jak sobie radzić ;(

[forever_sad]

Niedawno lekarze zdiagnozowali u mnie właśnie BPD. Zabrzmiało to jak
wyrok. Nie wiem co ze mną będzie dalej. Czuję, że się wypalam,
znikam z dnia na dzień jest mnie coraz mniej...
Biorę leki ale one działają "na chwilę". Tonę w samej sobie, nie
wiem jak to wszystko wyrazić. Nie wiem jak sobie z tym radzić.


Krzyczę ale nikt mnie nie słyszy
Krzyczę ale wokół widzę pustkę
i słyszę tylko ciszę...

[sysunia83]

Witaj:)
Zaledwie kilka miesiecy temu bylam w tej samej sytuacji,a dzis z ta swiadomoscia
jest mi juz o niebo lepiej.Wiem,ze to szok dowiedziec sie tego,ale to nie koniec
swiata.Wiele rzeczy uswiadomialy mi moje dwie ulubione forumowiczki wlasnie tu
na forum i dzieki temu sie z tym pogodzilam i ucze sie z tym zyc.Konieczna jest
terpia,bo same farmaceutyki to nie wszystko.Trzeba zmieniac powoli twoje
"wyuczone"zachowania i myslenie.Potrzeba do tego wiele pracy,samozaparcia i
czasu,ale uwierz mi,ze troche mozna zmienic.Wiem,ze nie jest latwo,ale to nie
choroba psychiczna,to sa poprostu zachowania i sposob bycia jaki w duzej mierze
mozemy zmienic,ale podstawa jest chciec.Mozna nauczyc sie z tym zyc i
wyeliminowac pewne cechy i zachowania.
Co do tabletek to moze masz zle dobrane,albo jeszcze trzeba poczekac na ich
efekt?Moze lekarz powinien ci zmienic?Mi zmienili i jest wielka roznica.Czasem
na efekty trzeba czekac nawet okolo miesiaca,czasem wiecej,zalezy od czlowieka i
jego organizmu.
Glowa do gory,nie doluj sie i nie poddawaj,wszystko mozna przezwyciezyc:)
Pisz,pisz i jeszcze raz pisz to naprawde wiele daje i pomaga rozladowac
napiecie.,przedewszystkim zrzucasz z siebie ciezar.Pozdrawiam serdecznie:)

[forever_sad]

Dziękuję, że napisałaś. Wiesz trochę mnie to przeraża tym bardziej,
że dwie najbliższe osoby, którym o tym powiedziałam odsunęły się ode
mnie - potraktowały mnie jak trędowatą - a przecież tym się nie da
zarazić :((
Chcę nauczyć się z tym żyć, na razie jedyne co czuję to pustka i to,
że się wypalam :(
Liczyłam na wsparcie "normalnych" ale oni dziwnie zareagowali.
U mnie to dopiero dwa miesiące ale nie umiem być z tym sama -
myślałam, że dam radę. Tak jak z innym problemem (uzależnienie) ale
tutaj jest o niebo trudniej. :((

[sysunia83]

Przeraza i bedzie przerazac dopoki nie poznasz swoich mysli,dopoki nie
przeanalizujesz na trzezwo swojej sytuacji.Ja w pierwszej chwili czulam sie
jakbym dostala obuchem w łeb-poprostu.Chodzilam struta,dobita,mialam dola i
ciagle o tym myslalam.Przyszedl czas,ze zaczelam analizowac swoje zachowania i
zaczelam w koncu widziec i przyznawac sie do tego co robie,do tego co
przezylam.Laczylam fakty,historie i w ogole wszystko.Nastapilo olsnienie he he i
w raz z nim w koncu sie pogodzilam.Z dnia na dzien coraz bardziej sie z tym
oswajalam i mowilam sobie,ze skoro wrzucili mnie juz do jakiegos "worka" to
przynajmniej wiem co moge w tym kierunku zrobic.Tak bylo u mnie,ale kazdy godzi
sie z tym indywidualnie.
Napewno musisz sie wziasc w garsc i postawic sobie jakis cel,co chcesz z tym
zrobic i czy chcesz prowadzic normalne zycie,bo sie da,ale trzeba wiele z siebie
dac.Wiem,ze latwo sie mowi i choc kazdy jest inny to jednak jedziemy na tym
samym wozku.
Uwierz mi to nie koniec swiata,choc niestety jestesmy tymi ktorzy mimo jakiegos
tam doroslego wieku nagle musza sie uczyc od podstaw,ale coz,nikt nie mowil,ze
bedzie latwo.
Co do ludzi to wiem o co chodzi i wiem dlaczego tak jest.Na sama logike jakby
wziac nazwe "zaburzenia osobowosci" to wielu ludzi myli to z rozdwojeniem
jazni,schizofrenia i tego typu chorobami psychicznymi.Ludzie za malo jeszcze
wiedza,to ich wlasna niewiedza i niedoinformowanie sprawia,ze postepuja tak,a
nie inaczej.Czesto z tej niewiedzy poprostu boja sie takich osob.Nie tlumacze
tego,bo w tej chwili jest wiele zrodel by sie doinformowac,ale pokazuje ci tylko
dlaczego pewnie tak zareagowali.
Nie przejmuj sie takimi osobami,bo jesli zostawili cie w ciezkiej dla ciebie
sytuacji to znaczy,ze nie byli tak bliskimi osobami jak myslalas.Chociaz nie
spisuj nikogo na straty,moze sie okazac,ze to przemysla i bedzie jeszcze dobrze.
Natomiast jesli chodzi o uzaleznienie to napisz dokladniej o co
chodzi:alkohol,narkotyki,uzaleznienie od ludzi?Ja bylam uzalezniona od
wszystkich trzech wymienionych przykladow,zostalo mi tylko jedno uzaleznienie:od
ludzi,ale z tych trzech jest chyba najmniej grozne.Masz problem to pisz
smialo,zawsze mozna znalezc jakies wyjscie:)Pozdrawiam Cie serdecznie:)

[forever_sad]

Oj tak masz rację strach przed samą sobą jest tutaj najgorszy. Byłam
taka silna zawsze choć wiele się trudnego wydarzyło a dzisiaj jak
bezbronne dziecko.
Wiesz najgorsze, że ja zawsze byłam taka poukładana. Ludzie mieli
mnie za silną istotę a dzisiaj nie wierzą, że to wszystko - ta
chwiejność, te doły i wiele innych zachowań, że to wszystko to
choroba. Myślą, że chcę się "wykręcić" od życia. Przecież to nie
tak. Przez to czuję się cholernie winna, że choruję, że się
poddałam, że wreszcie wiem co mi jest tak naprawdę.
Gdzieś przeczytałam wypowiedź jednej dziewczyny też z borderki
że "zrozumiałam że jestem "inna" i że teraz jako inna muszę żyć i że
nie będę nigdy normalna". Czy to dobra postawa?
Wiem, że teraz to ciężka droga, ale nie wiem dokąd mnie zaprowadzi.
Jak odzyskać siebie? Dlaczego to wreszcie ja? Jak? Kiedy? Po co?
tyle pytań i wszystkie bez jakiejś konkretnej odpowiedzi.

Uzależnienie - alkohol.

[sysunia83]

Wiesz ja tez bylam silna,musialam byc zawsze twarda,wszystko robilam sama,nikt
mi nie byl potrzebny,niezalezna,zawzieta i wiele innych.Teraz zaczynam
widziec,ze to byla tylko ta wierzchnia maska,przykrywka,bo w srodku bylam i
jestem bardziej krucha niz wiekszosc ludzi i latwiej mnie zranic.Wsrod otoczenia
silna,a w rzeczywistosci slaba jak male dziecko.Musisz sobie uswiadomic,ze
wewnetrznie mamy w sobie male dziecko,ktoremu ktos nie pozwolil
dorosnac.Dojrzalysmy fizycznie,w jakims stopniu psychicznie,natomiast nasza
emocjonalnosc zatrzymala sie na poziomie dziecka.Czyz dzieci nie maja wybuchow
zlosci,nie bija czasem,krzycza ze nienawidza rodzicow,a za chwile sie przytulaja
mowiac cieplo kocham cie.Zatracaja sie w nienawisci tak samo jak w
milosci.Zauwazylam,ze czasem gdy moj partner powiedzial do mnie cos
specyficznego(zwrocil uwage tak jak matka,powiedzial w zartach,oj glupia jestes
czy cokolwiek) to ja zaczynalam byc agresywna i wyzywalam go od roznych.Doszlam
niedawno do tego,ze to nie jego wyzywalam tak naprawde,jemu sie dostalo,a
wypowiedzialam slowa,ktore chcialam powiedziec matce podczas gdy mnie
strofowala,wyzywala czy bila.Budzilo sie to podswiadomie,bo uzyl wyrazu ktorego
ona uzywala,a podswiadomosc to wylapala i nie trzeba bylo juz nic wiecej...Warto
sie przyjrzec emocjonalnosci naszej a dziecka,bo to pozwala zrozumiec troche to
zaburzenie i daje jakas szanse na prace nad soba.Pozwala odgraniczyc sie od
pewnych uczuc,odczuc i sytuacji.Musimy emocjonalnie dojrzec i to jest podstawa
naszego "leczenia".Przyodzialysmy pancerz ochronny,ale tak naprawde
doly,chwiejnosci itp zwiazane sa z naszym dziecinstwem i tym co przezylysmy.
Nie masz powodu by czuc sie winna,wrecz przeciwnie.Wlasnie teraz dzieki temu,ze
wiesz co ci jest masz sznase cos z tym zrobic,a nie sie pograzac.Nie wolno ci
sie poddawac,wiem,ze nie latwo,bo sa doly,ale sa tez lepsze dni.Mnie osobiscie
one zawsze motywuja,ze skoro udalo mi sie kilka dni byc normalna to dlaczego nie
mialabym byc taka nastepnych pare dni-i tak w kolko.Sa dni,czasem ciagi,ze mi
odbija,ale zawsze jest ta mysl,ze jednak potrafie cos ze soba zrobic.
Co do wypowiedzi tej osoby to zgodze sie,ze jestesmy "inni" w jakims stopniu i
musimy jakos zyc jak wszyscy z problemami,natomiast nie zgodze sie,zeby jej
postawa byla ok z podejsciem "nie bede nigdy normalna".Normalnosc to pojecie
wzgledne,bo kazdy na swoj sposob jest normalny,powiedzmy wiekszosc ludzi i my
tak samo,mamy natomiast wieksze jazdy niz typowy czlowiek.Z reszta zawsze mamy
szanse byc bardziej normalni jesli sami sie o to postaramy,bo ona akurat z gory
zalozyla,ze nie bedzie.A jesli ktos z gory do tego tak podchodzi to niestety na
stracie sam spisuje sie na straty.BPD to nie choroba psychiczna to porprostu
wyuczone i zakorzenione w nas zle wzorce.
Pamietaj,ze droga prowadzi tam dokad chcemy by prowadzila,to jak sie sama
nakierujesz pokaze ci mozliwosci.Podstawa sa terapie na ktore trzeba chodzic i
przelamywac sie,by nie opuszczac ich.One naprawde wiele daja,z czasem zaczynaja
dostarczac radosci z powodu mozliwosci wygadania sie i tego,ze ktos moze
spojrzec z innego punktu wiedzenia,pomaga nam dostrzegac rozne aspekty
zycia,roznych sytuacji,ludzi itp.Nastepnie dobre leki to tez podstawa,takie
ktore wycisza i poprawia kondycje naszej wiecznie zdolowanej psychiki.
Ostatnia wazna rzecz to nauka samokontroli i praca nad soba,zaczynasz od malych
kroczkow,ale w kazdej rzeczy ktora sie uda postaraj sie znalezc pozytyw.To
naprawde motywuje jesli chcesz byc kiedys w zyciu szczesliwa.Ja sobie wlasnie
postawilam taki cel,ze chce byc szczesliwa,a jak to zrobie to juz inna
sprawa.Daze do tego malymi kroczkami:)
Pytasz jak odzyskac siebie?Hmm odzyskasz praca nad soba,mozesz wtedy miec siebie
zupelnie nowa,inna,lepsza,spokojniejsza,wolna.
Zawsze bedziesz soba tylko w nowym wydaniu.Nie boj sie zmian,nie utracisz siebie
do konca.Nie zastanawialam sie nigdy dlaczego ja,nie potrafie,bo zaraz mam
wyrzuty,ze skoro mysle dlaczego ja to tak jak bym myslala dlaczego nie ktos
inny,a szczerze nie zycze nikomu.Poprostu musisz sie z tym pogodzic,bo nie
mialas szansy wplynac na to,ze ktos cie tak uksztaltowal w czasie,gdy ty
chlonelas jak gabka.Masz natomiast teraz wplyw na to co z tym zrobic i to sie
liczy,bo twoj los i zycie sa w twoich rekach.
Co do problemu alkoholowego to rzeczywiscie jest to poniekad spory problem
natomiast w tym przypadku tez sprawdzaja sie terapie i na tym powinnas sie
skupic.Nie myslalas o terapi stacjonarnej np.w Krakowie?Mnie wysylaja tam,ale ja
na razie nie moge moge wyjechac na 6 miesiecy.Moze porozmawialabys z
lekarzem,zeby cie tam wyslal?Podobno jest to jeden z najlepszych osrodkow
"leczenia"zaburzen osobowosci:)Pozdrawiam

[forever_sad]

Witaj
ja też nie bardzo mogłabym wyjechać na aż tak długo, ale czytając
Ciebie i inne osoby, widzę, że nie jestem sama. Że jest szansa na to
by jakoś żyć z tym wszystkim. Dla mnie to jak jedna wielka układnka -
jak porozrzucane puzzle które trzeba poskładać ... trudne bo nie ma
się wzoru ale może się uda ...

[p_takmalowany]

forever...przyszło mi do głowy
nie wiem w jakim jesteś wieku ale jeśli jesteś pełnoletnia, dobrze robi
wyprowadzenie się z domu...Nie jako ucieczka (to chyba ważne) ale stworzenie
sobie warunków do złapania jakiegoś dystansu. Z doświadczenia wiem, że dobrze robi.

[sysunia83]

Tu sie również zgodze z p_takmalowany,bo ze mna bylo tak samo.Wyprowadzilam sie
i w koncu moje dzialania staly sie bardziej efektywne i nabralam dystansu do
wszystkiego,szczegolnie do siebie i to mi chyba najbardziej pomoglo:)

[forever_sad]

Dla mnie samotność była najgorszym rozwiązaniem :( gdy walczyłam z
piciem i z innymi sprawami - wiec to raczej by sie nie sprawdzilo.
Do tego mam matke chora na utrzymaniu :(
Najgorsze jest to ze ja sie czuje cholernie winna temu ze
zachorowalam. Mam siebie tak bardzo dosc. Nienawidze siebie - tych
wahan uczuc, emocji, tej gonitwy mysli. Gdyby nie praca to chyba
byloby jeszcze gorzej. Nia zagluszam to wszystko ale nie zawsze sie
to udaje:(
Wydaje mi sie to wszystko jak jakies duze puzlle do ulozenia :( Jest
zle - chcialabym jurto dostac meila od Losu, ze pojutrze juz mnie
nie bedzie.
Wszystko jest nie takie, ja jestem nie taka...
Nawalilam...
Zawiodlam...

[sysunia83]

No tak przy problemach z alko samotnosc odpada,natomiast praca jest jak
najlepszym wyjsciem,bo czy chcesz czy nie musisz tam chodzic i masz zawsze
jakies szanse oderwania sie na chwile.Naprawde dobrym wyjsciem jest terapia i
bede do tego namawiala wszystkich,bo sama chodze i naprawde zaczyna to cos
dawac.Natomiast piszesz,ze "zachorowalas",ale na to nie mozna zachorowac!Jest to
zespol nabytych,wyuczonych zachowan,specyficznego podejscia i postrzegania
zycia,ludzi,uczuc,siebie,ale to nie jest choroba-to zaburzenie.Doszlam ostatnio
do wniosku,ze skoro sa to nabyte,wyuczone zachowania to przeciez niema nic
straconego i z czasem wkladajac duzo pracy mozemy sie oduczyc penych
zachowan.Nasze mozgi maja naprawde duze zdolnosci samonaprawcze i to od nas
tylko zalezy jak soba pokierujemy i z jakim nastawieniem.Mi lekarz ostatnio
powiedzial,ze moje niepadaczkowe stany napadowe mozgu swiadcza o jakims
"mikrouszkodzeniu mozgu" i powinnam byla sie zalamac,bo przeciez juz nikt i nic
tego nie naprawi,ale ja nadal wierze,bo chce by bylo dobrze.Wiem tez,ze coraz to
wieksze pograzanie sie w tych negatywnych odczuciach w koncu kiedys moze
zaprowadzic do choroby psychicznej,a tego chcialabym uniknac.Zaburzenie z
pogranicza to takie juz ponad norme,ale przed choroba psychiczna.Z samym BPD
jestesmy i tak blizej niz wiekszosc w miare normalnych ludzi,wiec po co
przyblizac sie do choroby jeszcze bardziej?Dla mnie jest to wielka motywacja by
niezaleznie od wszystkiego i wszystkich isc do przodu:)

[forever_sad]

Witaj,
no tak w sumie masz rację - to nie jest choroba, źle to nazwałam. To
po prostu część nas samych, którą trzeba "okiełznać". Wiesz ... po
prostu gdy powiedziałam bliskim "przyjaciołom" to utkwiło mi ich
przekonanie że to jest choroba i to pewnie nieuleczalna jak każda
choroba psychiczna :( tak to zrozumieli a ponieaż nie bardzo sobie
radzę z całą tą sytuacją, to też tak to nazwałam.

[forever_sad]

Chociaż dla mnie to wszystko to przypomnia jakieś wielkie puzlle do
ułożenia, teoretycznie zna się obrazek jaki trzeba ułożyć ale masz
go tylko w pamięci a nie na zdjęciu. I teraz trzeba te puzlle
poukładać ...

[sysunia83]

Znam to uczucie,ale tez znam z praktyki fakt,ze ja np.szybko sie poddaje i
czesto przy ukladaniu prawdziwych puzzli potrafilam sie wkurzyc,rzucic je w kat
i juz nigdy nie wrocic do ukladania-poddawalam sie!Balam sie tego,ze skoro tak
robie i zawsze sie poddaje we wszystkim to moge tez nie wziasc sie za ukladanie
wlasnego zycia skoro jest tak porozrzucane jak puzzle.Wydaje mi sie jednak,ze ta
ukladanka jest latwiejsza,bo to my kierujemy swoim zyciem i bedzie ono takie
jakie my chcemy by bylo.Zaowocuje tym co w nim zrobilismy i co zrobilismy dla
siebie.Kazdy ma swoj rysunek w glowie,ja tez mialam,jak sie okazalo bledny.Moje
terapie pozwalaja mi tworzyc prawidlowe rysunki,ktore staja sie coraz bardziej
wyostrzone i dzieki temu latwiej ukladac element po elemencie.Jestem na poczatku
drogi,ale zaczynam widziec juz boczny fragment ukladanki,moze niema na nim
jeszcze konkretnego rysunku,ale ku temu zmierzam:)Warto sie zastanowic co robimy
ze swoim zyciem teraz?Co chcemy z nim zrobic?Jakie chcemy by bylo?Jakiej chcemy
przyszlosci?Jakich relacji z ludzmi?Co mamy z zycia teraz?I co bedziemy z niego
miec jesli sie za nie wezmiemy?To podstawowe wydaje mi sie pytania do tego by
uswiadomic sobie to,ze zyjemy w jakims bagnie i czas sie z niego wydostac.Bagna
wciagaja,powoli,az wciagna wszystko,ale chyba nie tego chcemy w zyciu?Ja napewno
nie chce i choc moze jeszcze z niego nie wyszlam to powolutku wychodze i tego
samego zycze Tobie.

[forever_sad]

nie bedzie zadnych puzli - jestem zmęczona - chce wreszcie zniknąć
może sie to uda - zycze Wam wytrwania w walce i pracy nad soba - ja
zamilkne i znikne - trzymajcie sie

[sysunia83]

A o czym ty mowisz?Bo cos mi tu nie bardzo pasuje.Co zmierzasz?

[forever_sad]

czesc
zamierzam sama sobie pomoc - zawsze sobie radzilam wiec czemu nie
teraz dam rade a poza tym ... bylam na innym forum i delikatnie
mowiac poczulam sie tam jak piate kolo u wozu - jestem jaka jestem i
jak widac nikt tego nie akceptuje a ja mam dosc bolu :( i poczucia
winy a tam tak sie poczulam po raz kolejny - pozdrawiam cieplo
trzymajcie sie

[forever_sad]

założylam tez blooga i gdy jest wrocilam do pisania wierszy,
tworzenia grafiki - to zawsze mi pomagalo moze teraz tez tak bedzie -
poszukam jeszcze kogos dobrego specjalisty z mego miasta ale jesli
to nie pomoze zostane przy tej "terapii". Moze kiepski pomysl ale
zawsze jakis... Prawda ? jak to tutaj ktos napisał - trzeba w tym
wszystkim umiec znaleźc "swoj swiat" moim byla samotność,
niezrozumienie, po czymś co zmenilo moje życie takze odrzucenie i
potępienie - potem muzyka, slowo pisane, malowanie na szkle, potem
grafika. Musze sobie znalesc swoj wlasny azyl...

[p_takmalowany]

a Twoją grafikę można gdzieś zobaczyć...? Ja trochę rysuję - ręcznie i tablet.
Chociaż ten ostatni to tak nietypowo

[the-crawl]

witam. Borderline to nie wyrok można żyć z tą świadomością nie zmieniać nic
liczyć tylko na siebie i powoli staczać się na dno można też zacząć działać,
zacząć leczenie, przyglądanie się sobie poznawanie siebie i pracę nad zmianą
tego co tak bardzo utrudnia codzienne funkcjonowanie chociaż zazwyczaj boli mnie
to niewyobrażalnie i są chwile gdy mam wszystkiego dosyć samej siebie prób
przełamania tego co tak we mnie wrosło. mimo wszystko myślę że cena nie jest aż
tak duża. ja skończylam właśnie jedne studia wybieram się na kolejne, pracuję
jestem w stałym związku i staram się trzymać to jakoś w kupie. a odkąd nie
mieszkam z rodzicami a to już kilka lat relacje między nami poprawiły się i
dzisiaj zawsze mogę liczyć na ich wsparcie chociaż nadal nie bardzo rozumieją co
mi jest. nie jest różowo raczej zazwyczj gorzko, lękowo agresywnie często ciągle
nie wiem kim jestem ale walczę upadam wstaje i staram się nie poddawać. nadal
czuję się samotna z jednym dniem ujrzałam że poza rodziną i moim facetem nie mam
znajomych przyjaciół nikogo i to chyba kolejne wyzwanie...pozdrawiam