czy jest wsrod nas spec od Halkidiki?

[hania_404]

przejrzalam zarchiwizowane watki i przyznam ze niewiele sie dowiedzialam...
oprocz katastroficznych info o pozarach w 2006 na Kassandrze i ulewach na
przelomie sierpnia i wrzesnia 2007. Czy ktos z Was byl tam ostatnio? Kusi mnie
aby zdradzic Krete... w przyszlym tygodniu podzielcie sie parakalo tym co
wiecie jak wygladaja drogi, czy komunikacja z salonikami jest godna
zaufania, jak daleko jest do meteorow, no i czy rejs wokol gory Athos wart
jest swej ceny
pozdrawiam
a.

[yasmin_ch]

ja bylam dwa lata temu.
mieszkalam w Nea Moudania, mielismy wynajety samochod wiec objechalismy cala
Kassandre, Sithonie i Athos(oczywiscie tam tylko do Ouranopolis)
poniewaz byl to listopad tlumow nigdzie nie bylo. Ouranopolis bylo wrecz puste,
na zaden rejs juz sie nie zalapalismy, ale gdyby byla mozliwosc, to niezaleznie
od ceny bym chciala poplynac/
mielismy wypozyczonego fiata punto i spokojnie nim wszedzie dojechalismy, wg
mnie drogi sa w porzadku.
w Salonikach bylismy korzystajac z autobusów. powiem tak - bilety tanie,
spoznien nie bylo. tyle, ze z Nea Moudania jechalismy z dworca autobusowego, a
nie z innych blizszych przystankow. po prostu na tych przystankach nie bylo
rozkladu jazdy
kierowcy zatrzymywali sie przy hotelu (w drodze powrotnej) gdy sie ich o to
poprosilo.
autobusy calkiem porzadne, tyle, ze droga czasem sie dluzy, bo przystanki sa w
kazdym miasteczku, wsi po drodze.
Meteory sa dosc daleko, ale my wyjechalismy w miare wczesnie rano i bez problemu
dalismy rady pozwiedzac. a jest to wycieczka naprawde jedna z tych ktore trzeba,
po prostu trzeba odbyc.
dodam, ze przed dwa tygodnie pobytu w listopadzie moze dwa dni byly deszczowe,
reszta w granicach 17-21 stopni, w morzu w kazdym razie sie kapalismy

[tomaszkozlowski1]

Haniu, Chalkidiki to naprawdę fajna opcja. Minęło już dobrych kilka
lat odkąd tam byłem ale myślę, że tak naprawdę niewiele się
zmieniło, oprócz tego, że w górach Kasandry straszą spalone lasy.
Jest tam spokojnie, bardzo tam odpocząłem, mimo że byłem wtedy w
lipcu. Przejazd przez palec Sithonija dostarcza wielu wrażeń, to też
jednak lepsze miejsce do mieszkania niż Kasandra, choć z drugiej
strony gorzej skomunikowane z Salonikami.
A Saloniki to miasto, do którego muszę wrócić. Elegantsze i bardziej
poukładane niż Ateny (choć chaos Aten ma swój urok ), z wieloma
pamiątkami historii (z przełomu paru tysięcy lat życia tego miasta),
ze znacznie "głębszą duszą" niż Ateny.
Rejs wzdłuż brzegów Athos niezapomniany, warto to przeżyć.
Północna Grecja jest mniej egzotyczna niż południowa, znacznie
bardziej bałkańska (choć widoków oliwek itp.Ci nie zabraknie ) ale
bardzo bardzo ciekawa

[hania_404]

dzieki Wam wczoraj w nocy przekopalam rowniez forum panstwowe i jednak
podjelam decyzje! a wiec jutro Saloniki
szukalam w Empiku ksiazki o ktorej Tomku pisales; Saloniki the city of ghosts
ale niestetety.... za to znalazlam Karmel na DVD - dla tych ktorzy nie widzieli,
i dla tych co chca zobaczyc po raz kolejny. Jedynie 70 PLN ((
Wiem Toku ze sie nie zawiode, bo to w koncu wakacje w raju, a odmiana chyba
dobrze mi zrobi. No i chyba jezyk troche czystszy?
usciski! trzymajcie kciuki bo lece na wpol w ciemno
opowiem po powrocie
a.

[tomaszkozlowski1]

Haniu, tę książkę kupowałem w American Bookstore w Galerii Mokotów.
Może jeszcze tam jest?
A co do języka- faktycznie w północnej Grecji jest on staranniejszy
(z Kretą to w ogóle trudno porównywać bo tam jest kreteńska gwara,
bardzo specyficzna a czasem po wioskach nawet dość hermetyczna).
Saloniczanie twierdzą, że nikt nie mówi tak czysto po grecku jak oni
i mają w tym sporo racji

[tomaszkozlowski1]

A jeszcze Haniu Ci napiszę, że będziesz miała okazję podziwiać
doroczne Międzynarodowe Targi Salonickie- największą na Bałkanach
imprezę handlową, którą właśnie uroczyście otwarto.
Dla Grecji salonickie targi to zawsze bardzo ważne wydarzenie także
w wymiarze politycznym- co roku po okresie wakacyjnym premier
przedstawia (na otwarciu imprezy) dalsze założenia gospodarcze,
reformy itp.
Miasteczko targowe zlokalizowane jest w centrum miasta.

[hania_404]

dzieki! w tym roku w maju wybierala sie na targi ksiazki w Salonikach, ale
niestety nie wyszlo
czy to oznacza dodatkowe korki w miescie? ale i tak dam rade: na Saloniki
zarezerwowalam sobie min 2 dni
Meteorow sobie nie daruje chocbym musiala wstac o 4 rano, no i Athos obowiazkowo
- rejs znaczy
chce tez objechac Kassandre i Sithonie no i postaram sie tez dotrzec na wyspe
Amouloiani a reszta w rekach olimpijskich bogow na siedzibe ktorych mam
nadzieje spojrzec z daleka o ile oni sami i pogoda pozwolą

[bah77]

> przejrzalam zarchiwizowane watki i przyznam ze niewiele sie
dowiedzialam...

Polecam Ci zdecydowanie Sithonię, a tam przede wszystkim Vourvourou,
o którym pisałem np. tu:

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=203&w=20036256&v=2&s=0

Nie wiem, czy to jest wiele, ale... 1 ciekawa fotka zastępuje
1.000 słów.

Pozdrawiam

bah77

[hania_404]

tak bahu! znalazlam te zdjecia i one mnie ostatecznie przekonały
dzieki

[bah77]

Haniu, czekam więc na Twoje fotki z Chalkidiki.

fotoforum.gazeta.pl/5,4,18861.html

Pozdrawiam

bah77

[ewamalgorzata]

Hej Ja byłam, ale nie ostatnio - kilka ładnych lat temu.
Objechałyśmy wtedy z koleżanką dość porządnie Grecję północną. Drogi
spoko Z trzech palców mnie - tak jak chyba Bahowi - najbardziej
podobała się Sithonia - wtedy najspokojniejsza. Wcale mi się nie
podobał Athos jako taki - w tej częsci dostępnej ogólnie mam na
myśli. Statkiem, niestety, nie popłynęłyśmy. O komunikacji też nie
wiem nic, oprócz tego, że potwierdzam to co napisał Tomek - to chyba
lokalny zwyczaj - na Sithoni, skąd chciałyśmy pojechać do Salonik
autobusem, coby uniknąć kłopotów z parkowaniem - też nie było
rozkładów jazdy. Pytani autochtoni radzili zasiąść na przystanku i
spokojnie czekać bo "na pewno przyjedzie")

[bachula_gr]

Dzis wrocilam z trzeciego "palca"- jak sie rozpakuje to ponawijam.
Poznym wieczorem pewnie, jesli jeszcze masz czas na laketurke przed
wyjazdem/wylotem. Pozdrawiam.

zdecydowanie najdalej czyli ATHOS

[bachula_gr]

Powiem tak: drugi raz bylam i pojade jeszcze. Na trzeci, najbardziej
oddalony od Salonik (120km prze gory) palec Chalkidiki.
Jesli masz ochote na cos wiecej niz plazowanie i leniuchowanie i
bedziesz "na kolkach" to koniecznie jedz najdalej jak sie da. Ludzi
coraz mnie a widoki coraz lepsze.

Na poczatek zajawka z fotoforum, moja i niemoja:
fotoforum.gazeta.pl/72,2,882,68423807,68423807,0,2.html?wv.x=1
fotoforum.gazeta.pl/72,2,882,81105322.html
Jesli juz TAM dojedziesz to sugerowalam poruszanie sie po okolicy
bez mega wypraw typu Meteory, Metsovo czy Ateny (do tego
zdecydowanie lepsza baza wypadowa jest Kassandra czy Sithonia).

A na Athosie....
- OURANOUPOLI: rejsow wokol Republiki Mnichow do wyboru do koloru,
krotsze, dluzsze, z posilkami i greck amuzyka lub solo
- OURANOUPOLI: przeprawy malymi lodkami na malutkie wyspy Drenia
- samo Ouranoupoli warte zwiedzenia i zjedzenia )) tawerny przy
samej wiezy i porcie
- z TRIPITI (kilka km od O.) plywaja promy na jedyna zamieszkala w
tym terebnie wyspe Amouliani. Promy co pol godziny, plynie sie mniej
wiecj tyle samo, 9.50euro za auto w jedna strone, 1.50 euro za
doroslego. Mozna zostawic auto w porcie ale na najladniejsze
piaszczyste plaze trzeba potem dralowac kilka km wiec ja zabieralam
komplet: limuzyna + dzieci+ dziadki
- NEA RODA (tez kilka km od O.)- piekne plaze, wielkie muszle,
urokliwy kosciolek i mini marina, mnostwo kutrow rybackich
- IERISSOS- stolica regionu, piekna marina, rybacy lowiacy na
zamowienie rybki, mini stocznie z lodkami w budowie, ruiny

Nieco dalej na polnoc piekna trasa wzdluz wybrzeza, bajeczne zatoki,
piekne plaze, mniej lub bardziej dzikie, widoki......
- STAGIRA- rodzinne strony Arystotelesa - Park Arystotelesa
- OLYMPIADA i OLYMPIAS- urocze miasteczka, nieprzyzwoicie cieple
morze, w Olimpias morze pozwala na piaszczyste spacery daleko od
brzegu bo plytko i rowno
- ARNEA- nie dotarlam bo mi towarzystwo nie chcialo wyjsc z plazy w
Olimpiadzie, nie na wybrzezu ale jakies 30km wglab, ponoc Metsovo
Chalkidiki czyli gorska kolorowa wioska.

Tyle? Pozdrawiam i lece ladowac fotki.

[bachula_gr]

tutaj, jeszcze cieple, z ostatnich dni:

Ouranoupoli:
fotoforum.gazeta.pl/72,2,882,68423807,84426963.html?wv.x=1
Nea Roda:
fotoforum.gazeta.pl/72,2,882,68423807,84427362.html?wv.x=1
Ierissos:
fotoforum.gazeta.pl/72,2,882,68423807,84428115.html?wv.x=1
Olimpiada i Olimpias:
fotoforum.gazeta.pl/72,2,882,68423807,84428851.html?wv.x=1

wrazenia po powrocie...

[hania_404]

Moje wrażenia z Halkidiki nie są z pewnościa ani odkrywcze, ani szczególnie
oryginalne. Do Salonik poleciałam nagle, bez specjalnych przygotowań, choc
oczywiście i o tym regionie Grecji troche czytałam i myślałam, że może kiedyś...
No cóż, przy moim trybie życia oferty last minute to najsensowniejsze wyjście
póki co, a ta doza spontaniczności to i tak pikus przy codzienności, więc
kupiłam wycieczkę w niedzielę, a w poniedziałek o 22-iej byłam już w drodze do
Macedonii. Noc przed podróżą spędziłam z nosem w książkach i internecie więc
generalnie plan był. Przede wszystkim Athos, potem Sithonia, Kassandra, Meteory,
no i oczywiście Saloniki. Miał być tez czas na plażę (choć jeszcze nigdy nie
udało mi się wytrzymać w pełnym słońcu dłużej niż 2 godz), i poobiednie drzemki
(ha ha! jeśli ktos zobaczy mnie spiącą w raju przed 2-ga w nocy stawiam tyle
wina ile da radę wypić)) Hotel – getto turystyczne, jak je nazywam, właściwie
można z niego nie wychodzic przez 2 tyg więc moje poranne wyjście z tego cud
kompleksu to specjalny performance dla rozleniwionych turystów i obsługi. No co
ja poradze, że gubie sie w centrach handlowych i kompleksach turystycznych, że
miotam sie jak opętana sądząc że im wieksze krzaczory tym wieksza pewność, że za
nimi jest wolność))) W końcu udało sie nie tylko znaleźć drogę, ale i
sensowną cenowo wypożyczalnie samochodów. Pierwszy dzien to zupełny relaks bo
zamówiony Athos (samochód nie półwysep)) miał byc dostepny dopiero na
wieczór, więc nie pozostało mi nic innego jak obejrzenie po raz pierwszy i
ostatni przesławnego Kriopigi, z jego knajpkami, sklepikami, chyba jednym
supermarketem i niezwykle długą drogą w dół do plaży. Myslałam sobie, jak ja
wrócę ale na szczęście nie musiałam tej trasy pokonywać z powrotem w górę. Droga
plażą okazała się zdecydowanie przyjemniejsza, no i ciekawsza. Początek września
na Halkidiki to juz naprawde schyłek sezonu. Ludzi na plaży tyle co krzesel i
parasoli na zagospodarowanej części, przy polach namiotowych pustki, a dalej...
no cóż to mi sie marzyło... gdzies na horyzoncie ludzie, a wokół mnie szumi
Morze Egejskie i oślepia mnie blask słońca, tak z nieba, jak i ten odbity od
złotego piasku. Jedno mnie niepokoi: brak ogłuszajacego wrzasku cykad, ale z
moimi wątpliwościami postanawiam poczekac do wieczora: może grillosy dadzą znać
po zmroku? Owszem dały, ale jakze niemrawo w porównaniu z Kretą... mozna tu
słuchac muzyki przy otwartych oknach, a nawet zebrac mysli...
Rano wyruszam w kierunku Sithonii, aby w porcie Ormos Panagias złapać statek
płynący wzdłuz półwyspu Athos. Oczywiscie duży błąd bo jedyny kurs stąd zaczyna
sie o 9.30 i to jest właśnie ten „piracki” statek ze zorganizowanymi grupami z
gett turystycznych. Jakie szczęście że sie na niego spóźniłam)) Dziewczę w
greckim biurze turystycznym udziela mi informacji że prawdopodobnie o 13.30 z
Ouranoupoli odpływa statek, który być może mnie zabierze więc mam chwile na
frapke, zdjęcia, odpoczynek... Zachwyca mnie archtektura tego regionu. Schludne
kamienne domy, z czerwono-pomarańczową dachówką, wokół niebywały porządek,
mnóstwo zieleni i zapach... nie ziół jak na Krecie, ale zapach drzew piniowych,
taki, jak kojarzy mi się z wypoczynkiem, relaksem, no może czasem z
przeziębieniem i inhalacjami)) Przez Metangitsi, Pirgiatikie, Gomati,
Ierissos (gdzie tuz przy drodze buduje sie łodzie), Trypiti, slady kanału
Kserksesa (jakże podoba mi się powiedzenie o Kseksesie: chciał przerzucac wojska
po morzu i przetaczac statki po lądzie), a w koncu miasto niebiańskiego spokoju
czyli Ouranopouli. Owszem, jest takim miastem do czasu przypłyniecia pierwszego
statku „pirackiego' z turystami, którzy w orientacyjnej liczbie ok. miliona
zalewaja nagle urokliwe tawerny, kafejki i knajpki, które jeszcze przed chwila
były mi ostoja spokoju i niebywałego lenistwa. W sklepikach Ouranopouli
rozpoczynam moja kwerendę ortodoksyjno-bibliofilsko-muzealną. Nie wiem
własciwie, jak ją nazwac: próbuje po prostu dowiedziec się o najsłynniejszą,
najbardziej czczonaą ikone z góry Athos. Kazdy zapytany wskazuje inny wizerunek
Panagii: ten z trzema rekami – Panagia Tricherusas, inny twierdzi z obrzydzeniem
ze on jest serbski i wskazuje na Panagie na szczycie sw Góry, jeszcze inny na sw
Panlelejmona a kolejny na Panagia Galaktotrofusis (karmiącej). Mnie najbardziej
podoba sie Panagija Paramithija – to taki piekny wizerunek Matki Boskiej
całujacej Dzieciatko w reke, ale moje historyczno-artystyczne studia musze
odlożyc bo Kapitan Fotis, czyli mój stateczek wlasnie ma odpłynąc w kierunku sw
Góry a ja nie chciałabym przegapic tej niebywałej okazji. Rejs niezwykle uroczy,
spokojny – jakze spokojne i przyjazne jest Egeo w porównianiu do Morza
Kretenskiego czy Libijskiego, jak spokojne i w jak wielu odcieniach błękitu,
granatu, turkusu, nawet nie umiem ich nazwac... jakże tajemniczo wyglądaja
ostatnie, ogólnodostepne zabudowania na Athos. Jak ogromny dreszcz emocji
odczuwam, gdy widze pierwszy klasztor – Zografou, jakiez kolejne wzruszenia przy
nastepnych, ileż mysli i refleksji kołacze mi sie w głowie gdy patrze na
nieskażone lasy półwyspu Athos, z jaka zazdrościa po raz pierwszy w życiu myslę
o bycu mężczyzna, który po mniejszych czy wiekszych trudach może jednak wejść do
republiki mnichów i niemal bez ograniczen przez 4 dni wędrować po jej lasach,
szlakach, górach... Wspiąc sie na św Górę, podziwiac skarby jej klasztorów... po
raz pierwszy w zyciu żałowałam... Doczytałam sie dwóch teorii wyjaśniających
dlczego kobietom wstep jest na Athos zabroniony: pierwsza jest dośc prozaiczna –
aby braciszków nie kusic; druga zdecydowanie bogatsza: Matka Jezusa uciekając
przed przesladowaniami z terenow obecnego Izraela własnie na Athos wysiadła ze
statku; odtąd żadna mniej godna i świeta od niej kobieta nie powinna stanąć na
tej ziemi aby jej nie skalać...
Kolejne klasztory; Agios Panteleimonas, Xiropotamou, wreszcie port Dafni..
wszystko z odległości 400 m od brzegu – tyle dobrze ze w idiotenkamera jest
zoom, ale co z tego, na brzegu widze cieżarówki, ludzi krzatajacych sie przy
wyladunku towarów, moze materiałów budowlanych do renowacji tych skarbów
architektury, tych dziel rak ludzkich ku chwale czegos najwyzszego, bo czyz dla
zysku i dóbr doczesnych mozna stworzyc tak niebywałe dzieła? Ta sama refleksja
choc w zdecydowanie mocniejszej postaci wróci do mnie w Meteora. I pytanie: co
powoduje ludzmi ze tworza tak niebywałe konstrukcje? Nie chęć zysku, wygody,
sławy czy innych doczesnych dóbr. Jak wielka musi byc wiara tych ludzi, aby byli
zdolni do takiego wysiłku i do kreatywności, którą współczesny świat tak ceni
ale której nie potrafi dorównać... Ostanim klaszorem, który smiertelni i
niegodni moga dojrzec jest leżący u stóp góry Athos klasztor Sw Pawła, bardzo
tradycyjny, zbudowany w X wieku, w którym obecnie przebywa 70 mnichów. W jego
tle śnieg utrzymuje sie podobno az do czerwca a w jego bibliotece znajduje sie
387 rekopisów i 10 tys starodruków.
Sama Góra Athos – rozpala moja wyobraźnie. Krzyża na jej szczycie nie widzę, ale
wiem i wierza ze tam jest i mala swiatynia Przemienienia tuz poniżej, ona tam
jest, wiem...
Statek zawraca, widze scigające sie z nim mewy, lawice meduz wielkosci sredniego
parasola i wyskakujace z morza delfiny. Choc te ostatnie znajduja sie w
reklamowych sloganach biur sprzedajacych bilety na ten rejs, nie sądze aby były
takim powszednim widokiem. Kiedy sie pojawiły cala załoga, łącznie z osobnikiem
przy sterze wybiegła na zewnątrz aby je oglądać. Jednak to nie taki codzienny
widok???))) Klasztory wschodnie strony półwyspu Athos są juz dla nas
niedostepne, w tym m.in najwazniejszy jak pisze grecki autor przewodnika po
Athos Anestis Vasilidis: klasztor św Lavrii, najstarszy, zalozony w 963 r na
wysokości 160 m npm przy wydatnej pomocy finansowej Nikiforosa Fokasa (2 500
rekopisów i

[hania_404]

i 8 000 starodruków!)
Wracam jakas niebywale wyciszona do Ouranopouli, ktore przez te 3 godz tez
zdolało ochlonąć po najeździe turystów. Powoli ruszam przez Tripiti i przystan
promów wiozących Saloniczan i ich auta na pobliska wysepke Amouliani, przez
kanal Kserksesa i dalej do uroczego miasteczka Pirgadikia. Zapada zmierzch,
zapalają sie światła, w radiu coraz bardziej nastrojowa muzyka. Mono laiko, więc
jest i Haris i Dalaras i wielu mi nie znanych z imienia, jest i Dionisis
Savvoupoulos i jego Zeibekiko tis kiriakis – rewelacja !!! szkoda ze tego nie ma
w YouTubie, tak bardzo bym chciała abyscie ze mną tego posłuchali. A może to
tylko ten idacy ku pelni księżyc, ta noc wokół, te wrażenia i duchowe i jakze
romantyczne, i fizyczne zmeczenie... Kto wie, co tak naprawde dziala na nas w
tym raju... a moze wszystko jest tylko w naszych głowach... bo przeciez to
niemozliwe aby tylu z nas było wrazliwych tylko na te nieskończone ilości
odcieni błękitu, prawda...? Docieram do hotelu, kalinichta, jutro koleny
dzień... „...ksana sto paramithia..'
cdn, o ile chcecie))) starsznie sie rozpisałam, a uczyli mne ze radakcja jest
redukcją.... tak trudno w paru slowach zawrzec tyle wrażen, własnych odkryc,
mniej lub bardziej znnych, impresji i skojarzeń... sama nie wiem czy chciałaby
sama siebie czytac, ale może komus kiedys kto bedzie na Halkidiki sie wybieral
ten tekst powie więcej niz mnie udało sie przed wyjazdem znaleźć. jeszcze raz
Kalinichta! Onira glika

[bachula_gr]

> > cdn, o ile chcecie)))

owszem, chcemy!!!!

[bebicka]

chcemcy, chcemy...wrecz sie domagamy
Maraska

[bebiak]

Jasne, że chcemy! Jasne, że tak!!! Theloume!!!

Swego czasu bardzo ostrożnie podchodziłam do Halkidiki - chyba nawet
wywnętrzyłam się na stronie, jaka to byłam w 1999 roku pełna obaw,
że to taka Riwiera Olimpijska itp, a okazało się, że kiedy się
ominie kilka miejsc (głównie na Kassandrze) to rejon ten jest nader
klimatyczny, bo i te Saloniki, do których z zachwytem wróciłam dwa
lata temu, bo wiele innych fajnych miejsc... O, Arnea (Hania nie
była czy Basia nie była)- zdjęcie na pierwszej stronie mojej strony
(ależ durnie zabrzmiało!) to popijanie kawy w strasznie ślicznej
Arnei właśnie, gdzie wąziutkie uliczki i takie piękne balkony, że
achhhhh

[hania_404]

wybaczycie tę odrobine kokieterii???? skoro chcecie to pozniejszym wieczorem
będzie Sithonia, bo teraz to młode musze nakarmic bo matki przez tydzien nie
miały to i wygłodzone i stesknione troche))
a moze i Meteory uda się dzis wrzucic?
buziaki
a.

[megalonissos]

Bardzo byłam ciekawa Twoich wrażeń z rejsu wokół świętej Góry Athos i wzruszyłaś
mnie. Czekam na dalsze wrażenia.

wrazenia po powrocie...2...

[hania_404]

Kolejny dzień, kalimera ilie, kalimera. Dziś Sithonia. Wczoraj bylo cudnie, ale
dzis spodziewam sie mniej wzruszeń religijno-historycznych, wiecej zas zachwytów
nad krajobrazem i natura jako taką. Po drodze niezbyt ciekawa Nea Fokea i Nea
Podidea (wiecie ze Kassandra od starozytnych czasów jest wyspa, bo w najwęższym
miejscu, wlasnie w Nea Potidea przekopali kanał ktory służy teraz jako port dla
jachtów i łodzi. Nie porywa mnie to jednak. Jade dalej choć uczciwość „naukowca”
nie pozwala mi mknąć wprost do Vourvourou, ale każe zatrzymac sie w Olinthos,
mieście którego rozkwit przypadał na sam srodek klasycznej epoki, czylo V
w.p.n.e. Zbudowane zostało według założeń urbanistycznych wielkiego architekta
Ippodamosa, budowniczego m.in. Pireusu i Rodos. To nowatorstwo polegało na tym,
że szerokie aleje poprzecinane sa pod katem prostym innymi troche węższymi. Ten
wyjatkowo nowoczesny jak na owe czasy system pozwalał na wytyczenie dzielnic i
swoistych kwartałów miasta służcych różnym potrzebom mieszkańców: to miasto
miało kanalizacje, specjalne pomieszczenia dla mężczyzn oddajacych sie
poobiedniemu odpoczynkowi, miejsca spotkań róznych grup społecznych, miejskie
targowisko, zapewne i świątynie. Idąc ku płaskowyżowi, na którym odkryto w
latach 1928-31 pozostałości tego miasta, myslę sobie jak starożytni pokonywali w
tym upale drogę pod górę i dlaczego moje historyczne zapędy muszą iśc w parze z
fizyczną kondycją. Czy nie mogłabym tak na plaży, bez wysiłku, przy drinku...?
No, nie mogłabym bo wdrapanie się na płaskowyz i widok stamtąd to nagroda za
wszelkie trudy... i zaliczka na kolejne zapierające dech wrażenia Mieli
starozytni gust co do lokalizacji swoich siedzib choc w tym przypadku zostali
zmuszeni do przeniesienia się znad morza w głąb lądu aby uchronić się przed
napaściami i zakusami i Persów i wojsk Filipa, któremu w końcu udało sie
zniszczyć Olinthos i wymordowac całą jego ludność. Widok na same wykopaliska
jest dość niezwykły, mury nie wystaja z ziemi wiecej niz na 20-30 cm a jednak
wyraźnie widać plan ulic, domów, poszczególnych pomieszczeń w domach.
szczególnie cenne i warte obejrzenia są mozaiki podłogowe – to wstęp dla mnie do
poznania tej dziedziny sztuki użytkowej, której apogeum zobaczę w Muzeum Kultury
Bizantyjskiej w Salonikach. Po sesji zdjeciowej, której efekty mam nadzieję Wam
przedstawić na naszym fotoforum ruszam ku dzikiej i mam nadzieje spokojnej
Sithonii, ku Vourvourous, którego zdjęciami Bah kusił mnie tuz przed
wyjazdem...)))
Wreszcie jest! zjazd do Vourvourou i wąskie ulice miedzy hotelami, apartamentami
i posiadłościami Saloniczan nad urokliwą zatoką, którą od otwartego Egeo
odgradza podobno 17 wysepek. Pierwszy widok to swoista zatoczka-parking dla
łódek, jachtów, wiekszych i mniejszych łodzi. Po drodze niezwykła przeszkoda;
hamuje dość ostro bo wydaje mi sie że droge przebiega spora jaszczurka. Nic
bardziej mylnego! Toz to pan żółw we własnej osobie! Jednym słowem wakacje
bardzo zwierzęce; i delfiny i żółw na wolności w ciagu 24 godz))) Dalej
kolejne apartamenty ale z z lewej strony niezwykły błękit morza wśród zieleni
drzew piniowych, i złoty piasek i niebywałe kształty piaskowych tworów, skałek,
języków wcinajacych sie w morze, wysepek, zakola plaż gdzieniegdzie slady
ludzkiej bytności; porzucone reczniki plazowe, parasole, leżaki.. no tak. jest
południe, o tej porze najlepiej w wodzie: czasem trudno odróznic ludzkie głowy
od boi wyznaczających strefe bezpiecznej kąpieli. Na szczęście boi jest więcej
niz ludzi. Z jednej plaży przechodzę na drugą, trzecią, czwartą, znajduję
urokliwe miejsce i... no cóż – do lenistwa tez mam prawo, szczególnie w tak
uroczo błękitno-zielono-złotym miejscu... Nie ma tu barów na plaży, parasoli,
miejsce przypomina mi troche kreteńskie Elafonisi, troche Balos, a troche – nie
obrażcie się – dzika plaże nad Bałtykiem sprzed 20 lat... Ale wiem, że jestem
na Sithonii, na Halkidiki, w Macedonii, w Grecji – o tym nie da się zapomniec
patrząc na kolor morza, wdychając zapach drzew i czując na skórzę cudowną
pieszczotę wrzesniowego słońca... „oprócz błękitnego nieba...” itd)))
Jednak na Vourvourou ani Sithonia, ani swiat sie nie kończy. Doskonała droga
prowadząca wzdłuz wybrzeża półwyspu prowadzi mnie wśród lasów i niewielkich
wąwozów ku kolejnym urokliwym plażom: Zografou Akti, gdzie zjezdzając szutrowa
drogą mam nadzieje na najpiekniejsze zdjęcia godne najwyższych nagród lub choćby
zaszczytu zawiśnięcia w mojej sypialni, a do której droga kończy się zamkniętą
na kłódkę bramą z napisem: Zamknięte. Zapraszamy w maju 2009; Armenitis Akti –
jednej z wielu na Halkidiki plaz oznaczonych błękitną flagą (jako super czysta i
bezpieczna) przy której widze rozbrajający napis: Plaża błękitną flage ma, ale
że koniec sezonu to flaga została zdjęta)); przywodząca kreteńkie wspomnienia
przez nazwę Paralia Achlada, znów złoto-błękitna. Wreszcie miasteczko Sarti,
typowo turystyczne, ale popularne głównie wśród Węgrów, Czechów i Słowaków. W
kafejce, do której wciaga mnie muzyka (Poso s'agapo)), kelnerem jest Wegier z
samego Budapesztu... Właśnie w Sarti udaje mi sie przy miejscowej psarotavernie
zrobic moje pierwsze zdjecie osmiornic suszacych sie na sznurku...))
Z daleka mijam Skalę i Sykias, może szkoda, ale spieszę do Kalamitsi. Po drodze
dokonuję kolejnego muzycznego odkrycia. Generalnie z muzyka i moimi płytami mam
problem – jakoś moje kopie nie do końca sa kompatybilne z greckimi odtwarzaczami
w samochodach – nie pierwszy to raz wiec w ogole mnie to nie denerwuje. Dzięki
temu co kilkanaście kilometrów poznaję coraz to inną stacje radiową. W jednej z
nich słysze głos, który absolutnie mnie oczarowuje: Vasilis Karras, on niemal
płacze, łka w kazdej piosence. Już po powrocie troche poszukałam info na jego
temat i choc nie jest to mój Vasilis numer jeden, to przyznm, że wart grzechu, a
przynajmniej przesłuchania kilku płyt. Na You Tubie jest kilkanaście jego
piosenek, z róznych okresów, bo gośc zaczął spieawac pod koniec lat 70-tych, a
te najnowsze sa juz bardzo komercyjne, ale laiko w pełnej krasie... jestem więc
w Kalamitsi i waham sie czy dalej słuchać Karrasa, czy jednak wysiąśc i
podziwiać oryginalna plażę ze skalista wysepką z krzyżem i świątynia na
szczycie. A że instynkt podróżnika u mnie wiekszy niż melomana, wybieram to
drugie. Znów złoty piasek, niewiele ludzi na plaży, błękit, wiatr, szum, mój
wolny czas, mój szczęsliwy czas... Wiem, że wyżej w górach jest tawerna
Panorama, której własciciel jest hodowca bydła i baranina i koźlina pochodzą z
jego hodowli. Mnie bardziej od miesa interesuje jeden z najpiekniejszych w
okolicy widoków na pobliskie zatoki. Jesli moje zdjecia choc w 10% oddadza
uroki tego miejsca powinniście sie czuć jak w raju)) Do tego napis przy
tawernie: Oneiros pou to zeis (Sen, w ktorym mozesz zyc (?) Widok faktycznie
oniryczny... No i znów moja mała osobista premiera: pierwszy w raju działajacy
na wzgórzu wiatrak....))
Kolejny cel to Porto Koufos, niewielka wioska leżca nad osłonięta dwoma
wzgórzami laguną. Widok iście idylliczny, łodzie na waskiej plazy sasiadujacej
wprost z droga dla samochodów, dalej uroczy port jachtowy a na nabrzeżu
kilkanascie psarotavern, jedna mniejsza od drugiej, nad brzegiem niezwykle
romantyczny i lekko zrujnowany dom; pobielone sciany, niebieskie okna, zielone
gałęzie wciskajace sie w miejsca wybitych szyb.... atrakcja turystyczna czy
niedopatrzenie wlodarzy?)) dalej dośc enigmatyczny dla mnie pomnik; pamieci
kilku młodych Greków-pilotów śmigłowca, który uległ katastrofie w 2004 roku. Czy
ktos z Was wie, pamieta o co chodziło? Śmigłowiec to Chinook, a katastrofa miala
miejsce 11 września 2004 (w 4 rocznice tego wydarzenia jestem w tym miejscu!).
Koło pomnika z nazwiskami poległych jest tez ów śmigłowiec, dość mocno
zniszczony. Zdjęcie zamieszczę na forum,

[hania_404]

Ostatni punkt na Sithonii to wioska Parthenonas, ma leżec troche powyżej Neos
Marmaras, kurortu, do którego pewnie w życiu bym nie zajrzała, gdybym po drodze
nie spotkała Robinsona Crusoe i Pietaszka)) Para Niemców, którzy piechota i
czasem autobusami przemierzali Halkidiki. Wygladali na tak skrajnie wyczerpanych
stojąc na skraju drogi i machając na auto-stop że choc nigdy tego nie robie –
zatrzymałam się. On socjolog, ona stylistka z Freiburga. Od półtorej godziny
próbowali złapac transport. Jechali do Nikitis, dla mnie troche za daleko więc
chętnie przyjęli propozycje podrzucenia do Marmaras. To od nich dowiedziałam sie
o Porto Carras leżacego w pobliżu Marmaras, turystycznego molochu zbudowanego
przez multimilionera, armatora Ioannisa Carrasa. Zlecil on wybudowanie nad jedna
z najpiekniejszych zatok Sithonii wielopiętrowych hoteli, prywatnych przystani,
pól golfowych i innych obiektów sportowych. W 1965 r. tereny na pld od Porto
Carras przekształcono w winnice (dzis w lokalnej wytwórni powstaje siedem (!)
najlepszych greckich trunków – swoja drogą mnie nie bardzo smakowały wina tej
marki, ale może sie nie znam...)). Ioannis wkrótce zmarł, a jego spdkobiercy
nie byli zainteresowani olbrzymia inwestycją. Dopiero w ostatnich latach
kompleks został wykupiony przez greckiego developera, który zainwestował w
obiekty i teraz wstęp na teren słynnego Porto Carras to 3 EUR, nie mówiąc juz o
innych atrakcjach.... szkoda Sithonii... zreszta całe przedsięwzięcie budzi
mieszane uczucia nawet w Grecji...
Parthenonas: specyficzne miejsce na Sithonii, wyludniona w latach 20-tych XX
wieku wioska. Jej mieszkańcy za chlebem przeniesli sie do powstajacego nad
brzegiem morza Neas Marmaras (proces odwrotny niz w przypadku Olinthos). Ostani
mieszkańcy wyniesli się stąd w 1970 roku. Dzieki temu osada nie została
zeszpecona betonowymi budowlami powstajacymi w latach 80-tych. Wtedy to do
Parthenonas wrócili mieszkańcy, którzy postawili na tradycje i albo zaczeli w
stylu remonyować opuszczone domostwa, albo obok nich budowac nowe tak aby
wtopiły sie i w klimat i w charakter. Powstała w ten sposób specyficzna dla
okolicy wioska, z której rozciaga sie uroczy widok na oddalone o 6 km i 350m
wysokości Neas Marmaras, z której widok na zachód słońca jest niepowtarzalny, w
której cykady słychac przed zmrokiem a grillosy zaraz po... Moze i skansen, ale
urokliwy, waskie kamienne uliczki, ruiny, a obok odnowione domy, nowe budynki
wręcz opierajace sie o ruiny starych, dzikie winogrona, zdziczałe granaty i
figowce, porzucone meble i światynia tym razem w rusztowaniach, miejscowe
muzeum, tradycyjnie zamknięte (godz otwarcia pozostaja tajemnica nawet dla
miejscowych)), wokół drzewa oliwne, cisza, jedna tawerna (wir sprechen
Deutsch of course)).... i ciszaaaa...
Tak idyllicznie zakończyła sie moja podróż po Sithonii. Powinnam co kilka zdan
wtrącic cos o niekończących sie lasach, głębokim cieniu tak niezwykłym dla mnie
po rozpalonej Krecie, o krajobrazie między Kalamitsi a Porto Koufas
przypominajacym mi tereny na wschód od kreteńskiej Sitei, o rybakach w Porto
Koufas, no i o tych odcieniach zieleni, turkusu, blękitu, granatu, morskiej
zieleni, głebokiego lazuru, niebieskości, rozmytej niebiańskości... Morza
Egejskiego, ale przeciez Wy to doskonale znacie....

jutro Meteora... Kalinichta a.

[tomaszkozlowski1]

Haniu, przeczytałem z dużą radością Choć moje Chalkidiki było już
7 lat temu, wspomnienia są bardzo żywe i piękne To Grecja
spokojna, sielska, tak jak piszesz- pachnąca sosnami...Nawet na
Kasandrze, uważanej za najmniej ciekawą, przeżyłem wiele fajnych
chwil i odnalazłem ciekawe miejsca. Choć to była jeszcze piękna
zielona Kasandra sprzed pożarów...
Athos chciałbym odwiedzić i może kiedyś...Od kogoś kto tam był, wiem
jednak, że mnisi nie są przyjaźnie nastawieni do nie-prawosławnych
(mnisi z Athos to zresztą szczyt konserwatyzmu greckiej cerkwi).Ta
sama osoba uważa jednak, że po wizycie na Świętej Górze nic już nie
jest takie samo...
Zazdroszczę Ci delfinów )) Ciągle nie mam do nich szczęścia.Wtedy
płynąc stateczkiem z Uranupoli też ich wyglądałem.I nic.
"Zeibekiko tis kiriakis"- przyznam, śliczne! Jutro niedziela, dobry
dzień na tę piosenkę Napisał ją Thanasis Papakonstandinu -
największy geniusz muzyki greckiej w tej chwili (ubóstwiam go po
prostu)- pochodzi z najnowszej, wspólnej płyty Thanasisa i Dionisisa
Savopulosa -"O Samanos" (Szaman)(charakterstyczny styl Thanasisa
idzie w parze z charakterystycznymi wykonaniami Dionisisa- obaj są
sobą a efekt wspaniały).
Vasilis Karas to naprawdę dobry głos.Najbardziej popularny jest
właśnie w pólnocnej Grecji(wszak to syn Macedonii-pochodzi z
Kavali). Jego złota dekada to mniej więcej lata 1990-2000. Teraz
popularność jego płyt znacznie spadła.Jego piosenki nie są może tym
laiko, które przechodzi do historii,ale nie brakuje w jego
repertuarze naprawdę ładnych zeibekika zwłaszcza. Mało która
współczesna gwiazdka piosenki komercyjnej może się z nim równać.
Karas to część także mojego klimatu Chalkidiki lata 2001 r.- do dziś
pamiętam jak jeden z jego wielkich wtedy przebojów leci w barze w
Uranupoli a krojący mięso do jirosa bracia podśpiewują sobie razem z
Vasilisem

[hania_404]

oto i rzeczone Zeibekiko tis kiriakis. Jak Tomku napisałes, piosenka na jutro....
www.youtube.com/watch?v=6ZmAdSlfDtY
wyobrazcie sobie moje wzruszenie kiedy uslyszalam ja na niemal pustej drodze,
za oknem pełnia ksiezyca (niemal), w glowie wspomnienia cudnego Athos,
przepieknej Macedonii, którą widze po raz pierwszy.... noc, Dionisis i...
perspektywa pysznego wina...
przy okazji przemyce inna "niedzielna' pieśń, która uwiebiam...:
www.youtube.com/watch?v=zQ9tsFT7tD4&feature=related
PS staram sie ogarnąć moje wrażenia z Meteora, ale myśli tak mi sie kłębią, że
raz kasuje, raz wpisuje te moje najbardziej osobiste wrażenia... dziś będą i z
pochylona głową przyjmę każdą waszą opinie....
pozdr
a.

moje wrażenia cd - Meteora-1

[hania_404]

Pobudka 4.30. Ciemno. Sniadanie niemal po omacku. Brak frappe, ale i cos chlodno
na frappe Autokar biura podrozy bo samotna podroz ponad 250 km w jedna strone
troche klocila sie z moja potrzebą spokojnych wakacji. W Salonikach wsiada
przewodniczka –Olimpija, Greczynka mówiąca po polsku, od poczatku czuje do niej
wyjątkowa sympatie i okazuje sie ze nie bez powodu. Wiekszośc informacji, które
tu Wam przekażę pochodzi od niej, choc do odwiedzenia Meteora byłam wydaje mi
sie przygotowana Autostrada do Katerini. Zaczyna sie park narodowy masywu
Olimpu. Miasteczko Litochoro w oddali – stąd mozna udac sie na 2-dniowa wyprawe
na najwyższy szczyt tego masywu olimpijskich Bogów – Mytikas (2917 m). Sam
szczyt widziany z okien autokatu bardzo majestatyczny, dosc tajemniczy w nadal
porannych mgłach, ma kształt litery M. Czy dane mi bedzie kiedys na niego
dotrzec? Greckie szczyty robia na mnie bardzo dziwne wrazenie. Ida na Krecie,
Athos na Halkidiki, teraz Mytikas w masywie Olimpu.... Taki rodzaj zawstydzenia
własna słabością, niewiary we własne siły a zarazem trudne do zapomnienia
uczucie ze moge, przede wszystkim bardzo chce. Boję sie greckich gór, boję sie
nieoznakowanych szlaków, mylących map, nieznanych warunków pogodowych... i choc
przez nasze polsko-slowackie Tatry wędrowałam bez większych oporów, to tu czuje,
że jeszcze (albo już))) nie czas...
Żegnam widok masywu Olimpu gdy wkrótce po lewej stronie dostrzegam zamek
Platamonas, wyniosłe, ogromne sredniowieczne zamczysko, usytuowane w idealnym
miejscu aby kontrolowac ruch między południowa a północną Grecja, między zatoka
Termajską a szlakiem biegnacym ku zachodniej Europie. Wzniesiony w 1204 roku
przez frankońskich rycerzy biorcych zapewne udzial w jednej z krucjat do dzis
służy jako scena wielu wydarzen kulturalnych i artystycznych. Kiedys go obejrzę
i sfotografuje kazdą flankę, mysle sobie...
Wjeżdżamy w wąwóz Tempi, który jest umowna granica Tessalii. Skały, lasy,
malownicza o szmaragdowym kolorze rzeka Pinios, nad nią mostek prowadzący do
malenkiej światynii Agia Paraskevii. Św. Paraskewia najprawdopodobniej żyła w
latach tureckiej okupacji, była mlodą, piekną chrzescijanka z bogatego domu. Na
całe jej nieszczęście zapałał do niej uczuciem pewien turecki wielmoża i
zapragnął pojąc ja za kolejna żone i umieścić w haremie. Młoda kobieta
zagroziła, że jesli to sie stanie wykłuje sobie oczy, a że Turek nie uwierzyl
dziewczyna oslepiła sie a w tradycji religii prawosławnej pozostała swiętą od
chorób i dolegliwosci oczu. Kapliczek i zródełek sw. Paraskewii jest w calej
Grecji mnóstwo, pielgrzymuja tam wszyscy potrzebujący. Na ikonach swieta
przedstawiona jest jako śliczna młoda dziewczyna trzymajaca w reku wielkie...
oczy. Przyznam, że na ten wizerunek ostatnio (znaczy swiadomie) nie udało mi sie
trafic, zas w Muzeum Kultury Bizantyjskiej św Paraskewia na jednej z XVI czy
XVII wiecznych ikon była owszem sliczna ale bez owych oczu w rekach...
Mijamy Larisse, miasto nie wiem czemu przypominajace mi nowa część Heraklionu
ale moze tak wsystko mi sie kojarzy.... Droga dalej prowadzi przez niemal
bezkresną równinę, to słynna równina tesalska i zanim od przewodniczki dowiem
sie że słynęła z hodowli koni, ja to sobie skąds przypominam. Skąd to wiem? Z
historii wojny trojańskiej? czy z dziejów Grecji nowozytnej ktore zima czytałam?
a może po prostu ten krajobraz tak bardzo przypomina mi równine Rohanu, kraj
mistrzów koni, Rohirrimów i ubezwłasnowolnionego króla Theodena, mojego
ulubionego bohatera 'Władcy Pierścieni”? Wybaczcie dygresję, ale takie mam
skojarzenia bedąc w Grecji... nie tylko z mitologią
Mijam samotna skałę zwana Stopą Słonia (a może myle nazwę, niech mnie ktos
poprawi i wkrótce autokar zaczyna wspinac sie dość szeroką asfaltowa droga
pod górę. Okazuje sie że dopiero w tym roku mnisi z Meteora wyrazili zgode na
poszerzenie drogi dojazdowej do ich samotni. Ilość turystów i ich
bezpieczeństwo, no i profity płynace z tysięcy odwiedzających dziennnie
klasztory przekonały tych najbardziej zatwardziałych. Nie ma w tej wypowiedzi
ani sarkazmu ani ironii. Skarby zgromadzone w sześciu klasztorach Meteora,
koniecznośc ich konserwacji, renowacji, koszty ich utrzymania to przykra
doczesność. Czy klasztory byłyby takie same bez odwiedzających je turystów,
gdyby żyły tylko z datków pielgrzymów wspinajacych sie tu na piechotę..? Nie
wiem. Jestem natomiast przekonana, że te skarby wymagaja wsparcia i jeżeli
pozwala sie nam maluczkim cieszyc nimi oczy i choc w namiastce przezywac bliski
kontakt z dziełem rąk ich uduchowionych twórców to kazdy nasz wkład jest jako
ta kropla wody, która....
Zanim jednak ujrzałam te cuda wysłuchałam niezwykle interesującej, choc i
wstrzasajacej dla mnie opowieści przewodniczki o zwyczajach pogrzebowych mnichów
i tradycyjnych wiernych koscioła ortodoksyjnego. Pochówek mnicha czy mniszki
jest niezmiernie skromny: ciało owiniete w całun sklada sie wprost do ziemi. Po
8 latach wydobywa sie z ziemnego grobu kosci, obmywa czerwonym winem i sklada w
miejscu zwanym ossuarium. Takie miejsce widzialam w Moni Arkadiou, ale były to
kości poległych w wybuchu klasztoru. Ossuaria klasztorne nie sa oczywiscie
dostepne dla publiczności. na dolnych półkach składuje sie kości, na wyzszych
czaszki. Niezwykle poruszyła mnie informacja, że tak tez wyglada w Grecji
trdycyjny ortodoksyjny pochówek. kosci wydobywa sie po 8-9 latach w obecnosci
rodziny. miejsce na cmentarzu jest wiec dzirzawione a nie kupowane na wlasność.
Kosci w urnie tez przechowuje ie w specjalnych ossuariach. Kościół w Grecji nie
zaakceptował do tej pory kremacji więc Grecy, którzy w ten sposób chca pozegnać
swych zmrłych wybieraja sie z tumna w podróż do najblizszej akurat stąd
Bułgarii, gdzie dokonuja kremacji i z prochami wracaja do kraju.
Zanim wybrałam sie w to miejsce przejrzałam właściwie wszystko co bylo dostepne
w polskich i angielskich googlach, w moich przewodnikach i ksiązkach o Grecji.
Obejrzałam setki zdjęć i przeczytałam relacje kilkunastu turystów, którzy
odwiedzili to miejsce i zechcieli cos napisac. mowie zechcieli, ale teraz chyba
wiem, że mieli śmiałość cos napisac. Ponieważ zawracałam wam troche glowe przed
wyjazdem, czuje się niejako w obozwiązku opisac to co widziałam. gdyby nie to,
na temat Meteora milczałabym jeszcze bardzo długo. Byłam merytorycznie
przygotowana na to, co zobaczylam. Jednak emocje jakich doswiadczyłam, gdy po
raz pierwszy ujrzalam te niezwykle skały nie dadzą sie z niczym porównać.
Wszelkie mądre teorie w jaki sosób te skały powstały (czy to dno morza, czy
delta rzeki, czy impet spadajacych wód, piaskowe ostance i inne profesjonalne
określenia..) przestały byc istotne. To przedziwne miejsce chyba nie tylko u
mnie wywołało mieszanke wrażeń trudnych do opisania: zachwyt, zdziwienie,
strach, podziw, poczucie niezwykłej szczęśliwości i bliskości czegos waznego,
zazdrość, pragnienie i pozostania i natychmiastowej ucieczki, bezradnośc w
obliczu czegoś niepojetego i szacunek dla natury, ale i determinacji i wiary
ludzkiej. Kilkuset metrowe skały wyrastające wprost z płaskiej ziemi Tessalii,
na ich szczytach wielkie klasztory i maleńkie kapliczki, w zalomach i jaskiniach
światynie, pustelnie i miejsca czci. Ruch na drodze i na parkingach nie dawał
złudzenia co do atmosfery tam, na górze. Setki turystów komentujących,
zachwycajacych sie, pstrykajacych zdjecia, ustawiających sie do najlepszych
ujęć... - nie jest to atmosfera ani skupienia, ani kontemplacji. Próbowałam
jednak wysilic moja wyobraźnie i jej oczami ujrzałam mnicha dzwoniacego
trzykrotnie na poranne nabożeństwo, innego siedzącego przy balustradzie tuz nad
przepaścia zatopionego w lekturze świętej księgi, mnichów zajętych dekorowaniem
wnętrza swiatyni czy naprawiajacych ręczna „windę” służącą transportowaniu
pielgrzymów. Oszołomiona i nie do konca wierząca że tu jestem weszłam długim

moje wrażenia cd - Meteora-2

[hania_404]

... schodami do klasztoru Varlaam. Widok absolutnie zapierajacy dech, teraz
zastanawiam sie czy sens bylo robic zdjęcia. Przeciez nawet te najlepsze,
robione przez profesjonalistów nie oddaja nawet w polowie tego, co tu sie widzi
i czuje. Wchodzę do świątyni. Narteks, tradycyjnie ozdobiony scenami meki
pierwszych chrześcijan, męczenników. Tortury niezwykle wymyslne, majace
niepismiennych wiernych przekonać, że wiara warta jest najwiekszych wyrzeczeń
łącznie z poswieceniem własnego życia. Dość mroczny, choc szalenie nastrojowo
oświetlony katholikon. Rzezbiony i złocony ikonostas. Po prawej stronie od niego
grób zalożycieli tego klasztoru; Nektariosa i Teofanisa, a nad nim na scianie
fresk przedstawiajacy ich w niezwykle ascetyczny sposób. To fresk w stylu
kretenskim, i tak jak większość tutejszych malowideł ściennych – jest dziełem
XVI-wiecznego mnicha-artysty Frangosa Katelanosa. reprezentuja styl kreteński w
sztuce ikony: dość ciemne kolory, ascetyczne twarze śwetych, wyraxne bruzdy na
czole, duze uszy, wychudzone, zwężajace sie ku brodzie twarze. Po środku
ikonostasu przepiekne drzwi królewskie (lub carskie wrota), na wprost – ton
biskupi bajecznie rzeźbiony i złocony. Przerażajace sceny Sądu Ostatecznego,
uduchowione sylwetki św Jana, św Dimitriosa– patrona sSlonik, w wieku 17-lat
zaklutego lancami, scena śmierci Matki Bożej (niezwykle częsty motyw ikon i
fresków – w naszych swiatynia częstszy jest wizerunek wniebowzięcia Marii),
scena ukrzyzowania (drabina oparta o krzyz symbolizuje jedna z różnic
dogmatycznych między katolicyzmem a prawosławiem - w wierze Greków po tej
drabinie Chrystus sam wszedł na krzyz aby go ukrzyzowano). Choc w tym scisku
brakuje mi zapachu kadzidła a w uszach zamiast pieknego bizantyjskiego hymnu
słysze glosy i komentarze turystów, to i tak dziekuje w myslach komu moge za to
że moge tu byc. Pisząc te słowa dziwie się tylko czemu wtedy wszystko bylo dla
mnie jasne i proste a teraz raptem po paru dniach, uczucia nazwane i opisane
staja sie wstydliwe i egzaltowane. A może nie powinnam sie dziwic a po prostu
uwierzyc...?
Nie zatrzymuje sie zbyt długo na pełnym turystów punkcie widokowym. Odwiedzam
niezwykle bogate muzeum przy klasztorze, gdzie m.in znajduja sie piekne ikony z
XVII w: Matka Boska z Aniołami oraz Sw Dymitr i jego przyjaciel Nestor. Schodze
w dół dość płaskimi schodami po drodze trafiajac na tablice z pieknym cytatem z
Apokalipsy sw Jana – nie pamietam dokladnego tlumaczenia więc wybaczcie pomylki;
Wielkie i wspaniałe sa dzieła Twoje, Panie! Któż widząc je nie strwoży i nie
bedzie sławił imienia Twego? ......Dixit, jak mawiali Rzymianie! ......Schodze
na sam dół, stamtąd widok na zawieszony miedzy niebem a ziemia klasztor jest
niebywały, wokół imponujace skały, w kształtach rozpalajacych wyobraznie. Nie
bez powodu kazda z nich ma swoje nazwy; spiacy mnich, noga słonia, itp Drugi i
niestety ostatni tym razem klasztor o ktorego wchodze to maleńki Roussanou,
klasztor żeński, dużą częścia tkwiący wewnątrz skały. Znów schody, maleńki
mostek ponad przeslicznym ogrodem kwiatowo-ziolowym – to stad pochodzi cudownie
pachnące oregano, którego zapach roznosi sie teraz w mojej kuchni - nawet
szczelnie zamkniete jest wyczuwalne przy kazdym wejsciu do domu. Maleńki
przedsionek klasztoru i schody w dół – wgłąb skały, tam niewielki narteks z
freskami juz nieznanego malarza, ale wyraźnie ze szkoły macedonskiej – twarze
męczenników (bo jestesmy w narteksie) sa pełniejsze, kolor zywsze, sporo
czerwienie, błekit jest błekitem a nie słowiały gołebim. Maleńki katholikon,
podobno miesci 40 osób. Niewielki ikonostas, ale na szczycie krzyz Meki Pańskiej
i tradycyjnie u stóp czaszka jako symbol zwycięstwa nad śmiercią. Niwielkie
carskie wrota do prezbiterium (to lacinska nazwa, greckiej niestety nie
pamietam, moze ktoa podpowie) a zamiast dwojga rzwi po prawej i lewej tych
głównych, tu są tylko jedne; i dla tych co niosa dary i dla tych co wnoszą szaty
dla celebrujacego nabożeństwo. Nad wejściem znów fresk przedstawiajacy smierc
Matki Bożej z postaciami Michała i Gabriela. Wychodze na zewnatrz i teraz
rozumiem slowa które w nc przed wyjazdem gdzies przeczytałam: „Dżwięk
drewnianych gongów, ćwierkanie ptaków i wiatr śpiewający wśród skał przenoszą
nas w świat całkowicie odmienny od tego, który znamy na codzień; bardziej
duchowy, ulotny, idealny...”

Z sześciu istniejacych dzis klasztorów mnie udało sie zobaczyć dwa.
Najpiękniejsze widoki , jakie w Grecji widziałam. Najklarowniejsze mysli, jakie
spokojnie kroczyły w mojej głowie. Spokój serca, sumienia, duszy... To chyba
wystarczajace powody, aby to miejsce odwiedzic raz jeszcze, a może nie raz? A
może trzeba tu zagladać co jakiś czas, aby ten niezwykły spokój i pewność sensu
życia odnawiac w sobie co jakis czas???? Jeszcze raz napisze cos, o czym
wspomniałam przy okazji relacji z Athos: te budowle, ikony, dzieła sztuki,
przedmioty codziennego uzytku nie mogły powstac z chęci zysku, sławy, powodzenia
i wygody. Mnisi wzniesli te cuda rąk ludzkich jedynie ku chwale tego, w kogo
wierzyli. Miejsce to rozsławia Grecje na cały świat i choć pełne jest turystów,
turystycznego przemysłu, sklepików z pamiatkami myslę że zmienia sposób
patrzenia na swiat chociaz części tych, którzy je odwiedzają. Mój zmieniło...)

[megalonissos]

Haniu! ja polonija ortodoxija jak przedstawiam się w greckich świątyniach czytam
Twoje wspomnienia z radością i cieszę się z doznań duchowych. Dwukrotnie
opływałam świętą Górę Athos/ znam Ją też nieco z opowiadań mężczyzn, którzy byli
w monastyrach Athosu/, dwukrotnie byłam w monastyrach Meteorów, w tym w 2002 r.
z pielgrzymką i wtedy doznania były większe bo oglądaliśmy i modliliśmy się /
samodzielnie pielgrzymujący docierają i do innych monastyrów /.
Prezbiterium, które w świątyniach prawosławnych zawsze jest zwrócone na wschód /
o ile pamięć mnie nie myli, w którymś z monastyrów Meteorów tak nie jest ze
względów technicznych/ to w j.cerkiewno-słowiańskim Ałtar-Ołtarz. Śmierć Matki
Bożej to Uspienije-Zaśnięcie/ w religii rzymsko-katolickiej Wniebowzięcie /.
Paraskevi to z grecka przygotowanie i oczywiście piątek.
Poprzeczka na krzyżu to podnóżek dla nóg Chrystusa. Na słowiańszczyźnie
poprzeczka jest ukośna i wg podania wskazuje to, iż jeden z łotrów poszedł do
raju a drugi do piekła.
Jeszcze raz dziękuję za piękne wspomnienia i życzę by doznania duchowe jak
najdłużej wzmacniały w codziennym życiu. Elwira

[hania_404]

dzięki Elwiro za wyjasnienia nadal wiele rzeczy nie jest dla mnie jasnych,
ale to chyba nie sprawa wiedzy...

zanim opowiem o Kassandrze i Salonikach, greckich autobusach, rewelacyjnych
muzeach, cudownej tawernie To paramithia ...pozwalam sobie wrzucic troche zdjęć
z podróży tu:
fotoforum.gazeta.pl/72,2,882,84970017.html
pozdrawiam juz poniedziałkowo
a.