.
Ale też nikt mnie nie ma.
Nikt mnie nie ma.
Nikt mnie nie ma.
Nie ma mnie nikt.

Jestem niczyj.
Jestem niczyj.
Jestem niczyj."

E.Stachura

***

[jmx]

Już nie mów nic, na próżno tłumaczyłbyś
Już rób co chcesz, nie ściągaj tak brwi
Przebaczysz mi jak już nie przebaczyłbyś
Za dużo już wiesz, a zresztą...
Za późno

Nikt, tylko Ty
Nikt nigdy nie był tak potrzebny
Kochany, złoty, cudny, srebrny
Nikt, tylko Ty

Nikt, tylko Ty
Nikt inny nawet pół godziny
Już potem nie był tak jedyny
Jak Ty... tylko Ty

Po Tobie potem znałam wielu
Zdumienie widzę w oczach Twych
Lecz cóż, mój drogi Przyjacielu
Wciąż szukałam Ciebie w nich...
Na próżno.

Nikt, tylko Ty
A gdybyś wtedy wrócić zechciał
A mogłeś wrócić aleś nie chciał
Jak nikt, tylko Ty.

A widzisz dziś, dziś inna już sprawa jest
Na próżno rób złe oczy sprzed lat
Już tamto grób, na grobie już trawa jest
A w trawie jak kwiat
Pół-smutna piosenka...

Nikt, tylko Ty
Ty przecież dla mnie byłeś wszystkim
Bóg był daleko, Tyś był blisko
Jak nikt... tylko Ty

Nikt, tylko Ty
Nikt nigdy nie był tak potrzebny
Kochany, złoty, cudny, srebrny
Jak Ty, tylko Ty...

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

a jeślibym
na drugi brzeg
po wodzie musiał przejść
ty powiedz mi
choć przyjdzie noc
nie zmorzy cię zły sen

a jeślibym
zobaczyć miał
w twym oku drzazgi ślad
ty powiedz mi
że w moim już
odbita twoja twarz

a jeślibym
zrozumieć miał
twój zrozumiały gniew
ty powiedz mi
ty powiedz że
znasz każdą z moich łez

i bądź wśród tych
co wiary źdźbło
pod nogi rzucą mi


Adam Nowak

[m.c.q]

MOŻE SIĘ STANIE JEDEN CUD

Ja wiem
Wiem
Szeroka droga jest

Wiem też
Wiem
Że ty już
Nie chcesz mnie

A jednak wciąż
Nie ruszam stąd
Bo może się stanie raz jeden cud
I przydziesz dotkniesz mnie
I powiesz
Zostań tu

Ja wiem
Wiem
Głębokie
Lasy są

I jeszcze
Wiem
Że do nich
Gna mnie los

A jednak wciąż
Nie ruszam stąd
Bo możę się stanie raz jeden cud
I przyjdziesz dotkniesz mnie
I powiesz
Zostań tu

O tam
W górze
Posłuchaj
Szumi wiatr

Ja wiem
Mówi
Że będzie
Szkoda nas

Dlatego wciąż
Nie ruszam stąd
Bo może się stanie raz jeden cud
I przyjdziesz dotkniesz mnie
I powiesz
Zostań tu


E.Stachura

[kwasna_cytryna]

Budujemy fabrykę szczęścia
Z najmniejszych części
skrupulatnie złożonych
powstaje krok po kroku
wyniosła budowla
Złożona z wynalazków
Pieniążków, cudek techniki
Dobrobytu, stanowisk
Zysków, nieścisłości upojnych snów
Imaginacji rzeczywistości, nasycenia
Podniecenia i żądz posiadania
Przyjemne atrybuty dodają smaku
urody i siły do tworzenia
Napełnieni energią
wytrwale budujemy
Do domu zmierzamy, do domu
Fabryki z naszych snów
I wreszcie jest
zakład spełnionych marzeń
od spraw szczęścia
Stoi dzień, stoi dwa
Trzeciego leży...kupa gruzu i śmieci
Klub radości upadł
Powód?
Złe elementy budowli
Bowiem szczęście prawdziwe
mieszka w nas
Schowane głęboko
By ktoś przypadkiem
nie podeptał go iluzją


Anna Kopiec i Adam Wawrzyniak

[topic24]

Z miłości tyle mam

Siedzę tak i myślę
powoli płynie czas
i nie wiem co z tym będzie
z tym wszystkim co chcesz mi dać

Sam nie wiesz czego szukasz
a wolność ci się śni
i nie wiesz kiedy tak jest tak
czy ty to jesteś ty

W ramionach obcych kobiet
zostawiasz duszę swą
jak mały chłopiec boisz się
gdy trzymam twoją dłoń

Nie jestem Matką Boską
i nie wiem co ci dam
twój uśmiech niesie z sobą chłód
z miłości tyle mam

Ciągle ukrywasz twarz
a kiedy trzasną drzwi
z miłości tyle masz

Siedzę tak i myślę
dawno zapadł zmierzch
może miłość jest czymś innym
niż to czego chcesz

[kwasna_cytryna]

DEKALOG

Jam jest serce twoje, które chce cię wywieść z domu niewoli.
I. Nie będziesz miał serca innego nade mnie.
II. Nie będziesz głosu mego słuchał nadaremno.
III. Czcij Ziemię swoją i kup sobie rower.
IV. Wyłącz telewizor.
V. Nie zabijaj dobrej woli.
VI. Szanuj zwierzę, gdyż było tu przed tobą.
VII. Nie kradnij swego uczucia.
VIII. Nie miej fałszywego świadectwa przeciw sercu przyjaciela.
IX. Nie pożądaj głupoty, która cię otacza.
X. Ani żadnej chwili straconego czasu.

[mandaryn_ka]

"Spotkanie z matką

Ona mi pierwsza pokazała księżyc
i pierwszy śnieg na świerkach,
i pierwszy deszcz.

Byłem wtedy mały jak muszelka,
a czarna suknia matki szumiała jak Morze Czarne.

Noc.

Dopala się nafta w lampce.
Lamentuje nad uchem komar.
Może to ty, matko, na niebie
jesteś tymi gwiazdami kilkoma?

Albo na jeziorze żaglem białym?
Albo falą w brzegi pochyłe?
Może twoje dłoie posypały
mój manuskrypt gwiaździstym pyłem?

A możeś jest popołudniowa godzina,
mazur pszczół w złotych sierpnia pokojach?
Wczoraj szpilkę znalazłem w trzcinach -
od włosów. Czy to nie twoja?

Mała muszelka przez ścieżkę przebiegła.
Drogę Mleczną nietoperz wymierzył.
I wiatr ucichł nagle. I zza węgła
z fajką srebrną w zębach wyszedł księżyc.

Rozświeciły się świeceniem wielkim
chmury, dziuple, żołędzie i sęki -
jakby cały świat był srebrnym świerkiem,
srebrnym bąkiem grającym piosenki."

/K. I. Gałczyński/

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

Tadeusz Boy Żelenski
" Dobra mama"


Kiedy nadchodzi wieczór już,
Mówi mam kochana:
"Śpij ma dziecinko, oczki zmruż,
Śpij smacznie aż do rana.
Sukieneczki złóż
Na krzesełku tuż
I wdziej koszulkę nocną;
Już na ciebie czas,
Więc ostatni raz
Uściskaj mamę mocno.

Dobranoc, kotku, bywaj zdrów,
Nie płacz mi, że jest ciemno;
Paciorek jeszcze ładnie zmów,
Powtarzaj razem ze mną:
"Aniele, stróżu mój,
Ty ciągle przy mnie stój,
Jak we dnie, tak i w nocy; I w przygodzie złej

Ty koło mnie chciej
Być zawsze ku pomocy."

Zaledwie mam przeszła próg,
Już jej dziewczynce grzecznej
Z radosnym śmiechem legł u nóg
Braciszek jej... cioteczny;
Ręce chłopcu drżą,
Tuli siostrę swą
I gryzie w samo uszko;
Tu zuchwały smyk,
Tak jak zawsze zwykł,
Schowany był pod łóżko!

Za chwilę już dzieciaki dwa
W pieszczotach słodkich toną,
Niewinny uścisk długo trwa,
Oczęta żarem płoną;
Coś skrzypnęło... ach!
Co za straszny strach,
Serdeuszko bije mocno;
Już się robi świt -
"Adasiu... mnie jest wstyd...
Oddaj koszulkę nocną..."

Różane ciałko drży jak liść -
"...Adasiu, tak nie można...
Ja muszę przecież zamąż iść,
Ja muszę być... ostrożna!
Przecież dobrze wiesz,
Że bym chciała też,
Oddałabym ci wszystko...
Ale potem... cóż?..
Chyba umrzeć już -
Albo... zostać... artystką..."

Niedługo słychać ranny gwar,
Dzieweczka śpi już sama;
Knejpowskiej kawy niosąc war,
W drzwiach staje dobra mama.
Wlepia tkliwy wzrok:
Dziś szesnasty rok
Zaczyna drogie dziecię!
"Co by tu?.. Ach, wiem!
Waniliowy krem!
Nic tak nie lubi na świecie..."

[mandaryn_ka]

"GAWĘDA O MIŁOŚCI ZIEMI OJCZYSTEJ

Bez tej miłości można żyć,
mieć serce suche jak orzeszek,
malutki los naparstkiem pić
z dala od zgryzot i pocieszeń,
na własną miarę znać nadzieję,
W mroku kryjówkę sobie uwić,
o blasku próchna mówić "dnieje",
o blasku słońca nic nie mówić.

Jakiej miłości brakło im,
że są jak okno wypalone,
rozbite szkło, rozwiany dym,
jak drzewo z nagła powalone,
które za płytko wrosło w ziemię,
któremu wyrwał wiatr korzenie
i jeszcze żyje cząstkę czasu,
ale już traci swe zielenie
i już nie szumi w chórze lasu?

Ziemio ojczysta, ziemio jasna,
nie będę powalonym drzewem.
Codziennie mocniej w ciebie wrastam
radoocią, smutkiem, dumą, gniewem.
Nie będę jak zerwana nić.
Odrzucam pustobrzmiące słowa.
Można nie kochać cię - i żyć,
ale nie można owocować.

Ta dawność jej w głębokich warstwach...
Czasem pośrodku drogi stanę:
może nieznanych pieśni garstka
w skrzyni żelazem nabijanej,
a może dzban, a może łuk
jeszcze się w łonie ziemi grzeje,
może pradawny domu próg
ten, którym wkroczyliśmy w dzieje?

Stąd idę myślą w przyszłe wieki,
wyobrażenia nowe składam.
Kamień leżący na dnie rzeki
oglądam i kształt jego badam.
Z tego kamienia rzeźbiarz przyszły
wyrzeźbi głowę rówieśnika.
Ten kamień leży w nurcie Wisły,
a w nim potomna twarz ukryta.

By na tej twarzy spokój był
i dobroć, i rozumny uśmiech,
naród mój nie żałuje sił,
walczy i tworzy, i nie uśnie.
Pierścienie świetlnych lat nad nami,
ziemia ojczysta pod stopami.
Nie będę ptakiem wypłoszonym
ani jak puste gniazdo po nim."

[topic24]

Perwersyjne "R"
Leszek Wójtowicz


Niewinny fiołek
Słodki aniołek
Śliczny puszysty kiciołek
To ja
Facetów mnóstwo
Patrzy jak w bóstwo
Nie jest to żadne oszustwo
A Ha!
Ta babska tłuszcza
Podle przypuszcza
Że się Ewusia puszcza
Klnę się na duszę
Wcale nie muszę
Bo każdy leci jak głuszec
A Ha!

To erotycznie brzmiące R
Straszliwy postrach męskich sfer
Prawdziwy postrach męskich sfer
To perwersyjne R
To erotycznie brzmiące R
Prawdziwy postrach męskich sfer
Straceńców pcha na żądzy żer
To perwersyjne R

Kto nie docenia
Takiego brzmienia
Łatwo się zmienia w jelenia
A Ha!
Choć się indyczy
Złości i syczy
Łazi jak węgorz na smyczy
A Ha!
Cuda nie cuda
Zawsze się uda
Taka już ze mnie paskuda
Także na scenie
Mam powodzenie
Niepowtarzalne szalenie
A Ha!

To erotycznie brzmiące R
Prawdziwy postrach męskich sfer
Straceńców pcha na żądzy żer
To perwersyjne R
To erotycznie brzmiące R
Prawdziwy postrach męskich sfer
Straceńców pcha na żądzy żer
To perwersyjne R

[jmx]

*

jesteś powietrzem
które drzewa pieści
rękoma z błękitu
jesteś skrzydlem ptaka
który nie trąca liści
płynie
jesteś zachodnim słońcem
pełnym świtów
bajką ze słów które mówi się
westchnieniem
czym ty jesteś -
dla mnie - świeżą wodą
wytrysłą na skwarnej pustyni
sosną która cień daje
drżącą osiką - która współczuje
dla zziębniętych - słońcem
dla konających - bogiem
ty - rozbłysly w każdej gwieździe
której na imię miłość


H. Poświatowska

[kwasna_cytryna]

Znajomy adres, te same schody
I nagłych przestrachów drzwi
A może to wszystko się śni
Zwyczajne kwiaty na parapecie,
Po kątach też zwykły kurz
A jesli to przepadło już
Lęk, głuchy lęk na dnie skryty gdzieś

Wtedy dziwisz się, że tak kocham nieprzytomnie
Jak by zaraz wiatr miał się skończyć
Kiedy pytasz mnie: czemu rzucam się jak w ogień
Wprost w ramiona twe, myśę sobie

Nic nie może przecież wiecznie trwać
Co zesłał los trzeba będzie stracić
Nic nie może przecież wiecznie trwać
Za miłoć też przyjdzie kiedy nam zapłacić

I tylko cisza, i nasze ręce
i myśl koląca jak cierń
A jeli tak naprawdę jest

Wtedy dziwisz się ....

z rep. Anny Jantar

[abranight]

Czysta milosc w pokornej jawi sie postaci,
Nigdy slubnej obraczki,
Diament nie bogaci.

(autor:?)

[Gość: ILLONA]

Taka sama w środku

Idąc na ucztę miłosną do ciebie
zobaczyłam na rogu
starą żebraczkę.

Wzięłam ją za rękę,
pocałowałam w delikatny policzek,
rozmawiałyśmy, ona była
taka sama w środku jak ja,
z tego samego gatunku,
poczułam to od razu,
jak pies poczuje węchem
psa drugiego.

Dałam jej pieniądze,
nie mogłam się z nią rozstać.
Człowiekowi potrzebny przecież
ktoś bliski.

I potem już nie wiedziałam,
po co ja idę do ciebie.

Anna Świrszczyńska
............

Prośba

Zrób coś, abym rozebrać się mogła jeszcze bardziej
Ostatni listek wstydu już dawno odrzuciłam
I najcieńsze wspomnienie sukienki także zmyłam
I choć kogoś nagiego bardziej ode mnie nagiej
Na pewno nie mieć mogłeś, zrób coś, bym uwierzyła
Zrób coś, abym otworzyć się mogła jeszcze bardziej
Już w ostatni por skóry tak dawno mi wniknąłeś
Że nie wierzę, iż kiedyś jeszcze nie być tam mogłeś
I choć nie wierzę by mógł być ktoś bardziej otwarty
Dla ciebie niż ja jestem, zrób coś, otwórz mnie, rozbierz

............
Kobiecość

Męskość polega na tym aby bić kobietę
Zgadzam się z Tobą nadstawiam policzek
Kiedy indziej klniesz moją matkę
Słucham pilnie, pilnie przytakuję
O mnie najczęściej opowiadasz źle
Mówię że masz rację kiedy mi powtórzą
Kiedy w najlepszej wierze się rozbiorę
Śmiejesz się z małych piersi chudych ud
A ja Ci drwić pozwalam sama się śmieję
Blizna po wyrostku naprawdę wstrętna
Kiedy odchodzisz nie pytam kiedy wrócisz
Kiedy wracasz nie pytam gdzieś był
Dziwisz się gdy mówię że Cię kocham
Przecież to znaczy: jestem już zawczasu wdową

Rafał Wojaczek

[Gość: x]

"Dopóki jesteś, jesteś ze mną,
Dzień jak kolęda się zaczyna
Łagodną nutą, światłem sennym.
Bladego świtu pajęczyną

Dopóki oczu jasne niebo
Otwierasz co dnia jak ramiona
Dopóki jesteś, jesteś ze mną,
W obłoki płynę, płynę płonąc

Dopóki jesteś, jesteś blisko,
W zasięgu ramion, oczu, dłoni
Zapalasz lampę jak ognisko,
Przy którym ja się mogę schronić

Dopóki jesteś, jesteś ze mną,
świat tu się kończy i zaczyna
Dopóki jesteś, jesteś jeszcze,
dopóki mogę cię zatrzymać "

[iwoneczka1]

Morze i wino

Kiedy ustami mymi Twe serce otworzę!
Po cóż podróż daleka i głębokie morze?

Rzęsy jak ptaki lecą,aż wieczór je znuży,
W powiekach nieba toną niby w płatkach róży.

Wtedy morze fal piersią wznosi się zmęczone,
Całuje gwiazdy lekko i bierze w ramiona,

A ziemia,jak Twe usta,brzoskwinią i winem
Napełnia welon nocy,co z księżycem płynie.

Wiem,droga,że nas miłość łączy i rozwodzi,
Jak wino nas upaja i jak morze chłodzi.

Z naszych oczu,z ust biorąc odwieczną przysięgę-
Oczy tęsknią za morzem,a usta za winem.

(J.Liebert 1924)

[Gość: Lucy]

Na poduszkach moich dłoni

Ja przed deszczem w dłonie schowam
Ja cię w słońcu ukołyszę
Tak byś była tylko moja
Tak spokojna jak najciszej

Pocałuję

Dłońmi swymi cię ogrzeję
W palce moje cię ubiorę
Będziesz miała swoje dłonie
Tak cichutko tak spokojnie

Zamyślone

Na poduszkach moich dłoni
Usta kładziesz takie senne
Spójrz, to nasza miłość
Tak ciepło, tak niesennie

Malowana
-----------------------------

przypomniane Re

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

SDM

W jaki cień się usunąłeś
Grajku zapomniany grajku ?
Któryś wprawił w ruch muzykę
poderwał nas do tańca

I z jakiego omamienia
Wrzaw przytupów roztańczenia
Nie wiadomo kiedy gdzie
Wymknąłeś się z izby w sień

Nie pamięta cię już nikt
Lecz wciąż jeszcze kraży w żyłach
Coraz szybciej i obrotniej
Jak wrzeciono twa melodia

Słychać tylko tupot butów
Słychać tylko tupot serc
Kto przetrzyma kto ustanie
Trwa sam bez muzyki taniec

Grajku zapomniany grajku
Wychyl się zza chmur raz jeszcze
Przeciągnij po strunach smyczkiem
Dla tych co zgubili rytm...

Dla tej smutnej pani w kącie
Dla staruszki pod zegarem
I dla tego opartego
Plecami o drzwi - poety

[kwasna_cytryna]

I tylko taką mnie ścieżką poprowadź,
gdzie śmieją się śmiechy w ciemności
i gdzie muzyka gra, muzyka gra.
Nie daj mi, Boże, broń Boże, skosztować
tak zwanej życiowej mądrości,
dopóki życie trwa,póki życie trwa.

A. Osiecka

[Gość: Julia]

Jarosław Marek Rymkiewicz

"Ogród w Milanówku, sen zimowy"

Bóg jest dopóki patrzy dopóki ma oczy
Kawki już śpią w gałęziach i mrok już się mroczy

Kot śpi z ogonem w pysku na kaloryferze
Głęboko w mokrych liściach śpią półżywe jeże

Bóg zasnął ale patrzą jego wieczne oczy
Śni się szarym wiewiórkom im mrok już się mroczy

Świat śpi śnią go wiewiórki chore kawki jeże
Wiewiórki kawki Boga wiecznego żołnierze

Kot porusza się we śnie- ogon w pysku trzyma
Śni Boga-Bóg ma postać Dobrego Olbrzyma

I Bogu- także jemu!-śni się ogon koci
Ogon który tam we śnie tuż przy Bogu psoci

Głęboko w liściach mroczność budzi się i rusza
Jeż półmartwy w swą podróż ostatnią wyrusza

Na jabłonce tam właśnie gdzie wisi słonina
Śpią dwie kawki i chory gawron biedaczyna

O istnienie!o jakie to brzydkie straszydło!
Gawron śpi- krwawi jemu ułamane skrzydło

Jedno oko zamyka a drugie otwiera
Patrzy Bóg i śni o nas albo też umiera

Kiedy grudzień śnieg ciska pomiędzy gawrony
Pomiędzy śmierć i życie- i świat jest uśpiony

Patrzy mrok i widzialna- mroczność w mroku leży
I w kompoście jeż chodzi wśród zgniłych obierzyn

Patrzą na nas otwarte wielkie oczy Boga
Jest sen- i jeśli wejdziesz- to we śnie jest droga

[Gość: Lucy]

CZAS ZROBIŁ SWOJE

Dziewczynka, którą kiedyś byłam,
Odwiedza mnie czasami w snach.
Częstuje dropsem lub agrestem
I patrzy na mnie, jakoś tak....
Z niedowierzaniem w piwnych oczach,
W zdumieniu tak dziecinnym trwa,
Jak by nie mogła w to uwierzyć,
Że ... ja - to ja,
Że ja - to ja.

To czas, kochanie,
Zrobił swoje,
Dokładnie i solidnie.
Każda dziewczynka to przechodzi,
A potem... trochę brzydnie.
To czas, kochanie,
Zrobił swoje
I cofnąć go nie można.
Pamiętaj o tym,
Wróć do mamy.
Na przyszłość bądź ostrożna.

Z pożółkłej starej fotografii
Uśmiecha się znajoma twarz;
Zabawne jasne warkoczyki,
A w oczach ten bezczelny blask.
Pamiętasz? - pyta - tamte wiosny,
Wagary, flirty, pierwsze bzy,
I tego, który kochać nie chciał,
Więc dotąd się, za karę śni.

To czas, kochanie,
Zrobił swoje,
I depcze nam po piętach.
On jakoś nie zna się na żartach,
Na żadnych sentymentach.
To czas, kochanie,
Zrobił swoje
Najlepiej jak potrafił.
A ty - ty wiecznie uśmiechnięta
Na starej fotografii.

W codziennym życia kołowrotku,
Wciąż zrywa mi się jakaś nić,
Więc trzeba wiązać koniec z końcem
I mimo wszystko jakoś żyć.
W pośpiechu, podle, podle, bez nadziei...
Z dnia na dzień przeżyć byle jak,
A nocą pytać aż do świtu
I po co tak? I na co tak?

To czas, kochanie,
Robi swoje,
Traktuje nas jak gości,
On nie ma złudzeń, ani pytań
I żadnych wątpliwości.
Bo czas nie pyta
Tylko płynie
I twarze wokół zmienia,
Aż nagle widzisz
Jak go mało
Zostało do stracenia.

Magda Czapińska

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

J.Bargielska

Niepamięć

Tak, znałam takie słowo, wysuszało wargi
w tych nielicznych chwilach, kiedy drżała ziemia.
Ale teraz siedzę na skraju pustej plaży,
raczę się baśniami o krokodylach i możnowładcach,
i z bojaźnią wspominam gotyckie odległości,
kiedy do Boga było bliżej niż do Indii.

Tak, znałam takie słowo. I prawda, że od ciebie.
W cerkwi za wydmą Mikołaj, patron łowczyń posagów
unosi teraz brew i szepce "dziecko, dziecko".
Popatrz, siedzę na piasku w kolorze jego brody,
a nikt nie udowodnił, że drugi brzeg istnieje

[aischa30]

Ktoś kiedyś przeczytał mi to... w bardzo romantycznej chwili... bo ponoć wciąż
mówiłam ... nie wiedziałam...

"Jeżeli gdzieś jest niebo" Agnieszka Osiecka

Nie wiedziałam, że tak blisko jest to wszystko,to wszystko, o co chodzi...
Nie wiedziałam, że tej zimy zatańczymy,zatańczymy jak w ogrodzie...
Nie wiedziałam, że się ręcez tego tańcajak z wieńcanie rozpłaczą,
nie wiedziałam, że się sercanigdy więcej,nigdy więcej nie rozłączą,
nie wiedziałam, że to można - tak bez tchu...
nie wiedziałam, że ja także będę Ewą,
nie wierzyłam, nie czekałam, nie przeczułam w głębi snu,że jeżeli gdzieś jest
niebo,to tu, to tu.
Nie wiedziałam, że się serca tak ostudzą,uwierzyłam, że umiera się parami,nie
wiedziałam, że się ludzie różnie budząjak okręty, nie te same, choć w tej samej
wciąż przystani...
Nie wiedziałam, że to można - tak bez tchu...
Nie wiedziałam, że odfrunie, co się rzekło,nie czekałam, nie cierpiałam, nie
przeczułam w głębi snu,że jeżeli gdzieś jest piekło,to tu.

[kwasna_cytryna]

Kochać za młodu się nie chciało,
gdy się kochało, to nie dość,
cóż winne zbyt leniwe ciało,
cóż winien niełaskawy los? ...
Nie dosyć człowiek był szalony,
nie dosyć śmiały, nie dość zły,
niegotów polec za androny,
niegotów błądzić pośród mgły.
Wypić za młodu się nie chciało,
a gdy się piło, to nie dość,
cóż winne nazbyt trzeźwe ciało,
cóż winien zbyt łaskawy los.
Nie dosyć człowiek był zalany,
nie dosyć śmiały, nie dość zły,
niegotów skonać za banały,
niegotów brodzić pośród mgły.
Dziś by się piło i kochało,
gdzieś by się gnało pośród mgły,
gdyby choć echo zawołało,
gdyby zapukał ktoś do drzwi,
dziś by się śniło i cierpiało,
dziś by się gnało pośród mgły,
gdyby choć echo zawołało,
o gdyby, gdyby, gdyby, gdy! ...

A. Osiecka

[jmx]

"KODA"

Chwiejna zbyt czuła i zbyt nieczuła
mało wierząca a pragnąca wiary
z nadzieją że przecież coś uszczknie z uczty życia
choć przekonana że nic się nie należy
Szukająca mimo wiedzy że niedocieczona jest tajemnica
Zachwyt był jej udziałem
choć kilkakroć odjęte jej było wszystko
co dawało zgodę na istnienie
Doświadczyła samotności i melancholii
jakby była jedną jedyną
a wiedziała że jest tylko jedną z wielu
Dane jej było zaznać miłości
i oczy jej były otwarte na uroki świata
Pochłaniała ją zagadka odejścia
niemożność pogodzenia jej z naturą bytu
Usiłowała wskrzesić przeszłość
Wszak to co pozornie skończone nadal trwa
ale nie da się czerpać stąd codziennej pociechy
Oglądając się wstecz mówiła:
Bądź wdzięczna Byłaś hojnie obdarzona.

(J. Hartwig)



PS. A już myślałam, że ten wątek odszedł w wirtualny nie-byt :)

Cieszę się, że wracacie po długiej nieobecności..

[Gość: Lucy..:-)]

Dora Gabe
KOŁYSANKA

Nie bój się nocy - ona zamyka
drzewa lecące i ptasie tony
w niedostrzegalnych, mrocznych muzykach,
w przestrzeni kute - złote demony,
które fosforem sypiąc wśród blasku
wznoszą się białe, modre, różowe,
wznoszą się w lejach żółtego piasku,
w chmurach rzeźbione unoszą głowy.

Nie bój się nocy. Jej puchu strzegą
krople kosmosu, tabuny zwierząt;
oczy w nią otwórz, wtedy pod dłonią
uczujesz ptaki i ciche konie,
zrozumiesz kształty, które nie znane
przez ciebie idąc - tobą się staną.

Nie bój się nocy. To ja nią wiodę
ten strumień żywy przeobrażenia,
duchy świecące, zwierząt pochody,
które zaklinam kształtów imieniem.

Ułóż wezbrane oczy w kołysce,
ciało na skrzydłach jasnych demonów,
wtedy przepłyniesz we mnie jak listek
opadły w ciepły tygrysi pomruk.

:) Pozdrawiam

Jsem nádraží

[fgk]

Karel Šíp (Severní vitr, 1994)
Jsem nádraží


Jsem jako nádraží,
mám na čekání, na loučení koncesi
jsem jako nádraží
a po peroně dívky jdou jak procesí,
to jsem já.

Jsem jako nádraží
a pro vzpomínky úschovnu mám bezednou,
vždycky mě zaráží,
že lásky mé si vůbec něco vyzvednou,
to jsem já.

Jsem jak to nádraží.

Vlak půlnoční
už z dálky září,
vlak půlnoční,
těch vozů, těch oken, těch tváří.

Jsem jako nádraží,
co zachvívá se každou novou soupravou,
vy, slečno s bagáží,
vy dozajista také nejste tou pravou.

Jsem nádraží,
jsem nádraží.

Haló, tady nádraží.
Ne, ještě nepřijela, má zpoždění.
Čekám ji každou chvíli,
čekám ji už léta.

Ovšem - také je možné,
že byla odkloněna na jinou trať,
a že naší stanicí nikdy neprojede.

Vlak půlnoční
už z dálky září,
vlak půlnoční,
těch vozů, těch oken, těch tváří.

Jsem jako nádraží,
mám na čekání, na loučení koncesi
jsem jako nádraží
a po peroně dívky jdou jak procesí.

Jsem nádraží,
jsem nádraží,
jsem nádraží.

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

Anonim"Miłość to prawo"

Miłość to Prawo — Prawo Rozwodowe: władza,
Która zmysłów z rozumem rozwód przeprowadza.
Miłość to Prawo Pracy — za którą zapłata
To nasze własne siły i najlepsze lata.
Miłość to Prawo Pięści — kochanek rad nie rad
Z lęku przed ciosem daje się wprzęgnąć w jej kierat.
Czym więc są te, za których przyczyną dekrety
Srogie ogłasza Miłość: czymże są kobiety?
Kobiety to słoneczna naszych dni pogoda:
"Słoneczna, ale zmienna" — mózg ścisły tu doda.
Kobieca miłość jest zaś jak pachnący cudnie
Kwiat, co kiełkuje rano, rozkwita w południe,
Wieczorem więdnie. Choćbyś wszelkich praw swych zrzekł się,
Nie znajdziesz Prawa Łaski w Miłości kodeksie.

[jancia11]

Metamorfoza

Siedzimy na dwóch końcach ławki,
ja i on, obcy sobie, nieznajomi.
On: nieprzyjemny, chmurny, niewidzący.
Ja: nieuprzejma i samotna...
Patrzę ukradkiem:
W poszum wiatru się zasłuchał,
wzrok utkwił w brzózce naprzeciw,
na twarzy - uśmiech,
zdradzieckie światełko,
co przedarło się gdzieś od wnętrza
i ociepliło oczy.

Gdybym umiała do niego przemówić
słowami wiatru,
spojrzeniem białej brzozy,
drugi raz bym się urodziła,
a potem urodziła jego,
pięknego i jak smrek smukłego,
takiego, jakim może
widzi go brzoza.
(Dora Gabe)

[Gość: Lucy]

Poezja

To ty uwolniłaś mnie
od męki samotności
kiedy nuda
zżerała mój mózg,
a gorycz zazdrości
przycupła pod językiem -
kiedy pożądanie paznokciami
wbiło się w dłonie,
a zmęczone serce
znalazło w piersi schronienie
i tylko pulsjujące skronie
zdradzały życie we mnie...


To ty dzisiaj podarowałaś mi
ziemię i ludzi
przybliżyłaś
niebo i gwaizdy
tak, że stałam się ich częścią,
to ty przyspieszyłaś mój krok
i przywróciłaś młodość
nauczyłaś nie wierzyć
odbiciu w lustrze
pokrytemu zmarszczkami czasu
i kora starzejącego się
dębu....
To ty dałaś mi zastrzyk
nowej krwi
tak, że po raz drugi się narodziłam!
Podarowałaś mi milion oczu
bym nawet przez lodowatą ścianę
spostrzegła w sercu człowieka
ukrytą iskrę
jego duszy nie wypalonej
do cna.
To ty uchroniłaś mnie przed pospiesznym sądem
nad niewinnym
bym grzechu ciężkiego
nie popełniła.



O, gdybym mogła tak jak ty
stać się pieśnią
zrodzoną ze mnie samej.
o, gdybyś mogła zawsze
być początkiem dnia

Dora Gabe
:):)

[kwasna_cytryna]

Śpij


Czasami świt nie przychodzi
czai się tylko za ostatnią z gwiazd
jakby odwagi nie miał wetknąć światła w rozespane oczy twoje

łąki dzwonią już dzwoneczkami na pobudkę
a krety układają się do snu w królestwach labiryntu
skąd i dokąd nie da się trafić

śpij jeszcze śpij
zadbam o ciszę zadbam o sen
spokojny sen

ogrzeję ci stopy delikatnym słowem
jeszcze popatrzę jak się nie budzisz
bo tak ci dobrze

twoje włosy także śpią
rozdzielam je i na poduszkę kładę każdy z osobna
by miały się wygodnie

śpij jeszcze
oddechów zegar tyka równo monotonnie

serce tylko nie śpi w tobie
kochać musi dzień i noc bez ustanku
tak samo jak moje

teraz mówię do palców dłoni
słowa o zapachu bzu liliowe wonne
aksamitne niczym wierzbowe kotki z wielkanocnej palmy
łaszą się
tulą się
tak delikatnie

śpij...

Z. Matyjaszczyk

[jmx]

***

Życie, stary sposób na zbieranie zdziwień
kończy się jednak dość nieszczęśliwie -
bowiem śmiercią
i choć tyle miewa znaczeń
nie słyszałem
by skończyło się inaczej

Żyj
jakiś sens przy tym miej
bowiem żyć
samo "żyć" nie wystarcza za sens
Miej nadzieję
na szczęście powiedzmy od września
miej nadzieję
i na tym poprzestań

A. Poniedzielski

[Gość: Lucy]

DO KOŁYSKI - DŻEM


Żyj z całych sił
I uśmiechaj się do ludzi
Bo nie jesteś sam
Śpij, nocą śnij
Niech zły sen cię nigdy więcej nie obudzi
Teraz śpij

Niech dobry Bóg
Zawsze cię za rękę trzyma
Kiedy ciemny wiatr
Porywa spokój
Siejąc smutek i zwątpienie
Pamiętaj, że

Jak na deszczu łza
Cały ten świat nie znaczy nic a nic...
Chwila która trwa
Może być najlepszą z twoich chwil...

Idź własną drogą
Bo w tym cały sens istnienia
Żeby umieć żyć
Bez znieczulenia
Bez niepotrzebnych niespełnienia
Myśli złych

Jak na deszczu łza
Cały ten świat nie znaczy nic a nic...
Chwila która trwa
Może być najlepszą z twoich chwil...

I nieskończoną...

[Gość: Lucy..:-)]

Rozterka

Otwarta tarcza zegara
patrzy na mnie dwunastoma
podkrążonymioczami
jak na winowajczynię.
Czy to ja chciałam,
by świat ten zwariował?

Co mam robić?

Otulić kokonem
i jak jedwabnik
nić miękką i delikatną
snuć by
świat ten poskromić?
Czy też dłoń
w pięść żelazną zacisnąć?
A jeżeli delikatność
na nic się nie zda,
a ręka moja
niepomocna,
co mam robić?

Dora Gabe

[Gość: Lucy..:-)]

Konstanty Ildefons Gałczyński

A ja tobie bajki opowiadam

A ja tobie bajki opowiadam,
szeptów moich słuchasz bardzo rada.
Lśnień dodaję twym oczom i włosom,
jesteś cała jak srebrny posąg,
a ja biję przed tobą pokłony,
zakochany, zazdrosny, spragniony,
i nazywam ciebie srebrną nocą,
srebrną różą z ręki zwisającą.
Loki twoje mrok barwi na modro
i spokojna jest twoja mądrość.


1953

[Gość: cynia]

Cynie

Stoją tępolistne
Jak reklama trwałej pomadki do ust

Ich pocałunek nie splami pustki
W którą się przyjdzie przechylić
Gdy zwiędnie złudzenie koloru

M.Buczkówna

"Pioseneczka"

[jmx]

Kto mi odda moje zapatrzenie
I mój cień, co za tobą odszedł?
Ach, te dni jak zwierzęta mrucząc,
Jak rośliny są – coraz młodsze.

I niedługo już – tacy maleńcy,
Na łupinie z orzecha stojąc,
Popłyniemy porom na opak,
Jak na przekór wodnym słojom.

Czerwień krwi dziecinnie się wyśni
Jako wzdęte policzki wiśni.
Metal burz się wywiedzie na nowo
Zapienioną dmuchawca głową.
A łez grzmot jak lawina kamieni
W małe żuki zielone się zmieni.

I tak w wodę się chyląc na przemian
Popłyniemy nieostrożnie w zapomnienie,
Tylko płakać będą na ziemi
Zostawione przez nas nasze cienie.

"Wyznanie"

[Gość: odrzucony]

Światło wyłączyła elektrownia,
za chwilę wypali się świeca,
pozostanie blask w szczelinie pieca,
jak anemiczna pochodnia.
Nawet zegarek ze mnie szydzi
i wiem, że na pewno nie przyjdziesz.
W obojętne pełganie świecy
rzuciłbym daremne czekanie,
jak rękopis spaliłbym serce
na pożegnanie, na rozstanie.
Ale nie mogę. I oto posyłam
wszystkie myśli do twojego domu,
niech będą z tobą, strzegą cię, miła,
i nie oddadzą nikomu.

Jerzy Hordyński

[m_alina]

Płyniemy rzeką naszych lat
płyniemy z wiatrem pełnym dat
i tylko zmienia się
migoczący brzeg

choć każdy z nas zbudował łódź
choć wiele razy stawiał mur
naprawdę liczy się
tylko rzeki bieg

i ten ślad na piasku dni
który opowie ci
gdzie kiedyś dom twój był
opowie ci
kim tak naprawdę ty
kim jesteś dziś

na rzece życia wyspy są
wystarczy że odwrócisz wzrok
wystarczy że popatrzysz w dal
i pamięć już rysuje kształt

na rzece życia wyspy są
a na nich każdy serca krok
zaznaczył ślady twoich stóp
i wiesz że kiedyś byłeś tu

płyniemy rzeką naszych lat
płyniemy nocą i za dnia
i tylko zmienia się
migoczący brzeg

choć tajemnicą dla nas jest
boskiego rejsu w sercach kres
naprawdę liczy się
tylko rzeki bieg

i ten ślad na piasku dni
na rzece życia wyspy są

Ryszard Kunce

[barecki]

Matyjaszczyk, Eliksir młodości

Wlewasz Pani w usta miękkie
słodycz, gorycz, cierpkość w jednym;
wciąż chcesz więcej...
Pijesz Pani.

Już zielone - z ciebie - listki wiją się na bioder konar,
ciałem sycą się i łzami,
piersi... pędem oplatają szyję, ramion rozgałęzie;
kwitniesz pięknem, drżeniem, dreszczem...
kwitniesz wszędzie, kwitniesz więcej.

Nad niebami dym różany roztrzepotał lot gołębi
Widzisz teraz, widzisz Pani?...
z duszy głębin, z ciała głębin?

Słodycz, gorycz, cierpkość wieczna,
z powiek sen, nierządne myśli...
Widzisz Pani, czujesz Pani?
Czy to sen cię tylko przyślnił?

[m_alina]

do miejsca początku

Słowa niechętnie tłumaczą myśli. Ta
maska, którą nosisz, niezbyt pasuje
do reszty stroju: nieskładna mozaika
przypadkowych grymasów i drgnień
wyczuwanych tylko intuicją.

Byłem rano w sklepie, powiedziałem:
"bułki i gazeta". Dostałem jedno i drugie.
Niektóre rzeczy są proste, nie wszystkie;
te inne, jak zagubione cienie, nie nadążają
za właścicielem.

Język niezdarnie szuka źródła znaczeń.
Spotkajmy się na środku morza, tam,
gdzie rodzą się wiatry.

autor nieznany

[Gość: y]

Więc stoisz już przy drzwiach
W tym samym miejscu ja
Od teraz będę kroków nasłuchiwać
Każdy brać za Twój
Nim całunem chłodu zmierzch
Przypomni Ci, że te zmagania nasze
Miłość czynią większą, że
Tam będziesz szukać serca, co tu jest
Tam będzie ci brakować mnie
Wiesz, wiesz co to znaczy
Ty to potrafisz, potrafisz
Odejdź, jak chcesz, lecz wiesz, co to znaczy
Gdy człowiek uparty
Prosi Cię

Więc stoisz już przy drzwiach
W tym samym miejscu ja
Od teraz będę czekać powitania aż
Tam nie odnajdziesz serca
Tu już jest
Tam nie zaczynaj szukać mnie
Wiesz, wiesz co to znaczy
Ty to potrafisz, potrafisz...

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

Wykład o cieniu -John Donne

(tłumaczenie Stanisław Barańczak)


"Stań chwilę, miła; biorąc prosty przykład,
Z filozofii miłości wygłoszę ci wykład.
Spójrz, trzy godzinyśmy spędzili
Na tym spacerze; każdej chwili
Szły razem z nami cienie dwa, przez nas rzucane.
Lecz gdy słońce stanęło w zenicie nad nami,
Cień mamy pod stopami;
Wszystko jest jasne, z cienia ociosane.
Tak właśnie nasza miłość niedojrzała,
Wzrastając z wolna, precz od siebie gnała
Cienie, pozory; teraz jest jasna i cała.

Bo miłość nie zna, co to jej najwyższa miara,
Póki wciąż cudzych spojrzeń uniknąć się stara.
Jeżeli miłość zenit południowy
Opuści, w drugą stronę rzucimy cień nowy.
Gdy tamte cienie wzrok mąciły
Innym, te będą zmrok niemiły
Przed nami roztaczały, nam mącąc spojrzenie.
Jeśli miłość słabnąca na zachód się schyli,
Będziemy się łudzili
Wzajem, nurzając się w pozorów cienie.
I, choć poranny cień w południe zaśnie,
Ten przez dzień cały będzie wzrastał właśnie;
Lecz dzień miłości krótki jest, gdy miłość gaśnie.

Miłość rozjarza się lub świeci całą mocą:
Gdy minie jej południe, natychmiast jest nocą."

[Gość: Dickinson]

Gdybyś miał przyjść Jesienią, Lato

Przegnałabym jednym ruchem

Ręki - z uśmieszkiem pogardliwym,

Jak Gospodyni - Muchę -


Gdybym za rok cię ujrzeć miała,

Zwijałabym miesiące

W kłębki - osobno po Szufladach

W obawie - że coś poplączę -


Gdyby Stulecia nas dzieliły,

Liczyłabym na Palcach

Mijanie lat - do zmartwiałości

Obu rąk - obumarcia -


Gdyby na pewno po tym życiu

Przyjść miało nowe - z tobą -

Cisnęłabym precz życie - Skórkę,

Pod którą Wieczność - Owoc -


Lecz dziś, niepewna, ile potrwa

Ten czas pomiędzy - przegroda -

Daję się zwodzić życiu - Pszczole,

Co nie ujawnia żądła.

[Gość: L]

Metamorfoza

Siedzimy na dwóch końcach ławki,
ja i on, obcy sobie, nieznajomi.
On: nieprzyjemny, chmurny, niewidzący.
Ja: nieuprzejma i samotna...
Patrzę ukradkiem:
W poszum wiatru się zasłuchał,
wzrok utkwił w brzózce naprzeciw,
na twarzy - uśmiech,
zdradzieckie światełko,
co przedarło się gdzieś od wnętrza
i ociepliło oczy.

Gdybym umiała do niego przemówić
słowami wiatru,
spojrzeniem białej brzozy,
drugi raz bym się urodziła,
a potem urodziła jego,
pięknego i jak smrek smukłego,
takiego, jakim może
widzi go brzoza.

[fircyk-wgalotach]

~ Koncert o świtaniu ~

Wróble na druty spadły nutami
Pliszka bemolem siadła
Powojnik solo, jak wąż palcami
Na słupie - flecie zagra

W e-mollu stroi wiatr swe organy
Rżysko piszczałki stawia
Dzięcioł werblista zaspany jeszcze
Z kukułką rytm omawia

Koniki polne smyczkową nutę
Wyleją z żółtej dziewanny
Słońce promienną wzniosło batutę
I buchnął koncert poranny!

Pierwszy spacer...

[Gość: Marco]

"Pierwszy spacer" - Kazimierz Przerwa-Tetmajer

Pamiętam pierwszy spacer z tobą:
wieczór był cichy, miły,
śniegowe lekkie, puszyste płatki
drzewa srebrzyły

Śniegowe płatki wplotły się w loki
nad czołem twojem bladem
i byłaś dziwnie piękna, w srebrzysty
strojna dyjadem.

Od blasku miejskich latarni lśniący
śnieg na twe lica prószy,
a jam w błękitnych oczach twych czytał
wróżbę rozkoszy.

:)

[Gość: Jesienią]

W.Gomulicki

Powiędły róże,
Sczerniało wino...
Deszczu łzy duże
Po szybach płyną.

Z lampy ogniska
Smutny blask pada;
Martwo połyska
Książek gromada.

Wkoło noc głucha,
Cicho jak w grobie...
Żywego ducha
Nie mam przy sobie.

Myśl w przyszłość bieży
Ciemna i marna ---
List przy mnie leży
Z pieczęcią czarną...

[Gość: lily]

a przedemną Spacer z Ukochanym:)

:)...

[fircyk-wgalotach]

---------------------------------------------
Połóż się koło mnie.
Jak lis obok lisicy, jak ptak obok ptaka, gdy
rozlega się pohukiwanie sowy.
Niech nas ogarnie mądrość milczenia,
mądrość ciepła, mądrość pożegnania na długo
przed chwilą odejścia.
Leżąc obok siebie patrzymy w noc.
Pokłonią się nam cztery strony świata
i wędrowcy ciemności złożą przed nami wymarzone
dary, leki i talizmany.
-----------------------------------------------